Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ ΣΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ Η "ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗ" ΡΗΤΟΡΙΚΗ

ΕΣΣΔ - ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ

"Ζέρι ι Πόπουλιτ" 18.3.1988

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ ΣΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ Η "ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗ" ΡΗΤΟΡΙΚΗ

Ο γενικός γραμματέας του "Κομμουνιστικού" Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ τερμάτισε την 5νθήμερη επίσκεψή του στη Γιουγκοσλαβία, στη διάρκεια της οποίας είχε εντατικές συνομιλίες με τους γιουγκοσλάβους ηγέτες και, εκτός των άλλων, υπέγραψαν μια γιουγκοσλαβο -σοβιετική διακήρυξη, όμοια με εκείνη που είχαν υπογράψει ο Χρουτσώφ και ο Τίτο πριν από 30 και πλέον χρόνια.

Από τις πρώτες στιγμές που βρέθηκε στο γιουγκοσλάβικο έδαφος και από τις πρώτες δηλώσεις του ο γενικός γραμματέας του σοβιετικού κόμματος τόνισε επανειλημμένως, ότι η επίσκεψή του γίνεται σε συνέχεια των επισκέψεων του Χρουτσώφ και του Μπρέζνιεφ.

Στο λόγο του, στις 16 Μάρτη, στη Βουλή της Γιουγκοσλαβίας δήλωσε, ότι εκτιμάει το ρόλο και το βάθος της σκέψης των ηγετών πού σύνταξαν τη διακήρυξη του Βελιγραδίου του 1955 και τη διακήρυξη της Μόσχας το 1956, οι οποίες, ως γνωστόν, σημείωσαν την οριστική και δημόσια συμφιλίωση μεταξύ των χρουτσωφικών και των γιουγκοσλάβων ρεβιζιονιστών.

Έτσι, όπως κάποτε ο Χρουτσώφ, και ο Γκορμπατσώφ χαραχτήρισε την Ένωση Γιουγκοσλάβων "Κομμουνιστών" και τη Γιουγκοσλαβία "συντρόφους κοινών ιδανικών" και την κατάθεση στον τάφο του Τίτο την χαραχτήρισε όχι μόνο ως σεβασμό και προσωπική υποχρέωσή τον προς τον πρώην ηγέτη της Ένωσης Γιουγκοσλάβων "Κομμουνιστών", αλλά και σαν υποχρέωση του σοβιετικού κόμματος προς τον Τίτο.

Ο Γκορμπατσώφ δε διευκρίνισε περί τι είδους σοβιετικής υποχρέωσης πρόκειται. Αλλά για κάθε άνθρωπο που γνωρίζει την ιστορία των σχέσεων μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ξεκάθαρο, ότι συνδέεται με την υποστήριξη προς το Χρουτσώφ στην αντεπαναστατική διαδικασία της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, στις επιθέσεις και τη δυσφημισπκή εκστρατεία του ενάντια στο Στάλιν και στην προσέγγιση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Και για να εξοφλήσει αυτό το χρέος ο Γκορμπατσώφ το βρίσκει εύλογο να επιτεθεί από το Βελιγράδι ενάντια στο Στάλιν και στο Ινφόρμ Μπυρό (Γραφείο Πληροφοριών),για το ξεσκέπασμα που έκαναν, πριν από 40 χρόνια, στο γιουγκοσλάβικο ρεβιζιονισμό.

Ο σημερινός ηγέτης του Κρεμλίνο επιβεβαιώνει κατ αυτόν τον τρόπο, για άλλη μια φορά δημόσια, ότι βαδίζει στον ίδιο ρεβιζιονιστικό και αντιμαρξιστικό δρόμο όπως ο Χρουτσόφ και ότι η "περεστρόϊκα", η οποία δεν είναι αναδόμηση τού σοσιαλιστικού, αλλά του καπιταλιστικού συστήματος που παλινορθώθηκε στη Σοβιετική Ένωση, έχει την ίδια ιδεολογική βάση με τις μεταρρυθμίσεις, που ανέλαβαν στο παρελθόν οι "πατέρες" τον σύγχρονου ρεβιζιονισμού.

Οι ιστορικές στιγμές των σοβιετο - γιουγκοσλάβικων σχέσεων, μετά το 1948 και σε συνέχεια, στις οποίες αναφέρθηκαν τόσο πολύ αυτές τις μέρες στο Βελιγράδι ρίχνουν φως και στο χαραχτήρα και στο περιεχόμενο των σημερινών σχέσεων. Έγινε λόγος για "νέες ποιοτικά σχέσεις", για "καινούργια ποιοτικά επίπεδα και φάσεις" μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων εδώ των ιδεολογικών, πολιτικών, κομματικών, κρατικών, οικονομικών, πνευματικών και άλλων σχέσεων. "Στις σχέσεις μας με τη Γιουγκοσλαβία", τόνισε ο σοβιετικός ηγέτης, "εμείς είμαστε πρόθυμοι να προχωρήσουμε τόσο μακριά όσο θα επιθυμούσε η γιουγκοσλάβικη ηγεσία".

Η δήλωση ταυ Γκορμπατσώφ, στο τέλος των συνομιλιών με τον Μωϊσώφ, ότι η Σοβιετική Ένωση και η Γιουγκοσλαβία εκτιμούν κατά τον ίδιο τρόπο το σημερινό κόσμο και ότι οι πολιτικές τους στο διεθνή στίβο ταυτίζονται, μήπως εκφράζει άραγε μια νέα τοποθέτηση στη διεθνή δραστηριότητα της Γιουγκοσλαβίας; Αυτή είναι μια ερώτηση, στην οποία θα δώσει απάντηση ο χρόνος.

Όπως και αναμένονταν ο Γκορμπατσώφ, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Γιουγκοσλαβία, αναφέρθηκε εκτεταμένα στην "περεστρόϊκα". Και οι γιουγκοσλάβοι. ανέπτυξαν σ αυτόν την πρακτική της "αυτοδιαχείρισης". Το τι θα φέρει η "περεστρόϊκα" κα η "διαφάνεια" ακόμα δεν είναι γνωστό. Αλλά τι έφερε η "αυτοδιαχείριση" στη Γιουγκοσλαβία, αυτό σήμερα το ξέρουν όλοι.

Οι οικοδεσπότες του Γκορμπατσώφ έδωσαν μεγαλύτερη έμφαση απ αυτόν στην αναλογία μεταξύ "περεστρόικας" και "αυτοδιαχείρισης". Όπως φαίνεται, αυτό το έκαναν για να αποδείξουν τη συγγένεια μεταξύ τους, αλλά και για να ανεβάσουν, κατά κάποιο τρόπο, την αξία της "αυτοδιαχείρισης", την οποία σήμερα στη Γιουγκοσλαβία την επικρίνουν σαν ένα από τα αίτια της κρίσης στην οικονομία, για τα μεγάλα χρέη και την ανεργία, ακόμα και για την εθνική κρίση.

Η γιουγκοσλάβικη προπαγάνδα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την επίσκεψη του Γκορμπατσώφ για να ανεβάσει την αξία της, παρουσιάζοντάς την υπό εντελώς "θετικό πρίσμα". Φυσικά, το κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να επιλέξει και να αποφασίζει μόνο του για τις συμμαχίες και τις φιλίες. Όταν πρόκειται όμως για τις δύο υπερδυνάμεις, τις ΕΠΑ και τη Σοβιετική Ένωσή, οι οποίες είναι οι κυριότεροι παράγοντες των εντάσεων και των διεθνών διενέξεων, τα πράγματα τότε αλλάζουν.

Η Σοβιετική Ένωση έχει μεγάλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα όχι μόνο στα Βαλκάνια, αλλά σ όλο τον κόσμο και αναζητά συνεχώς και μέσα για την υλοποίηση αυτών των συμφερόντων. Γι αυτό και η ανάμιξη των υπερδυνάμεων στις υποθέσεις των Βαλκανίων, υπό οποιαδήποτε μορφή, δεν είναι καλός οιωνός. Οσο πιο μακριά διατηρηθούν οι εξωβαλκανικοί παράγοντες, όσο πιο μακριά κρατηθούν οι υπερδυνάμεις από τα Βαλκάνια, τόσο το καλύτερο για τη λευτεριά την ανεξαρτησία, τη φιλία και τη συνεργασία στη χερσόνησο.

Κάθε προώθηση και ενέργεια της σοβιετικής πολιτικής στα Βαλκάνια δεν είναι αποσπασμένη από τη γενική ιμπεριαλιστική στρατηγική της Σοβιετικής Ένωσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο και σ όλο τον κόσμο. Μέσα σ αυτά τα πλαίσια, οι ενέργειες αυτές είναι με συνέπειες και συνοδεύονται με εντάσεις και όχι μόνο στο βαλκανικό χώρο.

Οι ρητορίες και οι "φιλειρηνικές" ετικέττες του Γκορμπατσώφ, όσο "όμορφες' και "δυναμικές" και αν είναι, δεν ενισχύουν την ειρήνη σε καμιά περιοχή, επομένως ούτε και καθησυχάζουν τη βαλκανική, ευρωπαϊκή, είτε και τη διεθνή κοινή γνώμη.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Απρίλης 1988, σελ. 8

ΟΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ

«Επανάσταση», Φλεβάρης 1989

 (Άρθρο της εφημερίδας, «Ζέρι ι Πόπουλιτ» ημερ. 24.1.1989)

Τις τελευταίες μέρες, ενώ στα Τίρανα διεξάγονταν η διάσκεψη των ανώτερων λειτουργών των υπουργείων Εξωτερικών των Βαλκανικών χωρών και εκφράζονταν η επιθυμία δημιουργίας όσο πιο θερμής ατμόσφαιρας στη χερσόνησό μας, στη Γιουγκοσλαβία, σε συσκέψεις και στον τύπο, εντατικοποιήθηκαν οι επιθέσεις και τα άρθρα ενάντια στην Αλβανία και τους Αλβανούς. Δημοσιεύονται σκανδαλώδη βιβλία, όπως «Τα μυστικά της αλβανικής Μαφίας», γεμάτα συκοφαντίες από τις πιο αποτρόπαιες όπου και το λαθρεμπόριο και η κατασκοπία, τα ναρκωτικά και τα κοινά εγκλήματα στη Γιουγκοσλαβία, τα αποδίδουν στην Αλβανία.

Για τέτοια άρθρα και πεζοδρομιακές συκοφαντίες ίσως δεν αξίζει ούτε η παραμικρότερη προσοχή. Όμως αυτά γίνονται σημαντικά, διότι αποκαλύπτουν τις επιδιώξεις μερικών ορισμένων κύκλων στη Γιουγκοσλαβία ενάντια στη ΛΣΔ της Αλβανίας και τους αλβανούς της Κοσόβας, επιδιώξεις τις οποίες πρόβαλε και το περιοδικό «Μλάντινα» της Λιουμπλιάνα, από τον Οχτώβρη του 1988. Πριν όμως αναδημοσιεύσομε το κείμενο του σλοβενικού περιοδικού, ας πάρομε έναν έναν τους κρίκους της αλυσίδας.

Λίγο καιρό πριν στο Βελιγράδι συνήλθε σύσκεψη της Επιτροπής Εξωτερικών του Κοινοβουλίου της Σερβίας, όπου μίλησε και ο πρόεδρος αυτού του Κοινοβουλίου, στρατηγός Γκράτσανιν. Επίκεντρο της συζήτησης ήταν το πρόβλημα πως θα επεξεργάζονταν καλύτερα και εντατικά η κοινή γνώμη κατά της ΛΣΔ της Αλβανίας, πως να επιχειρηματολογούνταν καλύτερα στην παγκόσμια κοινή γνώμη το δικαίωμα της Σερβίας για να θέσει την κυριαρχία και την ηγεμονία της στην Κοσόβα. Αποφασίστηκε ώστε γι' αυτούς τους σκοτεινούς σκοπούς να δημοσιεύονταν μια «λευκή βίβλο».

Ύστερα απ’ αυτή τη σύσκεψη δεν υπάρχει μέρα που να μη δημοσιεύονται άρθρα ή ειδήσεις σκαρωμένα κατά κακόβουλο τρόπο για να εξευτελίσουν τους Αλβανούς της Κοσόβας και των άλλων περιοχών και να συκοφαντήσουν τη σοσιαλιστική Αλβανία.

Δεν μπορεί να μη μας επισύρει την προσοχή το γεγονός, που ενώ τα υπεύθυνα πρόσωπα στο υπουργείο Εξωτερικών προσπαθούν να υποτιμήσουν τις αντιαλβανικές ενέργειες, να τις παρουσιάσουν ως έργο ανισόρροπων ατόμων, μερικών ασυγκράτητων δημοσιογράφων, κανένας στη Γιουγκοσλαβία δε διίσταται δημόσια ενάντια στις επικίνδυνες προκλήσεις που απευθύνονται σε μια γειτονική χώρα, όπως είναι η ΛΣΔ της Αλβανίας.

Όταν διεξήχθηκαν οι διαδηλώσεις των Σέρβων, σε διάφορες πόλεις της Γιουγκοσλαβίας, όπως: στο Κραγιούγεβατς, στο Βελιγράδι και αλλού, υπήρχαν πολλά επιθετικά συνθήματα ενάντια στους Αλβανούς. Τα συνθήματα αυτά τα δημοσίευσε στις πρώτες σελίδες και έκδηλα και ο τύπος του Βελιγραδίου. Έτσι έγιναν εκκλήσεις: «Θέλομε όπλα», «Να σκοτώσαμε τους Αλβανούς!» μάλιστα και «Προχώρα Σλομποντάν, αν χρειαστεί και μέχρι τα Τίρανα,!». Ο ηγέτης της Σερβίας Μιλόσιεβιτς δήλωσε: «Τη μάχη για την Κοσόβα θα την κερδίσομε», ενώ ο υπουργός Άμυνας, Καντίγεβιτς είπε ότι «το κυριότερο καθήκον είναι η καταστολή της αντεπανάστασης στην Κοσόβα».

Όλες αυτές οι ενέργειες και εκκλήσεις του είδους αυτού μπορούν να θεωρηθούν ως παραληρήματα ανθρώπων, που πάσχουν από σοβινιστικό πυρετό. Όμως αυτοί οι υστερισμοί κλιμακώνονται. Τώρα οι απειλές εναντίων των Αλβανών της Κοσόβας για να τους καθυποτάξουν, για να τους επιβάλουν εκείνες τις συνταγματικές αλλαγές που θίγουν την αυτονομία, την οποία κέρδισαν με αγώνα, όπως όλοι οι άλλοι λαοί της Γιουγκοσλαβίας, που περιορίζουν τα δικαιώματα χρήσης της μητρικής γλώσσας, της σημαίας, κλπ, κλιμακώνονται από σύσκεψη σε σύσκεψη, από μια εφημερίδα σε άλλη. Σε βάρος των Αλβανών ασκείται συνεχής ψυχολογική τρομοκρατία.

Σ’ αυτές τις συνθήκες έχομε δικαίωμα να αμφιβάλομε. Όλη αυτή η χιονοστιβάδα συκοφαντιών και ταπεινώσεων προς τη σοσιαλιστική Αλβανία και τους Αλβανούς, είναι κούφια λόγια και σωβινιστική φαντασία μερικών ατόμων ή καλά προγραμματισμένες ενέργειες ορισμένων υπεύθυνων κύκλων, με σκοπό να προπαρασκευαστεί το έδαφος για τη χρησιμοποίηση της βίας, τόσο ενάντια στη ΛΣΔ Αλβανίας, όσο και ενάντια στην Κοσόβα και στους Αλβανούς της Γιουγκοσλαβίας;

Το ερώτημά μας είναι νόμιμο αν διαβαστεί το λεγόμενο «σχέδιο επιχειρήσεων» που φέρει τον τίτλο «Κοσόβα III» και που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Μλάντινα» τον Οχτώβρη της περασμένης χρονιάς.

Να τι περιέχει αυτό το σχέδιο σύμφωνα με το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο «Μλάντινα».

Η πρώτη φάση της εφαρμογής του προβλέπει:

«88 πυροβολαρχίες θα εγκατασταθούν στην περιοχή Ταμάρα - Πάστρικ στα αλβανικά σύνορα. Η ώρα 00 όλες οι πυροβολαρχίες θα πλήξουν ταυτόχρονα 160 λεπτά τις θέσεις στις περιοχές: Πέγια, Γκιακόβα, Οραχοβάτς, Στίμλιε, Γκιλάν, Βελίκ-Τερναβάτς, Πριστίνα. Στόχος τους: τα κέντρα του εχθρικού ιρρεδεντισμού, που έχουν οργανωθεί στο Κοσμέτ και οι υποστηριχτές του. Ο στρατηγικός σκοπός, η εκμηδένιση του ιρρεδεντισμού στο έδαφος της χώρας.

Στον αλβανό πρεσβευτή θα επιδοθεί έντονη διακοίνωση διαμαρτυρίας για την κτηνώδη επίθεση του αλβανικού στρατού ενάντια στα ανυπεράσπιστα σέρβικα και μαυροβουνιώτικα χωριά στο Κοσμέτ. Ο πρεσβευτής στον ΟΕΕ θα ενημερώσει το διεθνή οργανισμό ότι η Αλβανία διέπραξε ένοπλη επίθεση, θα προσφέρουν στο διεθνές τηλεοπτικό δίχτυο εικόνες καταστραμμένων σπιτιών, ενός νοσοκομείου και ενός βρεφικού σταθμού, εκατοντάδων σκοτωμένων και ακρωτηριασμένων πολιτών. Ιδιαίτερα συγκινητικές είναι οι εικόνες ξεσκούφωτων ανθρώπων, οι οποίοι στα πτώματα των νεκρών βλέπουν τη φωτογραφία του συντρόφου Τίτο. Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου θα επιλέξει τα τηλεγραφήματα των τίμιων αλβανών από την Αλβανία, οι οποίοι καταδικάζουν την επιδρομή και παρακαλούν για αδερφική βοήθεια.

Δεύτερη φάση

Οι ένοπλες δυνάμεις στη σύνθεση του στρατού θα απαντήσουν στην ένοπλη πρόκληση και θα υπερασπιστούν το εθνικό έδαφος από την παραπέρα επιδρομή. Δύο μεραρχίες θα διεισδύσουν από την Πριζρένη προς το Κούξι, Πούκα, Σκόδρα, μια μεραρχία από το Τίτογκραντ προς τη Σκόδρα - Λέζια - Λιάτσι - Δυράχιο. Πέντε μεραρχίες από την περιοχή της Οχρίδας προς Πρένιας – Ελμπασάν - Τίρανα - Δυράχιο. Στα πλαίσια των αμυντικών επιχειρήσεων ανακαλύπτονται και καταστρέφονται τα κέντρα του αλβανικού ιρρεδεντισμού, ανακαλύπτονται το δίχτυο και αναντίρρητες αποδείξεις για τις διεθνείς σχέσεις τους. Διαμέσου μιας επείγουσας ενέργειας θα εξουδετερωθούν μεμονωμένοι αλβανοί τρομοκράτες που εμποδίζουν την επιχείρηση για την καθιέρωση της ειρήνης και που γράφουν ή ρίχνουν διάφορα συνθήματα.

Τέταρτη φάση (Η τρίτη φάση λείπει από το κείμενο - δική μας σημείωση).

Θα κηρυχτεί κατάσταση ειδικής ειρήνης. Ο αλβανικός λαός θα χαιρετίσει με χειροκροτήματα τους μηχανοκίνητους απελευθερωτές, οι οποίοι απελευθέρωσαν τη χώρα, αγωνίζονται για διεθνή ειρηνική συμβίωση και εξηγούν το περιεχόμενο της μπροσούρας «Μόνον ο τίμιος αλβανός είναι καλός αλβανός». Στα διεθνή τηλεοπτικά κέντρα θα προσφερθούν εικόνες από τις επιχειρήσεις των ομάδων τίμιων αλβανών από το Κοσμέτ που πολεμούν στις πρώτες γραμμές και που ιδιαίτερα εκφράζονται φλογερά υπέρ του περιεχομένου της μπροσούρας. Οι εικόνες δείχνουν μία τσέτα, η οποία περνάει στα χωριά και μ’ αυτή ενώνονται πολλοί τίμιοι αλβανοί οι οποίοι εκφράζονται αυθόρμητα υπέρ της μπροσούρας και τραγουδούν τραγούδια της μπροσούρας.

Πέμπτη φάση

Ο απελευθερωμένος Ραδιοφωνικός Σταθμός των Τιράνων, μεταδίδει έκκληση διαμέσου της οποίας συστήνει τα δίκαια αιτήματα των τίμιων αλβανών που ζητούν να δοθεί τέρμα στην υποχρεωτική απομόνωση της Αλβανίας και να συμπεριληφτεί αυτή στα Ενωμένα Βαλκάνια. Ένας σχολιαστής από τις γραμμές των τίμιων αλβανών του Κοσμέτ, εξηγεί λεπτομερειακά το νόημα της συναδέλφωσης και την καρποφόρα της δράση στη στρατηγική της ένωσης στις συνθήκες της ειδικής ειρήνης. Σε όλα τα εθνικά τηλεοπτικά κέντρα, ξεχωριστοί εκφωνητές, μιλούν για συλλαλητήρια αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες αδερφές χώρες».

Έτσι όπως δείχνει το κείμενο που παραθέσαμε, προκύπτει ότι κάποιος στη Γιουγκοσλαβία σχεδιάζει όχι μόνο την απεθνικοποίηση των Αλβανών, αλλά και τη σωματική τους εξόντωση και την πραγματοποίηση της καταβρόχθισης της Αλβανίας με στρατιωτική βία στη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία.

Μ’ αυτό τον τρόπο όλη εκείνη η θηριωδία της γιουγκοσλαβικής προπαγάνδας απέναντι στην Αλβανία και η μεγάλη πίεση και τρομοκρατία, όχι μόνο ψυχολογική, που ασκείται εναντίων των αλβανών στην Κοσόβα και αλλού. Να γιατί η γιουγκοσλαβική προπαγάνδα προσπαθεί να δημιουργήσει στη διεθνή κοινή γνώμη την εικόνα μιας επιθετικής χώρας για την Αλβανία, μιας χώρας που δήθεν ασχολείται με ραδιουργίες, απιστίες κλπ, κλπ. Συνεπώς, σύμφωνα με τους σωβινιστές του Βελιγραδίου, μπορεί να γίνει πιο πιστευτή και η «αλβανική πρόκληση» ενάντια στη Γιουγκοσλαβία και πιο δικαιολογημένη η αντιενέργειά της να επιτεθεί ενάντια στην Αλβανία και να σφαγιάσει τους αλβανούς της Κοσόβας.

Θα θέλαμε να λέγαμε στους, εμπνευστές αυτών των φασιστικών σχεδίων ότι ούτε στο παρελθόν, ούτε σήμερα, ούτε στο μέλλον οι Αλβανοί δε φοβήθηκαν και δε φοβούνται κανέναν. Οι Αλβανοί επιθυμούν την ειρήνη και τη φιλία με τους λαούς, όμως σε οποιονδήποτε που σκέφτεται για εμπρηστικά σχέδια και τη χρήση βίας, πέστε του με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα: «Μη παίζετε με τη φωτιά γιατί θα καείτε οι ίδιοι όπου κι αν την ανάψετε!».

Είναι γνωστό ότι υπάρχουν προβοκάτορες, ότι υπάρχουν ξέφρενοι σωβινιστές, που ζουν με μακάβρια όνειρα. Όμως για τους τρελούς, προπαντός όταν απειλούν τους άλλους κι όταν σχεδιάζουν χρήση βίας κι αιματοχυσίας, πρέπει να υπάρχουν και σίδερα. Πιστεύομε ότι στη Γιουγκοσλαβία υπάρχουν πολλοί ρεαλιστές, μαχητές για πραγματική συνεργασία και φιλία μεταξύ των λαών, άνθρωποι που δε συμβιβάζονται με τα αντιαλβανικά σχέδια που επεξεργάζονται σκοτεινές δυνάμεις, οι οποίες δεν επιθυμούν το καλό ούτε της σοσιαλιστικής Αλβανίας και των αλβανών, ούτε της ίδιας της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας και των λαών της.

Η ειρήνη και η καλή γειτονία στα Βαλκάνια, όπως τονίστηκε και στην τελευταία διάσκεψη στα Τίρανα, απαιτούν να τεθεί τέρμα στις ενέργειες που προκαλούν μίσος μεταξύ των λαών, απαιτούν να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα κάθε έθνους, εθνότητας και εθνικής μειονότητας. Τα φιλοπόλεμα σχέδια δεν είναι έκφραση καλής θέλησης. Αυτά πρέπει να καταγγελθούν, πρέπει να καταδικαστούν, απέναντι τους πρέπει επίσημα να τηρηθεί απόσταση. Έτσι δημιουργείται το πνεύμα κατανόησης και εμπιστοσύνης και όχι με λόγια και διπλοπρόσωπες στάσεις.

Συνέδριο της συνέχισης και της εμβάθυνσης της ρεβιζιονιστικής και σοσιαλιμπεριαλιστικής γραμμής

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Αρ. φύλλου 4, Απρίλης 1986

"ΖΕΡΙ I ΠΟΠΟΥΛΙΤ" 9. 3.1986

Τις μέρες αυτές διεξήγαγε τις εργασίες του το 27ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Ολόκληρη προπαγάνδα των σοβιετικών σοσιαλιμπεριαλιστών, των οπαδών και των υποστηρικτών τους κινητοποιήθηκαν ολοκληρωτικά για να δώσουν δημοσιότητα στο γεγονός αυτό, διαφημίζοντάς το σαν συνέδριο των "ουσιαστικών αλλαγών" και των "μεγάλων προοπτικών" στην πορεία του "αναπτυγμένου σοσιαλισμού", σαν συνέδριο που "ανοίγει νέους ορίζοντες" για την "αποτροπή του κινδύνου του πολέμου και τη διαφύλαξη της ειρήνης", για τη "διεθνή ασφάλεια και συνεργασία", κλπ.

Οι αναλύσεις και τα γεγονότα αποδείχνουν ότι η δημαγωγία αυτή είναι ανεδαφική. Το συνέδριο αυτό, όπως και τα άλλα πριν απ’ αυτό, απ’ τη στιγμή που η σοβιετική ρεβιζιονιστική ηγεσία εφάρμοσε το χρουτσωφισμό χωρίς το Χρουτσώφ αποτελεί μια νέα κλιμάκωση στη συνέχιση και την παραπέρα εμβάθυνση της ρεβιζιονιστικής γραμμής της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο εσωτερικό και της σοσιαλιμπεριαλιστικής στρατηγικής στις διεθνείς σχέσεις.

Η πολιτική Έκθεση τού Γκορμπατσώφ στο συνέδριο και το νέο κείμενο του προγράμματος του κόμματος που εγκρίθηκε είναι ζωντανή απόδειξη γι’ αυτό. Ασφαλώς στα δυο αυτά ντοκουμέντα τονίζεται η πολιτική και η ιδεολογική συνέχιση εκείνης της γραμμής, αφετηρία της οποίας είναι το 20ο και 22ο συνέδριο, τα οποία καταχώρησαν και κωδικοποίησαν τη ρεβιζιονιστική αντεπαναστατική στροφή στη Σοβιετική Ένωση.

Μέσα στη Σοβιετική Ένωση γίνονται όλο και πιο αισθητές η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση. Από τον τύπο, από τις δηλώσεις των σοβιετικών ηγετών και του ίδιου του Γκορμπατσώφ και ιδιαίτερα από τα υλικά του συνεδρίου μπορεί να σχηματιστεί η εικόνα της πολιτικής και οικονομικής, ιδεολογικής και πνευματικής κρίσης που διέρχεται σήμερα η σοβιετική κοινωνία. Ούτε έγινε, ούτε αναμένονταν να γίνει στο συνέδριο αυτό βαθιά ανάλυση των αιτίων αυτής της κατάστασης, της οικονομικής στασιμότητας, της κυριαρχίας της κάστας των γραφειοκρατών επί των εργαζομένων μαζών, της πνευματικής και ηθικής κατάπτωσης, Η γραφειοκρατία, οι απηρχαιωμένες νοοτροπίες δουλειάς, το φρενάρισμα των νέων μεθόδων, η βραδύτητα στην ανανέωση της τεχνολογίας, η καθυστέρηση στη μέθοδο των κομματικών και κρατικών οργάνων είναι μερικές από τις αιτίες που ανέφερε ο Γκορμπατσώφ στο συνέδριο. Δηλαδή όλα γίνονται για να δικαιολογηθούν οι αποτυχίες στη γραμμή και τα υποκειμενικά λάθη των ατόμων, για να συγκαλυφθεί το πιο βασικό, η αιτία όλων των αιτιών, η αντεπαναστατική ρεβιζιονιστική πλατφόρμα του ρεβιζιονιστικού κόμματος.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές με το νέο συνέδριο του κόμματος τους και τα βασικά ντοκουμέντα που ενέκριναν σ’ αυτό, θέλουν να δημιουργήσουν μια φανταστική ιδέα μιας "καμπής μπουμ" στη σημερινή σοβιετική κοινωνία για πορεία προς "νέο ποιοτικό στάδιο" της κοινωνίας αυτής.

Στην οικονομική στρατηγική του κόμματός τους θέλουν να δώσουν μια όσο το δυνατό πιο αντικειμενική εικόνα και εφικτή για την πραγματοποίησή της. Προσπαθώντας να δημιουργήσουν απόσταση από τις φαντασιώδεις και ουτοπικές υποσχέσεις από τον ακραίο χρουτσωφικό βολουνταρισμό και από την μπρεζνιεφική νωθρότητα που έχουν δυσφημίσει πια τη Σοβιετική Ένωση με τις πολλές αποτυχίες σ’ όλους τους τομείς, στην πραγματικότητα το συνέδριο ανακοίνωσε την αναστολή των ίδιων στόχων μέχρι τα τέλη της χιλιετηρίδας αυτής αντικαθιστώντας μια διαφήμιση με μια άλλη.

Οι στόχοι που ζητά να πραγματοποιήσει η σοβιετική ηγεσία για το διπλασιασμό της συνολικής βιομηχανικής παραγωγής και του εθνικού εισοδήματος μέχρι το έτος 2000 δεν είναι λιγότερο φιλόδοξοι απ’ εκείνους που διακήρυττε ο Χρουτσώφ στη 10ετία του ‘60. Η λεγόμενη "νέα οικονομική στρατηγική" των σοβιετικών ρεβιζιονιστών δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνικό - επιστημονική πρόοδο και την τεχνολογική αναδιάρθρωση της οικονομίας, στον εκσυγχρονισμό και την εντατικοποιησή της, καθώς και στην αλλαγή του στερεότυπου της οικονομικής πολιτικής, του οικονομικού μηχανισμού, των μορφών και μεθόδων διοίκησης.

Οι ηγέτες του Κρεμλίνου κάτω από το δημαγωγικό σύνθημα του "υπαρκτού σοσιαλισμού" προσπαθούν να δημιουργήσουν αυταπάτες σχετικά με τις δυνατότητες του σοβιετικού "σοσιαλιστικού" συστήματος να ξεπεράσει τα πολλά αρνητικά φαινόμενα, τις σοβαρές οικονομικές καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί στη χώρα αυτή, τη στασιμότητα και τον πληθωρισμό, τον παρασιτισμό και την κερδοσκοπία, την απάθεια και την πτώση του δυναμισμού, κλπ. Με τον τρόπο αυτό θέλουν να συγκαλύψουν την αλήθεια: ότι όλα αυτά είναι γέννημα του παλινορθωμένου καπιταλιστικού συστήματος στη Σοβιετική Ένωση, είναι άμεση συνέπεια της κυριαρχίας του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, της γραφειοκρατικής διαχείρισης σ’ όλους τους κρίκους, του ξέφρενου εξοπλιστικού ανταγωνισμού, των πυρετώδικων προετοιμασιών για πόλεμο για τα οποία η Σοβιετική Ένωση έκανε τεράστιες δαπάνες που έχουν βαθύνει παραπέρα την κρίση και έφεραν αλλεπάλληλες αποτυχίες.

Χαραχτηριστικό γνώρισμα των μεταρρυθμίσεων που υπαγόρευσε η σημερινή σοβιετική ηγεσία στον τομέα της οικονομίας είναι ότι, ανεξάρτητα από το σοσιαλιστικό λούστρο που προσπαθούν να τους δώσουν, τονίζουν με μεγαλύτερη έμφαση τους οικονομικούς νόμους και κατηγορίες του καπιταλισμού σε κείνους τους σκοπούς της κοινωνικής παραγωγής και κείνες τις μέθοδες της οργάνωσης και διεύθυνσης της παραγωγής που απορρέουν από τους νόμους αυτούς.

Ο βολουνταριστικός υποκειμενισμός του Χρουτσώφ με τις αερολογίες και τις ασυγκράτητες δυσφημιστικές ενέργειες και ο αποστεωμένος γραφειοκρατισμός του Μπρέζνιεφ αντικαθίστανται με μια γραμμή πιο ευέλικτη, τεχνοκρατική και πραγματιστική που αντιπροσωπεύεται από τον Γκορμπατσώφ και την ομάδα του, γραμμή που στηρίζεται πιο άμεσα στις απαιτήσεις των καπιταλιστικών νόμων της οικονομίας.

Η εφαρμογή της γραμμής αυτής συνοδεύεται από τη μια με μεγάλο θόρυβο για την "πάλη" ενάντια σε πολλά αρνητικά φαινόμενα , όπως τη γραφειοκρατία, τον καριερισμό, τις καταχρήσεις, τις επίσημες θέσεις, τη διαφθορά, τις στάσεις για τον ατομικό πλουτισμό, τις δωροδοκίες, την ψυχολογία της ατομικής ιδιοχτησίας, το χουλιγκανισμό, κλπ. και από την άλλη με την απαλλαγή των καθηκόντων πολλών στελεχών μέχρι την ανώτατη ιεραρχία σαν ανθρώπους διαφθαρμένους και γραφειοκρατικοποιημένους, ανίκανους να διευθύνουν στις νέες συνθήκες ή λόγω ηλικίας ή υγείας.

Τα απαίσια αυτά φαινόμενα δεν είναι καθόλου τυχαία, περιορισμένα ή πρόσκαιρα. Δεν είναι απομάκρυνση από τους κοινωνικούς κανόνες, όπως προσπαθεί να τα παρουσιάσει η ρεβιζιονιστική προπαγάνδα, αλλά άμεση και φυσική συνέπεια των καπιταλιστικών σχέσεων που εισχωρούν σ’ όλα τα κύτταρα της σημερινής κοινωνικής ζωής στη Σοβιετική Ένωση. Γι’ αυτό δε μπορούν να εξαλειφθούν με την αντικατάσταση ορισμένων στελεχών ή και ενός στρώματος ηγετικών στελεχών. Το κύμα αυτό απολύσεων και νέων διορισμών συνδέεται επίσης με την ανάγκη του διορισμού στις διευθύνουσες θέσεις πιο κατάλληλων ανθρώπων που προσαρμόζονται καλύτερα στις σημερινές απαιτήσεις του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού στη Σοβιετική Ένωση. Είναι ταυτόχρονα ξεκάθαρη έκφραση της διαμάχης για εξουσία μεταξύ των αντίπαλων ομάδων, τόσο χαρακτηριστική για τη σοβιετική γραφειοκρατία.

Στο διεθνή τομέα και στην εξωτερική πολιτική, έτσι όπως αναμένονταν, το 27ο συνέδριο του ΚΚΣΕ ενώ έπαιξε το προτιμητέο δημαγωγικό χαρτί του "αντιιμπεριαλισμού", της "ύφεσης", του "αφοπλισμού", της "αποτροπής του κινδύνου του πολέμου" και της "υπεράσπισης της ειρήνης", στην ουσία σημείωσε μια παραπέρα κλιμάκωση και βάθεμα της επεχτατικής και ηγεμονιστικης γραμμής του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού.

Η διεθνής στρατηγική που παρουσίασε ο Γκορμπατσώφ στην Έκθεσή του ενσαρκώνει τη φιλοδοξία και τις μεγάλες διεκδικήσεις σε παγκόσμια κλίμακα της Σοβιετικής Ένωσης για κυριαρχία σ’ όλες τις κατευθύνσεις και για όλα τα προβλήματα. Ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός θέλει να εφαρμόσει στη ζωή τη στρατηγική αυτή, ενισχύοντας τη στρατιωτική και διπλωματική του μηχανή σ’ ανταγωνισμό και σε συνεννόηση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ενισχύοντας τους στρατιωτικούς συνασπισμούς που διευθύνονται απ’ αυτόν, διευρύνοντας την πολιτική και κατασκοπευτική στρατιωτική επέμβαση σε διάφορες χώρες και περιοχές του κόσμου.

Η σχέση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ο ανταγωνισμός, το κυνηγητό και οι συμφωνίες μαζί του κατοχυρώθηκαν στο συνέδριο σαν οι βασικές κατευθύνσεις της εξωτερικής σοβιετικής πολιτικής. Αυτά αποτέλεσαν την κύρια βάση των εργασιών του συνεδρίου στον τομέα της παγκόσμιας πολιτικής.

Στο συνέδριο έγινε πολύς λόγος και εκκλήσεις για την "ιδιαίτερη ευθύνη της Σοβιετικής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής" για τις τύχες της ανθρωπότητας και της ειρήνης στην εποχή μας. Είναι γνωστό όμως, ότι τόσο ο ανταγωνισμός όσο και οι διαπραγματεύσεις και οι συμφωνίες μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων γίνονται και εφαρμόζονται σε μια εντελώς ιμπεριαλιστική βάση για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής μεταξύ τους και δείχνουν τους πόθους και τις βλέψεις της κάθε υπερδύναμης για την όλο και μεγαλύτερη επέχταση της κυριαρχίας τους σε βάρος των λαών και των κυρίαρχων κρατών.

Αυτό το δείχνουν και τα γνωστά στον κόσμο γεγονότα της επιδρομής των δυο υπερδυνάμεων στο Αφγανιστάν και στη Γρενάδα, των επεμβάσεών τους στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Αμερική, η υπαγόρευσή τους στην Ευρώπη μέσω του NATO και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, κλπ.

Το συνέδριο έκανε μεγάλη δημαγωγία για "ειρήνη", αλλά δε μπορεί να συγκαλύψει τις προετοιμασίες του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού για πόλεμο και ούτε τους επιθετικούς και ιμπεριαλιστικούς του σκοπούς. Ο Γκορμπατσώφ πρότεινε με θόρυβο ένα λεγόμενο "παγκόσμιο σύστημα συλλογικής ασφάλειας" που είναι περίληψη των παλιών σοβιετικών προτάσεων για τα συλλογικά, περιφερειακά συστήματα.

Οι λαοί έχουν δοκιμάσει στις πλάτες τους, ότι οι προτάσεις αυτές δε χρησιμεύουν καθόλου για την εξασφάλιση της ειρήνης και της σταθερότητας σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά για την εξασφάλιση του δικαιώματος της Σοβιετικής Ένωσης, σε ανταγωνισμό και συμφωνία με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και κατά πρώτο λόγο με τις ΕΠΑ, να επέμβει στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων χωρών για να κηδεμονεύσει τα παγκόσμια προβλήματα και για να υπαγορεύσει την θέλησή της στη διεθνή ζωή.

Μεγάλες κερδοσκοπίες έκανε το ρεβιζιονιστικό συνέδριο με το ζήτημα των όπλων και του αφοπλισμού. Ο Γκορμπατσώφ επανέλαβε τα γνωστά χρουτσωφικά συνθήματα για "ένα κόσμο χωρίς όπλα και πολέμους". Οι άνθρωποι θυμούνται καλά όμως το φιάσκο που έπαθαν οι υποσχέσεις του προκατόχου του. Είναι φανερό, ότι το δημαγωγικό πρόγραμμα για την "εξάλειψη μέσα σε 15 χρόνια όλων των πυρηνικών όπλων" δεν επιδιώκει και δε μπορεί να επιδιώξει τη συντριβή των πυρηνικών όπλων. Αντίθετα έχει σα σκοπό να εξαπατήσει τη διεθνή κοινή γνώμη και να κανονίσει τους ρυθμούς του εξοπλιστικού ανταγωνισμού με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Η σοβιετική ηγεσία προσπάθησε συνεχώς να δημιουργήσει στην κοινή γνώμη αυταπάτες γύρω από τη δυνατότητα της πραγματοποίησης του "πλήρους και γενικού αφοπλισμού" στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού και σαν αποτέλεσμα της "καλής θέλησης" των ιμπεριαλιστών ηγετών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ζητούν να απομακρύνουν την προσοχή των λαών από τον επιθετικό και ηγεμονιστικό χαραχτήρα της εξωτερικής πολιτικής του ιμπεριαλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού.

Η νεο - αποικιακή πολιτική του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού που επικυρώθηκε στο συνέδριο φάνηκε ξεκάθαρα στη στάση έναντι των χωρών της λεγόμενης "σοσιαλιστικής κοινότητας". Το συνέδριο των σοβιετικών ρεβιζιονιστών έκανε έκκληση και έθεσε συγκεκριμένα καθήκοντα για όλα τα ρεβιζιονιστικά κόμματα της Ανατολικής Ευρώπης να επιταχύνουν τους ρυθμούς της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ενσωμάτωσης σύμφωνα με τις ανάγκες και απαιτήσεις του Κρεμλίνου. Βάση για το προτσές αυτό ενσωμάτωσης και καταστροφής για τις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες παραμένει το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και η ΚΟΜΕΚΟΝ.

Με την ίδια στάση πάτρωνα απευθύνθηκε στο συνέδριο και στα κινήματα και στις εθνικό - απελευθερωτικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε διάφορες χώρες του κόσμου, Η Σοβιετική Ένωση θέλει να έχει τα κινήματα αυτά κάτω από την επιρροή της και να τα εκμεταλλεύεται σαν όργανα της εξωτερικής της πολιτικής, διατυμπανίζοντας τα απατηλά συνθήματα του "φυσικού συμμάχου" των απελευθερωτικών κινημάτων.

Οι καταστάσεις που δημιουργήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και η εξωτερική σοσιαλιμπεριαλιστική της πολιτική είναι φυσιολογικό αποτέλεσμα της αστικής ταξικής ουσίας του σοβιετικού κόμματος και κράτος. Οι σημερινές εξελίξεις επιβεβαιώνουν, για μια ακόμα φορά, την ορθότητα των αναλύσεων, των συμπερασμάτων και των προβλέψεων του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας και του σύντροφου Ενβέρ Χότζα για την εξέλιξη του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Τίποτε δεν άλλαξε και δε θα αλλάξει από τα μαρξιστικά - λενινιστικά αυτά συμπεράσματα για τους σοβιετικούς σοσιαλιμπεριαλιστές. Αυτοί είναι μια επικίνδυνη αντεπαναστατική δύναμη που καταπιέζει και κυριαρχεί επί του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων μαζών στη Σοβιετική Ένωση, ενώ στο διεθνή στίβο, μαζί με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, είναι το προπύργιο της αντίδρασης.

Ο σοβιετικός ρεβιζιονισμός αντιπροσωπεύει την πιο επικίνδυνη παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού που αποσκοπεί στον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, ενώ το σοβιετικό κράτος όπου αυτός κυριαρχεί είναι καταπιεστική και επιθετική υπερδύναμη, άσπονδος εχθρός της λευτεριάς, της ανεξαρτησίας και της προόδου των λαών.

Για το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας η στάση έναντι αυτών των εχθρών της επανάστασης και των λαών είναι ξεκάθαρη και ρητή: Αδιάκοπη και ασυμβίβαστη πάλη μέχρι το πλήρες ξεσκέπασμά τους. "Η χώρα μας", τόνισε ο σύντροφος Ραμίζ Αλία, "ήταν και παραμένει αποφασιστικός αντίπαλος της επεχτατικής και επιθετικής πολιτικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού, ασυμβίβαστος αγωνιστής ενάντια στις αντιδραστικές ιδεολογίες, αστικές και ρεβιζιονιστικές. Η στάση μας απέναντι τους ήταν και θα παραμένει ρητή".

Λυτή είναι η μοναδική σωστή στάση που μπορεί να τηρηθεί απέναντι τους. Κάθε αυταπάτη για εξελίξεις και "θετικές αλλαγές" στη Σοβιετική Ένωση, εκτός από τις αλλαγές στη σοβιετική ηγεσία, είναι όχι μόνο αβάσιμες αλλά και πολύ επικίνδυνες και επιζήμιες για την υπόθεση της επανάστασης, για τους φιλελεύθερους λαούς του κόσμου.

Οι απειλές εναντία στη Λιβύη, νέα απόδειξη της αμερικανικής επιθετικής πολίτικης

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Αρ. φύλλου 2, Φλεβάρης 1986

«ΖΕΡΙ I ΠΟΠΟΥΛΙΤ», 16.1.86

Πάνε μέρες τώρα, που η προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης έχει συγκεντρωθεί στη Μεσόγειο όπου έχει δημιουργηθεί μια νέα εστία έντασης που μπορεί να μετατραπεί σε επικίνδυνη σύρραξη.

Έχοντας σαν πρόσχημα τα τραγικά γεγονότα που συνέβηκαν στο αεροδρόμιο της Ρώμης και της Βιέννης όπου άγνωστοι προέβηκαν σε βαρείες τρομοκρατικές πράξεις σε βάρος αθώων επιβατών που πήγαιναν στις δουλειές τους, οι ΕΠΑ εξαπέλυσαν άγρια αντιλιβυκή εκστρατεία και προέβηκαν σε πολλές προετοιμασίες για άμεση στρατιωτική επίθεση ενάντια σ’ αυτή τη χώρα.

Παρ’ όλο που μέχρι τώρα δε βρέθηκε κανένα πειστικό στοιχείο που να δείχνει την ταυτότητα των αυτουργών αυτών των πράξεων, παρ’ όλο που η Λιβύη δήλωσε ότι δεν έχει καμιά σχέση με τις ενέργειες αυτές, οι ΕΠΑ προσπαθούν να κατασκευάσουν ένα "Κάζους Μπέλι" από τα πιο βάναυσα αλλά και από τα πιο χυδαία.

Αυτό που πέφτει περισσότερο στο μάτι και που αγαναχτεί την προοδευτική κοινή γνώμη του κόσμου είναι η πολιτική και ιδεολογική αντίληψη με την οποία ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να δικαιολογήσει την επίθεσή του κατά της Λιβύης και τις άλλες χώρες που δεν υποκύπτουν σ’ αυτόν. Στις ΕΠΑ καλλιεργείται και εφαρμόζεται η θεωρία της οικουμενικότητας των αμερικάνικων συμφερόντων, τα οποία σύμφωνα μ’ αυτούς εκτείνονται σ’ όλη την υδρόγειο, σ’ όλες τις θάλασσες και τις ηπείρους, στο διάστημα και παντού. Οι ΕΠΑ διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να θεωρούν σαν παραβίαση των αμερικάνικων συμφερόντων κάθε ενέργεια και στάση των κυρίαρχων κρατών στον τομέα των διεθνών σχέσεων που δεν ταυτίζεται με την υπαγόρευση της Ουάσιγκτον και με τον έλεγχο που θέλει να επιβάλλει επί των άλλων.

Στην κατεύθυνση αυτή, δε μένει πίσω και η άλλη υπερδύναμη, ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, ο οποίος σε συναγωνισμό και ανταγωνισμό με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, προσπαθεί επίσης να επεχτείνει την αυτοκρατορία του και να διευρύνει τις ζώνες του επιρροής όπου μπορέσει.

Η παραβίαση των κυριαρχικών δικαίωμα των λαών, η καταπάτηση των κανόνων και των νόμων του διεθνούς δικαίου, η περιφρόνηση της κοινής γνώμης, η ξετσίπωτη επιθετικότητα και βαναυσότητα αποτελούν ένα από τα βασικά χαραχτηριστικά της εξωτερικής πολιτικής και της αμερικάνικης συμπεριφοράς στις διεθνείς υποθέσεις.

Οι επιθετικές ενέργειες κατά της Λιβύης είναι μια νέα περίπτωση της εφαρμογής αυτής της πολιτικής,. Και τις ενέργειες αυτές τις συγκαλύπτουν με την ανάγκη δήθεν της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Στην πραγματικότητα οι ΕΠΑ θέλουν να τιμωρήσουν τη Λιβύη, επειδή δεν υποτάχθηκε στην αμερικάνικη υπαγόρευση. Δεν τους αρέσει που η Λιβύη αντιτάσσεται με αποφασιστικότητα στη βάρβαρη αμερικανό - ισραηλινή επίθεση κατά των αραβικών λαών, δεν τους αρέσει που υπερασπίζει τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, που έχουν καταπατηθεί, που προασπίζει και διαφυλάσσει την εθνική της κυριαρχία.

Ο θόρυβος που γίνεται τώρα στις ΕΠΑ γύρω από την τρομοκρατία είναι μια μεγάλη και απαίσια καπηλεία. Κανείς δε μπορεί να δικαιολογήσει τις διάφορες τρομοκρατικές πράξεις, που έχουν διαδοθεί σήμερα σ’ όλον τον καπιταλιστικό και ρεβιζιονιστικό κόσμο και που είναι προϊόν των καταπιεστικών και εκμεταλλευτικών καθεστώτων, των βαριών πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών στις οποίες έχουν φέρει τους πολίτες τους. Κανείς επίσης δε μπορεί να εγκρίνει τις διάφορες τρομοκρατικές πράξεις που ιδιαίτερα άτομα παλαιστίνιων έχουν διαπράξει σε διάφορες χώρες. Αυτό βλάπτει και δυσφημίζει, κατά κύριο λόγο, το δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού και των άλλων αραβικών λαών.

Οι τρομοκρατικές πράξεις, ανεξάρτητα από το επικάλυμμα και την υπόθεση στην οποία αναφέρονται, δεν είναι επαναστατικές και απελευθερωτικές ενέργειες. Αντίθετα αυτές προκαλούν μεγάλη ζημιά στον πραγματικό επαναστατικό αγώνα και υποκινούνται από τον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση, που τις εκμεταλλεύεται για να δυσφημίσει και χτυπήσει το δίκαιο αγώνα των λαών. Ο δρόμος της τυφλής και απεγνωσμένης τρομοκρατίας είναι δρόμος λαθεμένος και επικίνδυνος, που οι πραγματικοί επαναστάτες τον έχουν απορρίψει και καταδικάσει με αποφασιστικότητα.

Αυτό όμως, μπροστά στο οποίο ο κόσμος δε μπορεί να κλείσει τα μάτια είναι η αμερικάνικη τρομοκρατία που ασκείται ενάντια στους αραβικούς λαούς και παντού στον κόσμο και η ισραηλινή γενοκτονία σε βάρος των παλαιστινίων.

Υπάρχει μήπως μεγαλύτερη και πιο απαίσια τρομοκρατία απ’ αυτή που ασκούν από χρόνια τώρα οι ισραηλίτες με την άμεση αμερικάνικη υποστήριξη σε βάρος του παλαιστινιακού λαού; Ποιός μέτρησε πόσα αθώα παιδιά, γυναίκες και γέροντες σκοτώθηκαν σαν αποτέλεσμα της αποκαλούμενης ισραηλινής εκδίκησης; Πως μπορεί να ονομαστούν οι βομβαρδισμοί στην Τύνιδα από ισραηλινά αεροπλάνα, που ξεκίνησαν από αμερικάνικο αεροπλανοφόρο με αποτέλεσμα να σκοτωθούν αθώοι πολίτες μιας κυρίαρχης χώρας; Μήπως δεν είναι τρομοκράτες και πέρα από τρομοκράτες οι συμμορίτες και οι γκάστερ, που οι ΕΠΑ έχουν συγκεντρώσει και ρίξει σε ανοιχτό πόλεμο ενάντια στον ειρηνόφιλο νικαραγουανό λαό; Ο κατάλογος των τρομοκρατικών εγκλημάτων που διαπράχτηκαν από τις ΕΠΑ είναι ατέλειωτος.

Κανένα κράτος δεν έχει δημιουργήσει, μια τέτοια τερατώδικη οργάνωση του εγκλήματος, όπως είναι η ΣΙΑ. Κανένα κράτος δε διακηρύσσει σε τέτοιο βαθμό, όσο η Αμερική το κοινό έγκλημα στις ξένες χώρες για τους ιμπεριαλιστικούς της σκοπούς. Πουθενά αλλού η φιλοσοφία του εγκλήματος δεν έχει αντικαταστήσει την κρατική πολιτική φιλοσοφία όσο στις ΕΠΑ.

Οι προοδευτικοί και, κυρίαρχοι λαοί ούτε συμβιβάστηκαν και ούτε πρόκειται να συμβιβαστούν με την πολιτική της υπαγόρευσης, της υποταγής και της επίθεσης που οι ΕΠΑ θέλουν να επιβάλλουν στον κόσμο. Η κατακραυγή που προκάλεσαν οι νέες αμερικάνικες απειλές και εκβιασμοί ενάντια στη Λιβύη, η αποδοκιμασία που συνάντησαν ακόμα και σε σύμμαχες χώρες, η εξέγερση της διεθνούς κοινής γνώμης για τη θρασύτητα και τον πρωτοφανή κυνισμό που δείχνουν οι ιθύνοντες της Ουάσιγκτον απέναντι σε μια κυρίαρχη χώρα ….. εκείνη τη μεγάλη απομόνωση στην οποία έφεραν τον εαυτό τους οι ΕΓΙΑ με τη συμπεριφορά και τις επιθετικές επιδιώξεις.

Με το λαό της Λιβύης, κατά τις βαριές αυτές στιγμές που η λευτεριά και η ανεξαρτησία του απειλούνται άμεσα από στρατιωτική επίθεση των ΕΠΑ, ενώθηκαν όλοι οι αραβικοί λαοί και οι λαοί των μουσουλμανικών χωρών. Η υποστήριξη και η αλληλεγγύη τους αναμφίβολα αποτελούν μια μεγάλη ανασχετική δύναμη για τα επικίνδυνα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα η στάση αυτή είναι μια νέα μαρτυρία της δύναμης που αντιπροσωπεύει η αραβική ενότητα και της αναγκαίοτητάς της, για την προάσπιση των δικαιωμάτων των αραβικών λαών από τις αμερικανό - ισραηλινές απειλές και τη σωστή λύση του παλαιστινιακού ζητήματος.

Οι ΕΠΑ έπρεπε να είχαν σκεφθεί και στοχαστεί, για τη μεγάλη αντιαμερικανική αντίδραση που προκαλούν τώρα στον κόσμο οι επιθετικές τους ενέργειες κατά της Λιβύης. Αλλά δεν είναι η πολιτική σύνεση και η λογική των πραγμάτων που καθοδηγούν την εξωτερική πολιτική γραμμή της Ουάσιγκτον. Η μεγαλομανία υπερδύναμης και η πολιτική της παγκόσμιας κυριαρχίας που ακολουθεί ο Ρήγκαν και ο κύκλος του μπορεί να οδηγήσει σε κάθε τυχοδιωκτισμό.

Γεγονός είναι ότι απέναντι από τη Λιβύη έχει συγκεντρωθεί μεγάλος αμερικάνικος ναυτικός στόλος και μερικά σμήνη αεροπλάνων ήρθαν από την αμερική για την ενίσχυσή του. Αμερικάνοι επίσημοι εξακολουθούν να λένε ότι εκτός από τις οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν ενάντια στη Λιβύη θα αναληφθούν και άμεσες στρατιωτικές ενέργειες. Δηλώνουν ανοιχτά, ότι έχουν καθοριστεί και οι στόχοι που θα πληγούν.

Είναι φανερό, ότι η κατάσταση αυτή δεν είναι απειλητική μόνο για τη Λιβύη, αλλά εμπεριέχει πολλούς κινδύνους για όλες τις χώρες της περιοχής της Μεσογείου. Οι περιπλοκές που μπορεί να δημιουργηθούν σαν αποτέλεσμα των ανεύθυνων ενεργειών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού απειλούν να θίξουν και τα ύψιστα συμφέροντα και των άλλων χωρών, εκτός της Λιβύης. Γι’ αυτό, στο όνομα αυτών των συμφερόντων που είναι κοινά για όλες τις χώρες της περιοχής αυτής, όπου γεννήθηκε ο πιο αρχαίος πολιτισμός στον κόσμο, πρέπει να καταδικαστούν και να απορριφθούν από όλους τα επιθετικά σχέδια των ΕΠΑ. Δεν πρέπει να επιτραπεί ούτε στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ούτε στο σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό να δώσουν στον εαυτόν τους το δικαίωμα να καταπατούν όπως θέλουν και όποτε θέλουν τα νόμιμα δικαιώματα των κυρίαρχων λαών.

Η οικονομική και στρατιωτική δύναμη του αμερικάνικου όπως και του σοβιετικού ιμπεριαλισμού μπορεί να είναι μεγάλη. Αλλά πιο μεγάλη και πιο ισχυρή είναι η επιθυμία των λαών να ζήσουν ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και κυρίαρχοι στις χώρες τους.

Εάν υπάρχει η αποφασιστικότητά τους να υπερασπίσουν το αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, εάν υπάρχει η θέληση να συσπειρωθούν στο όνομα αυτού του δικαίου, τα σχέδια της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και υπαγόρευσης είναι ανίσχυρα.

Ο αλβανικός λαός, όπως είπε και ο υπουργός Εξωτερικών της ΛΣΔ Αλβανίας στη Σύνοδο της Λαϊκής Βουλής, ενώνεται με τους αδελφούς αραβικούς λαούς και με όλους τους προοδευτικούς και ειρηνόφιλους λαούς στον κόσμο, που ζητούν να σταματήσουν οι απειλές που γίνονται ενάντια στη Λιβύη και την εξάλειψη της επικίνδυνης κατάστασης που δημιούργησε στη Μεσόγειο ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός με τις επιθετικές του ενέργειες.

Οι συκοφαντίες και οι επιθέσεις των εχθρών δε φοβίζουν τον Αλβανικό λαό (Ζέρι ι Πόπουλιτ, 1/3/1984)

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας, Χρόνος 3, Αριθ. Φύλλου 3, Μάρτης 1984

ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΩΝ ΔΕ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΛΟΝΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΛΑΟ

Άρθρο της «Ζέρι ι Πόπουλιτ» - 1 Μάρτη 1984

Μάρτης 1984

Τον τελευταίο καιρό η αντιαλβανική αντίδραση σε μερικές γειτονικές χώρες έχει αναλάβει μια πλατιά εκστρατεία επιθέσεων και συκοφαντιών ενάντια στη σοσιαλιστική Αλβανία. Εν χορό ο Βορειοηπειρωτικός Σύλλογος, οι σέρβοι σωβινιστές και ο Πάπας της Ρώμης αυτή τη φορά σήκωσαν τις σάλπιγγες και φωνάζουν για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στην Αλβανία ότι τάχα δεν τα σέβονται, για τη θρησκεία που δεν επιτρέπεται να ασκείται, για την ειρήνη στα Βαλκάνια που την απειλεί, τάχα, η χώρα μας κλπ.

Αυτή η εχθρική εκστρατεία φαίνεται ότι διεξάγεται σύμφωνα με ένα σενάριο που προετοιμάστηκε με φροντίδα και με έναν σκηνοθέτη που έχει διαλέγει με το δάχτυλο τους ηθοποιούς. Τα νήματα που έθεσαν σε κίνηση αυτό το αντιαλβανικό τρίγωνο, φαίνεται καθαρά ότι ξεκινούν από την Ουάσιγκτον, από την CΙΑ και άλλα ειδικευμένα επιτελεία για πάλη ενάντια στο σοσιαλισμό και στις φιλελεύθερες χώρες. Οι τωρινές επιθέσεις και οι συνδυασμένες συκοφαντίες των μεγαλοσέρβων σωβινιστών, της βορειοηπειρωτικής αντίδρασης και του Πάπα της Ρώμης, που διευθύνονται από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, γίνονται γιατί δεν αρέσει σ' αυτούς η ύπαρξη και η ανάπτυξη της σοσιαλιστικής Αλβανίας, που οικοδομεί με επιτυχία και με τις δυνάμεις της το σοσιαλισμό. Γίνονται γιατί δεν αρέσει σ' αυτούς η ανεξάρτητη και επαναστατική πολιτική της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας, που ξεσκεπάζει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, την αστική τάξη και το φασισμό, που υπερασπίζει τα συμφέροντα του λαού της και των άλλων λαών τον κόσμου.

Τη χορωδία της αντιαλβανικής αντίδρασης την οργανώνουν εκείνοι στους οποίους, επίσης, δε συμφέρει η συνεπής πολιτική αρχών καλής γειτονίας που ακολουθεί η χώρα μας, η εποικοδομητική στάση της Αλβανίας σαν παράγοντας πραγματικής ειρήνης και σταθερότητας στα Βαλκάνια.

Ο αλβανικός λαός καταδικάζει αποφασιστικά αυτή την εχθρική εκστρατεία και την καταγγέλλει μπροστά σ' όλη την παγκόσμια κοινή γνώμη, σαν μια επικίνδυνη συνωμοσία, που δε στέφεται μόνο ενάντια στο χώρα μας, αλλά και αποσκοπεί να ζωογονήσει το πνεύμα της έντασης, της εχθρότητας και της αντιπαράθεσης ανάμεσα ατούς λαούς των Βαλκανίων, να κάνει ξανά τη χερσόνησο μας μπαρουταποθήκη και ανοιχτό πεδίο για την επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Πολύ φαρμάκι ξερνάει τώρα ενάντια στη χώρα μας η ελληνική αντίδραση, που έχει γίνει πολύ θορυβώδικη και προκλητική.

Ενάντια στους πραγματικούς πόθους του ελληνικού λαού και προκαλώντας τον ανοιχτά, ενάντια στα καλά αποτελέσματα που έχουν σημειωθεί στην ανάπτυξη των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες, η ελληνική αντίδραση προσπαθεί να ζωογονήσει ένα χρεωκοπημένο και ανύπαρκτο πρόβλημα, το πρόβλημα της λεγόμενης Βορείου Ηπείρου. Στις προσπάθειες να δημιουργήσει στη χώρα αντιαλβανικό πνεύμα, ο ελληνικός τύπος της δεξιάς διέθεσε τις σελίδες του στους γνωστούς υπερσωβινιστές στους επαγγελματίες προβοκάτορες και σ' όλα τα κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας. Οι έλληνες αντιδραστικοί σωβινιστές έκαμαν και προκλητικές διαδηλώσεις μπροστά στην πρεσβεία μας στην Αθήνα και με τις αλήτικες ενέργειες τους εμπόδισαν την ομαλή συνέχιση της δουλειάς της.

Οι αντιαλβανικές διαδηλώσεις στην Αθήνα και οι προκλήσεις ενάντια στην πρεσβεία μας, όπως έγινε πλατιά γνωστό από τον ελληνικό τύπο, άρχισαν ακριβώς υστέρα από την επιστροφή από τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, του κακόφημου παπά Σεβαστιανού με δύο αλβανούς φυγάδες, όπου είχαν συναντήσεις και συνομιλίες με διάφορους αμερικάνους παράγοντες ειδικευμένους στα βαλκανικά ζητήματα και που είχαν εξασφαλίσει βοήθειες και υποστήριξη για την ποταπή αντιαλβανική δράση. Γεγονός είναι ότι ύστερα από τη δήλωση του προέδρου μιας υποεπιτροπής της αμερικάνικης Γερουσίας ότι «σε στενή συνεργασία με την κυβέρνηση του Ρήγκαν θα αναληφθούν οι αναγκαίες ενέργειες» για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της θρησκείας στην Αλβανία, αμέσως όλη η αντιαλβανική αντίδραση τέθηκε σε κίνηση.

Σύμφωνα με τις εντολές που πάρθηκαν, η ελληνική αντίδραση, έβαλε στο επίκεντρο της εκστρατείας της ενάντια στη χώρα μας την Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, που τάχα καταπιέζεται και καταδιώκεται.

Όμως, η Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία δεν έχει ανάγκη για προστασία ούτε από την Αθήνα και ούτε από την Ουάσιγκτον. Τις τύχες της τις έχει αποφασίσει μόνη της σε πλέρια λευτεριά και κυριαρχία, τις έχει αποφασίσει με τη λαϊκή επανάσταση, όταν μαζί με τα αδέρφια της, τους Αλβανούς, αγωνίστηκε για την εξάλειψη της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της εθνικής καταπίεσης. Τα δικαιώματα που κατάχτησε σ' αυτή την επανάσταση τα έχει κατοχυρώσει το Σύνταγμα της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας, τα έχει εξασφαλίσει η νέα σοσιαλιστική ζωή, που την οικοδομεί με τα χέρια της.

Οι μειονοτικοί δεν έχουν ούτε λιγότερα και ούτε περισσότερα δικαιώματα από τους Αλβανούς. Έχουν τα ίδια δικαιώματα και καθήκοντα απέναντι στη χώρα και στην κοινωνία, απολαβαίνουν το ίδιο τους καρπούς του σοσιαλισμού και αγωνίζονται το ίδιο με εμπιστοσύνη και αυταπάρνηση για την εξασφάλιση του μέλλοντος τους.

Οι νίκες που σημείωσε, οι συνθήκες που δημιούργησε στη μειονότητα ο σοσιαλισμός, τώρα πια είναι γνωστές απ' όλο τον κόσμο. Οι περιοχές όπου κατοικούν οι μειονοτικοί είναι ανοιχτές και εκεί έχουν πάει και συνομιλήσει διάφοροι ξένοι που έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας. Οι περισσότεροι ήταν Έλληνες, οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα να ιδούν ο,τι ήθελαν και να συνομιλήσουν με οποίον ήθελαν. Με καμιά σπάνια εξαίρεση, κανενός που έχει έρθει προετοιμασμένος και με κακό σκοπό όλοι έχουν αναφέρει τις μεγάλες πρόοδες της μειονότητας, έχουν μαρτυρήσει για τη δίκαιη λύση των προβλημάτων, έχουν επιβεβαιώσει με συγκεκριμένες αποδείξεις από την καθημερινή ζωή πόσο αβάσιμη, σκόπιμη και προκλητική είναι εκείνη η προπαγάνδα που κάνει η ελληνική αντίδραση για τη λεγόμενη Βόρειο Ήπειρο. Υπουργοί διαφόρων ελληνικών κυβερνήσεων, διπλωμάτες και ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί, συγγραφείς και δημοσιολόγοι, τουρίστες και απλοί επισκέφτες έγραψαν μ' αυτό το πνεύμα στον ελληνικό τύπο και μίλησαν σε δημόσιες συγκεντρώσεις.

«Σήμερα η Αλβανία, - έχει δηλώσει ο υπουργός, Ακριτίδης, στην ελληνική βουλή, στη 1 Μάρτη 1982, ύστερα από επίσκεψη που έκανε στην Αλβανία και στις περιοχές που κατοικούν οι έλληνες μειονοτικοί - υπερασπίζει συνταγματικά τα συμφέροντα των μειονοτικών και δεν τους παρέχει λιγότερα δικαιώματα από εκείνα που χαίρει ο αλβανικός λαός. Εκδίδεται η εφημερίδα της Ελληνικής μειονότητας στην ελληνική γλώσσα και λειτουργούν τετράχρονα και οχτάχρονα ελληνικά σχολεία, καθώς και σχολή για την κατάρτιση δασκάλων για την κατώτερη παιδεία».

Γι' αυτό, τα λόγια του έλληνα πρωθυπουργού Παπανδρέου στα Γιάννενα, όπου δήλωσε ότι «οι Έλληνες που ζουν στην Αλβανία βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αγωνιστεί για τα προσωπικά τους δικαιώματα» είναι τόσο περίεργα όσο και άτοπα. Οι λόγοι που υποκίνησαν τον κύριο Παπανδρέου να βγει στο κοινό με μια τέτοια δήλωση, που αποτελεί επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός γειτονικού κράτους, μπορεί να είναι διάφοροι, όμως σε κάθε περίπτωση είναι χωρίς καμιά βάση.

Όπως και να είναι η αντιαλβανική εκστρατεία της ελληνικής αντίδρασης, που κλιμακώνεται, αντιτίθεται ανοιχτά με τις πολιτικές δηλώσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ότι προδιατίθεται και επιθυμεί την αποκατάσταση φιλικών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες, την επίτευξη μιας ολόπλευρης συνεργασίας με τις βαλκανικές χώρες, τη λήψη κάθε μέτρου που θα συνέβαλε στην ενίσχυση της ειρήνης και της ασφάλειας στη χερσόνησό μας.

Ενώ στις προκλητικές και φασιστικές δηλώσεις του εκπρόσωπου της «Νέας Δημοκρατίας», Μητσοτάκη, που ζητεί την αλλαγή του συνοριακού καθεστώτος και θέτει το ζήτημα του τεμαχισμού της Νότιας Αλβανίας, ο αλβανικός λαός απαντάει : «Κάτω τα χέρια από την Αλβανία». Τα σύνορά της, όπως έχει πει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, είναι απαραβίαστα. Μέσα σ' αυτά δεν υπάρχει ούτε σπιθαμή ξένου εδάφους.

Τις τελευταίες μέρες, στην εκστρατεία ενάντια στη χώρα μας περιλήφθηκε και ο Πάπας της Ρώμης. Φαίνεται ότι στον πάπα Βοϊτίλα ανατέθηκε μια ιδιαίτερη αποστολή να μαυρίσει την Αλβανία και να δυσφημίσει τον αλβανικό λαό, την οποία, πρέπει να ειπωθεί ότι ο Πάπας εκτελεί με πολύ μεγάλο ζήλο. Δύο φορές μέσα σε τρία χρόνια, πράγμα ασυνήθιστο στη μακραίωνη ιστορία των παπών της Ρώμης, βγήκε στις ακτές της Πούλια, απέναντι στη χώρα μας για να καταραστεί «τους άθρησκους Αλβανούς».
Με τη θέλησή του ή με την εντολή άλλων, είναι γεγονός ότι, με το λόγο του στις σκάλες της βασιλικής του Αγίου Νικόλαου στο Μπάρι, αποτελεί τη δεύτερη φωνή στην αντιαλβανική λειτουργία που έκαναν οι αντιδραστικοί δεσποτάδες στις πλατείες και τις εκκλησίες της Αθήνας. Επίσης είναι γεγονός ότι έτσι όπως οι έλληνες αντιδραστικοί, με τις ενέργειές τους αποσκοπούν στο να εμποδίσουν και αποτρέψουν την παραπέρα εξομάλυνση των σχέσεων καλής γειτονίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αλβανία και ο πάπας Βοϊτίλας ανησυχεί από την προδιάθεση και την επιθυμία του ιταλικού λαού και ιδιαίτερα του λαού της Πούλια και των άλλων νότιων περιοχών για τη δημιουργία και διατήρηση μιας φιλικής ατμόσφαιρας ανάμεσα στις δύο χώρες, πράγμα που έγινε ευπρόσδεχτο και επικροτήθηκε και στην Αλβανία.

Όσον άφορα τις «ανησυχίες» του πάπα για την κατάσταση της θρησκείας στην Αλβανία, πρέπει να ειπωθεί ότι στη νέα Αλβανία ποτέ κανένας δεν καταδιώχτηκε για τα θρησκευτικά του αισθήματα. Η λαϊκή μας εξουσία έχει θεωρήσει την υπόθεση της θρησκευτικής πίστης σαν ατομική υπόθεση του καθενός, σαν υπόθεση της συνείδησής του. Ο λαός μας, με την ελεύθερη βούλησή του και χωρίς καμιά επιβολή, αποφάσισε ο ίδιος για τη στάση απέναντι στη θρησκεία και στα θρησκευτικά ιδρύματα. Γι' αυτό, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει και πολύ περισσότερο να επιβάλει στους ανθρώπους μας να πιστεύουν στο θεό ή να εφαρμόζουν τις ιεροτελεστίες. Εμείς από την πλευρά μας δε ζητούμε από τούς άλλους να μη πιστεύουν στο θεό και να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας. Το σεβασμό και την υπόληψη για τους άλλους λαούς, εμείς οι Αλβανοί δεν τα στηρίζομε στο αν πιστεύουν ή δεν πιστεύουν, αλλά στις φιλελεύθερες, δημοκρατικές και προοδευτικές αξίες τους. Ο αθεϊσμός μας δε μας εμπόδισε και δε μας εμποδίζει να έχομε καλές σχέσεις τόσο με εκείνους που πιστεύουν όσο και με εκείνους που δεν πιστεύουν.

Τέλος, θα θέλαμε να πούμε ότι αθεϊστές υπάρχουν όχι μόνο στην Αλβανία, αλλά και στη Γαλλία, τη Σουηδία και σ' όλες τις χώρες. Όμως, δεν είδαμε ο πάπας Βοϊτίλα να απασχολείται μ' αυτούς όπως με τους Αλβανούς. Φαίνεται ότι οι εμπνεύσεις του δεν προέρχονται από το θεό αλλά από τον αντικομουνισμό. Γι' αυτόν αν θέλεις πίστευε και στο διάβολο, μόνο μη παραδέχεσαι το σοσιαλισμό. Γι' αυτό ο πάπας δε δυσκολεύεται καθόλου να δανείζεται ιδέες και λόγια του Μουσολίνι. Στο λόγο του στο Μπάρι ο πάπας είπε: «Οι σκέψεις μου πηγαίνουν στους αδερφούς και αδελφές στην Αλβανία... Εγώ επιθυμώ να τους διαβεβαιώσω ότι πιάνουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου». Και ο Ντούτσε έλεγε ότι «η Αλβανία είναι στην καρδιά μου». Όμως, η Αλβανία δεν είναι Πολωνία και στον τωρινό πάπα οι Αλβανοί βάζουν το σύνορο στην κρανιά, όπως το έχουν βάλει στον καιρό του ίδιου του Ντούτσε και των άλλων παπών, που ευλογούσαν το φασισμό και συνεργάζονταν μ' αυτόν για να επιτεθούν και αρπάξουν τη λευτεριά των λαών.

Σ' αυτό το άρθρο ίσως δε θα άξιζε να σταθούμε και σε μερικές αντιαλβανικής δηλώσεις ανώτατων γιουγκοσλάβων ηγετών. Στις επιθέσεις και συκοφαντίες τους εμείς έχομε δώσει απάντηση και έχομε κατατοπίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη σχετικά με τις υστεροβουλίες και τις σοβινιστικές επιδιώξεις του Βελιγραδίου απέναντι στη χώρα μας.

Όμως, στην τωρινή αντιαλβανική εκστρατεία, αυτοί παίζουν πρωτεύοντα ρόλο σε ομοφωνία με την ελληνική αντίδραση και το Βατικανό. Το σοβινιστικό μίσος που έχουν απέναντι στη σοσιαλιστική Αλβανία και σ' όλους τους Αλβανούς, οδηγεί τους ηγέτες του Βελιγραδίου να συνεργάζονται και να συνωμοτούν με οποιονδήποτε και να πλέκουν κάθε σκευωρία ενάντια στη χώρα μας. Αυτή τη διαβολιά στιγματίζει πολύ σωστά η ελληνική εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 25 Φλεβάρη του 1984, η οποία γράφει: «Κατά τρόπο ασυνείδητο γίναμε συνεργοί του πολύ ύποπτου παιχνιδιού των γιουγκοσλάβων απέναντι στην Αλβανία, οι οποίοι επανειλημμένα έχουν εκφράσει τάσεις για το διαμελισμό της».
Στο δρόμο των σκευωριών της γιουγκοσλάβικης ηγεσίας αποτελεί μέρος και το αρκετά μακροσκελές άρθρο της κυριότερης γιουγκοσλάβικης εφημερίδας, «Μπόρμπα», της 25 - 26 Φλεβάρη, όπου φαίνονται καθαρά οι προσπάθειες του Βελιγραδίου να μπάσει σφήνες στις καλές και φιλικές σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στην Αλβανία και την Ιταλία. Βγαίνει στην επιφάνεια απ' αυτό το άρθρο ότι η πραγματική γιουγκοσλάβικη πολιτική είναι η πολιτική υποδαύλισης της εχθρότητας ανάμεσα στις γειτονικές χώρες, ανεξάρτητα από τη δημαγωγία που κάνουν ότι είναι τάχα υπέρ των ανοιχτών σχέσεων, υπέρ της συνεργασίας και κατανόησης ανάμεσα στις χώρες της Βαλκανικής, της Αδριατικής, της Μεσογείου κλπ.

Στην τωρινή περίοδο της έντασης των πολιτικο - στρατιωτικών γιουγκοσλάβο - αμερικάνικων σχέσεων και μιας προσέγγισης και μήνα του μέλιτος ανάμεσα στο βορειοηπειρωτικό και μεγαλοσέρβικο σωβινισμό, οι ηγέτες του Βελιγραδίου με σκοπό να απομακρύνουν και την προσοχή του κόσμου από την Κοσόβα, εντείνουν τις επιθέσεις και τις συκοφαντίες ενάντια στην Αλβανία. Παρουσιαζόμενοι σαν ειδικοί της Αλβανίας, σαν να είναι, οι μόνοι που μπορεί να «αντιληφτούν» και να «ερμηνεύσουν» τα γεγονότα της, οι ραδιούργοι του Βελιγραδίου προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι «η Αλβανία δημιουργεί ένταση στα Βαλκάνια», ότι τάχα αποτελεί κίνδυνο για την ειρήνη στη γενικότητα.

Όμως, οι Αλβανοί ποτέ δεν ήταν προκλητές των πολέμων. Ενώ είναι γνωστό, λόγου χάρη, ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν άρχισε ούτε στη Σκόντρα ούτε στο Αργυρόκαστρο, αλλά στο Σαράγεβο. Και αυτός ο πόλεμος άρχισε εκεί όχι τυχαία. Η τότε Σερβία είχε γίνει πεδίο όπου συμπλέκονταν και συγκρούονταν οι δυνάμεις της Αντάντ και του Κεντρικού Συνασπισμού. Και τώρα η πολιτική του παιχνιδιού της ισορροπίας ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, που ακολουθεί η Γιουγκοσλαβία, οι υποσχέσεις που δίνει πότε στη μια και πότε στην άλλη, τη μετέτρεψαν σε αντικείμενο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Σα χώρα γεμάτη με χρέη και με πολλές υποχρεώσεις απέναντι στη Δύση, όπως και απέναντι στην Ανατολή, το γιουγκοσλάβικο καράβι πλέει στη θάλασσα των αγνώστων. Η σημερινή Γιουγκοσλαβία είναι ανοιχτή για όλες τις κομπίνες και τις επεμβάσεις των υπερδυνάμεων, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη χώρα της, αλλά και τους γείτονες. Οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι γιουγκοσλάβοι ηγέτες για να παρουσιάσουν σκοτεινή την εικόνα της σοσιαλιστικής Αλβανίας, να κατηγορήσουν την Αλβανία σαν υπαίτιο για τις εσωτερικές αναταραχές και διαμάχες στη Γιουγκοσλαβία δεν τους διευκολύνουν την κατάσταση. Η Γιουγκοσλαβία είναι η άρρωστη των Βαλκανίων και αυτό ο κόσμος το γνωρίζει. Οι χαρές που προξενούν σε κείνους που κυριαρχούν στο Βελιγράδι, οι αντιαλβανικής κραυγές των ελλήνων αντιδραστικών ή οι σατανικές επιθέσεις του Βατικανού στην Αλβανία, δεν μπορούν να τη θεραπεύσουν. Δε μπορούν να τη θεραπεύσουν ούτε και οι εγγυήσεις που μπορεί να έχουν πάρει από την Αμερική, ότι αυτή θα προσπαθήσει να «κατευνάσει» την Αλβανία.

Την Αλβανία δε μπορεί να την απομακρύνει κανένας από το σοσιαλιστικό της δρόμο, από την πολιτική της αρχών, ούτε η Αμερική, ούτε οι δεσποτάδες της Ελλάδας, ούτε το Βατικανό, ούτε οι μεγαλοσέρβοι σωβινιστές και ούτε οποιοσδήποτε άλλος που μπορεί να ενωθεί μ’ αυτούς. Ο αλβανικός λαός δεν είναι από εκείνους που έχουν αδύνατα τα νεύρα. Οι απειλές και οι εκβιασμοί δεν τον κλονίζουν. Τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του, τη λαϊκή του εξουσία, το σοσιαλιστικό δρόμο ο αλβανικός λαός τα κέρδισε με αίμα και θυσίες και δε θα επιτρέψει ποτέ να τα καταπατήσει και να τα αρπάξει κάποιος. Όσο και αν γαυγίζουν τα σκυλιά, τα καραβάνι μας θα βαδίζει πάντα μπροστά.

Φωτοτυπία της εφημερίδας «Λαϊκό Βήμα" που εκδίδεται στην Αλβανία από την ελληνική μειονότητα και φωτοτυπίες σχολικών βιβλίων που εκδίδονται και διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία.

Οι συκοφαντίες και οι επιθέσεις των εχθρών δε φοβίζουν τον Αλβανικό λαό (Ζέρι ι Πόπουλιτ, 1/3/1984)

ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΩΝ ΔΕ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΛΑΟ - ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ_ΖΕΡΙ_Ι_ΠΟΠΟΥΛΙΤ_1 ΜΑΡΤΗ...

Η Ιρανική εργατική τάξη κατέβηκε στο πεδίο της μαχης, ανέτρεψε το Σάχη και συγκλόνισε τον καπιταλιστικό κόσμο

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ζέρι ι Πόπουλλιτ»

18 Φλεβάρη 1979

Η προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης τους τελευταίους μήνες συγκεντρώθηκε στα γεγονότα του Ιράν, στον ηρωικό αγώνα του ιρανι­κού λαού για την ανατροπή του αιμοβόρου καθεστώτος της μοναρχίας των Παχλεβί. Τώρα που η επανάσταση αυτή ανέτρεψε το μεσαιωνικό φεουδαρχισμό και τη φασιστική μοναρχία του σάχη, οι επαναστάτες, οι πατριώτες και οι προοδευτικοί άνθρωποι στον κόσμο χαιρετίζουν θερμά και θαυμάζουν τον εξαιρετικό ηρωισμό των ανδρών, των γυναι­κών, των γιων και θυγατέρων του Ιράν, την αποφασιστικότητα και την τόλμη των απλών ανθρώπων του λαού.

Ο ιρανικός λαός κατέχτησε νίκη μεγάλης ιστορικής σημασίας, η οποία σημειώνει έκδηλο βήμα στο δρόμο του προς τη λευτεριά και τη δημοκρατία, άνοδο σε νέο επίπεδο προς τη χειραφέτηση και την πρόο­δο. Είναι βέβαιο ότι αυτή η νίκη θα αφήσει βαθιά ίχνη και θα χρησι­μεύσει σαν βάση για τις μελλοντικές μάχες για την εκπλήρωση των λαϊκών ιδανικών της πλήρους εθνικής και κοινωνικής απελευθέρω­σης.
Η λαϊκή εξέγερση στο Ιράν αποτελεί βαρύ πλήγμα για όλες τις ι­μπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ο οποίος έλεγχε στην πράξη και διηύθυνε το καθεστώς του σάχη τα τε­λευταία 25 χρόνια. Αποτελεί επίσης ισχυρό πλήγμα και για τον πα­γκόσμιο καπιταλισμό, που μέχρι σήμερα επωφελούνταν από την υπο­ταγή του σάχη για να αρπάζει το ιρανικό πετρέλαιο και να εκμεταλ­λεύεται ως το μεδούλι τον ιρανικό λαό.

Είναι γεγονός ότι η ιρανική επανάσταση προκάλεσε σύγχυση στον αστικό και ρεβιζιονιστικό κόσμο. Ο Κάρτερ και η διοίκηση του κατη­γορούν την CΙΑ και τα άλλα κατασκοπευτικά τους όργανα που δεν πρόβλεψαν έγκαιρα αυτά τα γεγονότα. Η δυτική αστική τάξη απορεί πώς μπόρεσε να εξεγερθεί ένας ολόκληρος λαός στο κορύφωμα του μπουμ των πετρελαίων. Οι κινέζοι σοσιαλιμπεριαλιστές παραπονού­νται που ο σάχης επέτρεψε να μπούνε οι ξένοι πράκτορες και να διατα­ράξουν τη συνείδηση των μαζών.

Οι ιμπεριαλιστές και οι ρεβιζιονιστές ποτέ δεν κατάλαβαν ούτε μπορεί να καταλάβουν και να ερμηνεύσουν σωστά τα κοινωνικά φαι­νόμενα. Κρίνουν σύμφωνα με στερεότυπα σχήματα δημιουργημένα από τις ίδιες τις αντιιστορικές εγωιστικές ταξικές αντιλήψεις τους. Το αντεπαναστατικό μίσος δεν τους αφήνει να αναλύσουν αντικειμενικά κανένα κοινωνικό φαινόμενο, να προβλέψουν καμιά κατάσταση. Τα γεγονότα πάντα ξεσπούν σ' αυτούς σαν βόμβες που σκάνε στα χέρια τους.

Η επανάσταση του Ιράν δεν είναι και δεν μπορεί να είναι έργο πρα­κτόρων, όπως ισχυρίζονται οι ρεβιζιονιστές του Πεκίνου, ούτε αποτέ­λεσμα του εκσυγχρονισμού, όπως την εξηγούν οι δυτικοί πολιτικοί. Είναι αποτέλεσμα του ξεσπάσματος πολλών αντιθέσεων της ιρανικής φεουδαρχικο-αστικής κοινωνίας, είναι ξέσπασμα της αγανάκτησης, του λαϊκού μίσους που συσσωρεύτηκε από δεκάδες και δεκάδες χρόνια ενάντια στην τυραννία του σάχη και την ιμπεριαλιστική κυριαρχία, είναι αποτέλεσμα της αποφασιστικότητας του λαού να αλλάξει την ά­θλια ζωή που του επέβαλαν οι ανώτερες κυρίαρχες και εκμεταλλεύτριες τάξεις.

Από διάφορες πλευρές γίνονται προσπάθειες να δοθεί στην ιρανι­κή επανάσταση θρησκευτικό χρώμα. Στα γεγονότα του Ιράν, ασφα­λώς, δε μπορεί κανείς να αρνηθεί την υποκειμενική επιρροή της θρη­σκευτικής αίρεσης των σιιτών, η οποία έπαιξε θετικό ρόλο για την α­νατροπή του φεουδαρχικού καθεστώτος της αυτοκρατορίας των Πα­χλεβί. Μα δεν ήταν η θρησκευτική ιδεολογία εκείνη που καθοδήγησε τις πλατιές λαϊκές μάζες στην εξέγερση και στον αγώνα ενάντια στον σάχη. Οι δημοκρατικοί πόθοι της συντριπτικής μη κληρικής μάζας του λαού του Ιράν, τα πολιτικά συνθήματα που ξεσήκωσαν το λαό σ' αγώνα, ο συγκεκριμένος σκοπός για τον οποίο αγωνίζονται οι μάζες δε μπορεί να ταυτιστούν με τα ηθικοθεοκρατικά αιτήματα της ισλαμικής διδασκαλίας. Ο λαός του Ιράν από πρώτη όψη μπορεί να φαίνεται θρή­σκος, αλλά στη δράση, και ακριβώς σ' αυτή την επανάσταση φάνηκε πολύ προοδευτικός και πολύ αντικειμενικός. Ξεσηκώθηκε και έχυσε αίμα για την ανατροπή της μοναρχίας και για την εγκαθίδρυση λαο­κρατικής δημοκρατίας στη χώρα, για την εθνικοποίηση των πετρε­λαίων και τη χρησιμοποίηση τους σε όφελος της ανάπτυξης της εθνι­κής οικονομίας, σε όφελος του λαού, για τον τερματισμό της εξάρτησης από το ξένο κεφάλαιο και την ακύρωση όλων των υποδουλωτικών οικονομικών, στρατιωτικών και πολιτικών συμφωνιών με τους ο­ποιουσδήποτε ξένους, Αμερικάνους Σοβιετικούς, Άγγλους ή Κινέ­ζους, για την εδραίωση ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτους, για την ελευθερία Τύπου και συγκεντρώσεων, για την εξάλειψη της φεου­δαρχικής διαφθοράς και για την τιμωρία των καταπιεστών και των εκ­μεταλλευτών, για κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη κ.λπ., κ.λπ.

Για τους λαούς του κόσμου είναι ξεκάθαρο ότι η ιρανική επανά­σταση δεν εμπνεύστηκε από τη θρησκεία. Εμπνεύστηκε από το ισχυρό δημοκρατικό και προοδευτικό ρεύμα των μαζών, των διψασμένων για μια πραγματική αγροτική επανάσταση, για μια πραγματικά προοδευτι­κή πολιτιστική και εκπαιδευτική επανάσταση, καθώς και για βαθιούς μετασχηματισμούς, για την εξάλειψη της καθυστέρησης του λαού. Ε­κείνες οι γενναίες γυναίκες και κοπέλλες που συγκρούστηκαν με τη SAVΑΚ και την αυτοκρατορική φρουρά και έχυσαν αίμα, κατέβηκαν στους δρόμους όχι για να διατηρήσουν το φερετζέ, ούτε να υπερασπί­σουν την οικιακή φυλακή, αλλά για να τα καταργήσουν. Εδώ, λοιπόν, έμπαινε το μεγάλο πρόβλημα της απελευθέρωσης των εργαζόμενων, της αγροτιάς, των γυναικών και της νεολαίας.
Σκοπός αυτής της εχθρικής εκστρατείας είναι να δημιουργήσει στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι τα γεγονότα του Ιράν δεν αποτε­λούν κάποια επανάσταση η οποία θα μπορούσε να ληφθεί ως παρά­δειγμα. Ο διεθνής καπιταλισμός προσπαθεί να παρουσιάσει αυτή την επανάσταση σαν αντίδραση των θρησκευτικών ηγετών και της «φανα­τικής» μάζας των πιστών ενάντια στην «εκβιομηχάνιση» και τον «εκ­συγχρονισμό» της ζωής της χώρας, που ανέλαβε ο σάχης. Κυνικά ι­σχυρίζεται ότι τέτοιες επαναστάσεις, που τους βάζει την εττικέτα «ισ­λαμικές», εμποδίζουν τάχα όχι μόνο την προοδευτική εξέλιξη της χώ­ρας στην οποία συμβαίνουν, αλλά και όλης της «διεθνούς κοινωνίας».

Ο παγκόσμιος καπιταλισμός επιμένει δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη λέξη «ισλαμική» και διαστρεβλώνει τον πραγματικό χαρακτήρα της επανάστασης στο Ιράν γιατί θέλει να βάλει τους λαούς τον έναν ε­νάντια στον άλλο, να βάλει σ' αντίθεση τους πιστούς μωαμεθανούς με τους πιστούς χριστιανούς. Επιχειρεί να χαρακτηρίσει τον ιρανικό λαό, τους αραβικούς και άλλους λαούς σαν καθυστερημένους και φα­νατικούς και να χρωματίσει οπισθοδρομικούς τους απελευθερωτικούς αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες τους. Ωστόσο η ιρανική επανάσταση έ­δειξε καθαρά ότι η θεμελιώδης υπόθεση των λαών αυτής της περιοχής, αυτό που επιδιώκει και δημιουργεί την ενότητα τους, είναι ο αγώνας για την απελευθέρωση από το φεουδαρχικό - αστικό ζυγό και από την κυριαρχία των υπερδυνάμεων, Αμερικάνων, Σοβιετικών, καθώς και από το Ισραήλ. Είναι οι ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Σοβιετική Ένωση και η Κίνα που υπο­κινούν τη διάσπαση των αραβικών λαών και του περσικού λαού και δεν τους επιτρέπουν να νικήσουν και να διαφυλάξουν την λευτεριά, την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους.

Όμως, οι κακόβουλες αποτιμήσεις και οι ποταπές συκοφαντίες ε­κείνων που καταλήστευσαν και καταπίεσαν τις χώρες της Ανατολής, δεν μπορεί να εξαπατήσουν κανέναν. Ό,τι κι αν ειπωθεί, τα γεγονότα στο Ιράν είναι συνέπεια του κοινωνικού και όχι του θρησκευτικού α­νταγωνισμού.

Το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας, ξεκινώντας από τις βασικές τά­σεις της παγκόσμιας σημερινής εξέλιξης, τόνισε ότι η υπόθεση της ε­πανάστασης και της απελευθέρωσης των λαών δεν είναι μόνο πόθος και επιθυμία, αλλά και πρόβλημα που τέθηκε για λύση. Η επανάσταση του ιρανικού λαού είναι η επιβεβαίωση. Μα αυτή δεν είναι ούτε η πρώ­τη ούτε η τελευταία. Το παράδειγμα του Ιράν, ασφαλώς θα ασκήσει ε­πίδραση και θα το ακολουθήσουν και άλλες χώρες. Οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν τώρα σε πολλές χώρες κάνουν αναπόφευχτες τις επα­ναστατικές εκρήξεις. Όπως έχει τονίσει το Κόμμα μας, η σημερινή κατάσταση γενικά, μοιάζει με ηφαίστειο σε έκρηξη, φωτιά που καίει, φωτιά που θα κάψει ακριβώς τις ανώτερες κυρίαρχες, καταπιεστικές και εκμεταλλεύτριες τάξεις.

Η λαϊκή εξέγερση στο Ιράν, στην οποία συμμετέχουν οι πλατιές μάζες, η εργατική τάξη, η προοδευτική νεολαία, οι γυναίκες, επιβε­βαίωσε τις μαρξιστικές - λενινιστικές θέσεις που υπερασπίζει το Κόμ­μα μας σχετικά με τις σημερινές επαναστατικές καταστάσεις, που δη­μιουργούνται αδιάκοπα σε πολλές χώρες του κόσμου, για την αύξηση των αντικειμενικών και υποκειμενικών παραγόντων της επανάστασης. Τα γεγονότα του Ιράν έδειξαν κατά πρώτο λόγο ότι το ιρανικό προλε­ταριάτο, το οποίο κατέβηκε στους δρόμους, συγκρούστηκε και ματώ­θηκε με την αντίδραση, εκδηλώνοντας την ακατάλυτη δύναμη του όχι μόνο στον αγώνα ενάντια στο σάχη, αλλά και ενάντια στον ξένο ιμπε­ριαλισμό.

Τα τωρινά γεγονότα στο Ιράν έδωσαν πολύ χρήσιμα διδάγματα όχι μόνο για το λαό αυτής της χώρας, αλλά και για τους άλλους. Σ' αντί­θεση με τους ισχυρισμούς της αστικής τάξης και των ρεβιζιονιστών, επιβεβαίωσαν την βασική θέση του μαρξισμού - λενινισμού, που υπε­ράσπισε με δύναμη όλη αυτή την περίοδο το Κόμμα μας, ότι για να νι­κήσει η επανάσταση, για να απελευθερωθεί ο λαός από τον εθνικό και κοινωνικό ζυγό, είναι κατηγορηματικά απαραίτητο ώστε η εργατική τάξη να κατέβει στο πεδίο της μάχης. Η εργατική τάξη, τονίζει το ΚΕΑ, αποτελεί την αποφασιστική δύναμη εξέλιξης της κοινωνίας, την ηγετική δύναμη για τον επαναστατικό μετασχηματισμό του κό­σμου... Είναι η κύρια παραγωγική δύναμη της κοινωνίας, η πιο προο­δευτική και πιο ενδιαφερόμενη τάξη από κάθε άλλον για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, για το σοσιαλισμό, ο φορέας των καλύ­τερων παραδόσεων της επαναστατικής οργάνωσης και πάλης.

Στο Ιράν ήταν η εργατική τάξη που πρόταξε το στήθος στα τανκς και τα πολυβόλα του σάχη. Πάνω απ' όλα, ήταν η γενική απεργία της, και προπαντός των εργατών πετρελαίου, που παράλυσε όλη τη ζωή της χώρας. Διαδηλώσεις και εκδηλώσεις κατά του σάχη έγιναν και πρωτύ­τερα, αλλά μόνον όταν σταμάτησαν οι αντλίες του πετρελαίου, όταν τα τρένα σταμάτησαν και οι ηλεκτρικοί σταθμοί διέκοψαν τον ηλεκτρικό ρεύμα, μόνο τότε σείστηκε συθέμελα η κυρίαρχη φεουδαρχική τάξη, ο σάχης ξεκίνησε για το φίλο του στο Μαρόκο και η κυβέρνηση του Μπαφτιάρ ανατράπηκε. Η εργατική τάξη έδειξε ότι ήταν αυτή η πραγ­ματική δύναμη της χώρας και όχι ο πολυάριθμος στρατός του σάχη, τα αμερικάνικα όπλα και τα δισεκατομμύρια των πετροδολλαρίων που διέθεταν οι τράπεζες της Τεχεράνης. Με τον αγώνα της, με τον αποφα­σιστικό ρόλο που έπαιξε στην αντιφεουδαρχική και αντιιμπεριαλιστική επανάσταση, έδειξε ότι η μόνη κοινωνική δύναμη στην οποία α­νήκει το μέλλον είναι η εργατική τάξη.

Τα γεγονότα του Ιράν επιβεβαίωσαν και μια άλλη σημαντική θέση του μαρξισμού - λενινισμού ότι η επανάσταση δε διεξάγεται χωρίς βία, ότι δεν κερδίζεται χωρίς αίμα. Μέχρι το τελευταίο φυσίγγι αντι­στάθηκε το καθεστώς του σάχη, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο υπο­στήριξαν αυτό το καθεστώς οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, οι κινέζοι σοσιαλιμπεριαλιστές, η διεθνής μονοπωλιακή μεγαλοαστική τάξη,οι βασιλιάδες και οι σάχηδες όπου κι αν βρίσκονταν. Αν θα άκουγε ο ι­ρανικός λαός τα κηρύγματα περί «ειρηνικού δρόμου» που διατυμπάνι­ζαν οι χρουστσιοφικοί ρεβιζιονιστές, τα κηρύγματα περί δομικών με­ταρρυθμίσεων των «ευρωκομμουνιστών», την κινέζικη θεωρία των «τριών κόσμων» κ.λπ., η κλίκα του σάχη και οι ιμπεριαλιστές θα εξου­σίαζαν ήσυχοι και ανενόχλητοι, έτσι όπως εξουσιάζουν ακόμα, σε πολλές χώρες του κόσμου. Μα ο λαός του Ιράν δεν είχε αυταπάτες, δε φοβήθηκε να ξεσηκωθεί σε επανάσταση, να ματωθεί και να κάνει όλες τις θυσίες για να κερδίσει τη λευτεριά και την ανεξαρτησία, να αποτι­νάξει από τη ράχη του τον βαρύ ζυγό. Εδώ έγκειται η μεγάλη επίκαιρη σημασία που έχει η ιρανική επανάσταση για όλους τους άλλους λαούς που βρίσκονται κάτω από τη διπλή καταπίεση, της ξένης κυριαρχίας και των ντόπιων αντιδραστικών κλικών. Η επανάσταση του Ιράν είναι συγκεκριμένη απόδειξη και επιβεβαίωση της ορθότητας των θέσεων του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας ότι στις σημερινές συνθήκες δε μπορεί να καταχτηθούν η λευτεριά και η ανεξαρτησία από την ιμπε­ριαλιστική κυριαρχία, δε μπορεί να ξεκουμπιστεί η νεοαποικιοκρατία και να εγκαθιδρυθεί η πλήρης εθνική κυριαρχία αν δεν καταπολεμη­θούν και οι ντόπιες κλίκες που συνδέονται με τους ξένους ή που έχουν ξεπουληθεί σ' αυτούς.

Ο ιρανικός λαός εξεγέρθηκε και ματώθηκε για να απαλλαγεί από την άγρια καταπίεση και εκμετάλλευση, για λευτεριά και δημοκρατία. Πόσο θα προχωρήσει σ' αυτή την κατεύθυνση, πόσο ριζικές θα είναι οι μεταρρυθμίσεις, αυτό εξαρτάται από τις πραγματικές επαναστατικές δυνάμεις, εξαρτάται από το πόσο θα είναι σε θέση αυτές οι δυνάμεις να κρατήσουν αναμμένο το πνεύμα της επανάστασης, να την ανεβάσουν από ένα χαμηλότερο στάδιο σε ένα υψηλότερο στάδιο.

Ο Λένιν τόνιζε ότι η επανάσταση είναι μια σοβαρή υπόθεση και δε μπορεί να παίζεις μ' αυτή, ότι αρχίζοντας την πρέπει να πας ως το τέ­λος. Η επανάσταση στο Ιράν βρίσκεται ακόμη σε ανάπτυξη και δε μπορεί να ειπωθεί ότι πέτυχε όλους τους στόχους που τίθενται σ' αυ­τή. Είναι γεγονός ότι οι δυνάμεις της εσωτερικής αντίδρασης και των ιμπεριαλιστών προσπαθούν να κάνουν αντεπανάσταση είτε με τη βία, απευθείας από τα μέσα, είτε με εξωτερική επέμβαση, είτε με τον ειρη­νικό εκφυλισμό της επανάστασης, με τη βαθμιαία μετατροπή της στο αντίθετο της. Επομένως, να φέρεις σε πέρας την επανάσταση, για τον ιρανικό λαό σημαίνει να τονώσει ακόμα πιο πολύ την επαγρύπνηση και να μην επιτρέψει να μπει πάλι στο ζυγό των ξένων ιμπεριαλιστών, Αμερικανών, Σοβιετικών ή άλλων, οι οποίοι με ελιγμούς, μηχανορρα­φίες, συμβιβασμούς, διαφθορά κλπ., θα προσπαθήσουν να ξαναπά­ρουν, φυσικά με νέες μορφές, τις παλιές παραχωρήσεις και θέσεις.

Τώρα στο Ιράν, μετά τη συντριβή της διοίκησης του σάχη, θα ι­δρυθούν νέα όργανα εξουσίας. Έχει μεγάλη σημασία ο δρόμος στον οποίο θα εξελιχθεί αυτή η διαδικασία. Μπορεί να είναι προοδευτική, αλλά μπορεί να είναι και οπισθοδρομική. Οι δύο πιθανότητες υπάρ­χουν. Για να πιάσει προοδευτικές θέσεις, ο λαός του Ιράν θα χρειαστεί να συντρίψει όλες τις δομές και τα εποικοδομήματα της φεουδαρχικής μοναρχίας του σάχη και να τα αντικαταστήσει με μια νέα δομή και ε­ποικοδόμημα, κατάλληλα για τη χώρα του, και όχι δανεισμένα από τη λεγόμενη αστική δημοκρατία, που ουσιαστικά είναι αντιλαϊκή. Θα χρειαστεί να καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να μην επιτρέψει στη φεουδαρχοαστική τάξη να παρεισδύσει σ' όλα αυτά τα ιδρύματα, αλλά να τα πάρει στα χέρια του ο ίδιος και αυτοί που θα κάμουν τις με­γάλες κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις να είναι από τους πιο πιστούς εκπροσώπους του.

Ασφαλώς το πέρασμα από το ένα στάδιο της επανάστασης στο άλ­λο, η οδήγηση της ως το τέλος δεν είναι εύκολο πράγμα. Οι προοδευ­τικές όμως δυνάμεις πρέπει, βήμα προς βήμα, να κερδίσουν έδαφος, να πιάσουν γερές δημοκρατικές και προοδευτικές θέσεις ενάντια σ' εκεί­να τα στοιχεία που θα αντισταθούν και που είναι υπολείμματα του οπι­σθοδρομικού φεουδαρχισμού του παρελθόντος.

Οι μαρξιστές - λενινιστές κομμουνιστές και οι πραγματικοί επανα­στάτες, η εργατική τάξη, η φτωχή αγροτιά, οι απλοί στρατιώτες, πρέ­πει να εκμεταλλευτούν καλά τις αντικειμενικές και υποκειμενικές κα­ταστάσεις που δημιουργήθηκαν στη χώρα. Έτσι θα καταπολεμήσουν καλύτερα τους ψευτοκομμουνιστές που ξεπουλήθηκαν στους Σοβιετικούς, στους ευρωκομμουνιστές, στους μαοϊκούς, καθώς και τα προβοκατορικά «κομμουνιστικά κόμματα» που δημιουργούν τα κέντρα πρα­κτόρων του αμερικάνικου και αγγλικού ιμπεριαλισμού.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, οι μαρξιστές - λενινιστές κομμουνιστές, οι πραγματικοί επαναστάτες, έχουν τη θέση τους στις πρώτες γραμμές του αγώνα ενάντια στην αντίδραση, ενάντια στις ραδιουργίες και τις επεμβάσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού κ.λπ. Σ' αυτές τις τόσο σημαντικές στιγμές που διέρχε­ται η επανάσταση, αυτοί δε μπορεί να είναι σεχταριστές ούτε και οπορτουνιστές. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να παίξουν το παιχνίδι εκείνων που, με χίλια δυο κόλπα, μπορεί να εξαπατήσουν το λαό και να υπηρετήσουν τις ξένες υπερδυνάμεις με οποιοδήποτε προσωπείο.
Η εργατική τάξη του Ιράν, που φάνηκε τόσο ηρωική, θαρραλέα και συνετή σε τούτο το στάδιο της επανάστασης θα μπορέσει να συνάψει υγιή συμμαχία με προοδευτικά, δημοκρατικά, επαναστατικά και αντιιμπεριαλιστικά στοιχεία και δυνάμεις, ανεξάρτητα που μπορεί να είναι και θρήσκοι, αλλά που δεν παρέλειψαν να αγωνιστούν αποφασιστικά ενάντια στην μοναρχία του σάχη.

Ανάμεσα στις ριζικές μεταρρυθμίσεις που ζητεί τώρα ο ιρανικός λαός είναι και οι μεταρρυθμίσεις που συνδέονται με το στρατό, με την κοινωνική του σύνθεση, με τη διάρθρωση και τον προορισμό του. Ο στρατός στο Ιράν ήταν το κυριότερο στήριγμα του μοναρχικού καθε­στώτος και χρησίμευε για την καταπίεση του λαού και για την ασφά­λεια του δεσποτικού καθεστώτος του σάχη. Τα γεγονότα όμως των τε­λευταίων μηνών έδειξαν ότι αυτός ο στρατός που τον εξόπλισαν ως τα δόντια και τον εκγύμνασαν οι Αμερικάνοι, έλιωσε σαν το χιόνι στον ήλιο. Μπροστά στην επιμονή του λαού να κατακτήσει τα δικαιώματα του και να ανατρέψει τη μοναρχία διαπιστώθηκε ότι η δύναμη της αυ­τοκρατορίας των Παχλεβί και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στο Ι­ράν ήταν μόνο η ανώτερη στρατιωτική κάστα. Μα προέκυψε ότι η στρατιωτική κάστα που πάχυνε από τα αμερικάνικα δολλάρια, δε μπό­ρεσε να διατηρήσει την ενότητα του στρατού, γιατί τα παιδιά του λαού δεν την ακολούθησαν.

Η κυριότερη δύναμη σε κάθε στρατό είναι τα παιδιά του λαού, γι" αυτό και στο Ιράν ο νέος στρατός πρέπει να είναι δημοκρατικός, λαϊ­κός στρατός. Ο λαός δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφοπλιστεί γιατί γι' αυτά τα όπλα έχυσε αίμα. Δεν πρέπει να αφοπλιστεί, χωρίς να βεβαιω­θεί ότι ο στρατός είναι του λαού, ότι τον διοικούν άνθρωποι του λαού. Αυτό είναι πείρα που εξάγεται από την ιστορία, πείρα που επαλήθευσε και εφάρμοσε και η λαϊκή μας επανάσταση. Ο στρατός πρέπει να έχει επικεφαλής προοδευτικούς ανθρώπους, οι οποίοι αποτελούν εγγύηση, ότι η αντιδραστική στρατιωτική κάστα δε θα μπορέσει πια να οδηγή­σει τα παιδιά του λαού να ματοκυλίσουν το λαό.

Τέτοια κατάσταση παρατηρήθηκε σε πολλές επαναστάσεις, από τον καιρό ακόμα της αστικοδημοκρατικής επανάστασης της Γαλλίας τον περασμένο αιώνα, όταν οι Αβράκωτοι ανέδειξαν από τους κόλπους τους έξοχους διοικητές και κατατρόπωσαν το στρατό των βασιλιάδων, της αριστοκρατίας και του γαλλικού φεουδαρχισμού.

Η στιγμή αυτή είναι χαρακτηριστική και για τη σημερινή εποχή, που τα όπλα έγιναν ο τρόμος του κόσμου. Μα εξαρτάται ποιος έχει στα χέρια του αυτά τα όπλα και ενάντια σε ποιον τα στρέφει. Όταν ο λαός ξεσηκώνεται σε επανάσταση, είναι σε θέση ώστε τα παιδιά του να τα κάνει με το μέρος του και να τα πείσει να στρέψουν τα όπλα ενάντια σ' εκείνους που τους υποχρεώνουν να σκοτώνουν τους πατεράδες, τις μα­νάδες και αδελφές τους. Το παράδειγμα του Ιράν σ' αυτή την κατεύ­θυνση έχει μεγάλη σημασία.
Ο λαός του Ιράν διαθέτει πολλά μέσα για να υπερασπίσει τις νίκες της επανάστασης και να τις προωθήσει. Πάνω απ' όλα, έχει το πετρέ­λαιο που συνεχίζει να συγκλονίζει τον καπιταλιστικό κόσμο. Πολιτι­κοί και δημοσιολόγοι της Δύσης παρουσιάζουν την υπόθεση του ιρα­νικού πετρελαίου πιο επικίνδυνη από τον πόλεμο του Βιετνάμ, της Κο­ρέας κ.λπ. Τους ανησυχεί πολύ το γεγονός ότι τώρα δημιουργήθηκαν δυνατότητες ώστε το Ιράν να χρησιμοποιεί το πετρέλαιο σε όφελος του και να μην επιτρέπει πια στους άλλους να το παίρνουν πάμφτηνα. Αναμένεται οι ιμπεριαλιστές και οι καπιταλιστές να παίξουν όλα τα χαρτιά για να ξαναφέρουν με διάφορους τρόπους και μορφές την προ­ηγούμενη κατάσταση. Όμως ο ιρανικός λαός έχει όλες τις δυνατότη­τες ν' αντισταθεί στις επεμβάσεις, τις ραδιουργίες και τις μανούβρες των ιμπεριαλιστών, των σοσιαλιμπεριαλιστών και όποιου άλλου. Θα μπορέσει ν' αντισταθεί με επιτυχία σ' αυτές σε περίπτωση που θα γί­νει απόλυτα ενσυνείδητος να κρατήσει γερά στα χέρια το όπλο του πε­τρελαίου και να είναι αποφασισμένος να το υπερασπίσει ως το τέλος, αν δε θα φοβηθεί ούτε τους Αμερικάνους, ούτε τους Σοβιετικούς και ούτε άλλους συνασπισμούς. Έχοντας πάντα υπόψη τα συμφέροντα της πατρίδας του, καθώς και τα συμφέροντα των άλλων λαών του κό­σμου που αγωνίζονται για λευτεριά, θα ξέρει να εκμεταλλευτεί με σύ­νεση και εξυπνάδα τις συγκυρίες τόσο τις τωρινές όσο και εκείνες που θα δημιουργηθούν. Μια χώρα σε επανάσταση που διαθέτει ένα τέτοιο όπλο σαν το πετρέλαιο, που έχει έναν τέτοιο γενναίο λαό που ανατρέ­πει έναν παλιό και σάπιο κόσμο για να οικοδομήσει έναν νέο κόσμο, είναι σε θέση ν' αντισταθεί σ' όλους τους εχθρούς.

Ο αγώνας του ιρανικού λαού που ανέτρεψε τη δεσποτική κυριαρ­χία του σάχη, που κατάφερε βαρύ πλήγμα στον αμερικάνικο ιμπερια­λισμό και σ' όλον τον καπιταλιστικό κόσμο, βοηθεί και τον απελευθε­ρωτικό αγώνα όλων των λαών, την υπόθεση της δημοκρατίας και της προόδου στον κόσμο. Γι' αυτό, εμείς οι Αλβανοί έχουμε εξαιρετικά μεγάλη εκτίμηση για τον ιρανικό λαό και υποκλινόμαστε μπροστά σ' εκείνους που πολέμησαν ηρωικά στους δρόμους του Ιράν και πρόσφε­ραν την ζωή τους για τη νίκη της επανάστασης. Γι αυτό εμείς ευχό­μαστε να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες και προσδοκίες, να ζει ελεύθερος, ανεξάρτητος και κυρίαρχος στην πατρίδα του.

Από την εφημερίδα «Ζέρι ι Πόπουλλιτ»,
18 Φλεβάρη 1979

ΕΞΩ ΟΙ ΕΠΙΔΡΟΜΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ!

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ζέρι ι Πόπουλλιτ»

5 Γενάρη 1980

Η στρατιωτική κατάληψη του Αφγανιστάν, που έγινε τις τελευ­ταίες μέρες από τη σοσιαλιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση, προκά­λεσε μεγάλη αγανάκτηση στους προοδευτικούς και τους φιλελεύθε­ρους λαούς όλου του κόσμου. Η σοβιετική επέμβαση είναι ανοιχτή ε­πιδρομή όχι μόνο ενάντια στο Αφγανιστάν, αλλά και ενάντια στους γειτονικούς λαούς, ενάντια σ' όλους τους λαούς της περιοχής της Μέ­σης Ανατολής, ενάντια στην ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια.

Είναι επιδρομή φασιστικού τύπου, όπως η κατάληψη της Τσεχοσ­λοβακίας το 1968, είναι επανάληψη αυτής της πράξης τόσο από την ά­ποψη της στρατιωτικής ενέργειας όσο και από την άποψη των επιχει­ρημάτων που χρησιμοποιήθηκαν για την δικαιολόγηση της. Οι σοβιε­τικοί σοσιαλιμπεριαλιστές προσπαθούν να παρουσιάσουν σαν «νόμι­μη» την κατάληψη του Αφγανιστάν, που έγινε τάχα με βάση την αίτηση βοήθειας από μέρους της αφγανικής κυβέρνησης, με βάση το «σύμφωνο της φιλίας» που υπάρχει μεταξύ των δύο χωρών, για την υ­περάσπιση του Αφγανιστάν από εξωτερική επέμβαση κ.λπ.

Όλα αυτά τα «επιχειρήματα» είναι τριμμένα και εξαντλημένα. Χρησιμποιήθηκαν απ' όλους τους επιδρομείς σ' όλες τις εποχές. Η πραγματικότητα είναι ότι οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές είχαν προπαρασκευάσει προσεχτικά από πριν το έδαφος γι αυτή την κατά­ληψη, επεμβαίνοντας και θολώνοντας ευνοϊκά γι' αυτούς την κατά­σταση μέσα στη χώρα και δένοντας το Αφγανιστάν με τις αλυσίδες υποδουλωτικών συμφώνων, τα οποία χρησιμοποιούν ανοιχτά οι σοβιε­τικοί σοσιαλιμπεριαλιστές σαν όργανα για να υποτάξουν ή για να κρατούν κάτω από την εξάρτηση και τον έλεγχο τους άλλους λαούς και χώρες.

Η ανατροπή της μοναρχίας και αργότερα του Νταούντ ήταν κυνική εκμετάλλευση από τους κυρίαρχους της Μόσχας των απελευθερωτι­κών πόθων του αφγανικού λαού, που αισθανόταν τη βαριά καταπίεση και εκμετάλλευση της μοναρχίας, του φεουδαρχισμού και των σοβιε­τικών συμμάχων τους, και που ήθελε να ιδεί τη χώρα του ελεύθερη και κυρίαρχη.

Τα επιτελεία του Κρεμλίνου για να συγκαλύψουν τις ιμπεριαλιστι­κές βλέψεις τους και για να τις πραγματοποιήσουν το συντομότερο έ­καμαν άγρια επέμβαση στο Αφγανιστάν, έφεραν στην εξουσία ανθρώ­πους τους, που τους αποκεφάλισαν τον έναν μετά τον άλλο προσπαθώ­ντας να βρούνε τους πιο κατάλληλους και τους πιο πειθήνιους προς τη Μόσχα.

Η Σοβιετική Ένωση δεν ενδιαφέρεται ούτε για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του Αφγανιστάν, όπως ισχυρίζεται, ούτε και για την απελευθέρωση του πολυβασανισμένου λαού αυτής της χώρας. Αυτό που την ενδιαφέρει πρώτα απ' όλα είναι η στρατηγική θέση του Αφγα­νιστάν στη Μέση Ανατολή, η εγγύτητα στις πηγές πετρελαίου, η θέση κλειδί σε μια πλατιά περιοχή όπου διεξάγεται άγριος ανταγωνισμός μεταξύ των υπερδυνάμεων.

Η κατάληψη του Αφγανιστάν από τη Σοβιετική Ένωση έγινε τη στιγμή που οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής αναπτύσσουν πλατιά δραστηριότητα πιέσεων και εκβιασμών ενάντια στο Ιράν, ανέλαβαν πραγματική οικονομική και πολιτική επίθεση ενάντια σ’ αυτή τη χώ­ρα, συνοδευόμενη και με επίδειξη δύναμης και απειλές για στρατιωτι­κή επέμβαση. Σ' αυτό το πρίσμα τα γεγονότα στο Ιράν και στο Αφγα­νιστάν συνδέονται στενά και μπορεί να τα ακολουθήσουν και άλλα γε­γονότα τέτοιου είδους σ' αυτή την περιοχή. Τα παραπάνω γεγονότα δείχνουν με τι σφοδρότητα διεξάγεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των Ε­νωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Σοβιετικής Ένωσης για η­γεμονία στην πλούσια πετρελαιοφόρα περιοχή της Μέσης Ανατολής και στον Ινδικό Ωκεανό, τι μεγάλους και απειλητικούς κινδύνους πα­ρουσιάζουν οι υπερδυνάμεις για τους λαούς αυτών των περιοχών. Επι­διώκουν να πλήξουν και να καταπνίξουν τα επαναστατικά κινήματα των λαών, να μη επιτρέψουν σ' αυτούς να απαλλαγούν από την ηγεμο­νία του ιμπεριαλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού, να εμποδίσουν τους λαούς να μπουν στο δρόμο ανεξάρτητης εθνικής και δημοκρατι­κής ανάπτυξης.

Η βάρβαρη επίθεση των σοβιετικών σοσιαλιμπεριαλιστών ενάντια στο Αφγανιστάν, οι συνεχείς απειλές για επίθεση από μέρους των αμε­ρικάνων ιμπεριαλιστών και οι ραδιουργίες των κινέζων σοσιαλιμπε­ριαλιστών σ' αυτές τις περιοχές εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους για την ειρήνη και την ασφάλεια στον κόσμο. Αυτές οι ενέργειες καταρρί­πτουν όλον εκείνον το μεγάλο δημαγωγικό θόρυβο που κάνουν οι υπερδυνάμεις για τη διαφύλαξη τάχα της ειρήνης και της σταθερότη­τας, καταρρίπτουν τις μανούβρες που κάνουν για την άμβλυνση της ε­παγρύπνησης των λαών και των χωρών που απειλούνται από την ηγεμονιστική και επεκτατική πολιτική τους. Τα γεγονότα στο Ιράν και στο Αφγανιστάν αποδείχνουν ότι, ακριβώς όταν οι ιμπεριαλιστικές και σοσιαλιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις φωνασκούν για ειρήνη, μείωση της έντασης, αφοπλισμό κ.λπ., προετοιμάζουν επιθέσεις ενά­ντια στη λευτεριά και την ανεξαρτησία των λαών.

Η κατάληψη του Αφγανιστάν από τη Σοβιετική Ένωση είναι α­πόρροια της επεκτατικής και επιθετικής στρατηγικής της. Δείχνει ο­λοκάθαρα για μια ακόμη φορά ότι η επίθεση και η χρήση στρατιωτι­κής βίας αποτελεί σήμερα το πιο διακριτικό γνώρισμα της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής. Ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, σε αντα­γωνισμό με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, προσπάθησε με όλες τις δυνάμεις και τα μέσα να εξασφαλίσει νέες στρατηγικές θέσεις και να ευρύνει τη σφαίρα ελέγχου και κυριαρχίας του στην Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική και παντού αλλού. Σ' αυτές τις προσπάθειες μετέρ­χεται κάθε μέσο, αρχίζοντας από τις πολιτικές διπλωματικές μανού­βρες ως τη στρατιωτική βία. Μα όταν οι λαοί παίρνουν οι ίδιοι στα χέ­ρια τις τύχες τους, την υπεράσπιση της δίκαιης υπόθεσης τους και ξε­σηκώνονται σε επανάσταση, όπως συνέβηκε στο Ιράν, οι υπερδυνά­μεις παθαίνουν βαριές και ανεπανόρθωτες ήττες για τις ηγεμονιστικές τους θέσεις.

Οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές επιδρομείς αφού κατέλαβαν το Αφγανιστάν και το έθεσαν κάτω από το σιδερένιο στρατιωτικό πέλμα τους, προσπαθούν τώρα να «καθυσηχάσουν» την κοινή γνώμη ότι τά­χα έστειλαν εκεί μόνο μερικά τμήματα που θα παραμείνουν «προσωρι­νά», «όσο χρειαστεί», μα στην πραγματικότητα επ' αόριστο. Θα φερ­θούν με το Αφγανιστάν όπως έπραξαν στην Τσεχοσλοβακία, όπου α­κόμη μέχρι σήμερα, ύστερα από 12 χρόνια, διατηρούν τα στρατεύματα τους κατοχής.

Οποιεσδήποτε υποσχέσεις και δικαιολογίες χρησιμοποιήσουν οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές, δε μπορούν να σκεπάσουν το βαρύ έ­γκλημα που διέπραξαν ενάντια στη λευτεριά, την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία του Αφγανιστάν. Κανένας, μ’ οποιοδήποτε πρόσχη­μα, δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις και στη ζωή των άλλων λαών και εθνών. Μόνο οι λαοί είναι αρμόδιοι και έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν οι ίδιοι χωρίς καμιά ξένη επέμβα­ση για τα εσωτερικά τους προβλήματα.

Από την άλλη μεριά, δε μπορεί να εξαπατήσει κανέναν η υποκριτική δημαγωγία των αμερικάνων ιμπεριαλιστών και των κινέζων σοσιαλιμπεριαλιστών, οι οποίοι προσπαθούν να παρουσιαστούν σαν «υπε­ρασπιστές» του Αφγανιστάν και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την τύχη του. Σε τούτη τη θολή κατάσταση οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ε­πιδιώκουν να επωφεληθούν για λόγο τους, για να δικαιολογήσουν τα απειλητικά στρατιωτικά μέτρα τους ενάντια στο Ιράν και στις άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Οι λαοί δε λησμονούν τον εγκληματικό πόλεμο των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στην Ινδοκίνα και αλλού, δε λησμονούν την εγκληματική επίθεση φασιστικού τύπου των κινέζων σοσιαλιμπεριαλιστών ενάντια στο Βιετνάμ, όπως δεν μπορεί να λη­σμονήσουν ποτέ την Τσεχοσλοβακία, το Αφγανιστάν κ.λπ. Το έχουν ξεκάθαρο ότι οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές, οι κινέζοι σοσιαλιμπεριαλιστές και όλοι οι άλλοι ιμπερια­λιστές και αντιδραστικοί είναι το ίδιο επιθετικοί και αιμοχαρείς, είναι θανάσιμοι εχθροί της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας των λαών, ότι έρχονται σε συνεννόηση και σε συμφωνία αναμεταξύ τους σε βάρος των λαών.

Τα γεγονότα στο Αφγανιστάν και στο Ιράν, που αφορούν όλους τους λαούς του κόσμου, κάνουν απαραίτητη την όξυνση της επαγρύ­πνησης τους ενάντια στις επιθετικές ενέργειες του ιμπεριαλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού, τη συσπείρωση τους σε αγώνα ενάντια στην επιθετική, επεκτατική και ηγεμονιστική πολιτική των υπερδυνά­μεων.

Τώρα οι φιλελεύθεροι αγωνιστές του Αφγανιστάν άδραξαν τα όπλα και πολεμούν θαρραλέα στα βουνά και στις πόλεις ενάντια στην κυ­ριαρχία των Σοβιετικών και των πρακτόρων τους. Δείχνουν υψηλά πα­ραδείγματα ανδρείας και διατρανώνουν παντού την αποφασιστικότητα τους να κρατήσουν ανυπόσταλτη τη σημαία της λευτεριάς και τις εθνι­κής κυριαρχίας, να πολεμήσουν μέχρι τέλους για το διώξιμο των καταχτητών.

Σ' αυτό τον δίκαιο και νόμιμο αγώνα έχουν και θα έχουν την υπο­στήριξη όλων των φιλελεύθερων λαών και των τίμιων και προοδευτι­κών ανθρώπων παντού στο κόσμο. Βοηθεί ισχυρά τον αγώνα τους η ι­ρανική επανάσταση και ο ιρανικός λαός. Σίγουρα θα συμπαρασταθούν στους αφγανούς αγωνιστές όλοι οι φιλελεύθεροι μουσουλμανικοί λαοί όπου κι αν βρίσκονται. Ιδιαίτερα οι αραβικοί και οι αφρικανικοί λαοί, που τους απειλούν πιο πολύ τώρα οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές, πρέπει να ξεσηκωθούν και να εκ­φράσουν ισχυρά την αγωνιστική τους αλληλεγγύη με την ιρανική ε­πανάσταση και την αφγανική εξέγερση, γιατί έτσι αγωνίζονται για τη λευτεριά, την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους. Σ' αυτές τις περι­στάσεις, με τη στάση τους, θα φανούν και οι ηγέτες αυτών των χωρών που υπερασπίζουν πραγματικά τα εθνικά συμφέροντα και τα συμφέρο­ντα των λαών σε διάκριση με κείνους που τα ξεπουλούν στους ξένους.

Οι αραβικοί λαοί, που ζουν στην πλούσια πετρελαιοφόρα περιοχή αλλά που είναι φτωχοί, καταπιεζόμενοι και εκμεταλλευόμενοι, βλέ­πουν καθαρά τα κακουργήματα που διαπράττουν σε βάρος τους οι ι­μπεριαλιστές και οι νεοαποκιοκράτες. Είμαστε όμως πεπεισμένοι ότι η εξέγερση που άρχισε σ' αυτές τις χώρες δε θα κοπάσει ποτέ. Τα σύγ­χρονα όπλα που μπορεί να χρησιμοποιήσουν οι εχθροί, ακόμα και τα πιο υπερσύγχρονα δεν μπορεί να δράσουν χωρίς το πετρέλαιο το ο­ποίο είναι ιδιοκτησία των λαών που αγωνίζονται για λευτεριά και ανε­ξαρτησία.

Ο αλβανικός λαός εκφράζει τη βαθιά πεποίθηση ότι ο γενναίος αφγανικός λαός θα δώσει συντριφτικά χτυπήματα στους σοβιετικούς σοσιαλιμπεριαλιστές επιδρομείς και θα τους διώξει από τις εστίες του.

Από την εφημερίδα «Ζέρι ι Πόπουλλιτ»,
5 Γενάρη 1980

«Ζέρι ι Πόπουλλιτ»: Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΤΕΝΓΚ ΧΣΙΑΟ ΠΙΝΓΚ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ, ΕΠΕΤΕΘΗΚΕ ΕΝΟΠΛΑ ΣΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ζέρι ι Πόπουλλιτ»

21 Φλεβάρη 1979

Η επίθεση που η κινέζικη ηγεσία, με τον Τενγκ Χσιάο Πινγκ επι­κεφαλής, εξαπέλυσε ενάντια στο Βιετνάμ είναι γεγονός που επιδεινώ­νει πιο πολύ την περιπλεγμένη και συγκεχυμένη διεθνή κατάσταση. Ε­πομένως ό,τι συμβαίνει τώρα στην κινέζο - βιετναμική μεθόριο πρέπει να κριθεί με ψυχραιμία, ανοιχτά και χωρίς διφορούμενα. Αυτό πρέπει να γίνει για τους λαούς, για τα συμφέροντα τους, και όχι για κείνες τις άρχουσες τάξεις που σ' αυτή τη συγκεχυμένη κατάσταση ελίσσονται σε βάρος των λαών.

Πριν από δέκα χρόνια οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές ηγέτες διέταξαν τα τανκς να προελάσουν προς την Πράγα. Η Τσεχοσλοβακία έγινε στόχος βάρβαρης επίθεσης, την οποία καταδίκασε με μεγάλο μίσος και αγανάκτηση όλη η προοδευτική ανθρωπότητα. Αυτή η πράξη των ηγετών του Κρεμλίνου έδειξε έμπραχτα ότι η Σοβιετική Ένωση είχε πια μετατραπεί ολοκληρωτικά σε ιμπεριαλιστική υπερδύναμη. Και η ρεβιζιονιστική Κίνα, με την ύπουλη και ωμή της επίθεση ενάντια στο Βιετνάμ, έπραξε το ίδιο όπως η Σοβιετική Ένωση το 1968 ενάντια στην Τσεχοσλοβακία. Οι κινέζοι ρεβιζιονιστές βγήκαν κι αυτοί ανοι­χτά μπροστά σ' όλο τον κόσμο σαν ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, που ζητεί σφαίρες επιρροής και «ζωτικούς χώρους».

Οι ηγέτες του Πεκίνου πέταξαν το προσωπείο. Δεν περίμεναν το 2000 να τελειώσουν οι «εκσυγχρονισμοί» και να μετατρέψουν την Κί­να σε μεγάλη δύναμη ίση και ικανή να συναγωνιστεί τη Σοβιετική Έ­νωση και τις Ενωμένες Πολιτείες για παγκόσμια κυριαρχία. Τα αυτο­κρατορικά όνειρα, η έμμονη ιδέα μεγάλης δύναμης και η φιλοπόλεμη ιδεολογία τους ετύφλωσαν και τους συσκότισαν το λογικό. Ρίχνοντας το στρατό τους ενάντια στο Βιετνάμ, οι κυρίαρχοι του Πεκίνου έδει­ξαν ότι η πολιτική τους είναι σωβινιστική και ηγεμονιστική πολιτική. Η επίθεση ενάντια στο Βιετνάμ είναι λογική συνέπεια της σοσιαλιμπεριαλιστικής γραμμής που διατύπωσε από καιρό η κινέζικη ηγεσία όταν ακόμη ζούσαν ο Μάο Τσε Τουνγκ και ο Τσου Εν Λάι και τέθηκε τώρα σ' εφαρμογή από τον Τενγκ Χσιάο Πινγκ και Χουά Κούο Φενγκ. Η κινέζικη ηγεσία, για να σώσει έστω και ελάχιστα τα προσχήμα­τα δήλωσε ότι η επίθεση της ενάντια στο Βιετνάμ έχει «χαρακτήρα τι­μωρίας». Αυτός ο ισχυρισμός είναι τυπική έκφραση της παλιάς ιμπε­ριαλιστικής πολιτικής των κανονιέρων, που εφαρμόζουν οι αποικιο­κράτες και οι νεοαποικιοκράτες.

Η Κίνα επετέθηκε σε μια αθώα χώρα και σ' έναν ηρωικό λαό που όχι μόνο δεν έκαμε στην ανθρωπότητα κανένα κακό, αλλά την εξυπη­ρέτησε λαμπρά εφόσον υπέστη εξαιρετικές θυσίες και βάσανα. Το Βιετνάμ αντιστάθηκε και νίκησε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τον πιο άγριο εχθρό των λαών και όλης της ανθρωπότητας.

Ο λαός του Βιετνάμ δεν έκανε κανένα κακό ούτε στον κινέζικο λαό, απεναντίας, ήταν φίλος του. Ενώ από τους κυρίαρχους της Κίνας, ό­λων των αιώνων, ο βιετναμικός λαός υπέφερε συνεχώς. Και στον αγώ­να ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό η κινέζικη ηγεσία, όπως και η σοσιαλιμπεριαλιστική σοβιετική ηγεσία, ανεξάρτητα από μερι­κές μικρές βοήθειες που έδωσε, εμπόδισε και έβλαψε τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του λαού του Βιετνάμ. Τον καιρό που ολόκληρο το Βιετνάμ, από το νότο ως το βορά καιγόταν από τις βόμβες των γιγά­ντιων αμερικάνικων αεροπλάνων «Β - 52», το Πεκίνο υποδεχόταν με μεγαλόπρεπες τιμές τον Νίξον και ο Μάο Τσε Τουνγκ και Τσου Εν Λάι έκαναν παζαρέματα με τον πρόεδρο των Ενωμένων Πολιτειών σε βά­ρος του βιετναμικού λαού.

Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας κατήγγειλε δημόσια την επικίνδυνη πολιτική που ακολουθούσε η Κίνα και προειδοποίησε για τους κινδύ­νους που παρουσιάζει για την ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια. Η ανά­λυση που έκανε το Κόμμα μας στην κινέζικη θεωρία των «τριών κό­σμων» και στην ιδεολογική της βάση — τη «μαοτσεντουνιδέα», στα κινέζικα σχέδια μετατροπής σε υπερδύναμη, στις ενέργειες της Κίνας στο διεθνή στίβο, διασαφήνιζε ότι η Κίνα δε θα αργούσε να επιτεθεί ένοπλα και άμεσα ενάντια στη λευτεριά, την ανεξαρτησία και την κυ­ριαρχία των λαών. Το Κόμμα μας έχει τονίσει επίσης ότι η επιδίωξη και οι πυρετώδεις προσπάθειες της Κίνας να γίνει υπερδύναμη για να αντισταθμίσει και τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τη Σοβιετική Ένωση, δε μπορεί να μη οδηγήσουν σε νέες προστριβές, σε ανα­φλέξεις, σε πολέμους, οι οποίοι μπορεί να έχουν και τοπικό χαρακτή­ρα αλλά και χαρακτήρα γενικού πολέμου.

Με την ανοιχτή επίθεση που έκαναν ενάντια στο Βιετνάμ, οι κινέζοι ρεβιζιονιστές σοσιαλιμπεριαλιστές ξεσκεπάστηκαν ακόμη πιο πο­λύ. Βγήκαν ακόμη καλύτερα στη φόρα η πολιτική υποκρισία και τα πλαστά τους συνθήματα. Η Κίνα παρουσιαζόταν και παρουσιάζεται σαν σοσιαλιστικό κράτος, αλλά προκύπτει ότι είναι κράτος ψευδοσοσιαλιστικό όπως και η Σοβιετική Ένωση, κράτος που φέρει σοσιαλι­στικό προσωπείο για την εξαπάτηση των λαών. Ισχυρίζεται ότι είναι χώρα του «τρίτου κόσμου», αλλά προκύπτει ότι συγκαταλέγει τον εαυ­τό της σ' αυτό τον «κόσμο» για να επεκτείνει εκεί την κυριαρχία της. Και όταν δεν μπορεί να το πετύχει αυτό με «ειρηνικό δρόμο», κατα­φεύγει στη βία και τον πόλεμο, όπως ενεργούν ο αμερικάνικος ιμπε­ριαλισμός και ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός. Η Κίνα ισχυριζό­ταν όλα αυτά τα χρόνια διαμέσου των ηγετών της, από το Μάο Τσε Τουνγκ και ως τον Τενγκ Χσιάο Πινγκ, ότι «ποτέ δε θα επιδιώξει ηγε­μονία», ότι «ποτέ δε θα επιτεθεί πρώτη», ότι «κανένας κινέζος στρα­τιώτης δε θα βρεθεί ποτέ σε ξένα εδάφη» κ.λπ. Τα τετριμμένα κινέζικα συνθήματα είναι άσωτα. Μα τώρα τι θέλουν οι κινέζοι στρατιώτες στο Βιετνάμ, όπου σκοτώνουν το λαό και καίνε τη χώρα με τη φωτιά και το σίδερο, όπως έκαναν μόλις πριν λίγα χρόνια οι αμερικάνοι ιμπεριαλι­στές;

Η Κίνα επετέθηκε ένοπλα στο Βιετνάμ γιατί καθοδηγείται από την επιθετική ιδεολογία των υπερδυνάμεων, την ιδεολογία της «κάλυψης των κενών», από τη σωβινιστική αντίληψη ότι οι λαοί πρέπει να ζούνε κάτω από τη φτερούγα της, ότι πρέπει να υποτάσσονται στην υπαγό­ρευση της μεγάλης δύναμης, να υπακούνε σ' αυτή και να πληρώνουν χαράτσι στην «κεντρική αυτοκρατορία». Επετέθηκε στο Βιετνάμ γιατί μπήκε στο παιγνίδι των υπερδυνάμεων, γιατί θέλει να τις συναγωνιστεί για σφαίρες επιρροής.

Το γεγονός ότι η επίθεση ενάντια στο Βιετνάμ εξαπολύθηκε αμέ­σως μετά την επιστροφή του Τενγκ Χσιάο Πινγκ από τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής [Ο Τενγκ Χσιάο Πινγκ επέστρεψε στην Κίνα στις 8 Φλεβάρη 1979, ενώ η κινέζικη επίδεση ενάντια στο Βιετνάμ έγινε" στις 17 Φλεβάρη του ίδιου έτους] αφήνει να εννοηθεί ότι έχει την ευλογία και την υποστήριξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Η επίθεση της Κί­νας ενάντια στο Βιετνάμ σχεδιάστηκε στο Πεκίνο και επιδοκιμάστηκε στην Ουάσιγκτον.

Στους λόγους του στις Ενωμένες Πολιτείες ο Τενγκ Χσιάο Πινγκ μίλησε ανοιχτά με φασιστικό ύφος ότι «η Κίνα θα δώσει ένα καλό μά­θημα στο Βιετνάμ» και κανένας από τους επίσημους φιλοξενητές του δεν τον αποδοκίμασε, ούτε τον διέψευσε. Η ευμενής στάση που τηρούν τώρα οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές προς την κινέζικη επίθεση δείχνει ότι έδωσαν πράσινο σήμα στο δρόμο της. Αυτό φαίνεται και από το γε­γονός ότι τώρα η αμερικάνικη κυβέρνηση θέλει να θέσει στην ίδια μοίρα τόσο την Κίνα που επετέθηκε στο Βιετνάμ όσο και το Βιετνάμ, γιατί αυτό επετέθηκε, λέει, στην Καμπότζη.

Στην Καμπότζη ξεσηκώθηκαν ο λαός, οι κομμουνιστές και οι κα-μποτζιανοί πατριώτες ενάντια στη βάρβαρη κυβέρνηση του Πωλ Ποτ, η οποία δεν ήταν άλλο παρά ομάδα προβοκατόρων στην υπηρεσία της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης, ιδιαίτερα των κινέζων ρεβιζιονιστών, που επιδίωκε να δυσφημίσει την ιδέα του σοσιαλισμού στο διεθνή στί­βο. Για τα εγκλήματα της και για την εξόντωση του καμποτζιανού λα­ού μίλησε δημόσια στον ΟΕΕ και ο ίδιος ο πρίγκηπας Σιχανούκ, που έμεινε φυλακισμένος σχεδόν τέσσερα χρόνια στο Πνομ Πεν. Η αντι­λαϊκή γραμμή αυτού του καθεστώτος επιβεβαιώνεται και από το γεγο­νός ότι η αλβανική πρεσβεία στην καμποτζιανή πρωτεύουσα, πρε­σβεία μιας χώρας που έδωσε στο λαό της Καμπότζης κάθε βοήθεια, ή­ταν απομονωμένη, μάλιστα περιφραγμένη με συρματοπλέγματα, σαν να βρισκόταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σε τέτοια κατάσταση ή­ταν και οι άλλες πρεσβείες. Οι αλβανοί διπλωμάτες διαπίστωσαν ότι η κλίκα του Πωλ Ποτ και του Γενγκ Σάρι μεταχειρίστηκε απάνθρωπα τον καμποτζιανό λαό. Το Πνομ Πεν είχε μετατραπεί σε ερημωμένη πό­λη, εκκενωμένη από τους ανθρώπους, όπου και για τους διπλωμάτες με δυσκολία εξασφαλίζονταν τρόφιμα, όπου δε βρισκόταν γιατρός, μάλι­στα ούτε και ασπιρίνες. Εμείς νομίζουμε ότι ο λαός και οι πατριώτες της Καμπότζης άργησαν να ανατρέψουν αυτή την κλίκα, η οποία ήταν ολωσδιόλου συνδεμένη με το Πεκίνο και στην υπηρεσία του.

Όταν συνέβηκαν οι πρώτες συγκρούσεις στην καμποτζιανό -βιετναμική μεθόριο η άποψη της σοσιαλιστικής Αλβανίας ήταν —και σχετικά μ' αυτό είναι μάρτυρας ο κόσμος— ότι οι διαφωνίες μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών έπρεπε να λυθούν με συνομιλίες και χωρίς την επέμβαση των κινέζων ή των σοβιετικών σοσιαλιμπεριαλιστών. Αυτό όμως δεν έγινε. Αντίθετα η ομάδα του Πωλ Ποτ, υποκινούμενη από το Πεκίνο, έβγαζε κάθε μέρα στο Πνομ Πεν ανακοινωθέντα με τα οποία έκανε γνωστό ότι χιλιάδες Βιετναμέζοι σκοτώνονταν από το στρατό της στο βιετναμικό έδαφος.

Φαινόταν καθαρά ότι αυτή η προκλητική και εμπρηστική δράση υ­ποστηριζόταν από την ομάδα των Τενγκ Χσιάο Πινγκ και Χουά Κούο Φενγκ και γινόταν για λογαριασμό της, για τους επεκτατικούς σκο­πούς της. Και γιατί ο Τενγκ Χσιάο Πινγκ να μην υποστήριζε την κλί­κα του Πωλ Ποτ και του Γενγκ Σάρι αφού αποκατέστησε όλα τα αποβράσματα της κινέζικης αντίδρασης, αφού επέστρεψε τις περιουσίες, τα χρήματα και την εξουσία πάνω στα εργοστάσια και τις φάμπρικες στη μεγαλοαστική τάξη, στους ανθρώπους του Κουόμιντανγκ και σ' όλους τους αντεπαναστάτες και μετάτρεψε την Κίνα, όπως την αποκάλεσε σωστά το Κόμμα μας, καπιταλιστική σοσιαλιμπεριαλιστική χώρα; Στην Κίνα είναι στην εξουσία η παρείσαχτη στο κόμμα αστική τάξη και οι αστοί διανοούμενοι. Αυτά τα αποβράσματα εκεί θεωρούνται α­φρόκρεμα, ενώ από την εργατική τάξη ζητούν να σκύβει το κεφάλι και να δουλεύει για τους «εκσυγχρονισμούς». Ήταν ακριβώς αυτοί οι κα­πιταλιστές, ήταν η κλίκα του Τενγκ Χσιάο Πινγκ και συντροφιά που κράτησε τον Πωλ Ποτ στην εξουσία στην Καμπότζη και επιδιώκει να τον αποκαταστήσει με κάθε μέσο και μετά την ανατροπή του.

Την επιθετική της πράξη ενάντια στο Βιετνάμ η κινέζικη ηγεσία θέλει να τη σκεπάσει με το παράλογο πρόσχημα ότι το Βιετνάμ επι­διώκει «μικρή ηγεμονία», νομίζοντας ότι έτσι δικαιολογεί τη μεγάλη κινέζικη ηγεμονία.

Μπαίνει όμως το ερώτημα: Γιατί οι κινέζοι ιμπεριαλιστές έχουν δι­καίωμα να υπερασπίσουν τη βάρβαρη φασιστική ομάδα του Πωλ Ποτ και το Βιετνάμ δεν έχει δικαίωμα να υποστηρίξει τους επαναστάτες και το λαό της Καμπότζης να οικοδομήσουν μια ελεύθερη, ανεξάρτη­τη και κυρίαρχη χώρα; Η βιετναμική κυβέρνηση απέρριψε επίσημα και δημόσια τους κινέζικους ισχυρισμούς ότι επιδιώκει τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας της Ινδοκίνας και δήλωσε ότι το Βιετνάμ επιθυμεί να ζήσουν ελεύθεροι οι λαοί αυτής της περιοχής, σε φιλία και ανεξάρ­τητοι, καθένας στον τόπο του.

Εμείς οι Αλβανοί μπορούμε να κάνουμε την εξής παρατήρηση στο Βιετνάμ, την οποία και του την είπαμε: Ούτε στον καιρό του αγώνα ε­νάντια στους Αμερικάνους, ούτε σήμερα δικαιολογείται μια συμμαχία με τη σοσιαλιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση, ή με κάθε άλλο ιμπε­ριαλιστικό κράτος, καθώς και η προσχώρηση στην ΚΟΜΕΚΟΝ. Εί­ναι επιζήμια και επικίνδυνα τόσο για το ίδιο το Βιετνάμ όσο και για τους άλλους λαούς.
Η κινέζικη επίθεση ενάντια στο Βιετνάμ έχει όλα τα χαρακτηρι­στικά φασιστικής μάρκας. Οι κινέζικες δικαιολογίες για τη βάρβαρη επιχείρηση ενάντια στο Βιετνάμ είναι σαν να πάρθηκαν λέξη προς λέ­ξη από το Χίτλερ, ο οποίος, στην εποχή του, ισχυριζόταν ότι εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία, επειδή κακομεταχειριζόταν τους γερμανούς σουδήτες, ή στην Πολωνία επειδή άνθρωποι σταλμένοι από τους Πο­λωνούς διέπραξαν δολιοφθορές και δολοφονίες στο γερμανικό έδα­φος. Μα ποιος πιστεύει τους ηγέτες του Πεκίνου ότι είναι το Βιετνάμ που έστειλε τους ανθρώπους του να διαταράξουν «την ειρηνική ζωή των κινέζικων παραμεθόριων χωριών και πόλεων» και ότι «η Κίνα α­ναγκάστηκε να αντεπιτεθεί;» Οι κινέζικες προφάσεις είναι προφάσεις που τις χρησιμοποίησαν και τις χρησιμοποιούν όλοι οι ιμπεριαλιστές για ν' αρχίσουν και να δικαιολογήσουν τις επιθέσεις. Ο σκοπός να υ­ποτάξουν και υποδουλώσουν το λαό του Βιετνάμ, για να ανοίξουν το δρόμο προς το νότο στο νέο κινέζικο επεκτατισμό, δε μπορεί να καλυ­φθεί με φύλλο συκιάς.

Στην Ινδοκίνα σαν συνέπεια των επιθετικών ενεργειών της Κίνας και των επεκτατικών επιδιώξεων της δημιουργήθηκε επικίνδυνη εστία πολέμου. Οι φλόγες του απειλούν άλλους λαούς και χώρες.

Το Κόμμα μας κατήγγειλε δημόσια την πολιτική των κινέζων σοσιαλιμπεριαλιστών προς το Βιετνάμ και καταδίκασε τις πιέσεις και τις επεμβάσεις στις εσωτερικές του υποθέσεις, τους κινδύνους που παρου­σιάζει αυτή η πολιτική για τους λαούς της Ασίας. Οι κινέζοι σοσιαλι-μπεριαλιστές επενέβηκαν άγρια στις εσωτερικές υποθέσεις του Βιετ­νάμ. Για τους επεκτακτικούς σκοπούς τους, υποδαυλίζουν σύρραξη α­νάμεσα στην Καμπότζη και το Βιετνάμ κ.λπ. Όταν η κινέζικη ηγεσία συμπεριφέρεται έτσι με το Βιετνάμ, με μια χώρα που μέχρι χθες τη θε­ωρούσε σαν αδερφή και στενή φίλη χώρα, τι μπορεί να σκεφθούν οι άλλες χώρες της Ασίας για την κινέζικη πολιτική; Μπορούν να την πι­στέψουν;

Οι πραγματικοί επαναστάτες, οι πατριώτες αντιιμπεριαλιστές, οι τίμιοι άνθρωποι παντού στον κόσμο, καταδικάζουν δριμύτατα και με μεγάλο μίσος την κινέζικη ηγεσία, που είναι η υπαίτια για τα νέα βά­σανα και συμφορές σε βάρος του ηρωικού βιετναμικού λαού, αισθάνο­νται το μεγάλο κίνδυνο που απειλεί και άλλες χώρες. Οι λαοί της Α­σίας πρέπει να προσέξουν ότι εκείνο που κάνει σήμερα η Κίνα ενάντια στο Βιετνάμ, αύριο μπορεί να το κάνει και εναντίον τους.

Η επίθεση που εξαπέλυσε η Κίνα ενάντια στο Βιετνάμ δεν μπορεί να τελειώσει παρά με βαριά και επαίσχυντη ήττα γι' αυτή. Έχουμε την πεποίθηση ότι η κινέζικη επίθεση θα αποκρουστεί χωρίς τη βοή­θεια κανενός απ' έξω και ότι ο βιετναμικός λαός θα είναι άγρυπνος α­πέναντι στους κινδύνους που του επέρχονται όχι μόνο από τον κινέζι­κο σοσιαλιμπεριαλισμό, αλλά και από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό.

Ο λαός του Βιετνάμ έδειξε έμπραχτα ότι είναι ηρωικός και ακατά­βλητος λαός. Αγωνίζεται για μια δίκαιη υπόθεση και θα νικήσει, όπως νίκησε και ενάντια στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τους κινέ­ζους σοσιαλιμπεριαλιστές τους αναμένει η ίδια τύχη που είχαν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές στο Βιετνάμ. Η Κίνα θα ξεσκεπαστεί και θα α­πομονωθεί ακόμη περισσότερο από την παγκόσμια κοινή γνώμη. Και εκείνες οι κλίκες που παρουσιάζονται σα δημοκρατικές, ακόμα και σαν κομμουνιστικές που για τις συγκυρίες και τα συμφέροντα τους δεν υποστηρίζουν τη σωστή υπόθεση του Βιετνάμ, θα την πάθουν μια μέρα στη ράχη τους. Εδώ σε οδηγεί η πολιτική με τα κούφια λόγια «της υποστήριξης των λαών» και της τάχα αδέσμευτης πολιτικής. Ό­ποιος δεν υποστηρίζει σήμερα το Βιετνάμ υποστηρίζει τους εμπρη­στές του πολέμου.

Η επίθεση ενάντια στο Βιετνάμ πρέπει να κάμει και τον κινέζικο λαό να σκεφτεί, ν' ανοίξει τα μάτια του να ιδεί σε τι γκρεμό τον οδη­γούν οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του. Η επίθεση που αυτοί εξαπέλυσαν ε­νάντια στο Βιετνάμ, δε στρέφεται μόνο ενάντια στο λαό αυτής της χώ­ρας, αλλά και ενάντια στον ίδιο τον κινέζικο λαό.
Ένας μεγάλος λαός, όπως ο κινέζικος λαός, επέτρεψε μια σωβινιστική ηγεσία να επιτεθεί σε έναν αδερφό και φίλο λαό τη στιγμή που αυτός προσπαθεί να επουλώσει τις βαριές πληγές και να οικοδομήσει τη χώρα του, την καταστραμμένη από τον τριαντάχρονο πόλεμο. Α­πευθυνόμαστε στον αδερφό κινέζικο λαό να σκεφτεί και να μην επι­τρέψει τους τυχοδιώκτες που στέκουν πάνω από το κεφάλι του να τον οδηγήσουν σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους ενάντια στους άλλους λα­ούς, να μην τους αφήσει να υποκινήσουν τον παγκόσμιο πόλεμο. Ελ­πίζουμε ότι ο κινέζικος λαός δε θα το επιτρέψει αυτό, δεν θα επιτρέψει να γίνει ο ίδιος υπεύθυνος μπροστά στην ιστορία.

Ο αλβανικός λαός, που στάθηκε πάντα πλάι στο βιετναμικό λαό, που τον βοήθησε ολόκαρδα και που επιθυμούσε ειλικρινά το καλό του, διαμαρτύρεται ενάντια στο έγκλημα που διέπραξαν σε βάρος του οι κι­νέζοι σοσιαλιμπεριαλιστές και ζητεί να δοθεί τέλος το γρηγορότερο σ' αυτή την εγκληματική επίθεση.
Ο αλβανικός λαός είναι και θα είναι με τον ηρωικό βιετναμικό λαό και θα υπερασπίσει τη δίκαιη υπόθεση του. Έχουμε πλήρη πεποίθη­ση ότι ο αδερφός βιετναμικός λαός, όπως αντιστάθηκε και νίκησε ενά­ντια στους άλλους αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές, θα βγει ξανά νι­κητής και ενάντια στην ύπουλη επίθεση των κινέζων σοσιαλιμπεριαλιστών.

Από την εφημερίδα
«Ζέρι ι Πόπουλλιτ», 21 Φλεβάρη 1979