Ο Μαρξισμός - Λενινισμός σχετικά με τη θέση και τον ρόλο των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό

Το ζήτημα σχετικά με την ύπαρξη, τη θέση και το ρόλο των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό αποτελεί ένα μεγάλο αρχιακό ζήτημα. Η αποδοχή της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, παράλληλα με την ύπαρξη των μη ανταγωνιστικών αντιθέσεων, ο προσδιορισμός της θέσης και του ρόλου τους διαχωρίζει ριζικά τη μαρξιστική-λενινιστική αντίληψη του σοσιαλισμού από τις διάφορες ρεβιζιονιστικές αντιλήψεις του σοσιαλισμού, και συγκεκριμένα εκείνες των μαοϊκών και των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών.

Η ρεβιζιονιστική αντίληψη του Μάο Τσε Τούνγκ συνίσταται στο ότι συνδέει την ύπαρξη των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό με την ύπαρξη των ανταγωνιστικών τάξεων δηλ. με την ύπαρξη της αστικής τάξης σαν τάξης και του προλεταριάτου και μετά την περάτωση της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού. Την αντιμαρξιστική αυτή αντίληψη του Μάο Τσε Τούνγκ υποστηρίζουν στη χώρα μας οι διάφορες μαοϊκές ρεβιζιονιστικές ομάδες(ΕΚΚΕ, Μ-Λ ΚΚΕ(ανασυγκροτημένο), ΕΚΚΕ-Μ-ΛΚΚΕ, ΚΚΕΜ-Λ(Αριστερή Πολιτική), ΚΚΕΜ-Λ(Προλεταριακή Σημαία).

Οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές, όπως είναι γνωστό, αρνούνται την ύπαρξη ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, μετά την εξάλειψη των εκμεταλλευτριών τάξεων, μετά την περάτωση της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού. Την αντιμαρξιστική αύτη αντίληψη, οι χρουτσωφικοί την χρειάζονται για να αρνηθούν την ταξική πάλη στο σοσιαλισμό, να «επικυρώσουν την ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση» και να συγκαλύψουν την «σημερινή πραγματικότητα των ρεβιζιονιστικών χωρών,όπου υπάρχει και αναπτύσσεται σκληρή η πάλη των τάξεων μεταξύ του προλεταριάτου και της νέας αστικής τάξης που κυριαρχεί στις χώρες αυτές». Την παραπάνω αντιμαρξιστική αντίληψη των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών της άρνησης της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό υποστηρίζουν στη χώρα μας τα ρεβιζιονιστικό κόμματα "Κ"ΚΕ και "Κ"ΚΕεσ.

Την ίδια ακριβώς αντιμαρξιστική ρεβιζιονιστική αντίληψη των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών υποστηρίζει και η ρεβιζιονιστική μικροαστική οπορτουνιστική καθοδήγηση της ΣΑΚΕ στη μπροσούρα της «ο μαοϊσμός αντεπαναστατική θεωρία και πράξη» που θεωρεί την αποδοχή της ύπαρξης ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό μαοϊκή αντίληψη καθώς και στο άρθρο «υπάρχουν ή όχι ανταγωνιστικές αντιθέσεις στο σοσιαλισμό;» («Οχτώβρης», Σεπτέμβρης 1981), στα οποία, πέρα από τις άλλες διαστρεβλώσεις και συγχύσεις που περιέχονται σ' αυτά και δεν μας αφορούν εδώ, διατυπώνεται καθαρά η ρεβιζιονιστική θέση σύμφωνα με την οποία «η σοσιαλιστική κοινωνία ... δεν έχει ανταγωνιστικές αντιθέσεις», που είναι ατόφια η θέση των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών.

Δημοσιεύουμε παρακάτω άρθρο του Ρ.Σ. Τιράνων με τίτλο «Ο μαρξισμός - λενινισμός σχετικά με τη θέση και το ρόλο των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στη σοσιαλιστική κοινωνία», όπου το ΚΕΑ στηριγμένο στη διδασκαλία των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν - Στάλιν φωτίζει και λύνει το πρόβλημα της ύπαρξης, της θέσης και του ρόλου των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, ανασκευάζει τις αντιμαρξιστικές αντιλήψεις των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών και του Μάο Τσε Τούνγκ και διατυπώνει τη μαρξιστική θέση ότι «ο σοσιαλισμός, τις αντιθέσεις αυτές, τις έχει κληρονομημένες και είναι συνέπεια των επιβιώσεων της παλιάς κοινωνίας, που διαφυλάσσονται στο σοσιαλισμό, και της εξωτερικής πίεσης του καπιταλιστικό - ρεβιζιονιστικού κόσμου.

----------------------------------------

Οι κλασσικοί του Μαρξισμού-Λενινισμού, αναλύοντας την ιστορία της εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας, υπογράμμιζαν, ότι αυτή είναι αποτέλεσμα που προκύπτει από την σύμπραξη των αναρίθμητων δυνάμεων, οι οποίες συγκρούονται η μια με την άλλη, επειδή έχουν διαφορετικούς σκοπούς και επιθυμίες.

Αυτοί ανακάλυψαν και επιχειρηματολόγησαν το ότι, είναι ή όχι τα συμφέροντα των ανθρώπων, των τάξεων, και των διαφόρων κοινωνικών δυνάμεων, σ' αντίθεση μεταξύ τους, αυτό δεν εξαρτάται από την επιθυμία τους, αλλά καθορίζεται από πιο βαθιούς παράγοντες, από αντικειμενικούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων την κύρια και αποφασιστική θέση, την καταλαμβάνει ο χαραχτήρας των σχέσεων που έχουν οι άνθρωποι με τα μέσα παραγωγής.

Έτσι στις συνθήκες της ατομικής ιδιοχτησίας επί των μέσων παραγωγής, κατά απαραίτητο τρόπο, τα συμφέροντα, προπαντός εκείνα τα βασικά των τάξεων και των διαφόρων κοινωνικών δυνάμεων έρχονται σ’ αντίθεση μεταξύ τους γιατί η ατομική ιδιοχτησία χωρίζει τους ανθρώπους και τις τάξεις, αντιπαραθέτει τα συμφέροντα και τους σκοπούς τους.

Γι' αυτό οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις, βρίσκονται σ' όλες τις κοινωνίες, που οικοδομούνται πάνω στη βάση της ατομικής ιδιοχτησίας, χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες αυτές, είναι τυπικές γι' αυτές.

Ενώ στο σοσιαλισμό, με την εξάλειψη της ατομικής ιδιοχτησίας και με την καθιέρωση των σοσιαλιστικών σχέσεων στην παραγωγή, γίνεται ένας μεγάλος ποιοτικός μετασχηματισμός, εξαλείφονται και οι ίδιες οι εκμεταλλεύτριες τάξεις σαν τάξη.

Στις νέες αυτές συνθήκες, μπαίνουν σειρά σημαντικών αρχιακών προβλημάτων που σχετίζονται με την θέση που κατέχουν οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις στην σοσιαλιστική κοινωνία, με τους τομείς και τις κατευθύνσεις της έκφρασής τους, και με το ρόλο που παίξουν στο προτσές ανάπτυξης της κοινωνίας αυτής.

Η επιχειρηματολόγηση της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, παράλληλα με τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, διακρίνει ριζικά (υπογρ. δική μας) την Μαρξιστική-Λενινιστική στάση, από τις διαστρεβλώσεις και τις διάφορες ρεβιζιονιστικές κιβδηλότητες, που, ή έχουν αρνηθεί ανοιχτά την ύπαρξη των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό,ή έχουν θεωρητικολογήσει, έχουν ερμηνεύσει και έχουν φιλοσοφήσει πολλά για να βγουν στο ίδιο συμπέρασμα.

Οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές έχουν ισχυριστεί, ότι μόνο στην περίοδο της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, υπάρχουν ακόμα ανταγωνιστικές αντιθέσεις, ενώ ύστερα από την περίοδο αυτή, δεν υπάρχουν αντιθέσεις αυτού του τύπου, ιδέα που διέπει όλες τις χρουτσωφικές αναλύσεις του προβλήματος των αντιθέσεων στο σοσιαλισμό. Το μόνο επιχείρημα που έχει δοθεί και δίνεται από τους χρουτσωφικούς ρεβιζιονιστές για να δείξουν ότι στην σοσιαλιστική κοινωνία δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές αντιθέσεις, είναι η εξάλειψη των ανταγωνιστικών τάξεων.

Με την άρνηση των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές, είχαν και έχουν καθορισμένους σκοπούς. Και κατά πρώτο λόγο, αυτό το φέρνουν σαν βασικό επιχείρημα, για να αρνηθούν την πάλη των τάξεων στο σοσιαλισμό και για να συγκαλύψουν την αληθινή πραγματικότητα των ρεβιζιονιστικών χωρών όπου υπάρχει και αναπτύσσεται σκληρή η πάλη των τάξεων μεταξύ του προλεταριάτου και της νέας αστικής τάξης που κυριαρχεί στις χώρες αυτές.

Άλλα ρεβιζιονιστικό ρεύματα, συνδέουν την ύπαρξη των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, με την ύπαρξη της αστικής τάξης σαν τάξη, και ύστερα από τους σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς στον τομέα της κυριότητας. Ο Μάο Τσε Τούνγκ ισχυρίζονταν, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανάπτυξης τού Μαρξισμού-Λενινισμού είχε δήθεν ανακαλύψει, ότι αντιθέσεις, τάξεις και πάλη των τάξεων θα υπάρχουν ακόμα και ύστερα από την πλήρη περάτωση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κυριότητας επί των μέσων παραγωγής, γιατί υπάρχουν αντίθετες τάξεις, η αστική τάξη και το προλεταριάτο. Όλη αυτή η οπορτουνιστική δικαιολογία στηρίζεται πάνω στη θέση, ότι και ύστερα από την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού εξακολουθούν να υπάρχουν αντίθετες τάξεις, ότι ύστερα από την περάτωση της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού εξακολουθούν να υπάρχουν αντίθετες τάξεις.

Ότι ύστερα από την περάτωση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού , θα υπάρχουν ακόμα τάξεις, αυτό είναι μια θέση που έχει διατυπωθεί από τους κλασσικούς του Μαρξισμού-Λενινισμού.

Για την Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία όμως, η εργατική τάξη και η συνεταιρισμένη αγροτιά είναι δυο φίλες τάξεις απαλλαγμένες από την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Ο Στάλιν έγραφε στα 1936, ότι με την καθιέρωση της σοσιαλιστικής ιδιοχτησίας και των σοσιαλιστικών σχέσεων στην παραγωγή, αλλάζει ριζικά η παλιά ταξική σύνθεση της κοινωνίας, εξαλείφονται οι εκμεταλλεύτριες τάξεις και η κοινωνία αποτελείται πια τώρα από δυο φίλες τάξεις την εργατική τάξη και την συνεταιρισμένη αγροτιά, καθώς και από την λαϊκή διανόηση σαν ιδιαίτερο στρώμα της κοινωνίας.

Σημαντικό είναι όχι μόνο η παραδοχή της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, αλλά και ο καθορισμός της σφαίρας επέχτασης, οι τομείς και οι κατευθύνσεις της έκφρασής τους, πρόβλημα αυτό, η διευκρίνηση του οποίου βοηθεί στη πιο βαθειά κατανόηση των συγκεκριμένων κινητήριων δυνάμεων της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Όπως είναι γνωστό, οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις στο σοσιαλισμό έχουν μια πλατιά και μεγάλη επέχταση. Αυτές, όπως υπογραμμίζει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, υπάρχουν σε ένα μεγάλο φάσμα, σε μορφές από τις πιο διάφορες, σε διάφορες χώρες και καιρούς. Οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις γεννιούνται στις σχέσεις μεταξύ δυο φίλων τάξεων, της εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς, στους κόλπους της κάθε μιας από τις τάξεις αυτές και σε διάφορες ομάδες και στρώματα της κοινωνίας, καθώς και ανάμεσα σε διάφορες πλευρές του σοσιαλιστικού μας συστήματος.

Στην άποψη αυτή, ποσοτική πως να πούμε, οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις δεν έχουν εκείνη την επέχταση και ποικιλία που χαραχτηρίζουν τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις. Απ’ εδώ όμως, δεν μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα, ότι οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις έχουν περιορισμένη την σφαίρα επέχτασης και τις κατευθύνσεις της έκφρασης τους.

Βλέποντας τις ανταγωνιστικές καθώς και τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις στην πλατιά τους επέχταση, σ’ όλους τους κυριότερους τομείς, ο Μαρξισμός Λενινισμός μας διδάσκει, ότι αυτές δεν είναι μόνιμες, όπως διακηρύσσουν οι Κινέζοι ρεβιζιονιστές, αλλά πρέπει και μπορεί να ξεπεραστούν, να λυθούν και κατ’ αυτόν τον τρόπο η κοινωνία βαδίζει μπροστά.

Μόνο με την εξάλειψη των τάξεων στον κομμουνισμό και με τον πλήρη θρίαμβό του, δεν θα υπάρχουν πια αντιθέσεις ταξικού χαραχτήρα.

Η ορθή και επιστημονική κατανόηση και εξήγηση της θέσης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στη σοσιαλιστική κοινωνία συνδέονται στενά με το άλλο σημαντικό πρόβλημα, με το πρόβλημα του ρόλου τους.

Οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις δεν μπορούν να τεθούν στην ίδια μοίρα με τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, όταν πρόκειται για τον συσχετισμό τους με τον σοσιαλισμό σαν σύστημα. Η σοσιαλιστική κοινωνία, όπου έχει εξαλειφθεί η ατομική ιδιοχτησία και οι εκμεταλλεύτριες τάξεις, δεν εμπεριέχει στην φύση της τον ανταγωνισμό των βασικών συμφερόντων των τάξεων, και υπό την έννοια αυτή, ο Λένιν υπογράμμιζε, ότι στο σοσιαλισμό εξαλείφεται ο ανταγωνισμός.

Οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις δεν είναι της φύσης του σοσιαλισμού. Αυτός δεν εμπεριέχει στη φύση του παράγοντες που να γεννούν αντιθέσεις αυτού του τύπου. Αυτές δεν απορρέουν από την ουσία των σοσιαλιστικών σχέσεων στην παραγωγή που είναι σχέσεις συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας μεταξύ των φίλων τάξεων, της εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς. Από τον ίδιο τον χαραχτήρα τους, οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις είναι ξένες για τον σοσιαλισμό.

Ο σοσιαλισμός, τις αντιθέσεις αυτές, τις έχει κληρονομημένες και είναι συνέπεια των επιβιώσεων της παλιάς κοινωνίας, που διαφυλάσσονται στο σοσιαλισμό, και της εξωτερικής πίεσης του καπιταλιστικό-ρεβιζιονιστικού κόσμου.

Έτσι, υπογραμμίζοντας κατά συνθετικό τρόπο την θέση των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια τονίζει: να έχουμε πάντα υπόψη ότι εμείς είμαστε στη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Αυτό σημαίνει ότι στη διάρκεια της περιόδου αυτής, ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός είναι σε ασυμβίβαστη πάλη. Η πάλη αυτή συνεχίζεται σ' όλη τη μεταβατική περίοδο που είναι άγνωστο πόσο θα συνεχιστεί, αλλά που θα συνεχιστεί ακόμα επί μακρά περίοδο.

Κανένας δεν πρέπει να νομίζει ότι την πάλη αυτή εμείς την κερδίσαμε μια για πάντα. Η βασική ανταγωνιστική αντίθεση ανάμεσα στο σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, σε διάφορες φάσεις της ανάπτυξης της επανάστασης και της διεξαγωγής της πάλης των τάξεων, έχει τις αντίστοιχες μορφές έκφρασης και λύνεται με αντίστοιχους τρόπους. Μεταξύ διαφόρων μορφών έκφρασης της αντίθεσης μεταξύ του σοσιαλισμού και του καπιταλισμού, σε αντίστοιχους τομείς, υπάρχει μια εσωτερική οργανική σύνδεση και σειρά, που είναι αντανάκλαση της νομοτέλειας της ανάπτυξης της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, και θα πρέπει να λαμβάνεται χωρίς άλλο υπόψη στο γνώρισμα της συγκεκριμένης βασικής αντίθεσης στο ένα και στο άλλο στάδιο.

Έτσι η ίδια η νομοτέλεια της πραγματοποίησης της επανάστασης, βάζει αρχικά σαν βασική αντίθεση, την αντίθεση στον πολιτικό τομέα, χωρίς την επίλυση της οποίας δεν μπορεί να συνεχιστεί η επίλυση των άλλων αντιθέσεων. Ενώ ύστερα από την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, κάτω από την καθοδήγηση του κόμματός της, είναι απαραίτητο η νέα εξουσία να στηριχτεί στην νέα οικονομική της βάση και γι' αυτό σαν βασική αντίθεση της φάσης αυτής είναι η αντίθεση στον ιδεολογικό τομέα.

Με την επίλυση της κάθε μιας από τις βασικές αυτές αντιθέσεις των δοσμένων φάσεων, γίνεται η σταδιακή επίλυση της ίδιας της βασικής ανταγωνιστικής αντίθεσης μεταξύ του σοσιαλισμού και του καπιταλισμού.

Οι βασικές αντιθέσεις των διαφόρων φάσεων έχουν όχι μόνο την οργανική τους σειρά αλλά και μια αλληλοεξάρτηση, γιατί μέχρις ότου δεν έχει λυθεί η βασική αντίθεση και στον ιδεολογικό τομέα, δεν μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα και τελικά λυμένη η βασική αντίθεση, τόσο στον πολιτικό όσο και στον οικονομικό τομέα.

Μόνο εννοώντας τις βασικές αντιθέσεις στις συγκεκριμένες μορφές της έκφρασης τους και σε αμοιβαία σύνδεση και εξάρτηση, μπορεί να καθοριστούν τα καθήκοντα που ανήκουν σε κάθε στάδιο της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ο κυριότερος εχθρός ενάντια στον οποίο πρέπει να στραφεί η κυριότερη αιχμή της πάλης, οι κινητήριες δυνάμεις και οι σύμμαχοι στο προτσές αυτό.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Οκτώβρης 1983

Η ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΣΔ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

(Σχόλιο του Ρ. Σ. Τιράνων Σεπτέμβρης 83)

Έληξε στην Μαδρίτη η διάσκεψη με τον ελκυστικό τίτλο «Διάσκεψη σχετικά με την ασφάλεια και την συνεργασία στην Ευρώπη».

Ύστερα από τρία περίπου χρόνια κουραστικής και επίπονης εργασίας, ύστερα από αλλεπάλληλες διακοπές και αναβολές των εργασιών και της σκληρής πολεμικής που δεν έλειψε και στις τελικές συνεδριάσεις, στο τέλος ήρθε η μέρα της λήξης της μαραθώνιας αυτής διάσκεψης, με την υπογραφή ενός συμβιβαστικού ντοκουμέντου, που πολύ λίγα άτομα φρονούν ότι εκπληρώνει τον σκοπό για τον οποίο συγκλήθηκε η συνδιάσκεψη.

Έτσι, όπως έγινε πριν από οκτώ χρόνια με την υπογραφή του τελικού ντοκουμέντου του Ελσίνκι, και την φορά αυτή κρίθηκε εύλογο να οργανωθεί μια παρόμοια σχεδόν τελετή για να δώσουν αξία στην πραμάτεια που μαγειρεύτηκε στα τρία αυτά χρόνια στην Μαδρίτη.

Για το σκοπό αυτό στην Ισπανική πρωτεύουσα συνήλθαν οι υπουργοί εξωτερικών των συμμετεχουσών χωρών αυτής της διάσκεψης για να υπογράψουν επίσημα το τελικό ντοκουμέντο, που η αστικο-ρεβιζιονιστική προπαγάνδα έσπευσε να το διαφημίσει σαν «ένα πιστοποιητικό ειρήνης» για τη Ευρώπη, σαν «μια ιστορική στιγμή αποφασιστικής σημασίας» για το μέλλον της ηπείρου μας. Και οι λόγοι που έγιναν στην ολομελή συνεδρίαση, προπαντός εκείνοι των αντιπροσώπων των δυο υπερδυνάμεων, που ήταν και οι κυριότεροι οργανωτές και χειριστές της διάσκεψης της Μαδρίτης, διέπονταν από μια έντονη νότα της απασχόλησής τους δήθεν για την «ευρωπαϊκή ασφάλεια» και από τις παθητικές εκκλήσεις για «ειρηνική συνεργασία» και «αφοπλισμό στην ευρώπη», κ.λ.π..

Όλα αυτά όμως είναι δημαγωγίες και ιμπεριαλιστικές μπλόφες. Το μόνο συγκεκριμένο αποτέλεσμα της διάσκεψης αυτής, με το οποίο καυχώνται οι οργανωτές της, είναι η απόφαση για την σύγκληση το Γενάρη του 1984 στη Στοκχόλμη μιας νέας διάσκεψης για τον αφοπλισμό στην ευρώπη, για να κάνουν έτσι ατέλειωτο τον δημαγωγικό θόρυβο για την «ειρήνη», τον «αφοπλισμό», κ.λ.π..

Η διάσκεψη της Μαδρίτης , έτσι όπως και κείνη του Ελσίνκι και οι άλλες που προγραμματίζονται να γίνουν σ' αυτό το πνεύμα, είναι γεννήματα της ιμπεριαλιστικο-ρεβιζιονιστικής διπλωματίας, που εξυπηρετούν της ηγεμονιστική στρατηγική της Μόσχας και της Ουάσιγκτον για να δημιουργήσουν ένα πασιφιστικό και συνθηκολόγο πνεύμα στους ευρωπαϊκούς λαούς και χώρες για να εξασθενίσουν την εναντίωση τους για την επεχτατική πολιτική και τις φιλοπόλεμες προετοιμασίες των δυο υπερδυνάμεων.

Δεν είναι τυχαίο ,που όλα τα νήματα της διάσκεψης της Μαδρίτης βρίσκονταν στα χέρια των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν οι αντιπρόσωποι των δυο αυτών χωρών που έδιναν τον τόνο στις συνεδριάσεις της συνδιάσκεψης, που διέκοπταν και ξανάρχιζαν τις εργασίες της, ώσπου στο τέλος έδωσαν το πράσινο φως για την εκπόνηση μιας τελικής και συμβιβαστικής δήλωσης για να σώσουν την διάσκεψη από μια επαίσχυντη χρεοκοπία και για να βγουν έτσι μπροστά στους ευρωπαϊκούς λαούς με ένα δήθεν σημαντικό ντοκουμέντο ειρήνης.

Όπως λέει όμως μια λαϊκή παροιμία «τα έργα διαψεύδουν τα λόγια».Ενώ στην Μαδρίτη και αλλού οι αμερικανοί και σοβιετικοί αντιπρόσωποι μιλούν για «ενίσχυση της ευρωπαϊκής ασφάλειας» και για «αφοπλισμό», δίνουν «εγγυήσεις» για την διαφύλαξη της ακεραιότητας των ευρωπαϊκών χωρών, στην καθημερινή πρακτική τους οι δυο υπερδυνάμεις αυξάνουν την στρατιωτική και πολιτική παρουσία στην ευρώπη, ενισχύουν τους επιθετικούς συνασπισμούς του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, εντείνουν τις στρατιωτικές ασκήσεις και τις κινήσεις των πολεμικών τους στόλων στις θάλασσες και τους ωκεανούς γύρω από την ευρώπη.

Ακριβώς όταν έκλινε η αυλαία της διάσκεψης της ασφάλειας και χτυπούσαν οι φανφάρες για το «ειρηνικό μέλλον» που εξασφαλίζεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο, οι ΕΠΑ έστειλαν νέες πυρηνικές γομώσεις στην Βρετανία για τους πυραύλους Κρούς, η δε Σοβιετική Ένωση εγκατέστηνε νέους πυραύλους ΣΣ21 στην Ανατολική Γερμανία και αλλού, ενώ οι δυο πλευρές αύξησαν τις πολεμικές προετοιμασίες και εκκλήσεις τους για αντεκδικητικά μέτρα και αντίμετρα ασκώντας εκβιασμό στους ευρωπαϊκούς λαούς με το φάντασμα ενός πυρηνικού πολέμου.

Αυτή είναι λοιπόν η λεγόμενη «ασφάλεια» των υπερδυνάμεων που προσφέρουν στους ευρωπαϊκούς λαούς. Η «ασφάλεια» των ευρωπυραύλων, των τάνκς και της πυρηνικής τους ομπρέλας προς διαφύλαξη της κηδεμονίας και της ιμπεριαλιστικής σκλαβιάς επί των ευρωπαϊκών λαών .

Η σοσιαλιστική Αλβανία σαν μια ευρωπαϊκή χώρα, ελεύθερη και κυρίαρχη, ενδιαφέρθηκε για την διαφύλαξη της ειρήνης και της ασφάλειας στην ευρώπη και ανησυχεί για τους κινδύνους που απειλούν την ασφάλεια των ευρωπαϊκών λαών.

Η χώρα μας όμως από τις αρχές δεν πήρε μέρος στην συνδιάσκεψη του Ελσίνκι και στο γέννημα της στην συνδιάσκεψη της Μαδρίτης σχετικά με την λεγόμενη «ευρωπαϊκή ασφάλεια» γιατί τις έχει θεωρήσει και τις έχει καταγγείλει σαν φάρσες που σκαρώνονται από τις δυο υπερδυνάμεις για να ενισχύσουν τις αντίστοιχες ζώνες επιρροής στην ευρώπη, να νομιμοποιήσουν και διαιωνίσουν την κυριαρχία τους αυτή. Τα γεγονότα που συνέβηκαν στην ευρώπη και γύρω απ’ αυτή, από την διάσκεψη του Ελσίνκι και μέχρι της Μαδρίτης, έχουν επιβεβαιώσει και δικαιολογήσει απόλυτα την στάση της Αλβανίας.

Τον απατηλό χαρακτήρα της διάσκεψης της Μαδρίτης και την απογοήτευση για τα αποτελέσματα της, τον αισθάνονται και τον έχουν εκφράσει με διάφορες μορφές και πολλά κράτη που συμμετέχουν στην διάσκεψη αυτή, η στάση και η θέληση των οποίων δεν λήφθηκε υπόψη από τους δυο μεγάλους.

Η ευρωπαϊκή ειρήνη και ασφάλεια δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε με δημαγωγικές και θορυβώδικες διασκέψεις, όπως εκείνης της Μαδρίτης και της Γενεύης ή της Βιένης και άλλες σα αυτές, και ούτε από την «καλή θέληση» και «τις εγγυήσεις» ενός ντοκουμέντου με τις υπογραφές των δυο υπερδυνάμεων.

Η ειρήνη και η ασφάλεια και ο πραγματικός αφοπλισμός στην ευρώπη και σ' όλο τον κόσμο είναι έργο των λαών και θα επιτευχθούν με τον ασυμβίβαστο αγώνα τους ενάντια στην φιλοπόλεμη πολιτική των δυο υπερδυνάμεων και των λακέδων τους. Όπως υπογράμμισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας «μόνο η αποφασιστική εναντίωση στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στον σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, η διάλυση των στρατιωτικών συνασπισμών και η απομάκρυνση των ατομικών όπλων και των ξένων στρατευμάτων μπορούν να εξασφαλίσουν την ειρήνη στην ευρώπη.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Αρ. Φύλλου 10, Οχτώβρης 1983

ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ – μεγάλος μαρξιστής λενινιστής, δάσκαλος και καθοδηγητής του παγκόσμιου προλεταριάτου

Επανάσταση, όργανο της Οργάνωσης Κομμουνιστών Μαρξιστών-Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ),
αρ. φύλ. 10, Οχτώβρης 1983

ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ – μεγάλος μαρξιστής λενινιστής, δάσκαλος και καθοδηγητής του παγκόσμιου προλεταριάτου

Στις 16 Οχτώβρη συμπληρώνονται 75 χρόνια από την μέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Μαρξιστής-Λενινιστής, πιστός μαθητής των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν, δάσκαλος και καθοδηγητής του παγκόσμιου προλεταριάτου σύντροφος Ενβέρ Χότζια.

Αυτή τη μέρα, όλοι οι Μαρξιστές-Λενινιστές, όλοι οι ταξικά συνειδητοί εργάτες του κόσμου και όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι, και πρώτα απόλα ο Αλβανικός λαός, θα γιορτάσουν και θα τιμήσουν τα 75χρονα του μεγάλου γιού του Αλβανικού λαού, ιδρυτή και καθοδηγητή του ένδοξου Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, σημερινού Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, και μεγάλου γιού του διεθνούς προλεταριάτου, της μεγαλύτερης αναμφισβήτητα σήμερα, και από τα μέσα της δεκαετίας του ’50, επαναστατικής φυσιογνωμίας του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού Μαρξιστικού-Λενινιστικού κινήματος.

Από τα 75 χρόνια της ένδοξης ζωής του, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια αφιέρωσε πάνω από 50 χρόνια στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική σκλαβιά, την καταπίεση και την εκμετάλλευση, στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού μετά τη νίκη της λαϊκής επανάστασης στην Αλβανία, και την υπεράσπιση και στερέωση της διχτατορίας του προλεταριάτου καθώς και στην συνεπή και αδιάλλακτη υπεράσπιση της καθαρότητας των επαναστατικών αρχών του Μαρξισμού-Λενινισμού.

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο στις 16 Οχτώβρη 1908. Αφού τελείωσε το γυμνάσιο της Κορυτσάς στα 1930, πήγε ύστερα στην Γαλλία για πανεπιστημιακές σπουδές. Στο Παρίσι ήρθε σ’ επαφή με την σύνταξη της εφημερίδας «Ουμανιτέ», όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας. Έγινε συνεργάτης της δημοσιεύοντας σ’ αυτή διάφορα υλικά που κατάγγελναν το καθεστώς του Ζώγου στην Αλβανία.

Στην Αλβανία υποχρεώθηκε να επιστρέψει το 1936, χρόνο που είχε γίνει ήδη κομμουνιστής. Την επαναστατική του δράση στην Αλβανία την άρχισε σαν καθηγητής στο γυμνάσιο των Τιράνων και ύστερα στο Λύκειο της Κορυτσάς. Εκεί ήρθε σε επαφή με την Κομμουνιστική Ομάδα της Κορυτσάς και έγινε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της.

Στις παραμονές της φασιστικής κατοχής και μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τους φασίστες καταχτητές, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια αφιέρωσε ολόκληρη τη δραστηριότητά του στην οργάνωση της αντίστασης του αλβανικού λαού ενάντια στους κατακτητές. Όμως η επαναστατική του δράση έγινε γνωστή στους κατακτητές και γι’ αυτό και τον απέλυσαν. Τότε με απόφαση της Κομμουνιστικής Ομάδας της Κορυτσάς στάλθηκε στα Τίρανα για ίδρυση οργάνωσης εκεί.

Η Κομμουνιστική οργάνωση των Τιράνων με επικεφαλής των Ενβέρ Χότζια έπαιξε σπουδαίο ρόλο, τόσο στην οργάνωση του αντιφασιστικού αγώνα όσο και στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας ιδρύθηκε στις 8 Νοέμβρη 1941 στη σύσκεψη των Κομμουνιστικών Ομάδων που συνήλθε παράνομα στα Τίρανα. Την καθοδήγησή του ανέλαβε προσωρινά Κεντρική Επιτροπή με επικεφαλής τον σύντροφο Ενβέρ Χότζια.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας με επικεφαλής τον Ενβέρ Χότζια οργάνωσε και καθοδήγησε την αντίσταση του Αλβανικού λαού ενάντια στους Ιταλούς και τους Χιτλεροφασίστες κατακτητές, ίδρυσε το Εθνικοαπελευθερωτικό Μέτωπο και στη συνέχεια των Εθνικοαπελευθερωτικό Αλβανικό Στρατό. Κύριος οργανωτής και εκπαιδευτής του Εθνικοαπελευθερωτικού Αλβανικού Στρατού ήταν ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας Ενβέρ Χότζια.

Στις 29 Νοέμβρη του 1944, πριν ακόμα τελειώσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, απελευθερώθηκε από τον ΕΑΑΣ και η τελευταία κατεχόμενη από τα στρατεύματα κατοχής, πόλη της Αλβανίας, η Σκόδρα. Η ημερομηνία αυτή σήμανε την ολοκληρωτική απελευθέρωση της Αλβανίας και τον θρίαμβο της Λαϊκής Επανάστασης. «Με την ολοκληρωτική απελευθέρωση της πατρίδας και τη νίκη της Λαϊκής Επανάστασης στις 19 Νοέμβρη 1944, τελείωνε στην Αλβανία η φασιστική υποδούλωση. Ταυτόχρονα καταργήθηκε κάθε εξάρτηση από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, διακόπηκε κάθε επαφή και σχέση υποδούλωσης και ο Αλβανικός λαός απόχτησε την πλήρη εθνική του ανεξαρτησία. Ταυτόχρονα ανέτρεψε την πολιτική εξουσία των φεουδαρχών και της αστικής τάξης. Η Αλβανία αποσπάστηκε για πάντα από το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα» (Ιστορία του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, σελ. 272, Τίρανα 1971).

Από τότε η Αλβανία μπήκε στο δρόμο των μεγάλων οικονομικοκοινωνικών μετασχηματισμών και σήμερα είναι η μ ό ν η σοσιαλιστική χώρα, που απόμεινε στον κόσμο, μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες, η οποία οικοδομεί με τις δυνάμεις της νικηφόρα το σοσιαλισμό σε συνθήκες ενός άγριου καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού περίγυρου.

Στην περίοδο 1941-1944, το όνομα του συντρόφου Ενβέρ Χότζια δεν συνδέεται μόνο με την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, που και εδώ η συμβολή του υπήρξε αποφασιστικής σημασίας, αλλά και με τη σωστή οργάνωση και καθοδήγηση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Αλβανικού λαού, κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΑ, που οδήγησε στην θριαμβευτική νίκη, στην ανατροπή των αντιδραστικών κυρίαρχων τάξεων και στην κατάληψη της πολιτικής εξουσίας.

Μια απλή σύγκριση αυτού του γεγονότος, με την κατάληξη του αντιφασιστικού αγώνα στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Γαλλία κ.λ.π., που καθοδηγούνταν από τα αντίστοιχα Κομμουνιστικά κόμματα, αρκεί για να δείξει την μεγάλη συμβολή του συντρόφου Ενβέρ Χότζια και του ΚΚΑ στην σκληρή πάλη ενάντια στους ξένους καταχτητές, ιδιαίτερα όμως στην απόκρουση και την συντριβή των ύπουλων σχεδίων και των συνομωσιών των Αγγλοαμερικάνων ιμπεριαλιστών σε βάρος της Αλβανίας, που χωρίς αυτή τη συντριβή των σχεδίων τους δεν θα ήταν δυνατός ο θρίαμβος της επανάστασης στην Αλβανία.

Το παράδειγμα της επαναστατικής δράσης του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας με επικεφαλής τον σύντροφο Ενβέρ Χότζια είναι σήμερα πολύ διδακτικό και έχει εξαιρετική επικαιρότητα για όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και την επαναστατική δράση των Μαρξιστικών Λενινιστικών κομμάτων.

Στην περίοδο 1944-1956 το όνομα του Ενβέρ Χότζια συνδέεται στενά με την συντριβή των διαφόρων οπορτουνιστικών ομάδων στο Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας, και ιδιαίτερα με το ξεσκέπασμα και την συντριβή των πρακτόρων του ρεβιζιονιστή προδότη Τίτο, ο οποίος ξεσκεπάστηκε οριστικά το 1948 από το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα με επικεφαλής τον Στάλιν. Το όνομά του συνδέεται επίσης στενά με τη σωστή γραμμή των μεγάλων επαναστατικών οικονομικοκοινωνικών μετασχηματισμών στην Αλβανία, τη σωστή διεξαγωγή της ταξικής πάλης στην ίδια περίοδο, με τη στερέωση της Λαϊκής Εξουσίας και της διχτατορίας του προλεταριάτου στην Αλβανία.

Μετά το θάνατο του μεγάλου Στάλιν (Μάρτης 1953), και ιδιαίτερα μετά την ανοιχτή εμφάνιση του Χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) που διατύπωσε μια αντεπαναστατική ρεβιζιονιστική πολιτική γραμμή, για το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, με επικεφαλής τον σύντροφο Ενβέρ Χότζια, αρχίζει μια νέα, πολύ δύσκολη, αλλά ένδοξη ιστορική περίοδος, η περίοδος της αποφασιστικής απόρριψης των αντεπαναστατικών ρεβιζιονιστικών θέσεων του 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ, η περίοδος της θαρραλέας υπεράσπισης της καθαρότητας των επαναστατικών αρχών του μαρξισμού-λενινισμού και της αδιάλλαχτης καταπολέμησης του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού.

Στο ένδοξο ΚΕΑ και προσωπικά στο σύντροφο Ενβέρ Χότζια ανήκει η μεγάλη τιμή και τόλμη της αντίστασης και πάλης ενάντια στο χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό και της διεξαγωγής της με συνέπεια από τότε ως σήμερα.

Ιστορικός θα μείνει ο λόγος του σ. Ενβέρ Χότζια στη σύσκεψη των 81 Κομμουνιστικών Κομμάτων το 1960 στη Μόσχα και μεγάλο παράδειγμα επαναστατικής αποφασιστικότητας και θάρρους θα μείνει στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος η στάση του σ. Ενβέρ Χότζια που ύψωσε το ανάστημά του μέσα στην ίδια τη Μόσχα και υπεράσπισε το μαρξισμό-λενινισμό και τον μεγάλο Στάλιν και πέταξε κατάμουτρα στην προδοτική χουρστσωφική κλίκα εκείνη την περίφημη ιστορική φράση: «το καλό και αθάνατο έργο του Στάλιν πρέπει όλοι να το υπερασπίσουμε, όποιος δεν το υπερασπίζει είναι οπορτουνιστής και δειλός».

Την πάλη ενάντια στο χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό μέσα στην Αλβανία ο Ενβέρ Χότζια την διεξήγαγε όχι μόνο με μεγάλη αποφασιστικότητα αλλά και με πολύ προσοχή, σύνεση και διορατικότητα, πετυχαίνοντας έτσι την πλήρη απομόνωση και την γρήγορη συντριβή των αντικομματικών, προδοτικών στοιχείων, που θέλησαν να υποστηρίξουν τις αντεπαναστατικές απόψεις των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δυναμώσει η ενότητα του ΚΕΑ και η ενότητα κόμματος και λαού, να δυναμώσει και να στερεωθεί παραπέρα η διχτατορία του προλεταριάτου στην Αλβανία.

Ο σ. Ενβέρ Χότζια δεν καθοδήγησε μόνο την πάλη μέσα στην Αλβανία ενάντια στον χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό αλλά και καθοδήγησε και καθοδηγεί ακόμα με επιτυχία και τη μεγάλη, τη μεγαλύτερη και οξύτερη ως τα σήμερα στην ιστορία του εργατικού κινήματος, ιδεολογική και πολιτική πάλη σε διεθνές επίπεδο μεταξύ του μαρξισμού-λενινισμού από τη μια και του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού από την άλλη. Αυτός σύντριψε οριστικά στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο της αντεπαναστατικές απόψεις τους χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού.

Η συμβολή του σ. Ενβέρ Χότζια στην πάλη ενάντια στο χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό είναι ανεχτίμητη, πολύ μεγάλη και παγκόσμιας ιστορικής σημασίας για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα γιατί: πρώτο, απορρίπτοντας αποφασιστικά το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό, έδειξε στο προλεταριάτο όλων των χωρών τον επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό δρόμο και δεύτερο έδωσε θάρρος στους Κομμουνιστές των άλλων χωρών να ξεσηκωθούν και να αντισταθούν στο χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό και να προχωρήσουν στην ανασύνταξη των επαναστατικών δυνάμεων των χωρών τους και στην ίδρυση επαναστατικών μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων. Η συμβολή του γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, αν αναλογιστεί κανείς, ότι από όλα τα Κομμουνιστικά Κόμματα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών και των καπιταλιστικών χωρών, το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας είναι το μ ό ν ο κόμμα, που δεν εκφυλίστηκε σε ρεβιζιονιστικό κόμμα και έμεινε και παραμένει κόμμα επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό.

Στη νικηφόρα πάλη του ενάντια στο χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό δεν υπεράσπισε μόνο τις επαναστατικές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού αλλά έθεσε και έλυσε μια σειρά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος, όπως το ζήτημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και της μετατροπής της σε ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, το ζήτημα των αιτιών του εκφυλισμού των πρώην κομμουνιστικών κομμάτων, μια σειρά ζητήματα που συνδέονται με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, όπως διεξαγωγή της ταξικής πάλης, ύπαρξη και ρόλος των ανταγωνιστικών και μη ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, ηγετικός ρόλος του κόμματος, σχέσεις κόμματος και λαού, διχτατορία του προλεταριάτου, κλπ. Ο σ. Ενβέρ Χότζια πλούτισε και ανέπτυξε παραπέρα τη μαρξιστική διδασκαλία.

Μεγάλη και ιστορικής σημασίας για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι επίσης η συμβολή του Ενβέρ Χότζια στο ξεσκέπασμα του κινέζικου ρεβιζιονισμού και ιδιαίτερα των αντεπαναστατικών ρεβιζιονιστικών απόψεων του Μάο Τσε Τουνγκ καθώς και στην επιστημονική θεμελίωση της θέσης ότι «η κινέζικη επανάσταση έμεινε αστικο-δημοκρατική επανάσταση και δεν εξελίχθηκε σε σοσιαλιστική επανάσταση». Αυτό βοήθησε στο ξεσκέπασμα του κινέζικου σοσιαλιμπεριαλισμού.

Στα θεωρητικά του έργα «η γιουγκοσλάβικη ‘‘αυτοδιαχείριση’’ καπιταλιστική θεωρία και πράξη», «ιμπεριαλισμός και επανάσταση», «ο ευρωκομμουνισμός είναι αντικομμουνισμός», στα διάφορα θεωρητικά άρθρα του καθώς και στις εισηγήσεις του στα συνέδρια του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, ο σ. Ενβέρ Χότζια διεξάγει μια ανοιχτή πάλη αρχών ενάντια σ’ όλους τους εχθρούς και αποστάτες του μαρξισμού, ενάντια σε όλες τις αποχρώσεις του σύγχρονου ρεβιζιονισμού (χρουστσωφικό, γιουγκοσλαβικό, κινέζικο και ευρωκομμουνισμό). Σ’ αυτά υπερασπίζει τη μαρξιστική θεωρία της ταξικής πάλης και της βίαιης ένοπλης προλεταριακής επανάστασης ενάντια στην αντεπαναστατική θεωρία της συνεργασίας των τάξεων και τον «ειρηνικό κοινοβουκευτικό» ρεφορμιστικό δρόμο των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, απορρίπτει και ξεσκεπάζει τις αντεπαναστατικές θεωρίες του «κόμματος όλου του λαού» και του «κράτους όλου του λαού» των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών και υπερασπίζει τη θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού για το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης και τη διχτατορία του προλεταριάτου, υπερασπίζει τον ηγεμονικό ρόλο του προλεταριάτου στην αντιιμπεριαλιστική και προλεταριακή επανάσταση και απορρίπτει τις διάφορες αντεπαναστατικές απόψεις που αρνούνται τον ηγεμονικό του ρόλο, υπερασπίζει τον προλεταριακό διεθνισμό ενάντια σον σωβινισμό και τον κοσμοπολιτισμό, υπερασπίζει τη μαρξιστική θεωρία σχετικά με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και απορρίπτει και ξεσκεπάζει τις αντιμαρξιστικές θεωρίες των σύγχρονων ρεβιζιονιστών σχετικά με το σοσιαλισμό.

Στα έργα του ο σ. Ενβέρ Χότζια πλούτισε και ανέπτυξε παραπέρα το μαρξισμό-λενινισμό σ’ όλα τα συστατικά του μέρη, όπως τη διδασκαλία για τον ιμπεριαλισμό και την προλεταριακή επανάσταση, για τον ηγεμονικό ρόλο του προλεταριάτου και της καθοδήγησης του κομμουνιστικού κόμματος, για τις τάξεις και το κράτος, για την ταξική πάλη και τη διχτατορία του προλεταριάτου, για τα ζητήματα που αφορούν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, για τον προλεταριακό διεθνισμό κλπ.

Μεγάλης σημασίας για τους μαρξιστές-λενινιστές είναι τα έργα του συντρόφου Ενβέρ Χότζια «Σκέψεις για την Κίνα», «Με τον Στάλιν», «Οι χρουστσωφικοί», «Ο αγγλοαμερικάνικος κίνδυνος για την Αλβανία», «Οι τιτοϊκοί», κλπ.

Όλα τα έργα του σ. Ενβέρ Χότζα έχουν μεγάλη θεωρητική και πραχτική αξία για ολόκληρο το διεθνές εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα, αποτελούν σπουδαία όπλα στα χέρια του προλεταριάτου και των μαρξιστών-λενινιστών στην πάλη τους ενάντια στον καπιταλισμό, το φασισμό, το ρεβιζιονισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον σοσιαλιμπεριαλισμό, στην πάλη τους για τη βίαιη ανατροπή του καπιταλισμού, τη συντριβή της κρατικής μηχανής, την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας και θα μείνουν για πάντα στο θησαυροφυλάκιο του μαρξισμού-λενινισμού.

Ακόμα ο σ. Ενβέρ Χότζια διεξάγοντας μια οξύτατη, συνεχή και συνεπή πάλη ενάντια στην επιθετική πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού και των άλλων ιμπεριαλιστών, ανέλυσε επιστημονικά τη σημερινή διεθνή κατάσταση και επεξεργάστηκε τη μόνη υπάρχουσα σωστή στρατηγική και ταχτική για την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης του διεθνούς προλεταριάτου κα του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος των λαών και καθόρισε την επαναστατική εξωτερική πολιτική της ΛΣΔ Αλβανίας.

Οι μαρξιστές-λενινιστές πρέπει να μελετήσουν συστηματικά, να υπερασπίσουν και να προβάλλουν το επαναστατικό έργο του σ. Ενβέρ Χότζια, αποκρούοντας ταυτόχρονα αποφασιστικά. Την, όχι τυχαία, εχθρική στάση που κρατάν απέναντι σ’ αυτό οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές όλων των αποχρώσεων καθώς και οι διάφορες μικροαστικές οπορτουνιστικές ομάδες, που στην περίπτωσή τους η εχθρική στάση παίρνει πιο ραφιναρισμένες μορφές, όπως τη μορφή της αποσιώπησης, της υποτίμησης, της «αυτοτελούς επαλήθευσης», κλπ.

Στο συνεπή δοκιμασμένο και αλύγιστο προλετάριο επαναστάτη, στον πιστό συνεχιστή του αθάνατου έργου των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν, στο μεγάλο μαρξιστή-λενινιστή δάσκαλο και καθοδηγητή του παγκόσμιου προλεταριάτου σύντροφο Ενβέρ Χότζια ευχόμαστε ολόψυχα υγεία και να ζήσει πολλά-πολλά χρόνια σαν τα ψηλά βουνά της Αλβανίας, για να καθοδηγήσει το παγκόσμιο προλεταριάτο στις μεγάλες ταξικές μάχες ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό (χρουστσωφικό, γιουγκοσλάβικο, κινέζικο και ευρωκομμουνισμό), τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον σοσιαλιμπεριαλισμό.