ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ Σ.Ε.ΧΟΤΖΙΑ ΣΤΟ 8ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΕΑ

ΖΗΤΩ Η ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ!

ΖΗΤΩ ΤΟ 8^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΕΑ!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ Σ.Ε.ΧΟΤΖΙΑ ΣΤΟ 8ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΕΑ

Η ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ T0 ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΣΤΑΔΙΟ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΜΑΡΞΙΣΤΩΝ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ –
Χρόνος 1 –Αριθ. φύλλου 2, Φλεβάρης 1982

[Σημείωση : Το παρακάτω απόσπασμα από την έκθεση του συντρόφου Ενβερ Χότζια στο 8ο συνέδριο
τού Κόμματος Εργασίας Αλβανίας είναι αναδημοσίευση χωρίς συντομεύσεις από το "Λαϊκό Βήμα"]

Στην περίοδο που μας χωρίζει από το 7ο Συνέδριο, το Κόμμα μας, παραμένοντας όπως πάντα πιστό στο μαρξισμό-λενινισμό και τον προλεταριακό διεθνισμό, συνέχισε αδιάκοπα την πάλη του ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό. Βάθυνε η ιδεολογική και πολιτική κριτική κατά του χρουστσιοφικού και του κινέζικου ρεβιζιονισμού, του γιουγκοσλάβικου και του δυτικοευρωπαϊκού) ρεβιζιονισμού, έγιναν πιο καταφανείς οι ιστορικές και κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες της γέννησης και διάδοσης αυτών των ρευμάτων, αναλύθηκε πιο πλατιά το προτσές εκφυλισμού εκείνων των κομμουνιστικών κομμάτων, που μπήκαν στο δρόμο του ρεβιζιονισμού, αναλύθηκαν τα λάθη και οι υποχωρήσεις τους στη στρατηγική και την ταχτική. Στο φως των γεγονότων, του παρελθόντος και του παρόντος, eπιχειρηματολογήθηκε η σύνδεση του σύγχρονου ρεβιζιονισμού με τη στρατηγική που υιοθέτησε ο ιμπεριαλισμός μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για τη συντριβή του σοσιαλισμού και την κατάπνιξη της επανάστασης και του απελευθερωτικού κινήματος των λαών.

Αυτές οι αναλύσεις και τα συμπεράσματα χρησίμευσαν στο Κόμμα να γνωρίσει καλύτερα τους κινδύνους που προέρχονται από το ρεβιζιονισμό και που απειλούν το σοσιαλισμό και τη δικτατορία του προλεταριάτου στη χώρα μας και να πάρει τα πιο κατάλληλα και πιο αποτελεσματικά μέτρα για την αποτροπή αυτών των κινδύνων. Χρησίμευσαν επίσης στη διαπαιδαγώγηση των κομμουνιστών και των μαζών, στην άνοδο του θεωρητικού επιπέδου και τη σφυρηλάτηση της επαναστατικής τους συνείδησης. Η πιο βαθιά γνώση της στρατηγικής και της ταχτικής του ιμπεριαλισμού και του ρεβιζιονισμού έκαμε πιο αποτελεσματική την πάλη μας για την υπεράσπιση της υπόθεσης του προλεταριάτου και των λαών.

Η ορθότητα του δρόμου που διάλεξε από την αρχή το Κόμμα μας για να αντιταχτεί στο ρεβιζιονισμό και να τον καταπολεμήσει μέχρι τέλους, επιβεβαιώθηκε και επιβεβαιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο από τον πολιτικό εκφυλισμό και τη βαθιά ιδεολογική κρίση του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, από τη βαριά οικονομική κατάσταση και το αδιέξοδο όπου έχουν μπει τα ρεβιζιονιστικά κόμματα και οι χώρες στις όποιες αυτά είναι στην εξουσία.

Όταν το Κόμμα μας άρχισε την πάλη ενάντια στο χρουστσιοφικό ρεβιζιονισμό, τα κομμουνιστικά κόμματα, που ενώθηκαν με το Χρουστσιόφ, παρουσιάζονταν λίγο πολύ σαν ακέραιος συνασπισμός, με μια ένιαία γραμμή, που ήταν η γραμμή του 20ου Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα όμως, ύστερα από 20 χρόνια, αυτά διασπάστηκαν και διαιρέθηκαν σε πολλά ρεύματα και φράξιες, βρίσκονται σε διαμάχη και συγκρούσεις μεταξύ τους, τα έπνιξε ο αστικός εθνικισμός και ο σοσιαλδημοκρατικός οπορτουνισμός. Αυτά τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα μετατράπηκαν σε καθεαυτού κόμματα της άρχουσας νέας αστικής τάξης στις χώρες που είναι στην εξουσία οι ρεβιζιονιστές, η μεταβλήθηκαν σε συστατικά της δομής του αστικού κράτους, όπως συνέβηκε στις παλιές καπιταλιστικές χώρες. Η κρίση του σύγχρονου ρεβιζιονισμού είναι άμεση έκφραση της κρίσης του καπιταλισμού και της αστικής ιδεολογίας γενικά.

Η ρεβιζιονιστική προδοσία, η παλινόρθωση του καπιταλισμού σε μια σειρά πρώην σοσιαλιστικές χώρες δημιούργησαν μεγάλη σύγχυση γύρω από το πρόβλημα του σοσιαλισμού, ο οποίος είναι στο κέντρο της ιδεολογικής πάλης που διεξάγεται σήμερα στον κόσμο. Το ζήτημα είναι ότι οι ρεβιζιονιστές παρουσιάζουν την καπιταλιστική κοινωνία που έχει παλινορθωθεί στις χώρες τους, σαν γνήσια σοσιαλιστική κοινωνία, σαν «αναπτυγμένο» «πραγματικό σοσιαλισμό» και μάλιστα «πολύ αναπτυγμένο». Η σύγχυση αυτή αυξάνει περισσότερο και από το ότι για το σοσιαλισμό μιλούν και πολλά κόμματα και διάφορες πολιτικές δυνάμεις, που απέχουν πολύ από τον επιστημονικό σοσιαλισμό, καθώς και από τις προσπάθειες που κάνει η αστική τάξη και η προπαγάνδα της να παραποιήσει τα πραγματικά σοσιαλιστικά ιδανικά, να απομακρύνει τις μάζες από τον αγώνα για το θρίαμβο τους.

Η σαφήνεια σ' αυτό το ζήτημα, ο αυστηρός καθορισμός μιας οροθετικής γραμμής μεταξύ του πραγματικού σοσιαλισμού και του ψευτοσοσιαλισμού έχει κεφαλαιώδικη σημασία για την επιτυχή διεξαγωγή του αγώνα της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών. Χωρίς να έχει κανείς μια ξεκάθαρη ιδέα για τη σοσιαλιστική κοινωνία, χωρίς να τηρεί τις αρχές και τους γενικούς νόμους της, η επανάσταση μένει μεσοδρομίς. Η επανάσταση και μπορεί να γίνει, μα όταν λείπει η πραγματική σοσιαλιστική προοπτική, μπορεί να παρεκκλίνει και να πάνε χαμένα ο αγώνας και οι θυσίες που έγιναν για το θρίαμβο της.

Το πρώτο ρεβιζιονιστικό ρεύμα στην εξουσία, που έβαλε καθήκον του την υπονόμευση του σοσιαλισμού, ήταν ο γιουγκοσλαβικός ρεβιζιονισμός, ο οποίος γεννήθηκε σε μια στιγμή-κλειδί της πάλης ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Ο γιουγκοσλάβικος ρεβιζιονισμός έχει βαθιές ρίζες. Δεν εμφανίστηκε το 1948 και δεν προέκυψε σαν αντίδραση στο «σταλινισμό» και ούτε σαν συνέπεια των ενεργειών του Πληροφοριακού Γραφείου. Είναι συνέπεια των αστικών κοσμοθεωριών που υπήρχαν και πριν στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας και που δεν εξαλείφτηκαν στη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Η νέα Γιουγκοσλαβία δε μπορούσε να οικοδομηθεί χωρίς ξεκάθαρο προσανατολισμό και χωρίς πολιτική ωριμότητα βασισμένη στην επιστημονική θεωρία του σοσιαλισμού. Το μεγάλο αυτό έργο μπορούσε να το πραγματοποιήσει μόνον ένα γερό και με υγιείς μαρξιστικές - λενινιστικές αρχές κομμουνιστικό κόμμα. Στην πραγματικότητα υπήρχε ένα κομμουνιστικό κόμμα στη Γιουγκοσλαβία, μα δεν είχε πλέρια αυτά τα γνωρίσματα, ούτε τα απόχτησε στη διάρκεια του πολέμου. Αντίθετα, και κείνα που είχε τα έχασε μεταπολεμικά, όταν κλήθηκε από τις περιστάσεις να οικοδομήσει τη νέα Γιουγκοσλαβία σε σοσιαλιστικό δρόμο.

Αν ακούσεις τους αυτοεπαίνους των τιτοϊκων και της γιουγκοσλάβικης αστικής τάξης, μπορεί να νομίσεις ότι υπήρχε και υπάρχει ένα τέτοιο κόμμα. Σ' αυτή την εκτίμηση ευφορίας, όπως και οι άλλοι πέσαμε και εμείς, οι αλβανοί κομμουνιστές, ιδιαίτερα στη διάρκεια του πολέμου και στα πρώτα μεταπελευθερωτικά χρόνια. Η εκτίμηση αυτή είχε τη λογική της, σχετίζονταν με τον ηρωικό αγώνα των λαών της Γιουγκοσλαβίας, που καθοδηγούνταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μετά την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας, τόσο στη θεωρία, στις πολιτικές θέσεις, όσο και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού φάνηκαν μεγάλες παρεκκλίσεις από τις θεμελιακές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού. Επίσης, στις σχέσεις με τις σοσιαλιστικές χώρες, ιδιαίτερα με την Αλβανία παρατηρήθηκαν σοβαρές παρεκκλίσεις από μέρους του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας, αυθάδεια και μεγαλοδοξία, ξένες "για ένα κομμουνιστικό κόμμα.

Ήταν ξεκάθαρο πως ο δρόμος αυτός θα κατέληγε σε διάσπαση, όπως και συνέβηκε, όχι από φταίξιμο του Πληροφοριακού Γραφείου, ούτε του Στάλιν, και ούτε του «σταλινισμού», όπως θέλουν να χαρακτηρίζουν το μαρξισμό-λενινισμό οι γιουγκοσλάβοι ρεβιζιονιστές και οι φίλοι τους. Η διένεξη με το Πληροφοριακό Γραφείο ήταν αποτέλεσμα των αντιθέσεων ανάμεσα στις φιλελευθερο-οπορτουνιστικές απόψεις της γιουγκοσλάβικης ηγεσίας και τις μαρξιστικές-λενινιστικές απόψεις σχετικά με τη δομή του κράτους και της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Στην εναντίωσή τους στη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία ο Τίτο και οι σύντροφοί του στην αρχή έδωσαν απόχρωση εναντίωσης στο Στάλιν, και αργότερα στο σοβιετικό σοσιαλιστικό σύστημα.

Η στροφή των τιτοϊκων έπρεπε να γίνει και έγινε. Αυτοί πήραν το δρόμο προς τον καπιταλισμό, υιοθετώντας και αρχίζοντας μια «νέα» κοινωνικο-οικονομική συγκρότηση και μια νέα μορφή κρατικής διακυβέρνησης, που άρμοζε στην αντισοσιαλιστική γραμμή, όπως ήταν το σύστημα της «εργατικής αυτοδιαχείρισης». Στην πραγματικότητα αυτό δεν ήταν ένα νέο σύστημα. Δεν ήταν ούτε σοσιαλιστικό ούτε γιουγκοσλάβικο δημιούργημα. Είχε την προέλευση του στον προυντονισμό, στον αναρχισμό του Μπακούνιν και του Κροπότκιν, που ξεσκεπάστηκαν αμείλικτα από το Μαρξ στην εποχή του, αργότερα από το Λένιν και κατόπι από το Στάλιν.

Στη γιουγκοσλάβικη στροφή προς τον καπιταλισμό έγινε μια ξέφρενη ρεκλάμα, απερίγραπτα ωσαννά και στον «Βαραββά» πολλά εγκώμια. Η γιουγκοσλάβικη παρέκκλιση διατυμπανίστηκε σαν μια «νέα περίοδος», σαν μια «νέα αυλακιά», που χάραζε ο Τίτο για την οικοδόμηση ενός «ουμανιστικού» «ιδιόμορφου σοσιαλισμού». Η στροφή αυτή υποστηρίχτηκε και χρηματοδοτήθηκε από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και καπιταλισμό. Φούσκωσε η πανγιουγκοσλάβικη μεγαλομανία και η Γιουγκοσλαβία παρουσιάστηκε σαν «πρωταγωνίστρια και σαν υπόδειγμα για τους λαούς του κόσμου στον απελευθερωτικό τους αγώνα».

Όλο το «σύστημα αυτοδιαχείρισης» στη μορφή και στις ονομασίες της βάσης και του εποικοδομήματος, έπρεπε να φανεί πως ήταν «μαρξιστικό». Στην πραγματικότητα όμως ήταν εντελώς σε αντίθεση με το Μαρξ και με τη θεωρία και πράξη του λενινισμού.

Το πρώτο πλήγμα δόθηκε στην εξουσία της λαϊκής δημοκρατίας, που ήταν μια μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου και που στη Γιουγκοσλαβία ποτέ δεν τη χαρακτήρισαν σαν τέτοια. Οι γιουγκοσλάβοι ρεβιζιονιστές το δικαιολόγησαν αυτό με τον ισχυρισμό ότι η εξουσία των λαϊκών συμβουλίων που εγκαθιδρύθηκε στη διάρκεια του αγώνα και έζησε μέχρι το 1948, δε μπορούσε να διατηρηθεί πια σαν τέτοια με όλα τα προτερήματά της. Έπρεπε να αντικατασταθεί από τα «συμβούλια των εργατών», γιατί, σύμφωνα μ' αυτούς, η πρώτη ήταν τάχα ετατιστική γραφειοκρατική, που γεννάει τη «γραφειοκρατία και το στρώμα της νέας αστικής τάξης», ενώ «τα συμβούλια των εργατών» ήταν μια εξουσία πιο κοντινή στη θεωρία του Μαρξ. Μέσω αυτών είναι δήθεν «οι ίδιοι οι εργάτες που διευθύνουν και κυβερνούν άμεσα» χωρίς τη μεσολάβηση του κράτους, το όποιο, σύμφωνα με τη λογική της γιουγκοσλάβικης ηγεσίας, πρέπει να προκύψει ότι δεν είναι δικό τους. Το τωρινό γιουγκοσλάβικο κράτος μένει, δηλαδή, μόνον ενας «εγγυητής» για να μη θιχτεί αυτό το «νέο σύστημα», να μη εξαρθρωθεί και γι'αυτό η Ομοσπονδία κρατάει στα χέρια της το στρατό, την UDB, την εξωτερική πολιτική και τίποτε άλλο.

Επομένως, το «αυτοδιαχειριστικό σύστημα», αποκέντρωσε, φιλελευθεροποίησε και υπονόμευσε την εξουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου. Το κράτος ήταν των «προλετάριων» και έγινε των «εργατών», «είχε βγει από τον αγώνα, είχε βγει από τη βάση», ενώ το «νέο σύστημα», που το απαιτούσε δήθεν η «διαλεκτική» εξέλιξη, επιβλήθηκε από τα πάνω, από τον Τίτο και τον Κάρντελ.

Ο ηγετικός ρόλος του κόμματος σ'αυτό το σύστημα ήταν επόμενο να επαλειφθεί και στην πραγματικότητα μαράθηκε. Στο κόμμα αφέθηκε μόνον κάποιος ξεπλυμένος διαπαιδαγωγικός ρόλος, χωρίς κανένα κύρος. Φαινομενικά το κόμμα δεν εξαλείφτηκε, στην πραγματικότητα όμως έγινε ανύπαρκτο. Το ονόμασαν «Ένωση των Κομμουνιστών» ώστε ονομαστικά να πλησιάζει περισσότερο στον ορισμό του Μαρξ, για να το απομακρύνουν στην πραγματικότητα ακόμα περισσότερο από το ρόλο που ο Μαρξ και ο Λένιν καθορίζουν στο κομμουνιστικό κόμμα.

Οι τιτοϊκοί παρουσιάζουν το ζήτημα σάμπως η Γιουγκοσλαβία με την «αυτοδιαχείριση» έχει μπει σε στάδιο ανάπτυξης που την κάνει να πλησιάζει στην κομμουνιστική κοινωνία. Ξεκινώντας απ' αυτό, ισχυρίζονται ότι το κράτος βαδίζει προς την απονέκρωση και το κόμμα δε μπορεί να έχει πια εκείνο το ρόλο και εκείνες τις λειτουργίες που είχε στην περίοδο της μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.

Όχι μόνο τόσο, αλλά η «αυτοδιαχείριση», σύμφωνα μ' αυτούς, έχει εξαλείψει επίσης την ταξική πάλη μέσα στο κόμμα, μέσα στη Γιουγκοσλαβία και έξω απ' αυτή. Στην πραγματικότητα ο Τίτο, ο Κάρντελ και οι άνθρωποι που τους ακολουθούσουν, άλλαξαν την κατεύθυνση της ταξικής πάλης. Τη διεξήγαγαν και τη διεξάγουν για να υπερασπίσουν το «αυτοδιαχειριστικό» σύστημά τους ενάντια στους «ινφορμπυροϊστές», τους «σταλινικούς», τους «δογματικούς» κλπ. Στην πραγματικότητα εδώ πρόκειται για πάλη των καπιταλιστικών στοιχείων ενάντια στους επαναστάτες, του καπιταλιστικού συστήματος ενάντια στο σοσιαλιστικό σύστημα, της αστικής ιδεολογίας ενάντια στο μαρξισμό - λενινισμό.

Οι γιουγκοσλάβοι θεωρητικοί σπεκουλάρουν πολύ σχετικά με την ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής. Σύμφωνα μ' αυτούς, η κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, που υπάρχει στο σύστημα «αυτοδιαχείρισης», αποτελεί την ανώτατη μορφή σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας, ενώ η κρατική ιδιοκτησία αποτελεί την κατώτερη μορφή της. Η τελευταία, ισχυρίζονται οι ίδιοι, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα είδος κρατικού καπιταλισμού απ' όπου γεννιέται μια νέα γραφειοκρατική κάστα, που στην πραγματικότητα κατέχει συλλογικά το δικαίωμα πάνω στην ιδιοκτησία. Συνεπώς η κρατική ιδιοκτησία και στο σοσιαλισμό, συμπεραίνουν αυτοί, δεν καταργεί την αλλοτρίωση του εργάτη από τον καπιταλιστή. Η καπιταλιστική σχέση κέρδος-μισθός εργάτη, αντικαταστιέται με τη σχέση κρατική συσσώρευση-μισθός εργάτη. Με άλλα λόγια, σύμφωνα μ' αυτούς, και στα δύο κοινωνικά συστήματα ο εργάτης παραμένει πάντα μισθωτός.

Αυτή είναι μια γνωστή τροτσκιστική θέση, που έχει ξεσκεπαστεί και απορριφτεί από καιρό. Στην πραγματικά σοσιαλιστική κοινωνία, οπού η κοινή ιδιοκτησία διευθύνεται από το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου με την πλατιά οργανωμένη και αποτελεσματική συμμετοχή της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων μαζών, σύμφωνα με την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, και που στη διανομή του κοινωνικού προϊόντος δεν επιτρέπονται μεγάλες διαφορές που οδηγούν στη δημιουργία προνομιούχων στρωμάτων, ο εργάτης δεν είναι μισθωτός, δεν είναι εκμεταλλευόμενος. Απόδειξη γι'αυτό είναι η πραγματικότητα της σοσιαλιστικής Αλβανίας, όπου η εργατική τάξη είναι τάξη στην εξουσία, η οποία, κάτω από την καθοδήγηση του μαρξιστικού-λενινιστικού της Κόμματος, διευθύνει την οικονομία και όλη τη ζωή της χώρας σε όφελος της και σε όφελος όλου του λαού.

Η γιουγκοσλάβικη «αυτοδιαχείριση», που βάζει τάχα στο κέντρο της τον εργάτη, μόνο στη θεωρία έχει το όνομα εργατική, στην πράξη είναι αντεργατική, είναι αντισοσιαλιστική. Το σύστημα αυτό, ανεξάρτητα από το θόρυβο που κάνουν οι τιτοϊκοί, δεν επιτρέπει στην εργατική τάξη ούτε να διευθύνει, ούτε να διοικεί.

Στη Γιουγκοσλαβία, κάθε «αυτοδιαχειριζόμενη» επιχείρηση είναι μια κλειστή οργάνωση στην οικονομική της δραστηριότητα, ενώ η πολιτική της διαχείρισης είναι στα χέρια της ηγετικής ομάδας της, η οποία, το ίδιο όπως και σε κάθε άλλη καπιταλιστική χώρα, χειρίζεται τα φόντα της συσσώρευσης, αποφασίζει για τις επενδύσεις, τους μισθούς, τις τιμές και τη διανομή της παραγωγής. Ισχυρίζονται πως όλο αυτό το οικονομικο-πολιτικό ενέργημα εγκρίνεται από τους εργάτες μέσω των αντιπροσώπων τους. Αυτό όμως είναι απάτη και μεγάλη μπλόφα. Αυτοί οι λεγόμενοι αντιπρόσωποι των εργατών κάνουν κοινή υπόθεση με την κάστα των γραφειοκρατών και τεχνοκρατών στην εξουσία σε βάρος της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων μαζών. Είναι οι επαγγελματίες διαχειριστές εκείνοι που υπαγορεύουν τη θέλησή του και καθορίζουν την πολιτική στην «αυτοδιαχειριζόμενη» οργάνωση, από τη βάση μέχρι πάνω στη δημοκρατία. Ο διευθυντικός, διοικητικός, οικονομικο-κοινωνικός και πολιτικός ρόλος των εργατών, της τάξης τους, έχει περιοριστεί στο ελάχιστο, για να μη πούμε ότι εξαλείφτηκε ολωσδιόλου.

Ενθαρρύνοντας την ιδιοτέλεια και τον τοπικισμό, αρχίζοντας από τη δημοκρατία, στην περιοχή και ως την κοινότητα, το «σύστημα αυτοδιαχείρισης» έχει εξαλείψει την ενότητα της εργατικής τάξης, έβαλε τους εργάτες σε διαμάχη μεταξύ τους, σαν άτομα, υποθάλποντας τον εγωισμό, και σαν κολεχτίβα, υποθάλποντας τον ανταγωνισμό, ανάμεσα στις επιχειρήσεις. Σ' αυτή τη βάση υπονομεύτηκε και η συμμαχία της εργατικής τάξης με την αγροτιά, η οποία είναι επίσης τεμαχισμένη σε μικρά ατομικά νοικοκυριά και την εκμεταλλεύεται η νέα αστική τάξη στην εξουσία. Όλο αυτό δημιούργησε την αυτάρκεια στην οικονομία, την αναρχία στην παραγωγή, στην κατανομή των κερδών και των επενδύσεων" στην αγορά, στις τιμές οδήγησε στον πληθωρισμό και σε μεγάλη ανεργία.

Η ύπαρξη της εργατικής τάξης στην καθοδήγηση του συστήματος της «εργατικής αυτοδιαχείρισης» στη Γιουγκοσλαβία, είναι μια ψευδαίσθηση, μια ουτοπία. Σ'αυτό το σύστημα η εργατική τάξη δεν είναι στη διεύθυνση, δεν είναι ηγεμόνας. Η δικτατορία του προλεταριάτου έχει εξαλειφτεί, η ηγεσία της εργατικής τάξης, το κομμουνιστικό κόμμα, ή όπως ονομάζεται σ'αυτή τη χώρα η Ένωση των Κομμουνιστών, δε διευθύνει ούτε την εξουσία, ούτε την οικονομία, ούτε την κουλτούρα, ούτε την κοινωνική ζωή.

Σ' αυτό το σύστημα γενικής ακαταστασίας κάποιος άλλος έχει πάρει τις κυρίαρχες και ιθύνουσες πολιτικές θέσεις. Είναι η νέα κάστα των πολιτικών γραφειοκρατών και των τεχνοκρατών βγαλμένη από το στρώμα της αστικοποιημένης διανόησης και της εργατικής αριστοκρατίας. Η κάστα αυτή απέχει πολύ από κάθε προλεταριακή ηθική και κανένας πολιτικός έλεγχος δεν ασκείται πάνω της.

Αυτό το νέο γραφειοκρατικό στρώμα αυτοδιατυμπανίζεται σαν εχθρός της ετατιστικής γραφειοκρατίας και ας είναι το ίδιο μια γραφειοκρατία ακόμη πιο επικίνδυνη, που ανθίζει και δυναμώνει σ' ένα αποκεντρωτικό οικονομικό σύστημα, που διατηρεί και αναπτύσσει την ατομική ιδιοκτησία.

Η «εργατική αυτοδιαχείριση», που στο θεμέλιο της έχει την ιδεολογία του αναρχοσυνδικαλισμού, γέννησε τον εθνικισμό των δημοκρατιών, που κατάρτισε ακόμα και ιδιαίτερους νόμους και κανονισμούς για να υπερασπίσει τα στενά συμφέροντά του. Το οικονομικό μονοπώλιο των δημοκρατιών, που αποτελείται από το μονοπώλιο των δικών τους επιχειρήσεων και τραστ, στην πραγματικότητα έχει μετατραπεί σε πολιτική δύναμη και σε εθνικισμό των δημοκρατιών, που εκδηλώνεται όχι μόνο σε κάθε δημοκρατία, αλλά και σε κάθε περιοχή, σε κάθε κοινότητα, σε κάθε επιχείρηση. Ο καθένας, σαν άτομο, σαν ομάδα, σαν δημοκρατία, πασκίζει πως και πως να πλουτίσει περισσότερο και γρηγορότερα σε βάρος του άλλου.

Ο αστικός εθνικισμός έχει στρογγυλοκαθίσει στη Γιουγκοσλαβία και το σύνθημα «ένωση-αδελφοσύνηη», που ήταν σωστό στη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, όταν γίνονταν πόλεμος ενάντια στους καταχτητές και την ντόπια αντίδραση για μια νέα κοινωνία βασισμένη στο μαρξισμό-λενινισμό, στο σημερινό γιουγκοσλάβικο σύστημα, το όποιο διαιρεί και διαλύει το πάν, κατάντησε κούφιο σύνθημα και χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η «ένωση -αδελφοσύνη» των λαών, των εθνών και των εθνοτήτων, των δημοκρατιών και των περιοχών μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο σ'ένα αληθινό σοσιαλιστικό σύστημα, που καθοδηγείται από τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία.

Η γιουγκοσλάβικη ομοσπονδιακή ένωση δε δημιουργήθηκε σε μαρξιστικές-λενινιστικές βάσεις, γι'αυτό αναμφίβολα θα γεννιούνταν, όπως και γεννήθηκαν, οι εθνικιστικοί ανταγωνισμοί. Το ίδιο το σύστημα εγκυμονεί αυτές τις αντιθέσεις, υποθάλπει το σεπαρατισμό των εθνών και των εθνοτήτων, των δημοκρατιών και των περιοχών.

Και οι πολλές πιστώσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού επενέργησαν σ'αυτή την κατεύθυνση. Η χρησιμοποίηση αυτών των πιστώσεων για να ικανοποιούν τα αστικά γούστα και καπρίτσια της μεγαλομανούς άρχουσας κάστας, η άνιση και με χωρίς υγιή κριτήρια κατανομή στις διάφορες δημοκρατίες, δημιούργησε διαφορές στο οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο στις δημοκρατίες και τις περιοχές, πράγμα που βαθαίνει παραπέρα τους εθνικούς ανταγωνισμούς.

Το σύστημα «αυτοδιαχείρισης» δε θα είχε μακροζωία αν δεν το είχαν βοηθήσει δύο παράγοντες: ο αντισοβιετισμός της γιουγκοσλάβικης ηγεσίας, που δεν ήταν άλλο παρά ο αντιμαρξισμού και αντιλενινισμός της, με τον όποιο εξασφάλισε την πολιτική συμπαράσταση όλης της παγκόσμιας αντίδρασης και η οικονομική ενίσχυση με μεγάλες και ολόπλευρες πιστώσεις από τις καπιταλιστικές χώρες. Ωστόσο αυτοί οι δύο παράγοντες δε μπόρεσαν να σώσουν αυτό το αντισοσιαλιστικό σύστημα. Αντίθετα, το εξασθένισαν παραπέρα και το έσπρωξαν στην οικονομική και πολιτική χρεωκοπία.

Το φταίξιμο για την αποτυχία αυτού του συστήματος και για όλα τα άλλα κακά που γέννησε, ο Κάρντελ και ο Τίτο το επέρριπταν στην μη «τελειοποίηση» όσο πρέπει του ίδιου του συστήματος, στη συνείδηση των εργαζομένων, «που ακόμα δεν είχε ανέβει στον απαιτούμενο βαθμό», στην ύπαρξη της γραφειοκρατίας κλπ. Αυτοί είδαν τη χρεωκοπία του αντισοσιαλιστικού τους συστήματος, μα δε μπόρεσαν να πισωγυρίσουν. Γι' αυτό είναι γιατροσόφια όλα τα μέτρα που πήρε ο Τίτο, από τότε που ζούσε, για τη διεύθυνση της Ομοσπονδίας και των δημοκρατιών μετά το θάνατο του. Μαζί με τον Τίτο και τον Κάρντελ εξαφανίστηκε και η ευφορία για το «αυτοδιαχειριστικό» σύστημα. Οι διάδοχοι του Τίτο βρίσκονται σε μεγάλη σύγχυση και πελάγωμα και δεν ξέρουν από που να πιαστούν για να βγουν από αυτές τις δύσκολες καταστάσεις στις όποιες βρίσκεται η χώρα τους. Η τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία μπήκε τώρα σε βαριά και γενική κρίση των βάσεων και των εποικοδομημάτων της, σε οικονομική και ηθικοπολιτική κρίση.

Ο σοβιετικός ρεβιζιονισμός ήταν και παραμένει το πιο επικίνδυνο ρεύμα του σύγχρονου ρεβιζιονισμού. Περισσότερο από κάθε άλλη ρεβιζιονιστική παραλλαγή διατηρεί τα σοσιαλιστικά προσωπεία και τη λενινιστική φρασεολογία για να καλύψει τη σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα στη Σοβιετική "Ένωση και την ιμπεριαλιστική και επιθετική εξωτερική πολιτική της. Είναι ένας ρεβιζιονισμός που πήρε την εξουσία σε ένα κράτος που αντιπροσωπεύει μια μεγάλη δύναμη και διαθέτει πολλά μέσα και δυνατότητες να ασκεί την επιρροή του στον κόσμο, να ενεργεί, σε πολλές κατευθύνσεις και σε μεγάλες διαστάσεις.

Όπως όλα τ'άλλα ρεβιζιονιστικά ρεύματα, έτσι και ο χρουστσιοφικός ρεβιζιονισμός έχει το προτσές γέννησης κι ανάπτυξής του ώσπου έφτασε στη σημερινή μορφή ενός ολοκληρωμένου ρεβιζιονισμού, που παραμορφώνει όλα τα ζητήματα της μαρξιστικής θεωρίας και της σοσιαλιστικής πραχτικής. Σαν κοινωνικό φαινόμενο και ο χρουστσιοφικός ρεβιζιονισμός έχει τα ιδεολογικά, κοινωνικά και ιστορικά αίτια και ρίζες του.

Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας έκαμε σ'αυτά τα αίτια μια βαθιά μαρξιστική ανάλυση, από την όποια έβγαλε συμπεράσματα και πήρε σειρά μέτρων να φράξει τους δρόμους γέννησης στη χώρα μας ενός τέτοιου οπισθοδρομικού φαινόμενου. Στο πρόβλημα όμως αυτό εμείς πρέπει συνεχώς να βαθαίνουμε με σκοπό να μη περάσει ποτέ ο ρεβιζιονισμός στην Αλβανία.

Η ομάδα του Χρουστσιόφ έβαλε από την αρχή σαν κύριο σκοπό της να εξαλείψει τη δικτατορία του προλεταριάτου, να υπονομεύσει τις βάσεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας, να μπάσει τη Σοβιετική Ένωση στον καπιταλιστικό δρόμο και να τη μετατρέψει σε ιμπεριαλιστική υπερδύναμη. Τώρα όλοι βλέπουν αυτό τον μεγάλο αντεπαναστατικό μετασχηματισμό που συνέβηκε στη Σοβιετική Ένωση. Μόνον η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός διαφημίζουν τη χώρα αυτή σαν κομμουνιστική. Παρουσιάζοντας τη σημερινή καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση σαν χώρα σοσιαλιστική θέλουν να δυσφημίσουν το μαρξισμό-λενινισμό και τον πραγματικό σοσιαλισμό.

Ο χρουστσιοφικός ρεβιζιονισμός είναι η ιδεολογία και η πολιτική του κρατικού καπιταλισμού που κυριαρχεί σε όλη τη ζωή της χώρας. Η επιστροφή της Σοβιετικής Ένωσης στον καπιταλισμό δε μπορούσε να μην είχε τις ιδιομορφίες του και το καπιταλιστικό καθεστώς εκεί δε μπορούσε να μη πάρει ιδιαίτερες μορφές. Αυτές οι ιδιομορφίες και μορφές καθορίζονταν από το γεγονός ότι ο καπιταλισμός εκεί παλινορθώθηκε σαν αποτέλεσμα της ανατροπής του σοσιαλισμού, σαν οπισθοδρομικό προτσές, διαφορετικά από τον καπιταλισμό κλασικού τύπου που έρχεται μετά την ανατροπή του φεουδαρχικού συστήματος, σαν προοδευτικό προτσές.

Βασική ιδιομορφία αυτού του είδους καπιταλισμού είναι ότι εκεί διατηρούνται πολλές μορφές σοσιαλιστικής ιδιοχτησίας, οργάνωσης και διεύθυνσης, το περιεχόμενο τους όμως άλλαξε ριζικά. Σήμερα στη Σοβιετική Ένωση τα μέσα παραγωγής είναι στην πραγματικότητα καπιταλιστική ιδιοκτησία, κρατική ή συλλογική, γιατί χρησιμοποιούνται σε όφελος της νέας αστικής τάξης που είναι στην εξουσία, γιατί είναι ακριβώς αυτή η τάξη που ιδιοποιείται τη δουλειά των εργατών και αγροτών.

Οι νόμοι, οι παλιές παραδόσεις και πραχτικές αντικαταστάθηκαν με νέες που αφήνουν ελεύθερο χέρι στην κρατική και κομματική γραφειοκρατία να εκφράζει και εφαρμόζει ανεμπόδιστα τη θέληση της. Οι νέες αρμοδιότητες που απόχτησε αυτή με βάση τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, χρησιμοποιήθηκαν για την εξασφάλιση και αύξηση των εσόδων και των προνομίων στις διάφορες ιθύνουσες κάστες, για τη διατήρηση και υπεράσπιση της εξουσίας τους από τις δυσαρέσκειες και εξεγέρσεις της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών.

Είναι αλήθεια ότι παρέμεινε η κρατική ιδιοκτησία και τα εργοστάσια δε μοιράστηκαν σε ιδιοκτήτες, ότι τα κολχόζ έμειναν κοινά συλλογικά νοικοκυριά και οι τράπεζες δε δόθηκαν σε μετόχους, όμως εκείνο που άλλαξε ήταν η κατανομή του κοινωνικού προϊόντος, ο προορισμός του.

Όσο και αν λένε ότι εφαρμόζεται η αρχή της αμοιβής ανάλογα με την εργασία, στην πραγματικότητα οι διάφορες ομάδες της νέας αστικής τάξης ιδιοποιούνται την υπεραξία που δημιουργείται από τους εργάτες και τους αγρότες. Όλη αυτή η καταλήστευση παρουσιάζεται σαν κάποιο είδος υλικού κινήτρου για την ενθάρρυνση δήθεν της παραγωγικής δραστηριότητας, της επιστημονικής εργασίας και της καλλιτεχνικής δημιουργίας κλπ. Στην πραγματικότητα αυτό είναι μια καθεαυτού καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Για να ανοίξουν το δρόμο στην παλινόρθωση του καπιταλισμού, οι χρουστσιοφικοί ρεβιζιονιστές έπληξαν , τις θεμελιακές θέσεις της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας σχετικά με την παραγωγή εμπορευμάτων και την δράση του νόμου της αξίας στο σοσιαλισμό. Στη θεωρία και στην πράξη ταυτίζουν τη σοσιαλιστική παραγωγή του εμπορεύματος με την καπιταλιστική παραγωγή του. Σ' αυτή τη βάση μεταρρύθμισαν όλο τον οικονομικό μηχανισμό . Οι οικονομικές επιχειρήσεις, αλλά και πολλά ιδρύματα, πέρασαν βαθμιαία σε μεγαλύτερη ανεξαρτησία από το κρατικό σχέδιο. Στους ιθύνοντες των επιχειρήσεων και των διαφόρων ιδρυμάτων δόθηκαν δικαιώματα και πολλές εξουσίες να διευθύνουν και να διαχειρίζονται την παραγωγή και την κατανομή της, να προσλαμβάνουν και να απολύουν του ανθρώπους από τη δουλειά, να μοιράζουν τα κέρδη κλπ. Περιορίστηκε η συγκεντρωτική κρατική χρηματοδότηση των υπαρχόντων επιχειρήσεων και διευρύνθηκε βαθμιαία η αυτοχρηματοδότηση και η πίστωση.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές ισχυρίζονται ότι η οικονομία τους διευθύνεται και αναπτύσσεται με βάση τα σχέδια που καταρτίζονται τάχα σύμφωνα με την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Το κρατικό σχέδιο όμως, όπως το αντιλαμβάνονται αυτοί στη θεωρία και όπως το εφαρμόζουν στην πραχτική, δεν είναι και δε μπορεί να είναι σχέδιο μιας πραγματικής σοσιαλιστικής οικονομίας. Στη Σοβιετική Ένωση συζούν ο γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός μονοπωλιακού τύπου με τον εκτεταμένο στη βάση οικονομικό φιλελευθερισμό. Δημιουργείται η επίφαση μιας σχεδιοποιημένης διεύθυνσης της οικονομίας, ενώ στην πράξη έχουν ελεύθερο πεδίο δράσης οι οικονομικοί νόμοι και κατηγορίες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Η παρασιτική κατανάλωση πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις. Η αναλογία αμοιβής ανάμεσα στους εργάτες και τους γραφειοκράτες διαχειριστές της παραγωγής, με βάση τις ονομαστικές αποδοχές, φτάνει πάνω από 1 προς 10, ενώ μαζί με τα έσοδα από το μοίρασμα των κερδών, από τα κάθε λογής επιδόματα, από τα αναρίθμητα προνόμια, και άλλα, αυτή η διαφορά είναι ακόμα μεγαλύτερη. Δύσκολο να διακρίνει κανείς αυτές τις διαφορές στους μισθούς και στον τρόπο ζωής από τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στους αστούς διαχειριστές και στους εργάτες στις χώρες της Δύσης.

Στις συνθήκες που η αμοιβή για την άξια της εργατικής δύναμης κατά 35 μέχρι 40 τα εκατό γίνεται αποκεντρωτικά από τη διανομή των κερδών, που οι νόρμες δουλειάς δεν είναι ενιαίες και εφαρμόζονται επίσης αποκεντρωτικά, που τα υλικά κίνητρα σε όφελος της νέας αστικής τάξης έχουν απόλυτη προτεραιότητα και που ο πληθωρισμός αυξάνει συνεχώς, προπαντός σα συνέπεια της στρατιωτικοποίησης της οικονομίας, που καταβροχθίζει το 1/3 του εθνικού εισοδήματος, η κοινωνία έχασε ουσιαστικά τον πραγματικό έλεγχο πάνω στο μέτρο της εργασίας και της κατανάλωσης, που είναι δύο βασικά κλειδιά για μια σοσιαλιστική οικονομία.

Αυτά και μια σειρά άλλα μέτρα καπιταλιστικού χαρακτήρα, που διατυμπανίστηκαν σαν δημιουργική ανάπτυξη της οικονομικής μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας και πράξης, αποσκοπούσαν και οδήγησαν στο ξεχαρβάλωμα των βάσεων της σοσιαλιστικής οικονομίας.

Οι συνέπειες αυτής της γραμμής φαίνονται στην καθημερινή ζωή του σοβιετικού λαού. Στην αγορά υπάρχει έλλειψη ειδών πρώτης ανάγκης, αυξήθηκε ο πληθωρισμός, η ανεργία, η διακύμανση της εργατικής δύναμης, παρατηρείται δηλωμένη και αδήλωτη άνοδος τιμών στα διάφορα εμπορεύματα. Διευρύνθηκε ο ιδιωτικός τομέας οικονομίας, ανοίχτηκαν οι θύρες στο ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο, ανθίζουν η μαύρη αγορά, οι κερδοσκοπίες, οι καταχρήσεις, οι δωροδοκίες και οι απάτες.

Η σημερινή σοβιετική πραγματικότητα δείχνει ότι το προτσές δε βαδίζει προς την «εξάλειψη των ταξικών διαφορών» και τη «δημιουργία μιας νέας κοινωνικής ενότητας», όπως προπαγανδίζουν οι χρουστσιοφικοί-μπρεζνιεφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά προς μια βαθιά κοινωνική διαφοροποίηση ανάμεσα στη νέα αστική τάξη, που αποτελείται από το στρώμα των γραφειοκρατών και τεχνοκρατών και τις πλατιές εργαζόμενες μάζες, που βρίσκονται στις θέσεις μιας απλά παραγωγικής δύναμης. Το χάσμα ανάμεσά τους βαθαίνει συνεχώς όσο περισσότερο ανεβαίνει ο βαθμός εκμετάλλευσης των εργαζόμενων και όσο περισσότερο αυξάνουν τα κέρδη της αστικής τάξης. Η κατάσταση αυτή δημιούργησε και μια ολόκληρη ιδεολογία και πολιτική, που δικαιολογεί και υπερασπίζει αυτό το νέο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Η εξουσία των σοβιέτ δεν είναι πια των σοβιέτ, δεν είναι των εργατών και των αγροτών. Ξεκόπηκε απ'αυτούς και έγινε σαν μια δύναμη καθαυτή και ξένη γι'αυτούς. Και τυπικά οι χρουστσιοφικοί ρεβιζιονιστές κήρυξαν εξαλειμμένη τη δικτατορία του προλεταριάτου. Ονόμασαν το κράτος παλλαϊκό για να κρύψουν την πραγματικότητα, γιατί δεν είναι πια κράτος του λαού, αλλά δικτατορία της νέας σοβιετικής αστικής τάξης. Ο καπιταλιστικός χαρακτήρας του φαίνεται καθαρά απ'όλη την εσωτερική και εξωτερική πολιτική που ακολουθεί, πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας αστικής τάξης. Το σοβιετικό κράτος, που έχει στα χέρια του τα κυριότερα μέσα παραγωγής και διευθύνει όλη την οικονομία, μετατράπηκε σε εκπρόσωπο και υπερασπιστή των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, για να διατηρήσουν τα σοσιαλιστικά προσωπεία τους και να «αποδείξουν» ότι η Σοβιετική Ένωση είναι σοσιαλιστική χώρα, λένε πως εκεί υπάρχει μόνον ένα κόμμα, ότι αυτό είναι κομμουνιστικό και ότι ο ηγετικός του ρόλος έχει κατοχυρωθεί στο σύνταγμα. Το γεγονός ότι υπάρχει μόνον ένα ιθύνον κόμμα και ότι η αδιαίρετη εξουσία του αναγνωρίζεται με νόμο δεν το κάνει να είναι κομμουνιστικό. Είναι πολλές οι αστικές χώρες στις όποιες υπάρχει μόνον ένα κυρίαρχο κόμμα. Το χαρακτήρα ενός πολιτικού κόμματος δεν τον προσδιορίζει η θέση του στο κράτος. Ο χαρακτήρας ενός κόμματος προσδιορίζεται, κατά πρώτο λόγο, από το γεγονός σε ποιά τάξη ανήκει και ποιόν υπηρετεί, από ποιά ιδεολογία καθοδηγείται και τί πολιτική ακολουθεί.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης είναι σήμερα ο άμεσος εκπρόσωπος της άρχουσας αστικής τάξης, ασκεί την εξουσία στο όνομά της, υπηρετεί την ανάπτυξη και το δυνάμωμα του καπιταλιστικού συστήματος που παλινορθώθηκε. Αυτό μόνο το όνομα έχει κομμουνιστικό. Η διατήρηση του ονόματος κομμουνιστικό και η χρησιμοποίηση από μέρους του ορισμένων μαρξιστικών φράσεων και σοσιαλιστικών συνθημάτων έχουν υποκριτικό χαρακτήρα και καθαρά δημαγωγικό. Όλο αυτό είναι μέρος εκείνης της απατηλής προπαγάνδας που θέλει να κρατήσει στο σκοτάδι τις μάζες και να τις κάμει να πιστέψουν ότι ζουν στο σοσιαλισμό και όχι σε μια καπιταλιστική, καταπιεστική και εκμεταλλεύτρια κοινωνία. Από παράδοση, για καμουφλάρισμα ή απλώς από κεκτημένη ταχύτητα, σε πολλά κόμματα έμειναν οι ονομασίες «δημοκρατικό», «λαϊκό», «σοσιαλιστικό» κλπ τη στιγμή που αυτά είναι καθεαυτού αστικά και αντιδραστικά.

Η ρεβιζιονιστική και καπιταλιστική πολιτική, που εφαρμόζεται στη Σοβιετική Ένωση, ανάστησε τους παλιούς δαίμονες της τσαρικής αυτοκρατορίας, όπως είναι η εθνική καταπίεση, ο αντισημιτισμός, ο σλάβικος ρατσισμός, ο ορθόδοξος θρησκευτικός μυστικισμός, η λατρεία της στρατιωτικής κάστας, ο αριστοκρατισμός των διανοουμένων, ο γραφειοκρατικός τσινοβνισμός κλπ. Οι θεωρίες των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για τη δημιουργία τάχα μιας «νέας ιστορικής κοινότητας», του «ενιαίου σοβιετικού λαού» επινοήθηκαν για να κρύψουν αυτή ακριβώς τη γεμάτη από βαθιές κοινωνικές, ταξικές και εθνικές αντιθέσεις πραγματικότητα.

Εκείνο που επικρατεί σήμερα στη Σοβιετική Ένωση είναι η δύναμη του σοβιετικού στρατού. Η εντατική στρατιωτικοποίηση της ζωής της χώρας αυτής, τα μεγάλα βάρη των στρατιωτικών δαπανών, που έφτασαν αστρονομικούς αριθμούς και συγκλονίζουν ολοένα και περισσότερο τη σοβιετική οικονομία, παραμορφώνουν την ανάπτυξή της, φτωχαίνουν το λαό.

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη χώρα αυτή δε μπορούσε να μη οδηγήσει και σε μια μεγάλη ανατροπή στη σφαίρα των διεθνών σχέσεων και της εξωτερικής πολιτικής του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος και κράτους. Ο χρουστσιοφικός ρεβιζιονισμός μετατράπηκε βαθμιαία σε ιδεολογία και πολιτική της νέας ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης, που δικαιολογεί και υπερασπίζει τον επεκτατισμό, την επιδρομή και τους πολέμους για την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Γέννημα αυτής της ιδεολογίας και πολιτικής είναι οι διαβόητες θεωρίες της «περιορισμένης ανεξαρτησίας», της «διεθνούς κατανομής της εργασίας», της «οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ενσωμάτωσης» των χωρών της λεγόμενης σοσιαλιστικής κοινότητας, που έδεσαν χειροπόδαρα αυτές τις χώρες, τις μετέτρεψαν σε υποτελή κράτη. Τις σχέσεις αυτές ο Μπρέζνιεφ στο 26ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ τις ονόμασε «σχέσεις μεταξύ των λαών», για να σβήσει, έτσι κάθε ταυτότητα έθνους και κράτους.

Για να πραγματοποιήσει τους επεκτατικούς νεοαποικιοκρατικούς στόχους του, ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός δημιούργησε μια θεωρία, σύμφωνα με την οποία καμιά χώρα δε μπορεί να απελευθερωθεί και να υπερασπίσει τον εαυτό της από τον ιμπεριαλισμό και να αναπτυχθεί ανεξάρτητα χωρίς τη σοβιετική βοήθεια και κηδεμονία. Ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός σπεκουλάρει με το σύνθημα της «διεθνιστικής βοήθειας» για να αναλαμβάνει επιθέσεις και να καταληστεύει τον πλούτο των άλλων χωρών.

Όλη η επεκτατική, ηγεμονιστική και επιθετική εξωτερική πολιτική της σοσιαλιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης είναι μια άλλη απόδειξη και μαρτυρία ότι το σοβιετικό σύστημα είναι σύστημα καπιταλιστικό, γιατί μόνον ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να ακολουθήσει τέτοια πολιτική στο διεθνή στίβο. Όπως λέει ο Λένιν, η εξωτερική πολιτική είναι συνέχεια της εσωτερικής πολιτικής και οι δύο μαζί είναι συμπυκνωμένη έκφραση των οικονομικών σχέσεων που υπάρχουν σε μια χώρα. Τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά προσωπεία που πασκίζουν να διατηρήσουν ακόμα οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, ξεσκίζονται καθημερινά μπροστά στην καπιταλιστική τους πραγματικότητα και στη σοσιαλιμπεριαλιστική πολιτική που ακολουθούν.

Πόσο θα συνεχίσει να πιάνει η μεγάλη απάτη στο σοβιετικό λαό ότι ζει τάχα στο σοσιαλισμό, πόσο θα συνεχίσει η σοβιετική εργατική τάξη να ζει με ψευδαισθήσεις, αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, εσωτερικούς και εξωτερικούς. Εύγλωττα για τις καταστάσεις που αναμένουν τις χώρες όπου κυριαρχεί ο χρουστσιοφικός ρεβιζιονισμός είναι τα γεγονότα της Πολωνίας. Γεγονός είναι ότι εκεί ξέσπασε η ταξική διένεξη ανάμεσα στους εργαζόμενους και την άρχουσα αστική τάξη που αντιπροσωπεύεται από το ρεβιζιονιστικό κόμμα. Ανεξάρτητα από τα πώς την χειρίστηκαν οι δεξιές δυνάμεις, ουσιαστικά η εξέγερση της πολωνικής εργατικής τάξης δείχνει ότι αυτή συνειδητοποίησε τη θέση της σαν καταπιεζόμενη και εκμεταλλευόμενη, ότι η υπάρχουσα εξουσία στην Πολωνία ανήκει σε μια τάξη ανταγωνιστική προς αυτή, ότι ο σοσιαλισμός προδόθηκε. Ποιός θάρθει μετά την Πολωνία; Τα προτσές ταξικής διαφοροποίησης άναβράζουν σ'όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες. Οι ταξικές διενέξεις φουντώνουν ολοταχώς. Από αυτά δεν εξαιρείται ούτε η Σοβιετική Ένωση, παρόλο που από εξωτερική όψη φαίνεται σαν η πιο σταθερή ανάμεσά τους. Οι πληγές που άνοιξε η παλινόρθωση του καπιταλισμού, μπορεί να θεραπευτούν μόνο με την ανατροπή του ρεβιζιονισμού και την επανεγκαθίδρυση του σοσιαλισμού.

Το Κόμμα μας διεξήγαγε μεγάλη, ανοιχτή πάλη άρχων ενάντια στον κινέζικο ρεβιζιονισμό, ενάντια στην ιδεολογία, την πολιτική, τις θέσεις και τις πράξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Ο κινέζικος ρεβιζιονισμός είναι ένα οπορτουνιστικό ρεύμα στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και η σκέψη Μάο Τσέ Ντούν είναι η βάση του, είναι μια ιδεολογία με αρχαϊκά γνωρίσματα, ένα αμάλγαμα παλιών κινέζικων θεωριών του Κομφούκιου και του Μέγκιου και νεώτερες παραφρασμένες θεωρίες χωρίς οργανική και δομική σύνδεση, αλειμμένες με μαρξιστική φρασεολογία. Η σκέψη Μάο Τσέ Ντούν αντιπροσωπεύει μια ηγεμονιστική ιδεολογία παγκόσμιας κυριαρχίας, που βασίζεται σε ένα σωρό ετερογενή, αντιφατικά και πραγματιστικά θεωρήματα και σκέψεις. Στα νερά αυτής της ιδεολογίας έπλεε με αλλοπρόσαλλη κατεύθυνση, πότε δεξιά και πότε αριστερά, η κινέζικη βάρκα, όταν η Κίνα άρχισε την οικοδόμηση του νέου κινέζικου κράτους, που βγήκε από τον απελευθερωτικό αγώνα. Από δω προέρχονταν εκείνες οι ταλαντεύσεις της Κίνας και κείνος ο ακαθόριστος χαρακτήρας του πολιτικού και οικονομικού της συστήματος.

Η θεωρία που καθοδηγούσε την νέα Κίνα δεν ήταν ο μαρξισμός - λενινισμός. Οι μαρξιστικές πινελιές στην πρόσοψη σου δημιουργούσαν την ψεύτικη εντύπωση ότι υπήρχαν ορισμένα γνωρίσματα του επιστημονικού σοσιαλισμού. Αυτές οι πινελιές δεν άφηναν να φανούν καθαρά οι συνεχείς παρεκκλίσεις.

Όταν στην Κίνα τονίζονταν ο ρόλος της δικτατορίας του προλεταριάτου, κάτω απ'αυτό συγκαλύπτονταν και αναπτύσσονταν η δικτατορία των αντιπάλων ομάδων και προσωπικοτήτων. Όταν τονίζονταν ο ηγετικός ρόλος του κόμματος, κάτω απ'αυτό κρύβονταν μια χαώδης οργάνωση και μια ανύπαρκτη ηγεσία του. Όταν μιλούσαν για ηγεμονία της εργατικής τάξης, ο ηγετικός της ρόλο στην πραγματικότητα αφήνονταν στην αγροτιά, γιατί ήταν η μικροαστική της ιδεολογία που επικρατούσε στην Κίνα. Όταν μιλούσαν για αλλαγή της ταξικής δομής, τίποτε στην ουσία δε σάλευε από τον τόπο του.

Η κινέζικη οικονομία βάδιζε χωλαίνοντας βαριά χωρίς ξεκάθαρους προσανατολισμούς και προοπτικές, άσχετα από την ύπαρξη κάποιου σχεδίου, που ούτε εξ αποστάσεως είχε τα επαναστατικά γνωρίσματα και ακόμα περισσότερο τα χαρακτηριστικά ενός σχεδίου βασισμένου σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα. Μάλιστα δεν είχε ούτε τα χαρακτηριστικά ενός αποκεντρωτικού σχεδίου. Η κινέζικη οικονομία βάδιζε από κεκτημένη ταχύτητα.

Σ'αυτή την οργάνωση και σ'αυτή την ιδεολογία χωρίς ραχοκοκαλιά επικρατούσε η ιδέα του ηγεμονισμού του μεγάλου κινέζικου κράτους, που «είχε κληθεί από την ιστορία» να αντιπροσωπεύσει το νέο υπόδειγμα της σοσιαλιστικής κοινωνίας, να αντιπροσωπεύσει «το μαρξισμό - λενινισμό των νέων χρόνων», που ήταν η σκέψη Μάο Τσέ Ντούν.

Χρειάστηκε να διακρίνουμε σ'αυτή την εξέλιξη της Κίνας ότι κάτω από το μανδύα της «επανάστασης» κρύβονταν η αντεπανάσταση, ότι κάτω από το μανδύα της σκέψης Μάο Τσέ Ντούν κρύβονταν ο αντιμαρξισμός, κρύβονταν ένα ρεύμα του σύγχρονου ρεβιζιονισμού που αναζητούσε πολιτικές, ιδεολογικές, οργανωτικές και κρατικές μορφές και δομές, κατάλληλες για την «κινέζικη ήπειρο» και για τις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές της επιθυμίες.

Ο «αντιιμπεριαλισμός», ο «αντισοβιετισμός», ο «αντιαμερικανισμός» της Κίνας του Μάο Τσέ Ντούν που εναλλάσσονταν μεταξύ τους ήταν συγκυριακοί. Δεν ήταν ιδεολογικές πεποιθήσεις, δεν ήταν θέσεις αρχών, παρά μανούβρες για την ισορροπία των ισχυρών εξουσιών του κόσμου, ένα παιγνίδι με τις ιμπεριαλιστικές πολιτικο - στρατιωτικές δυνάμεις για το δυνάμωμα της Κίνας στη διεθνή σκακιέρα.

Μ' αυτές τις κοσμοαντιλήψεις, μ'αυτές τις εκλεκτικές και οπορτουνιστικές θέσεις, τόσο στο εσωτερικό πλαίσιο της Κίνας όσο και στο εξωτερικό, διεξήχτηκε η «Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση» των χουνβεϊμπίνων και διεξάγεται σήμερα η ρεβανσιστική «επανάσταση» των αντιδραστικών γερόντων και όλων των υπολειμμάτων της παλιάς Κίνας. Πάνω σ'αυτές τις βάσεις δημιουργήθηκε η άτυχη θεωρία των «τριών κόσμων» και των «συμμαχιών αυτών των τριών κόσμων», έγιναν οι απότομες κινέζικες στροφές στη διεθνή πολιτική με πολύ επικίνδυνες συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη.

Χρειάστηκε στο Κόμμα μας λίγο πολύ μακρός χρόνος για να διακρίνει αυτό τον αντιμαρξιστικό δρόμο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και του κινέζικου κράτους, με τα όποια είχαμε καλές φιλικές σχέσεις. Για το Κόμμα μας είχε μεγάλη σημασία η θεωρητικό - πολιτική ουσία αυτής της φιλίας, είχε σημασία η υπόθεση της πάλης για τη διαφύλαξη της καθαρότητας του μαρξισμού - λενινισμού, η υπόθεση του σοσιαλισμού και της επανάστασης.

Αρχικά κάναμε πάλη άρχων με συζητήσεις, όπως ανάμεσα σε συντρόφους, βαθμιαία όμως αυτή η πάλη οξύνθηκε εξαιτίας των αντιμαρξιστικών θέσεων της Κίνας. Ήταν μια πάλη χωρίς υποχωρήσεις από μέρους του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, αλλά και άνιση και δύσκολη. Αν δε γίνονταν αυτή η πάλη, θα κινδύνευε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Αλβανία.

Η σημασία της πάλης του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας βρίσκονταν στο γεγονός ότι γκρέμισε δύο μύθους: το μύθο ότι στην Κίνα οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός και το μύθο ότι η σκέψη Μάο Τσέ Ντούν ήταν ο μαρξισμός - λενινισμός της εποχής μας. Στην πάλη του αυτή για την υπεράσπιση των αρχών, το Κόμμα μας πήρε υπόψη του κάθε οικονομική δυσκολία που μπορούσε να δημιουργηθεί στη χώρα.

Η σκέψη Μάο Τσέ Ντούν, που προπαγανδίζονταν σαν «παραπέρα επιστημονική ανάπτυξη του μαρξισμού - λενινισμού», μπορούσε να επιδράσει, όπως και επέδρασε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα σε μερικά μαρξιστικά - λενινιστικά κόμματα. Για πολλούς λόγους, αυτά τα κόμματα μη μπορώντας να κάμουν μια βαθιά ανάλυση αυτού του ρεβιζιονιστικού ιδεολογικού ρεύματος, νόμιζαν ότι στη μεγάλη Κίνα και το Μάο Τσέ Ντούν είχαν τους ηγέτες της προλεταριακής επανάστασης, τους αποφασιστικούς συμπαραστάτες στον αγώνα κατά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού, νόμιζαν ότι είχαν τους φυσικούς υπερασπιστές των δίκαιων εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων των λαών.

Έπρεπε, λοιπόν, να διεξαχθεί αποφασιστική πάλη, πάλη αρχών για να φωτιστούν οι ξεγελασμένοι. Την πάλη αυτή την ανέλαβε το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας. Αυτό είναι γεγονός που το ζήσαμε και επιβεβαιώθηκε τόσο στον καιρό που ζούσε ο Μάο Τσέ Ντούν όσο και μετά το θάνατο του. Στην πάλη αυτή η σοσιαλιστική Αλβανία δεν απομονώθηκε από τον κόσμο, όπως ισχυρίζονταν οι γιουγκοσλάβοι ρεβιζιονιστές. Το αντίθετο συνέβηκε, το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας και η Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας δυνάμωσαν περισσότερο τις εσωτερικές και τις διεθνείς θέσεις τους.

Σ' αυτή την πάλη για την υπεράσπιση του μαρξισμού - λενινισμού, της επανάστασης και για την αντίταξη στην ψευτομαρξιστική ιδεολογία της σκέψης Μάο Τσέ Ντούν αγωνίστηκαν με σύνεση, με επαναστατική αποφασιστικότητα και έδωσαν την πολύτιμη συμβολή τους και άλλα αδελφά μαρξιστικά - λενινιστικά κόμματα.

Το ξεσκέπασμα της Κίνας σαν μη σοσιαλιστική χώρα και της σκέψης Μάο Τσέ Ντουν σαν αντιμαρξιστική θεωρία εξάλειψε μια επικίνδυνη αυταπάτη στο διεθνές μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα, όπως συνέβηκε και με το σοβιετικό, το γιουγκοσλάβικο ρεβιζιονισμό και με τ'άλλα ρεβιζιονιστικά αντιδραστικά ρεύματα.

Κάθε καμουφλάρισμα, κάθε παραχάραξη, κάθε παρέκκλιση από την επιστημονική θεωρία του μαρξισμού - λενινισμού δε μπορεί να έχεε μακροζωία. Γρήγορα ή αργά ξεσκεπάζεται, γιατί άρχεται σε αντίθεση με τα ιδανικά της εργατικής τάξης, των λαών που παλεύουν για απελευθέρωση, για πραγματική δημοκρατία, για το σοσιαλισμό, για μια κοινωνία χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Οι σημερινές εξελίξεις στην Κίνα, όλη η εσωτερική και εξωτερική πολιτική της κινέζικης ηγεσίας, επιβεβαιώνουν ότι οι αναλύσεις και τα συμπεράσματα του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας ήταν απόλυτα ακριβή και ορθά. Η κινέζικη ηγεσία άφησε ελεύθερο πεδίο ανάπτυξης στην καπιταλιστική οικονομία, άνοιξε τις θύρες στην εισροή των ξένων υποδηλωτικών κεφαλαίων, ενώθηκε σε στενή συμμαχία με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και με την πιο μαύρη διεθνή αντίδραση. Η Κίνα βγήκε ανοιχτά σαν μια ιμπεριαλιστική επιθετική δύναμη και με αξιώσεις για ηγεμονία στον κόσμο. Έγινε ένα από τα κυριότερα κέντρα της παγκόσμιας αντεπανάστασης, που πασκίζει με όλα τα μέσα να έμποδίσει την απελευθέρωση των λαών, να καταπνίξει την επανάσταση. Ο κινέζικος ρεβιζιονισμός βγήκε σήμερα ανοιχτά σαν αντιδραστικό ρεύμα, διέκοψε κάθε δεσμό όχι μόνον με τα επαναστατικά και απελευθερωτικά κινήματα, αλλά και με κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό κίνημα. Σε κάθε περίπτωση τάσσεται με το μέρος των πιο σκοτεινών, πιο σκοταδιστικών και φασιστικών δυνάμεων στον κόσμο.

Η ακαταστασία, ο εκφυλισμός, η σύγχυση και οι συγκρούσεις που συνέβηκαν και συμβαίνουν στην Κίνα, είναι άμεση συνέπεια της σκέψης Μάο Τσέ Ντούν. Η κριτική που οι κινέζοι ηγέτες κάνουν σήμερα στο Μάο Τσέ Ντούν δεν έχεε καθόλου σχέση με τη μαρξιστική κριτική που του κάνουμε εμείς. Η κριτική τους αυτή δε σχετίζεται με το περιεχόμενο των ιδεών του, τις όποιες διατηρούν και εφαρμόζουν στην πράξη οι σημερινοί κινέζοι ηγέτες. Η κριτική τους είναι έκφραση της πάλης για εξουσία ανάμεσα στις διάφορες αντίπαλες μαοϊκές ομάδες. Οι ομάδες αυτές δε μπορεί να απορρίψουν το Μάο Τσέ Ντούν, γιατί στις ιδέες του βρίσκουν όλοι στήριγμα και αιτιολόγηση των πράξεών τους. Το προλεταριάτο και ο κινέζικος λαός, δε θα μπορέσουν να βρουν το σωστό δρόμο που οδηγεί στο σοσιαλισμό, χωρίς να απαλλαγούν από τη σκέψη Μάο Τσέ Ντούν.

Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας και στο μέλλον θα συνεχίσει με συνέπεια την πάλη αρχών για το ολοκληρωτικό ξεσκέπασμα του κινέζικου ρεβιζιονισμού, για να χαράξει μια ξεκάθαρη και οριστική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο μαρξισμό - λενινισμό και τις αντιμαρξιστικές ιδέες του Μάο Τσέ Ντούν. Χωρίς να καταγγελθεί και απορριφθεί η σκέψη Μάο Τσέ Ντούν, χωρίς να καταπολεμηθεί, και ξεριζωθεί κάθε επίδραση της στο επαναστατικό κίνημα δε μπορεί να γίνεται σοβαρά λόγος για πάλη ενάντια στον κινέζικο ρεβιζιονισμό ούτε και ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό γενικά, δε μπορεί να παγιωθεί και να αναπτυχτεί όπως πρέπει το μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα και να προωθηθεί με επιτυχία η υπόθεση της επανάστασης.

Όσο περισσότερο βαθαίνουν οι αντιθέσεις του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού και όσο περισσότερο πλησιάζει το κύμα της επανάστασης, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται το αντιμαρξιστικό και αντεπαναστατικό πρόσωπο του άλλου ρεβιζιονιστικού ρεύματος, του ευρωκομμουνισμού.

Ο ευρωκομμουνισμός είναι προϊόν του εκφυλισμού των κομμουνιστικών κομμάτων που μπήκαν στο δρόμο του ρεβιζιονισμού, της διάσπασης που συνέβηκε στο ρεβιζιονιστικά στρατόπεδο σαν αποτέλεσμα της υπεροχής που πήρε στους κόλπους του ο αστικός εθνικισμός.

Ο ευρωκομμουνισμός είναι ιδεολογία της εργατικής αριστοκρατίας που τρέφεται με ψίχουλα από τα κέρδη της αστικής τάξης. Ο ευρωκομμουνισμός, που είναι η πιο καθαρή ιδεολογία του αστικού ρεφορμισμού παίζει το ρόλο «πέμπτης φάλαγγας» στους κόλπους του εργατικού κινήματος.

Οι ευρωκομμουνιστές, που ήταν από τους πιο φλογερούς θιασώτες της εκστρατείας ενάντια στο Στάλιν, για την επιστροφή δήθεν στο Λένιν, τώρα ενώθηκαν ανοιχτά με όλη τη χορωδία της αστικής τάξης και των σοσιαλδημοκρατών για να επιτεθούν ενάντια στο Λένιν και το λενινισμό. Ο ίδιος ο όρος «ευρωκομμουνισμός» είναι έκφραση της απομάκρυνσης από το μαρξισμό - λενινισμό, της άρνησης των γενικών νόμων της επανάστασης και της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Οι ευρωκομμουνιστές ξέθαψαν και έθεσαν ξανά σε κυκλοφορία τις παλιές οπορτουνιστικές θεωρίες του Λασάλ και του Μπερνστάϊν, του Κάουτσκι και της Δεύτερης Διεθνούς, που τις διαφημίζουν σαν την τελευταία λέξη της δημιουργικής ανάπτυξης του μαρξισμού στις μέρες μας. Η μετωπική και ανοιχτή επίθεση από αντικομουνιστικές θέσεις ενάντια στα βασικά διδάγματα του μαρξισμού - λενινισμού είναι η λογική απόληξη όλου του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, όλων των ρευμάτων του.

Τα κηρύγματα των ευρωκομμουνιστών για υπερταξικό καπιταλιστικό κράτος, για δημοκρατία για όλους, για ειρηνικό, κοινοβουλευτικό και δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό, για μεταρρυθμίσεις δομής στα πλαίσια του αστικού συντάγματος κλπ, έχουν μόνο ένα σκοπό, την υπονόμευση της επανάστασης, την υπεράσπιση και διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος. Όταν οι ιταλοί, γάλλοι και ισπανοί ρεβιζιονιστές μιλούν για «ιστορικό συμβιβασμό», για «ιστορικό συνασπισμό της αριστεράς» κλπ, ή όταν παλεύουν να μπουν στις αστικές κυβερνήσεις, αυτό το κάνουν όχι για να αρπάξουν την εξουσία από την αστική τάξη, όχι για να εξαλείψουν το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά για να το προφυλάξουν από την επανάσταση και να αναλάβουν οι ίδιοι τη διεύθυνση των υποθέσεων της αστικής τάξης. Στο ρόλο αυτό θέλουν να αντικαταστήσουν τη σοσιαλδημοκρατία που έχει εκτεθεί και δυσφημιστεί πια στα μάτια των μαζών σαν ανοιχτός υπηρέτης της αστικής τάξης.

Ενώ εξωραΐζουν τον καπιταλισμό, οι ευρωκομμουνιστές εκδηλώνουν ανοιχτή έχθρα προς το σοσιαλισμό. Σύμφωνα μ'αυτούς, μέχρι σήμερα ούτε υπήρχε και ούτε υπάρχει κανένας πραγματικός < σοσιαλισμός. Γι ‘αυτούς «πραγματικός σοσιαλισμός» είναι κείνος που είχαν εφεύρει οι ίδιοι, ο λεγόμενος «δημοκρατικός σοσιαλισμός», «ο πλουραλιστικός σοσιαλισμός» ή ο «τρίτος δρόμος».

Ο «σοσιαλισμός» όπως τον φαντάζονται οι ευρωκομμουνιστές είναι ένας σοσιαλισμός χωρίς δικτατορία του προλεταριάτου, χωρίς την αδιαίρετη καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, χωρίς μαρξιστική - λενινιστική θεωρία. Σ’αυτό το σοσιαλισμό η εξουσία θα ανήκει σ' όλες τις τάξεις, στην καθοδήγηση θα έρθουν διάφορα κόμματα σύμφωνα με τις ψήφους που θα πάρουν σε εκλογές, η μαρξιστική ιδεολογία θα συζεί με όλες τις άλλες αστικές, μικροαστικές και θρησκευτικές ιδεολογίες. Στο σοσιαλισμό των ευρωκομμουνιστών θα υπάρχουν διάφορες μορφές της οικονομίας, η κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία και η ιδιωτική πρωτοβουλία, τα ιμπεριαλιστικά κεφάλαια και οι πολυεθνικές εταιρίες.

Επομένως σ'αυτή τη λεγόμενη πλουραλιστική κοινωνία θα πλέκονται και θα συζούν σε πλήρη ειρήνη και αρμονία, τάξεις, κόμματα, ιδεολογίες, διάφορες ιδιοκτησίες, σοσιαλιστικά και καπιταλιστικά στοιχεία στην οικονομία και στην πολιτική, στη βάση και το εποικοδόμημα, σ' όλη τη ζωή της κοινωνίας. Μια τέτοια όμως ανάμικτη καπιταλιστικό - σοσιαλιστική κοινωνία ούτε υπήρχε ποτέ ούτε μπορεί να υπάρχει. Μπορεί να υπάρξει μόνο στη φαντασία των ευρωκομμουνιστών. Ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός είναι δύο κοινωνικά συστήματα που αλληλοαποκλείονται. Η νέα κοινωνία που διακηρύσσουν οι ευρωκομμουνιστές δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σημερινή καπιταλιστική κοινωνία αλειμμένη με σοσιαλιστικό χρώμα.

Η εμφάνιση του ευρωκομμουνισμού διαφημίστηκε με μεγάλο θόρυβο από την αστική τάξη, που έλπιζε ότι η ρεφορμιστική ιδεολογία του θα επισκίαζε την επαναστατική ιδεολογία του μαρξισμού - λενινισμού. Έλπιζε ότι ο ευρωκομμουνισμός θα διαδίδονταν πλατιά και θα γίνονταν σημαία που θα ένωνε όλους τους ρεβιζιονιστές, της Δύσης και της Ανατολής. Η αποτυχία όμως ήταν πλέρια. Στα ίδια τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα αυξήθηκαν οι φράξιες και οι διχασμοί∙ ανάμεσα στα διάφορα ευρωκομμουνιστικά κόμματα άρχισε η πάλη για αρχηγία. Οι φαγωμάρες και οι διχασμοί με τα άλλα ρεβιζιονιστικά κόμματα μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο. Το κόμμα του Μαρσέ εγκατέλειψε το ευρωκομμουνισμό στρατόπεδο και προσεγγίζει ολοένα και περισσότερο τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας χωρίστηκε σε διάφορες φράξιες, σε ορθόδοξους και αιρετικούς ευρωκομμουνιστές, σε φιλοσοβιετικούς και αντισοβιετικούς. Ενώ το Κόμμα του Μπερλίγκουερ περνάει βαριά ιδεολογική και πολιτική κρίση. Το σημαντικότερο είναι ότι τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα έχασαν πολύ από την επιρροή που είχαν στις μάζες, πράγμα που παρατηρείται και στις αποτυχίες που παθαίνουν συνεχώς στις εκλογικές καμπάνιες που τις θεωρούν σαν τον πολεμιστήριο ίππο τους.

Οι ιδέες του πραγματικού σοσιαλισμού ήταν και παραμένουν μεγάλη δύναμη έμπνευσης, κινητοποίησης και οργάνωσης της επαναστατικής πάλης των μαζών.

Σήμερα δεν υπάρχει ανάγκη να εφευρεθούν νέοι «σοσιαλισμοί», ούτε να αντιγραφούν οι λεγόμενοι σοσιαλισμοί των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, όπως ο σοβιετικός, ο γιουγκοσλάβικος, ο κινέζικος και άλλοι, που μονάχα το όνομα έχουν σοσιαλισμός.

Το τι είναι ο σοσιαλισμός, τι αντιπροσωπεύει και τι πραγματοποιεί, πώς επιτυγχάνεται και πώς οικοδομείται η σοσιαλιστική κοινωνία, δεν είναι κάτι το άγνωστο. Υπάρχει μια θεωρία και μια πραχτική του επιστημονικού σοσιαλισμού. Τη θεωρία αυτή μας τη διδάσκουν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν. Την πραχτική του τη βρίσκουμε σ'εκείνη την πλούσια πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση στον καιρό του Λένιν και του Στάλιν, τη βρίσκουμε σήμερα και στην Αλβανία, όπου η νέα κοινωνία οικοδομείται σύμφωνα με τα διδάγματα του μαρξισμού - λενινισμού.

Ασφαλώς, ο σοσιαλισμός, όπως λέει ο Λένιν, θα πάρει διάφορες μορφές και σε διάφορες χώρες θα έχει τις δικές του ιδιομορφίες, που απορρέουν από τις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, από το δρόμο στον οποίο διεξάγεται η επανάσταση, από τις παραδόσεις, από τις διεθνείς συνθήκες κλπ. Οι βασικές όμως αρχές των γενικών νόμων του σοσιαλισμού παραμένουν αδιασάλευτες και είναι απαραίτητες για όλες τις χώρες.

Οι μαρξιστές - λενινιστές μελετούν προσεχτικά τα επαναστατικά προτσές στις χώρες τους, καθώς και τις εθνικές και διεθνείς συνθήκες στις οποίες αναπτύσσονται. Αυτοί δεν είναι δογματικοί ούτε στη θεωρία ούτε στην πράξη. Γι'αυτούς, ο μαρξισμός - λενινισμός, σαν υλιστική διαλεκτική κοσμοθεωρία, είναι μια ζωντανή δημιουργική θεωρία σε αδιάκοπη ανάπτυξη.

Οι μαρξιστές - λενινιστές δεν είναι συντηρητικοί και φανατικοί, όπως τους κατηγορούν οι ρεβιζιονιστές και οι αστοί. Απεναντίας, είναι οι πιο προοδευτικοί άνθρωποι, αποφασιστικοί αγωνιστές ενάντια σε κάθε τι το παλιό και οπισθοδρομικό. Εμμένουν σταθερά στις θέσεις του καινούργιου και παλεύουν μ'όλες τις δυνάμεις για τη νίκη του. Συντηρητικοί και αντιδραστικοί είναι οι ρεβιζιονιστές και όλοι οι άλλοι οπορτουνιστές, που, σαν υπηρέτες της αστικής τάξης, υπερασπίζουν μια χαμένη υπόθεση, υπερασπίζουν ένα παλιό καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό σύστημα. Είναι ακριβώς αυτή η αντιδραστική θέση που έμπασε το σύγχρονο ρεβιζιονισμό σε βαθιά κρίση.

Η απελευθέρωση της συνείδησης του προλεταριάτου και των λαών από τις ανασχετικές επιδράσεις του ρεβιζιονισμού, η διάδοση του μαρξισμού - λενινισμού, που δείχνει το μοναδικό ορθό δρόμο του αγώνα και της νίκης, είναι σήμερα πρωταρχικό καθήκον για την προώθηση του επαναστατικού προτσές σε κάθε χώρα και σε παγκόσμια κλίμακα.

Το καθήκον αυτό γίνεται ακόμα πιο επίκαιρο από το φούντωμα της εξέγερσης και των κινημάτων των μαζών, από την αφύπνιση της ταξικής και εθνικής συνείδησης των λαών, από το γεγονός ότι ο κόσμος βρίσκεται μπροστά σε μεγάλους οικονομικο - κοινωνικούς κλονισμούς.

Οι προσπάθειες όλων των εχθρών αποβλέπουν να απομακρύνουν τις μάζες, από την επανάσταση. Η αστική τάξη, η σοσιαλδημοκρατία, οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές και οι οπορτουνιστές κάθε απόχρωσης κάνουν το πάν να εξαπατήσουν την εργατική τάξη και τις μάζες, να σπείρουν ιδεολογική σύγχυση και διάσπαση, να διαδώσουν την απαισιοδοξία και τη μοιρολατρία, να προκαλέσουν στο λαό τη δυσπιστία προς την επανάσταση και το σοσιαλισμό, να δημιουργήσουν την ψύχωση ότι ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός είναι αδύνατο να καταβληθούν και να ηττηθούν. Το μοναδικό πρόβλημα των εχθρών αυτών είναι να παρουσιάσουν τον καπιταλισμό με πιο «ανθρωπινό πρόσωπο», που σημαίνει ότι οι μεγαλοκαπιταλιστές πρέπει να συνεχίσουν να κυριαρχούν, αλλά και να δίνουν μερικά ψίχουλα στο φτωχό λαό. Στη χορωδία αυτή ενώνονται οι αστοί ιδεολόγοι, οι απολογητές του σοβιετικού ιμπεριαλισμού, οι κήρυκες της θεωρίας των «τριών κόσμων», της «μη δέσμευσης» και τού διαλόγου Βορρά - Νότου, ο πάπας της Ρώμης και οι εργατοκάπηλοι των συνδικάτων.

Μεγάλη πίεση ασκείται στην ευρωπαϊκή εργατική τάξη. Εξαιτίας της επικράτησης του ρεφορμισμού το εργατικό κίνημα στην Ευρώπη δεν αναπτύχθηκε ακόμα σε πραγματικό επαναστατικό κίνημα. Δεν απόχτησε πλήρη συνείδηση ότι για να αλλάξει την κατάστασή του πρέπει να ανατραπεί το καπιταλιστικό σύστημα, πρέπει να εγκαθιδρυθεί η σοσιαλιστική κοινωνία.

Όμως το ευρωπαϊκό προλεταριάτο δε μπορεί να υπακούει αιώνια στους ηγέτες των συνδικάτων και των σοσιαλδημοκρατικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων, που λογοκοπούν ότι μέσω της εξέλιξης των υπαρχόντων αστικών δομών, του κοινοβουλευτικού δρόμου, των μεταρρυθμίσεων ή μέσω της «Ενωμένης Ευρώπης» θα εξασφαλιστεί ένα καλύτερο μέλλον για τις εργαζόμενες μάζες. Η καταπίεση, η βία, η άγρια εκμετάλλευση, η ανεργία, τα ναρκωτικά, ο εκφυλισμός, ο πληθωρισμός, που επικρατούν στις χώρες της Ευρώπης, δε θα κατορθώσουν να φρενάρουν την εξέγερση των υγιών δυνάμεων των ευρωπαϊκών λαών ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου. Η «Ενωμένη Ευρώπη» δεν είναι παρά μια εφήμερη λύση, μια αντιδραστική καπιταλιστική πολιτική, που αργά ή γρήγορα θα βρεθεί μπροστά σε αναρίθμητες δυσχέρειες κάθε φύσης. Γι' αυτό θα έρθει μια στιγμή που η αγανάχτηση της εργατικής τάξης της Ευρώπης θα φθάσει στο σημείο που θα ζητήσει οπωσδήποτε επαναστατική λύση.

Σ' αυτές τις συνθήκες πρωταρχική σημασία έχει να καταλάβουν καλά οι κομμουνιστές και μη κομμουνιστές, οι προοδευτικοί άνθρωποι και όλες οι λαϊκές μάζες, ότι ο πραγματικός εχθρός τους είναι ο καπιταλισμός, ότι αυτός πρέπει και μπορεί να ανατραπεί με επαναστατικό αγώνα. Έτσι θα εξαλειφτεί η απαισιοδοξία, θα αυξηθεί το κουράγιο και η πεποίθηση στη νίκη. Την πεποίθηση αυτή του προλεταριάτου και των μαζών τη μεγαλώνει και την κάνει ακατανίκητη η επιστήμη του Μαρξ και του Λένιν.

Το κόμμα και το προλεταριάτο που προετοιμάζονται για επανάσταση και για την κατάληψη της εξουσίας, προσπαθούν να αναλύουν και να κατέχουν καλά τις καταστάσεις, να καθορίζουν επιστημονικά το χαρακτήρα και τα στάδια της επανάστασης σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση και, σ'αυτή τη βάση, να επεξεργάζονται τη στρατηγική και τις κατάλληλες ταχτικές. Το κόμμα και το προλεταριάτο μελετούν με τη μεγαλύτερη προσοχή τα διάφορα λαϊκά επαναστατικά ρεύματα που συγκρούονται με τον καπιταλισμό και τα κόμματά του, εκτιμούν τις κατευθύνσεις τους, τον συσχετισμό των δυνάμεων στη συγκεκριμένη κατάσταση και, πάνω σ'αυτή τη βάση, καθορίζουν και εφαρμόζουν όλες εκείνες τις επιδέξιες τακτικές που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να οδηγήσουν σε σωστό και νικηφόρο δρόμο τις λαϊκές μάζες, για να καναλίσουν τους χιλιάδες χείμαρρους στο μεγάλο ποταμό της επανάστασης, όπου θα πνιγεί η καπιταλιστική αστική τάξη.

Το κόμμα και το προλεταριάτο δεν πηγαίνουν μόνα στην επανάσταση. Στην αστική κοινωνία υπάρχουν και άλλα καταπιεζόμενα στρώματα που μισούν το καπιταλιστικό σύστημα, υπάρχουν προοδευτικές δυνάμεις στην αγροτιά, στη νεολαία, υπάρχουν και άλλα δημοκρατικά και φιλελεύθερα στοιχεία που δεν ανέχονται την εκμετάλλευση. Οι κομμουνιστές συσπειρώνουν όλες αυτές τις δυνάμεις και αυτά τα στοιχεία, κάνουν κοινές συμμαχίες για διάφορα ζητήματα και για καθορισμένους στόχους. Οι μαρξιστές - λενινιστές δεν είναι ούτε σεχταριστές, ούτε φιλελευθεριστές∙ είναι επαναστάτες ασάλευτοι στις αρχές, αλλά, ελαστικοί στις τακτικές. Τα μέτωπα που συγκροτούν τα μαρξιστικά - λενινιστικά κόμματα με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις στις καπιταλιστικές χώρες ενάντια στην αστική, τάξη, ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό παίρνουν μέρος στη στρατηγική της επανάστασης. Σε κάθε συμμαχία και μέτωπο το κόμμα διατηρεί την προσωπικότητά του και τότε που, για αντικειμενικούς λόγους, δεν τα διευθύνει μόνο του.

Πρόβλημα - κλειδί στις καπιταλιστικές χώρες ήταν και παραμένει η ενότητα του προλεταριάτου. Η αστική τάξη προσπαθεί να μπάσει το προλεταριάτο σε μια σιδερένια μέγγενη, να μη του επιτρέψει να βαδίσει στο δρόμο που του έχει καθορίσει η ιστορία για την ανατροπή των εκμεταλλευτών, για το γκρέμισμα της εξουσίας του κεφαλαίου. Μια απ'αυτές τις μέγγενες είναι τα συνδικάτα, που, στις περισσότερες περιπτώσεις, υποτάσσονται στην αστική τάξη. Οι κομμουνιστές δουλεύουν οχι μόνο για να μπουν και να ρίξουν στέρεες ρίζες στην εργατική τάξη, αλλά και παλεύουν για να πραγματοποιήσουν την ενότητά της. Σήμερα, που η κρίση πέταξε στους δρόμους δεκάδες εκατομμύρια εργάτες και εκατομμύρια άλλοι κατεβαίνουν σε απεργίες και διαδηλώσεις για οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις, μπορεί ευκολότερα να οργανωθούν και να ενωθούν οι εργάτες στον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο.

Η ενότητα της εργατικής τάξης πετυχαίνεται με πάλη και με συγκεκριμένες επαναστατικές ενέργειες για την ικανοποίηση των οικονομικών και πολιτικών αιτημάτων του προλεταριάτου. Για το σκοπό αυτό οι μαρξιστές - λενινιστές δουλεύουν ώστε τα υπάρχοντα συνδικάτα να αποσπασθούν από την κυριαρχία των πρακτόρων της αστικής τάξης, των ρεβιζιονιστών και των σοσιαλδημοκρατών και να μετατραπούν σε όργανα ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα. Παράλληλα μ'αυτό, σύμφωνα με τις συνθήκες και τις ανάγκες, οι μαρξιστές-λενινιστές δημιουργούν και νέα επαναστατικά συνδικάτα.

Η νεολαία είναι επίσης μια μεγάλη δύναμη, που ποθεί και παλεύει για την αλλαγή της άδικης καπιταλιστικής κοινωνίας, που θέλει το καινούργιο και το προοδευτικό. Αυτό το δρόμο της τον ανοίγει μόνον ο μαρξισμός - λενινισμός και η επανάσταση∙ μόνον ο μαρξισμός-λενινισμός και η επανάσταση σώζουν τις μάζες της νεολαίας από τον πολιτικό και κοινωνικό εκφυλισμό όπου τις οδηγεί η αστική τάξη, ανοίγουν σ'αυτές την προοπτική μιας νέας ζωής, αγνής και ευτυχισμένης, όπου μπορεί να ξεσπάσουν και να αναπτυχθούν πλέρια οι αστείρευτες ενέργειες τους στην υπηρεσία της κοινωνίας και της προόδου. Το κίνημα της νεολαίας παίρνει δύναμη και μπορεί να πετύχει τους αντικειμενικούς σκοπούς του όταν συγχωνεύεται στο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης.

Το σημερινό επαναστατικό προτσές έκαμε πιο οξύ το πρόβλημα της στάσης απέναντι στον αστικό στρατό, όχι για να τον θεωρήσει σαν δύναμη που θα κάνει την επανάσταση, αλλά για να τον αποσυνθέσει και διαλύσει, για να μη είναι σε θέση να αντιταχθεί στην επανάσταση. Οι κομμουνιστές δουλεύουν ώστε η μάζα των στρατιωτών, που είναι παιδιά του λαού, όταν ξεσπάσει η επανάσταση να μη υπακούσουν στην κάστα των αξιωματικών, αλλά να στρέψουν τα όπλα ενάντια στις άρχουσες αντιδραστικές δυνάμεις και να ενωθούν με τους επαναστατημένους όπως συνέβηκε στο Ιράν.

Η επανάσταση είναι βασικό καθήκον της εργατικής τάξης. Η επανάσταση όμως αυτή προετοιμάζεται στην πάλη για τη λύση των πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών προβλημάτων που απασχολούν καθημερινά τις εργαζόμενες μάζες. Είναι αυτές οι κινητοποιήσεις, αυτές οι καθημερινές μάχες που ανεβάζουν τη συνείδηση της τάξης, που δυναμώνουν την οργάνωση και την ένωσή της, που την προετοιμάζουν και την οδηγούν στην επανάσταση. Μέσω των μαχών αυτών, το κόμμα συνδέεται με τις μάζες και μπαίνει επικεφαλής τους. Πραγματικά κόμματα της εργατικής τάξης είναι τα κόμματα της επαναστατικής δράσης.

Για να εκφοβίσει τις μάζες και να προετοιμάσει τον ερχομό του φασισμού, το μεγάλο κεφάλαιο υποκινεί και την τρομοκρατία, που σε πολλές χώρες πήρε πλατιές διαστάσεις. Με την τρομοκρατία η αστική τάξη επιδιώκει, επίσης, να σπιλώσει και το πραγματικό επαναστατικό κίνημα, να μπάσει σε εσφαλμένο δρόμο διάφορα στοιχεία που εξεγείρονται ενάντια στην καταπίεση που ασκεί η αστική τάξη. Αυτή ταυτίζει σκόπιμα τον επαναστατικό αγώνα με την τρομοκρατία για να δημιουργήσει στις μάζες την εντύπωση ότι δήθεν και οι κομμουνιστές, οι πατριώτες και οι επαναστάτες, που αγωνίζονται ενάντια στην εθνική και κοινωνική καταπίεση, είναι τρομοκράτες και αναρχικοί, που σκοτώνουν και ληστεύουν. Οι πραγματικοί επαναστάτες στη θεωρία και στην πράξη, είναι ενάντια στην τρομοκρατία και τον αναρχισμό.

Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες στις καπιταλιστικές χώρες αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερο το εθνικό πρόβλημα, που σήμερα έχει γίνει πολύ οξύ. Η σοσιαλδημοκρατία και οι ρεβιζιονιστές αρνούνται την ύπαρξη ενός τέτοιου προβλήματος στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, όπως είναι οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης, η Ιαπωνία, ο Καναδάς κλπ. Δε θέλουν να δουν το γεγονός ότι, σαν αποτέλεσμα της επίθεσης των πολυεθνικών εταιρειών, πίσω από τις οποίες βρίσκεται ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, η διεύρυνση των υπερεθνικών αρμοδιοτήτων των στρατιωτικών συνασπισμών και των διεθνών οικονομικών οργανισμών, η επέκταση των βάσεων και η εγκατάσταση των αμερικανικών οπλών στα εδάφη τους περιορίζουν ακόμα περισσότερο την εθνική κυριαρχία, περιορίζουν την ανεξάρτητη πολιτική δράση των χωρών τους, τις μετατρέπουν βαθμιαία σε υποτελή κράτη.

Την υπεράσπιση της κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, που η αστική τάξη και η σοσιαλδημοκρατική και ρεβιζιονιστική πτέρυγα έχουν εγκαταλείψει, πρέπει να την πάρει στα χέρια της η εργατική τάξη. Το προλεταριάτο των ευρωπαϊκών και άλλων χωρών δεν πρέπει να εξαπατηθεί από την προπαγάνδα των Ενωμένων Πολιτειών, της Σοβιετικής Ένωσης ή της Κίνας, που η καθεμιά για τα δικά της συμφέροντα, σείει το μπαμπούλα του κινδύνου που διατρέχει η λευτεριά και η εθνική ανεξαρτησία από την αντίπαλη υπερδύναμη. Με την προπαγάνδα τους αυτή αποσκοπούν να τους στερήσουν τη λευτεριά και την ανεξαρτησία και να εγκαθιδρύσουν την ιμπεριαλιστική κυριαρχία της μιας ή της άλλης υπερδύναμης.

Οι ταξικές και εθνικές στιγμές αποτελούν ένα μεγάλο πρόβλημα και στις χώρες που κυριαρχούν οι ρεβιζιονιστές. Ιδιαίτερα σ'αυτές τις χώρες δε μπορεί να επιτευχθεί η κοινωνική απελευθέρωση χωρίς να αποκρούσουν και αποτινάξουν το ζυγό του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού, που έχει εγκαθιδρύσει σ'αυτές την πλήρη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική κυριαρχία του.

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι άλλες δυτικές καπιταλιστικές χώρες, υποκρίνονται τον υποστηριχτή του εργατικού και εθνικού κινήματος σ'αυτές τις χώρες, τον υποστηριχτή των απελευθερωτικών πόθων των λαών αυτών των χωρών. Αυτό είναι δημαγωγία και ένα επικίνδυνο παιχνίδι που έχει σκοπό να εξαπατήσει τους προλετάριους και τις εργαζόμενες μάζες. Η ιμπεριαλιστική αστική τάξη επιδιώκει μόνο να αποσπάσει αυτές τις χώρες από τη ζώνη της επιρροής του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού και να τις μπάσει στη σφαίρα της κυριαρχίας της.

Η υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης είναι αναπόσπαστη από την ανάπτυξη του απελευθερωτικού κινήματος των λαών. Σημαντικό χαρακτηριστικό των σημερινών εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων είναι ότι η πολιτική αφύπνιση για την απόχτηση και την υπεράσπιση της λευτεριάς και της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας συνοδεύεται κι από μια κοινωνική αφύπνιση. Τα σημερινά κινήματα των καταπιεζόμενων λαών στρέφονται όλο και πιο πολύ όχι μόνον ενάντια στον ξένο ιμπεριαλισμό, αλλά και ενάντια στους πράκτορές του στις χώρες τους. Είναι γεγονός ότι οι λαοί των καταπιεζόμενων χωρών παρά την οικονομικοκοινωνική καθυστέρηση, δείχνουν μεγάλη ζωτικότητα και προσφέρουν σημαντική συμβολή στην αντιιμπεριαλιστική δημοκρατική επανάσταση, που ανοίγει το δρόμο στην προλεταριακή επανάσταση.

Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν οι λαϊκές εξεγέρσεις με «ισλαμική έμπνευση», όπως θέλουν να αποκαλούν τα κινήματα αυτά η αστική τάξη και οι ρεβιζιονιστές, με σκοπό να αρνηθούν τον αντιιμπεριαλιστικό και επαναστατικό τους χαρακτήρα. Είναι γεγονός ότι, στις μουσουλμανικές χώρες υπάρχουν επαναστατικά κινήματα, αλλά οι ερμηνείες που δίνονται από την αστική τάξη και τους ρεβιζιονιστές είναι κακόβουλες και δυσφημιστικές. Υποκρύπτουν υποδουλωτικές βλέψεις απέναντι στους λαούς.

Εμείς οι μαρξιστές-λενινιστές, έχουμε δηλώσει και δηλώνουμε ότι η θρησκεία είναι όπιο για τους λαούς. Στο ζήτημα αυτό σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να μεταβάλουμε την άποψή μας. Και η μουσουλμανική θρησκεία στο περιεχόμενο της δε διαφέρει από τις άλλες.

Οι πλατιές μάζες των μουσουλμανικών λαών στις διάφορες χώρες ξεσηκώθηκαν και ξεσηκώνονται σε αγώνα όχι για το ζήτημα της θρησκείας, αλλά για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Η πίστη στη θρησκεία είναι σχετική και δεν υπερέχει της πολιτικής. Οι άνθρωποι των χωρών αυτών πιστεύουν και σέβονται το ισλάμ, αλλά όταν θίγονται τα ζωτικά συμφέροντα του λαού, η λευτεριά και η ανεξαρτησία της χώρας, ξεσηκώνονται σε αγώνα ενάντια στον επιδρομέα, ακόμα και όταν είναι της ίδιας θρησκείας. Δεν είναι η θρησκευτική έμπνευση εκείνη που προκαλεί τις εξεγέρσεις και την επαναστατική αφύπνιση των λαών, αλλά είναι οι πολιτικο-κοινωνικές συνθήκες, είναι η ιμπεριαλιστική καταπίεση και καταλήστευση, είναι η φτώχια και τα δεινά που τους βαραίνουν.

Οι Άραβες και οι άλλοι μουσουλμανικοί λαοί, είναι γενναίοι αγωνιστές και με αρχαία κουλτούρα. Οι αντιιμπεριαλιστικές, αντιαποικιακές και αντιφεουδαρχικές εξεγέρσεις και αγώνες των λαών αυτών δείχνουν ότι αυτοί είναι προοδευτικοί και φιλελεύθεροι. Αν δεν ήταν τέτοιοι, δε θα ξεσηκώνονταν σε αγώνα για λευτεριά και εθνική ανεξαρτησία, ενάντια στη διπλή καταπίεση, εσωτερική και εξωτερική.

Στις περιοχές που κατοικούνται από μουσουλμανικούς λαούς οι ιμπεριαλιστές και οι σοσιαλιμπεριαλιστές είναι σε δύσκολη θέση. Δύσκολη είναι και η θέση των ανδρεικέλων τους. Τα πράγματα στις περιοχές αυτές μιλάνε για μια επαναστατική κατάσταση, για ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα των λαών αυτών, άσχετα που από πρώτη όψη έχει θρησκευτικό χαρακτήρα, και που το ακολουθούν θρήσκοι και μη θρήσκοι άνθρωποι.

Σήμερα σε αρκετές χώρες υπάρχουν η δημιουργούνται επαναστατικές καταστάσεις, άλλα δε μπαίνει παντού σαν άμεσο καθήκον η σοσιαλιστική επανάσταση. Στον κόσμο αναπτύσσονται και άλλα κινήματα με δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό, απελευθερωτικό χαρακτήρα. Όλα αυτά είναι αναπόσπαστο μέρος του παγκόσμιου επαναστατικού προτσές, είναι δίκαιοι αγώνες, που εξασθενίζουν το ιμπεριαλιστικό μέτωπο και συμβάλλουν στην επίσπευση των επαναστατικών προτσές, χτυπούν και σαπίζουν παραπέρα το καπιταλιστικό σύστημα. Γι'αυτό, όπως μας διδάσκει ο Λένιν, η εργατική τάξη σαν η πιο προοδευτική τάξη και το κομμουνιστικό της κόμμα πρέπει να βοηθούν, να υποστηρίζουν δραστήρια αυτούς τους αγώνες και να μπαίνουν επικεφαλής τους. Και σε περίπτωση που αρχικά δεν έχουν παγιώσει τις καθοδηγητικές τους θέσεις πάλι πρέπει να σταθούν στις πρώτες γραμμές της πάλης και των θυσιών, γιατί μονάχα έτσι μπορεί να βγουν επικεφαλής του κινήματος και να πραγματοποιήσουν τους στόχους του, μονάχα έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος στην ανάπτυξη της δημοκρατικής, λαϊκής, αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης σε σοσιαλιστική επανάσταση.

Στον αγώνα τους για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες αντιμετωπίζουν κάθε μέρα την άγρια βία του ιμπεριαλισμού, της αστικής τάξης και των δυνάμεων της αντίδρασης. Στις συνθήκες αυτές είναι υποχρεωμένες να απαντήσουν στην αντιδραστική βία με την επαναστατική βία, οι μορφές της οποίας είναι, και δε μπορεί να μη είναι διάφορες, σύμφωνα με τις συνθήκες κάθε χώρας και τις καταστάσεις όπου εξελίσσονται. Σε μερικές χώρες η βία αυτή έχει πάρει και μπορεί να πάρει και τη μορφή της ένοπλης εξέγερσης. Γι'αυτό οι μαρξιστές-λενινιστές τηρούν εξαιρετικά σοβαρή στάση στο ζήτημα αυτό. Παλεύουν τόσο ενάντια στις νιχιλιστικές θέσεις, όσο και ενάντια στον μικροαστικό τυχοδιωκτισμό, ξεσκεπάζουν και απορρίπτουν τόσο τα μαοϊκά κηρύγματα σχετικά «με την περικύκλωση της πόλης από το χωριό» κλπ, όσο και τις ψευτομαρξιστικές θεωρίες που αρνούνται τον αποφασιστικό ρόλο των λαϊκών μαζών στον αγώνα και την καθοδήγηση των μαρξιστικών -λενινιστικών κομμάτων.

Για τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματά μας οι καιροί είναι επαναστατικοί. Τα νέα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο, πληθαίνουν και σφυρηλατούνται, μεγαλώνουν ο ρόλος και η δραστηριότητά τους, οι δεσμοί και η επιρροή τους στην εργατική τάξη και στις μάζες. Νέα κόμματα έχουν ιδρυθεί σε αρκετές χώρες και σε διάφορες περιοχές. Υπάρχουν όλες οι συνθήκες να δημιουργηθούν και εκεί που δεν υπάρχουν πραγματικά επαναστατικά κόμματα της εργατικής τάξης. Αυτό είναι επιτακτικό αγωνιστικό καθήκον των επαναστατικών και πιο συνειδητών στοιχείων του προλεταριάτου.

Η ευνοϊκή αντικειμενική κατάσταση δεν επισκιάζει καθόλου τα φλέγοντα προβλήματα και τα μεγάλα καθήκοντα που μπαίνουν στους μαρξιστές-λενινιστές. Είναι αλήθεια ότι οι δυνάμεις μας είναι σε αδιάκοπη άνοδο και οι καταστάσεις εξελίσσονται υπέρ της επανάστασης, αλλά και η αντίδραση ενεργεί. Η αστική τάξη, η σοσιαλδημοκρατία και οι διάφοροι ρεβιζιονιστές, ανεξάρτητα από τις βαθιές και ασυμβίβαστες αντιθέσεις τους, σ’ένα πράγμα ενώνονται και δρουν από κοινού: στην πάλη ενάντια στο μαρξισμό -λενινισμό και την επανάσταση. Προσπαθούν να σπείρουν δυσπιστία και φόβο στις μάζες του λαού για να τις απομακρύνουν από την επανάσταση και το σοσιαλισμό, να χτυπήσουν και να βλάψουν τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα σε ιδιαίτερες χώρες και το κομμουνιστικό επαναστατικό κίνημα γενικά.

Πριν, όταν η σκέψη Μάο Τσέ Ντούν ασκούσε την επιρροή της σε αρκετά κόμματα, οι ιμπεριαλιστές και οι σοσιαλιμπεριαλιστές ήταν πιο ήσυχοι, επειδή ήξεραν ότι το ρεβιζιονιστικό αυτό ρεύμα έκανε την υπονομευτική του δουλειά στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα. Τώρα που το ρεύμα αυτό ξεσκεπάστηκε, οι εχθροί πασκίζουν να προκαλέσουν σύγχυση, διαδίδοντας κάθε είδους ψευτομαρξιστικές θεωρίες, να διασπάσουν και να εξασθενίσουν τα κόμματα με φραξιονιστική πάλη, να επεξεργαστούν τα αδύνατα και αδιαμόρφωτα στοιχεία με διάφορες μορφές και να τα ρίξουν σε ρεβιζιονιστικές θέσεις.

Τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα όμως έχουν τώρα μεγάλη πείρα πάλης ενάντια στα διάφορα αντιμαρξιστικά ρεύματα και είναι καλύτερα εξοπλισμένα ενάντια στις ταχτικές που χρησιμοποιούν η αστική τάξη και οι ρεβιζιονιστές. Η πείρα αυτή τα βοηθάει να διεξάγουν με επιτυχία την πάλη ενάντια στους εχθρούς, να οξύνουν την επαγρύπνηση, να ανεβάζουν συνεχώς το ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο των κομματικών μελών, να τα εξοπλίζουν με τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία. Η επαναστατική πάλη έχει διδάξει τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα να δυναμώνουν τούς δεσμούς με τις μάζες, να μπαίνουν στα διάφορα κοινωνικά στρώματα και να τα οργανώνουν, να εκμεταλλεύονται και να συνδυάζουν σωστά τη νόμιμη με την παράνομη δουλειά καταπολεμώντας τις εκδηλώσεις λεγκαλισμού και αστικού φιλελευθερισμού, καθώς και τις εκδηλώσεις στενού σεχταρισμού και κλειστής δουλειάς.

Μπροστά στη συντονισμένη δράση των ιμπεριαλιστών και των ρεβιζιονιστών ενάντια στο μαρξισμό - λενινισμό και στην επαναστατική πάλη του προλεταριάτου και των λαών, το παραπέρα δυνάμωμα της ενότητας του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος είναι απαραίτητη ανάγκη.

Η δύναμη του διεθνούς κομμουνιστικού μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος έγκειται στην ορθότητα των ιδεών για τις οποίες αγωνίζεται και στην ενότητά του. Τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα καθοδηγούνται στην πάλη τους από τα διδάγματα των μεγάλων κλασικών μας, αξιοποιούν την πλούσια και ολόπλευρη κληρονομιά της Κομιντέρν, στηρίζονται στην πείρα της πάλης τους ενάντια στη ρεβιζιονιστική προδοσία, έχουν υπόψη την αρνητική πείρα των κομμάτων που εκφυλίστηκαν σε ρεβιζιονισμό. Όλα αυτά τα διδάγματα και η πείρα είναι ένας πολύ μεγάλος ιδεολογικός, πολιτικός, οργανωτικός, θεωρητικός και πραχτικός θησαυρός, για τη σφυρηλάτηση και το δυνάμωμα των κομμάτων και του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος σε κάθε κατεύθυνση.

Πολύτιμη συμβολή για την ενίσχυση της ενότητας του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος προσφέρουν οι συναντήσεις και οι συνομιλίες μεταξύ των αδελφών κομμάτων. Έτσι μπορεί να επωφεληθούν αμοιβαία από την πείρα τους, να καταλήγουν σε κοινές εκτιμήσεις των καταστάσεων και σε ενότητα σκέψης και δράσης. Η πείρα ενός κόμματος δε μπορεί να αντικαταστήσει την πείρα πολλών κομμάτων, αντίθετα, είναι η πείρα όλων των μαρξιστικών - λενινιστικών κομμάτων που κάνουν ακατάβλητο το κίνημα.

Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, μένοντας πιστό στα διδάγματα του προλεταριακού διεθνισμού, προσπάθησε και θα προσπαθεί πάντα να προσφέρει τη συμβολή του για την ενίσχυση της ενότητας του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος και της συνεργασίας ανάμεσα στα αδελφά κόμματα.

Το Κόμμα μας Εργασίας θεωρεί τιμή του που, στο μεγάλο και ιστορικό αγώνα για την υπόθεση του μαρξισμού- λενινισμού, της επανάστασης και του σοσιαλισμού, βρίσκεται πλάι πλάι με τα άλλα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα, που είναι ισότιμα τμήματα του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης. Οι αλβανοί κομμουνιστές και όλος ο λαός μας εκτιμούν εξαιρετικά την αλληλεγγύη, την αγάπη και την εμπιστοσύνη που δείχνουν προς το Κόμμα Εργασίας και προς τη σοσιαλιστική Αλβανία τα αδελφά μαρξιστικά -λενινιστικά κόμματα, το προλεταριάτο και οι επαναστατικοί και φιλελεύθεροι λαοί. Αυτά είναι μια ισχυρή υποστήριξη και ενθάρρυνση για μας. Το Κόμμα και ο λαός μας σε κάθε περίπτωση και σε κάθε κατάσταση θα παλέψουν για να εκπληρώσουν με τιμή τα εθνικά και διεθνιστικά τους καθήκοντα, για να οικοδομήσουν με επιτυχία το σοσιαλισμό στην Αλβανία και να υπερασπίσουν ένθερμα την επαναστατική υπόθεση των προλετάριων και των λαών.

Αγαπητοί σύντροφοι,

Οι επιτυχίες που πραγματοποίησε ο λαός μας κάτω από την καθοδήγηση του Κόμματος είναι μεγάλες, οι μάχες που κέρδισε είναι μεγαλειώδικες. Μαρτυρούν ότι ο λαός μας έχει ανεξάντλητες δυνάμεις, ότι είναι αισιόδοξος και αποφασισμένος να αναλάβει νέες μάχες για να κάνει τη ζωή του πιο ευτυχισμένη, να ανεβάσει πιο ψηλά το όνομα της σοσιαλιστικής του Πατρίδας, να στερεώνει τη λευτεριά και την ανεξαρτησία, τη λαϊκή εξουσίας που γεννήθηκε στη φωτιά της επανάστασης.

Είναι αυτή η υπέροχη πραγματικότητα, είναι η αδιάσπαστη ενότητα του λαού με το Κόμμα, είναι η ωριμότητα, το θάρρος και η αποφασιστικότητα των κομμουνιστών που δίνουν στο λαό και στο Κόμμα σιγουριά και εγγύηση ότι οι στόχοι που θα καθορίσει τούτο το Συνέδριο θα επιτευχθούν και θα ξεπεραστούν.

Ο ενθουσιασμός που προκάλεσε το Σχέδιο Οδηγιών για το έβδομο πεντάχρονο, η κινητοποίηση των εργαζόμενων μαζών για την πραγματοποίηση των καθηκόντων αυτής της χρονιάς, τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα που σημειώνονται, και πάνω απ'όλα, η ομόφωνη, αποφασιστική και φλογερή υποστήριξη που δίνουν οι άνθρωποι μας στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική του Κόμματος, δείχνουν ότι όλη η χώρα είναι έτοιμη και κινητοποιημένη να βαδίσει με πεποίθηση και αποφασιστικότητα στο δρόμο που μας καθοδηγεί το Κόμμα, για να δρέψει νέες νίκες.

Αυτή την επαναστατική ορμή, αυτή την απέραντη αγάπη προς το ένδοξο Κόμμα μας, αυτή την ακλόνητη πεποίθηση προς το μέλλον, ας τις μετατρέψουμε, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, σε μια μεγάλη κινητήρια δύναμη για να πραγματοποιήσουμε τα καθήκοντα σε όλους τούς τομείς, για να ξεπεράσουμε όλες τις δυσκολίες που θα συναντήσουμε, για να ενισχύσουμε και παγιώσουμε παραπέρα τις νίκες μας, τις ατράνταχτες βάσεις του σοσιαλισμού στην Αλβανία.

Ζήτω το 8ο Συνέδριο του Κόμματος!

Ζήτω ο ηρωικός, ταλαντούχος και φιλόπονος αλβανικός λαός!

Ζήτω το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, συνετός, γενναίος και δοκιμασμένος καθοδηγητής, ο οργανωτής όλων των νικών μας στο φωτεινό δρόμο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης!

Δόξα στο μαρξισμό - λενινισμό!

Η έκθεση του συντρόφου Ένβέρ Χότζια ακούστηκε με ξεχωριστό ενδιαφέρον και με μεγάλη προσοχή. Συχνά διακόπηκε από φλογερά χειροκροτήματα, επευφημίες και ζητωκραυγές όλων των συνέδρων. Συχνά στην αίθουσα ξεσπούσαν οι κραυγές «Ζήτω το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας!», «Ζήτω ο σύντροφος Ένβέρ Χότζια!», «Κόμμα-Ένβέρ, πάντοτ' έτοιμ' είμαστε!», «Δόξα στο μαρξισμό - λενινισμό!», «Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!», «Ζήτω τα μαρξιστικά - λενινιστικά κόμματα!» κλπ. Οι αντιπρόσωποι σηκώνονταν όρθιοι .και επευφημούσαν για την ατσάλινη ενότητα Κόμμα - λαός, για τις νίκες του Κόμματος και του λαού μας, για το διεθνές προλεταριάτο και για τούς λαούς που σηκώθηκαν σε επανάσταση και αγωνίζονται αποφασιστικά ενάντια στις υπερδυνάμεις, τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό και τον κινέζικο σοσιαλιμπεριαλισμό, ενάντια στο ρεβιζιονισμό και την αντίδραση.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ Σ.Ε.ΧΟΤΖΙΑ ΣΤΟ 8ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΕΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ Σ.Ε.ΧΟΤΖΙΑ ΣΤΟ 8ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΕΑ - Η ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ T0 ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ Κ...

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Χρόνος 1 Αριθ .φύλλου 2 Φλεβάρης 1982 και Αριθ .φύλλου 3 Μάρτης 1982

ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΜΑΡΞΙΣΤΩΝ - ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

Κριτική σε μερικές θέσεις των Προγραμμάτων του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ
και του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ.

Η πολιτική του αντιδραστικού φασιστικού κόμματος της "Νέας Δημοκρατίας", του κόμματος των δοσιλόγων και των τρίκυκλων, μετά από μια 8ετή διακυβέρνηση της χώρας χρεοκόπησε οριστικά στα μάτια των πλατιών λαϊκών μαζών Παρά την συστηματική προσπάθεια που κατέβαλε το ίδιο για να συγκαλύψει τη φασιστική του φυσιογνωμία και να εμφανιστεί σαν αστικό "δημοκρατικό", κόμμα αλλάζοντας ακόμα και το όνομά του από "EPE" σε "Ν.Δ." δεν κατάφερε για πολύ χρονικό διάστημα να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό. Αν για ελάχιστο χρονικό διάστημα εξαπάτησε τις πλατιές λαϊκές μάζες, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην προδοτική πολιτική των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ και του "Κ"ΚΕ έσ. στη συστηματική βοήθεια που του πρόσφεραν εμφανίζοντας σε ολόκληρη τη διάρκεια της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας και αργότερα τους εκπροσώπους του Κ. Καραμανλή, Π. Κανελλόπουλο, Ε. Βλάχου, Πλυτά, κλπ., σαν αντιφασίστες καθώς και με την προδοτική πολιτική τους "Καραμανλής η τανκς" (Θεοδωράκης).

Το κόμμα της "ΝΔ", σαν κόμμα της μεγάλης αστικής τάξης της χώρας μας, που ήταν και είναι, στο εσωτερικό ακολούθησε, όπως και στο παρελθόν σαν "EPE", μια αντιδραστική φασιστική πολιτική ψηφίζοντας μια σειρά φασιστικούς και αντεργατικούς νόμους, μια πολιτική ωμής καταπίεσης του προλεταριάτου και της φτωχής αγροτιάς και γενικά των εργαζομένων μαζών χτυπώντας με τα ΜΑΤ και την αστυνομία κάθε κινητοποίηση των εργαζομένων για τα δίκαια αιτήματά τους και για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών με αποτέλεσμα στο περσινό γιορτασμό του Πολυτεχνείο τη δολοφονία της νεαρής εργάτριας Σταματίνας Κανελλοπούλου και του Κύπριου φοιτητή Ιάκοβου Κουμή. Ακολούθησε μια πολιτική υπεράσπισης των συμφερόντων των μονοπωλίων, μια πολιτική έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και γενικά των εργαζομένων που μαζί με τη μαζική ανεργία και τον πληθωρισμό οδηγούσε καθημερινά στη χειροτέρευση της κατάστασής τους, στη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση τους.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η "ΝΔ" ακολούθησε την παλιά γνωστή πολιτική της "EPE" απλώς προσαρμοσμένη στη σημερινή διεθνή κατάσταση, την πολιτική της υποτέλειας και του ξεπουλήματος των εθνικών συμφερόντων στους ιμπεριαλιστές, μια πολιτική υποταγής της χώρας μας στον αμερικάνικο και τον δυτικοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, το NATO και την ΕΟΚ. Η εξάρτηση της χώρας περιλαμβάνει και τους τρεις τομείς: οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό. Η χώρα μας έχει μετατραπεί σε στρατιωτική βάση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού με αποτέλεσμα να έχει εξαφανιστεί κάθε ίχνος εθνικής ανεξαρτησίας εξυπηρετώντας τα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στον άγριο ανταγωνισμό του με το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό για σφαίρες επιρροής .

Παράλληλα με την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική υποταγή της χώρας μας στη μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη τις ΕΠΑ και τον δυτικοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, στην ίδια αυτή περίοδο εμφανίστηκαν και προσπάθειες να διεισδύσει, οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά, στη χώρα μας και η άλλη ιμπεριαλιστική υπερδύναμη η ΕΣΣΔ που σαν πολιτικό φερέφωνό της έχει στη χώρα μας το αστικό ρεβιζιονιστικό σοσιαλφασιστικό "Κ"ΚΕ.

Η ολοκληρωτική χρεωκοπία της πολιτικής του αντιδραστικού φασιστικού κόμματος της "ΝΔ", η οικονομική κρίση, η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και η ένταση της ταξικής πάλης του προλεταριάτου ενάντια στην αντιδραστική αστική τάξη για την υπεράσπιση των συμφερόντων του και των δημοκρατικών ελευθεριών, οδήγησαν την άρχουσα καπιταλιστική τάξη στην αναζήτηση , σ’ αυτήν την κρίσιμη γι’ αυτήν κατάσταση, μιας άλλης πολιτικής λύσης. Έκρινε σκόπιμο πως για την καλύτερη εξυπηρέτηση των δικών της ταξικών συμφερόντων και για την εξαπάτηση των πλατιών λαϊκών μαζών, ήταν απαραίτητο να προωθήσει στην κυβέρνηση, άλλα πολιτικά κόμματα, τα οποία από τη μια να μην έχουν δυσφημιστεί στο παρελθόν στα μάτια των πλατιών λαϊκών μαζών και από την άλλη να έχουν όσο το δυνατό μεγάλη λαϊκή βάση και να διακρίνονται από έντονη κοινωνική δημαγωγία για να μπορούν τουλάχιστον για κάμποσο χρονικό διάστημα να συγκαλύπτουν τους πραγματικούς τους ταξικούς σκοπούς. Αυτό το κόμμα η αντιδραστική αστική τάξη της χώρας μας το βρήκε στο πρόσωπο του "σοσιαλιστικού", στην πραγματικότητα όμως μεγαλοαστικού κάματος, του ΠΑΣΟΚ.

Η διαδοχή στην κυβέρνηση της "ΝΔ" από το ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει να προετοιμάζεται εδώ και αρκετά χρόνια από την αστική τάξη με πολύ ραφιναρισμένο τρόπο. Αυτή η θέση επιβεβαιώνεται σαφώς, στον μεν ελληνικό χώρο, από το γεγονός της παραίτησης του Κ. Καραμανλή από αρχηγού της "ΝΔ" και πρωθυπουργού και το πέρασμά του στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, από την καμπάνια του συνόλου σχεδόν του μεγαλοαστικού τύπου της χώρας και ιδιαίτερα του συγκροτήματος Λαμπράκη υπέρ του ΠΑΣΟΚ και τελευταία, λίγο καιρό πριν τις εκλογές, από την προσχώρηση στο ΠΑΣΟΚ μιας από τις πιο σημαίνουσες προσωπικότητες αστικής τάξης της χώρας μας του μεγαλοαστού πολιτικού Γ. Μαύρου, στο δε διεθνή χώρο από την έντονη συντονισμένη προβολή και υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ από το διεθνές κεφάλαιο και ιδιαίτερα από έναν από τους εκφραστές του, την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα πέρα για πέρα μεγαλοαστικό κόμμα, που διακρίνεται από μια έντονη κοινωνική δημαγωγία, υιοθετώντας συνθήματα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, όπως "κοινωνικοποίηση", κλπ. και που επηρεάζει προς το παρόν αρκετά μεγάλες μάζες εργατών, αγροτών, μικροαστικών και άλλων στρωμάτων.

Η μεγάλη επιρροή του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ στους εργάτες και κυρίως στους αγρότες οφείλεται: 1) Στην ανυπαρξία ενός πραγματικά επαναστατικού κόμματος του ελληνικού προλεταριάτου από το 1956 και κατόπιν 2) Στην προδοτική πολιτική της ταξικής συνεργασίας του "Κ"ΚΕ και του "Κ"ΚΕ έσ., της πολιτικής ουράς απέναντι στα αστικά κόμματα και ιδιαίτερα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ που το σερβίρουν στις πλατιές λαϊκές μάζες σαν αντιιμπεριαλιστική δύναμη και σαν επαναστατικό κόμμα που θέλει τάχα το "σοσιαλισμό", 3)στην έντονη κοινωνική δημαγωγία που χαρακτηρίζει το ΠΑΣΟΚ και η οποία προβάλλεται ιδιαίτερα από την αστική τάξη της χώρας μας και από τους λακέδες της προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ και του "Κ"ΚΕ έσ. Την προβολή του ΠΑΣΟΚ σαν αντιιμπεριαλιστικής δύναμης και επαναστατικού κόμματος την ομολογούν ανοιχτά οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ όταν γράφουν: "η συγκέντρωση των πλατύτερων λαϊκών δυνάμεων στα πλαίσια της αντιδεξιάς συσπείρωσης πραγματοποιήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, κύρια σαν αποτέλεσμα των αγωνιστικών κινητοποιήσεων του μαζικού κινήματος. Πραγματοποιήθηκε κάτω από τη βάση του αντιμονοπωλιακού περιεχομένου των λαϊκών αγώνων και του αντιιμπεριαλιστικού χαρακτήρα των στόχων των βασικών δημοκρατικών δυνάμεων, ιδιαίτερα του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ". (Κ. Τζιατζής, "Ρ" 10.5.81).

Ο ισχυρισμός των προδοτών ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ πως το ΠΑΣΟΚ είναι μια αντιιμπεριαλιστική δύναμη και ένα επαναστατικό κόμμα που θέλει και επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι πέρα για πέρα γελοίος και αποκαλύπτει το μέγεθος της προδοσίας τους. Αντίθετα αναλύοντας κανείς το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και αφήνοντας κατά μέρος τη δημαγωγία που το χαρακτηρίζει, διαπιστώνει ότι αυτό είναι ένα πέρα για πέρα αστικό πρόγραμμα, ένα πρόγραμμα διατήρησης και υπεράσπισης του καπιταλισμού, ένα πρόγραμμα "εκσυγχρονισμού" και διαιώνισης του ελληνικού καπιταλισμού, ένα πρόγραμμα υπεράσπισης των συμφερόντων των μεγάλων μονοπωλίων. Επομένως και το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα μεγαλοαστικό, ένα κόμμα εκφραστής των ταξικών συμφερόντων των ελληνικών μονοπωλίων και εχθρός των συμφερόντων των εργατών και αγροτών των οποίων δημαγωγικά ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει τα συμφέροντά τους.

Το ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα της μεγάλης μπουρζουαζίας αυτό το δείχνει και το κυβερνητικό του πρόγραμμα, το όποιο ούτε σε καμιά "μεγάλη αλλαγή" οδηγεί, ούτε στο "σοσιαλισμό" πρόκειται να οδηγήσει, αλλά ούτε και στην καλυτέρευση της κατάστασης των πλατιών λαϊκών μαζών πρόκειται να συμβάλλει. Αυτό είναι ένα πρόγραμμα υπεράσπισης του ελληνικού κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, πρόγραμμα που θα βοηθήσει στην εξασφάλιση και αύξηση των κερδών των μονοπωλίων , ντόπιων και ξένων, πρόγραμμα έντασης της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου, πρόγραμμα που θα συμβάλλει ακόμα περισσότερο στην αύξηση της μαζικής ανεργίας και στην πτώση του πραγματικού μισθού των έργα των , πρόγραμμα που θα συμβάλλει ακόμα περισσότερο στην χειροτέρευση της κατάστασης ιών πλατιών εργαζομένων μαζών, στην απόλυτη και σχετική εξαθλίωση του προλεταριάτου.

Ο μύθος της "μεγάλης αλλαγής", η "αντικαπιταλιστική" δημαγωγία και οι "σοσιαλιστικές" φράσεις, δεν μπορούν να κρύψουν το αντιδραστικό αστικό περιεχόμενο του εκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ.

Στη δημιουργία και διάδοση του μύθου της περιβόητης "αλλαγής" συνέβαλαν και συμβάλλουν ακόμα καθημερινά τα ρεβιζιονιστικά προδοτικά κόμματα "ΚΚΕ και "Κ"ΚΕ έσ. Και τα δικά τους εκλογικά προγράμματα, είναι προγράμματα πέρα για πέρα αντιδραστικά ρεφορμιστικά που δεν οδηγούν σε καμιά "αλλαγή", πολύ περισσότερο δεν οδηγούν στον "σοσιαλισμό", είναι προγράμματα που εξωραΐζουν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό και εμφανίζοντάς τον σαν "αλλαγμένο " σαν "σοσιαλισμό", επιδιώκουν να απομακρύνουν το προλεταριάτο από την επαναστατική ταξική πάλη και να συγκαλύψουν την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων.

Όπως είναι γνωστό, η προδοτική πολιτική της ταξικής συνεργασίας των προδοτών ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ χρονολογείται από το 1956, δηλ. από τότε που το ΚΚΕ (1918 - 1956} εκφυλίστηκε σ’ ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, σ’ ένα κόμμα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, με τη βίαιη επιβολή σ’ αυτό της αντεπαναστατικής προδοτικής ρεβιζιονιστικής γραμμής του "ειρηνικού δρόμου" του 20ου συνεδρίου του "Κ"ΚΣΕ. Από τότε ολόκληρη η πραχτική πολιτική του δράση μέχρι σήμερα, πέρα από την οποία δημαγωγία, ήταν και είναι πολιτική ταξικής συνεργασίας με την αντιδραστική αστική τάξη της χώρας μας, πολιτική εξυπηρέτησης των ταξικών της συμφερόντων της και ταυτόχρονα πολιτική προδοσίας των συμφερόντων του προλεταριάτου, πολιτική σαμποταρίσματος και στραγγαλίσματος των αγώνων του.

Δε θα παραθέσουμε άλλα κείμενα του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ, που όλα βέβαια δείχνουν ξεκάθαρα την προδοτική πολιτική της ταξικής συνεργασίας και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της αντιδραστικής αστικής τάξης της χώρας μας και των σοβιετικών σοσιαλιμπεριαλιστών, αλλά θα περιοριστούμε μόνο σύντομα σ’ένα γελοίο, ανόητο αντιδραστικό αλλά και πολύ αποκαλυπτικό χρονογράφημα του «Ριζοσπάστη» γραμμένο από τον «ταλαντούχο» ρεβιζιονιστή Ν .Φιλικό, ψευδώνυμο του Νίκου Παπαπερικλή με αφορμή το «χαρμόσυνο γεγονός» του γάμου των αντιδραστικών μεγαλομπουρζουάδων Χριστίνας Ωνάση και Σεργκέϊ Καούζωφ με τον εξίσου «θαυμάσιο», «τρυφερό» τίτλο «Χριστίνα ...». Σ’ αυτό το χρονογράφημα υμνολογία της μεγαλοεφοπλίστριας Χ. Ωνάση και του σοβιετικού μεγαλοαστού Σ. Καούζωφ, ο ρεβιζιονιστής Ν. Π., ανάμεσα στ’άλλα φαιδρά και αντιδραστικά γράφει ότι τον γάμο αυτών των μεγαλοαστών "οι απλοί άνθρωποι της γειτονιάς, τον γλεντάν, τον χαίρονται.... και χαίρονται το ειδύλλιο .....και εύχονται στο ζευγαράκι.....σαν τα ψηλά βουνά" ("Ριζοσπάστης" 6.8.78). Οι «απλοί άνθρωποι της γειτονιάς», λοιπόν , έτσι λέγονται στη γλώσσα των προδοτών ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ, οι προλετάριοι, «γλεντάν» τάχα και «χαίρονται» για τον γάμο των αντιδραστικών μεγαλοαστών Χ. Ωνάση και Σ. Καούζωφ. Φαίνεται πως «χαίρονται» (!!) οι εργάτες επειδή η αντιδραστική αστική τάξη τους ρουφάει σαν βδέλλα το αίμα τους. Και ακόμα πως δήθεν τους εύχονται να ζήσουν «σαν τα ψηλά βουνά». Δεν υπάρχει απολύτως καμία αμφιβολία, ότι η αποστάτρια προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα του Φλωράκη εύχεται, θέλει και κάνει το πάν για να ζήσει ο ελληνικός καπιταλισμός, στο πρόσωπο της μεγαλοεφοπλίστριας Χ. Ωνάση, «σαν τα ψηλά βουνά», δηλ. αιώνια, να μην ανατραπεί ποτέ και ακόμα πως θέλει και κάνει το πάν να επεκταθεί και να διατηρηθεί αιώνια, στο πρόσωπο βέβαια του σοβιετικού μεγαλοαστού Σ. Καούζωφ, η κυριαρχία του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού στον κόσμο. Ζήτω λοιπόν ο ελληνικός καπιταλισμός και ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, αυτή είναι η προδοτική γραμμή των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ. Όμως το ελληνικό και το διεθνές προλεταριάτο μισούν τους ταξικούς τους εχθρούς, τους καπιταλιστές και τους ιμπεριαλιστές και τους λακέδες τους σύγχρονους ρεβιζιονιστές και εντείνουν την πάλη τους για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού και μαζί με αυτούς θα θάψουν σίγουρα και όλους τους προδότες και αποστάτες.

Η προδοσία των Επαναστατικών Αρχών του Μαρξισμού - Λενινισμού από το "Κ"ΚΕ και το "Κ"ΚΕ έσ. έφτασε στο αποκορύφωμα με την ανοιχτή προδοτική δήλωση υποταγής στην αντιδραστική αστική τάξη της χώρας μας που κατέθεσαν στον Άρειο Πάγο με βάση το αντιδραστικό φασιστικό νομοθετικό διάταγμα 59/1974 "περί συστάσεως και επαναλειτουργίας πολιτικών κομμάτων". Το αντιδραστικό αυτό φασιστικό νομοθετικό διάταγμα λέει: "Τα πολιτικά κόμματα, υφιστάμενα ή εφεξής ιδρυόμενα, υποχρεούνται, όπως καταθέσουν δήλωσιν περιλαμβάνουσαν ότι αί άρχαί του κόμματος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν, αποσκοπούσαν εις την βία, κατάληψιν της εξουσίας η την ανατροπήν του ελεύθερου δημοκρατικού πολιτεύματος" ("Ρ" 19.10.74). Θυμίζουμε εδώ ότι για αυτές τις δηλώσεις η μοναρχοφασιστική αντίδραση της χώρας μας ντουφέκισε, εξόντωσε και βασάνισε αρκετές χιλιάδες κομμουνιστές και αντιφασίστες. Πριν κατατεθεί η επαίσχυντη προδοτική αυτή δήλωση υποταγής των ρεβιζιονιστών στα μονοπώλια, ο ρεβιζιονιστής δικηγόρος Δ. Ε. Γαλανόπουλος διακήρυσσε από τις στήλες του «Ριζοσπάστη», ότι «τα κόμματα είναι ελεύθερες ανώσεις πολιτών που αποσκοπούν στην κατάληψη της εξουσίας, μέσα από μια εκλογική διαδικασία» και ότι «το θέμα δεν είναι ότι τα κόμματα του λαού επιδιώκουν την εξασφάλιση της εξουσίας με ειρηνικά μέσα» ("Ρ" 26.9.74). Εδώ οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ, αφήνοντας κατά μέρος τη δημαγωγία, ομολογούν ανοιχτή, ότι υιοθετούν τις αντιμαρξιστικές προδοτικές «θεωρίες» της σοσιαλδημοκρατίας για «κοινοβουλευτική ειρηνική» κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο και απορρίπτουν τη βίαιη επανάσταση.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο, όπου τα ρεβιζιονιστικά κόμματα, συμμετέχοντας ή επιδιώκοντας να συμμετάσχουν στις αστικές κυβερνήσεις για να διαχειριστούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, περνούν πλέον οριστικά ανοιχτά με το μέρος της. Στη Φιλανδία και στη Γαλλία τα ρεβιζιονιστικά κόμματα συμμετέχουν στις αστικές κυβερνήσεις και διαχειρίζονται και υπερασπίζουν τα ταξικά συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας τους ενάντια στο προλεταριάτο και τις πλατιές εργαζόμενες μάζες. Και στη χώρα μας, το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ εκλιπαρούσε καθημερινά το αστικό κόμμα το ΠΑΣΟΚ να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού για να διαχειρίζονταν από κοινού τις υποθέσεις της αστικής τάξης, πράγμα που αναγκάστηκε να το παραδεχτεί ακόμα και δημόσια, σε συνέντευξή του στους ξένους και έλληνες δημοσιογράφους , ο αποστάτης ρεβιζιονιστής προδότης Φλωράκης. Είπε: "εμείς τη συνεργασία με τις άλλες δυνάμεις της αλλαγής, τις δημοκρατικές προοδευτικές δυνάμεις την επιζητούμε επίμονα. Ίσως και να παρεξηγούμαστε ότι κάπως την εκλιπαρούμε" ("Ρ" 24.9.81).

Για την συμμετοχή του Μιλεράν στην αστική κυβέρνηση της Γαλλίας ο Λένιν έγραφε: "Ο Μιλεράν πρόσφερε ένα θαυμάσιο δείγμα αυτού του πρακτικού μπερνσταϊνσμού - δικαιολογημένα λοιπόν και ο Μπερνστάιν και ο Φόλμαρ έσπευσαν με τόσο ζήλο να υπερασπίσουν και να εξυμνήσουν τον Μιλεράν! Πραγματικά: αν η σοσιαλδημοκρατία στην ουσία είναι απλώς ένα κόμμα μεταρρυθμίσεων και πρέπει να έχει το θάρρος να το αναγνωρίσει αυτό ανοιχτά, τότε ο σοσιαλιστής όχι μόνο έχει το δικαίωμα να συμμετάσχει σε αστική κυβέρνηση, αλλά οφείλει και να το επιδιώκει διαρκώς" (Λένιν, Τι να κάνουμε;, σελ. 13).

Η συμμετοχή των ρεβιζιονιστικών κομμάτων, όπως στην Φιλανδία και στη Γαλλία, η επιδίωξή τους να συμμετάσχουν στις αστικές κυβερνήσεις αποδιώχνει ότι στην πραγματικότητα αυτά , είναι κόμματα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, μόνο που δεν το αναγνωρίζουν ανοιχτά γιατί θέλουν να εξαπατούν τους εργάτες. Η συμμετοχή τους στις αστικές κυβερνήσεις αποτελεί, όπως έλεγε ο Λένιν, "ένα θαυμάσιο δείγμα πραχτικού μπερνσταϊνσμού", δηλ. ότι αυτά έχουν ο ρ ι σ τ ι κ ά πλέον μετατραπεί σε κόμματα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων και συμμετέχουν στις αστικές κυβερνήσεις για να διαχειριστούν τις υποθέσεις της αντιδραστικής αστικής τάξης με σκοπό την "καλύτερη" λειτουργία του καπιταλισμού, την υπεράσπιση , στερέωση και διαιώνισή του και για την αύξηση των υπερκερδών των μονοπωλίων μέσω της έντασης της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου και όχι, όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται για να εξαπατήσουν το προλεταριάτο και τις εργαζόμενες μάζες, να "αγωνιστούν" για την καλυτέρευση της κατάστασης των πλατιών λαϊκών μαζών και την περιβόητη "αλλαγή" που θα "ανοίξει" τάχα το δρόμο προς το "σοσιαλισμό", όπως λένε οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ.

Η παραπάνω μαρξιστική - λενινιστική θέση επιβεβαιώνεται πλέρια από την ως τα τώρα ιστορική πείρα, η οποία δείχνει ξεκάθαρα ότι η συμμετοχή της σοσιαλδημοκρατίας, εδώ και δεκαετίες, στις αστικές κυβερνήσεις ή ο σχηματισμός αυτοδύναμων σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων και ακόμα η συμμετοχή του ρεβιζιονιστικού "Κ"Κ Φιλανδίας από το 1965 στην αστική κυβέρνηση της Φιλανδίας και πρόσφατα ο σχηματισμός κυβέρνησης στη Γαλλία από το σοσιαλιστικό κόμμα του Μιτεράν και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΓ του Μαρσαί, δεν οδηγεί ούτε σε καλυτέρευση της κατάστασης των πλατιών λαϊκών μαζών, πολύ περισσότερο δεν οδηγεί στο σοσιαλισμό. Σ’ αυτές τις χώρες δεν έχει επέλθει ούτε μελλοντικά πρόκειται να επέλθει απολύτως καμιά αλλαγή στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Διατηρείται όπως και πριν η καπιταλιστική ιδιοκτησία (ατομική και κρατική) στα μέσα παραγωγής και η κυριαρχία των καπιταλιστών, διατηρείται η εκμετάλλευση του προλεταριάτου από την αστική τάξη, αναπαράγονται οι ίδιες ταξικές σχέσεις, οι καπιταλιστές παραμένουν καπιταλιστές, κάτοχοι των μέσων παραγωγής και οι εργάτες παραμένουν όπως και πριν, προλετάριοι, μισθωτοί σκλάβοι του κεφαλαίου και κατά συνέπεια διατηρούνται όλες οι μόνιμες πληγές του καπιταλισμού, όπως κρίσεις, πληθωρισμός, μαζική ανεργία, φτώχια και εξαθλίωση και ένα σωρό άλλα κακά. Αυτό το ομολόγησε ανοιχτά και ο προδότης ρεβιζιονιστής Μαρσαί, αυτός ο λακές των γαλλικών μονοπωλίων και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού, στο πρόσφατο συνέδριο του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΓ λέγοντας "ότι η δράση της κυβέρνησης πηγαίνει στο σωστό δρόμο (διάβαζε: το δρόμο της υπεράσπισης του καπιταλισμού στη Γαλλία και της αύξησης των υπερκερδών των γαλλικών μονοπωλίων) αλλά θέματα όπως η ανεργία, ο πληθωρισμός, η απουσία δημοκρατίας στις επιχειρήσεις εξακολουθούν να παραμένουν κρίσιμα" ("Ρ" 4,2.82). Αυτά δεν πρόκειται να επαλειφθούν, θα παραμείνουν και στο μέλλον εφόσον διατηρούνται άθιχτες οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και οι σχέσεις ιδιοχρησίας στη Γαλλία. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, ο πληθωρισμός κλπ. δεν μπορούν να επαλειφθούν στα πλαίσια του καπιταλισμού. Για να εξαλειφθούν πρέπει να ανατραπεί ο καπιταλισμός με βίαιη επανάσταση από το προλεταριάτο να τ σ α κ ι σ τ ε ί η αστική κρατική μηχανή και να εγκαθιδρυθεί η Δικτατορία του Προλεταριάτου και να αρχίσει ύστερα η οικοδόμηση του Σοσιαλισμού. Και ακριβώς αυτό είναι που δεν θέλει ο προδότης ρεβιζιονιστής Μαρσαί και οι σύντροφοί του στη χώρα μας προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ.

Το γεγονός ότι ρεβιζιονιστές προπαγανδίζουν τις αστικές θεωρίες για ανάπτυξη του καπιταλισμού "χωρίς" κρίσεις, ότι στα πλαίσιά του μπορούν να επαλειφθούν η ανεργία και ο πληθωρισμός, δείχνει ότι αυτοί δεν έχουν προδώσει μόνο τις επαναστατικές αρχές του Μαρξισμού - Λενινισμού, αλλά κάτι περισσότερο: έχουν γίνει απολογητές του σάπιου, ετοιμοθάνατου και καταδικασμένου σε εξαφάνιση καπιταλισμού.

Αναλύοντας στη συνέχεια, από μαρξιστική σκοπιά, τα εκλογικά προγράμματα του ΠΑΣΟΚ και του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ θα διαπιστώσουμε ότι ούτε στη χώρα μας θα αλλάξει τίποτε προς την κατεύθυνση κάποιας "αλλαγής" που θα "ανοίξει" τάχα το δρόμο προς το "σοσιαλισμό", ούτε τα θεμέλια του καπιταλισμού θα θιχθούν ο ύ τ ε η χώρα θα βγει από την οικονομική κρίση, ούτε η μαζική ανεργία και ο πληθωρισμός θα επαλειφθούν, δ έ ν θα αλλάξει τίποτε προς όφελος των εργατών από το σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο ύ τ ε θα άλλαζε τίποτε έστω κι αν έπαιρνε μέρος σ΄ αυτή την κυβέρνηση το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ. Αντίθετα θα εντείνονταν η εκμετάλλευση των εργατών και θα αυξάνονταν τα υπερκέρδη των μονοπωλίων και θα χειροτέρευε η κατάσταση των πλατιών λαϊκών μαζών, θα συνέβαινε ακριβώς αυτό που συμβαίνει τώρα με το ΠΑΣΟΚ δηλ. δεν πρόκειται να γίνει καμία "αλλαγή" , πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να "ανοίξει ο δρόμος προς το σοσιαλισμό", όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται, το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ για να εξαπατήσουν τις λαϊκές μάζες με σκοπό να τις απομακρύνουν από την επαναστατική ταξική πάλη. Το πρόσφατο παράδειγμα της Γαλλίας το δείχνει πολύ ξεκάθαρα.

Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ούτε μαρξιστικό ούτε αντιιμπεριαλιστικό, όπως ισχυρίζονται οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ. Ο ρεβιζιονιστής Γ. Σταματάκης παραθέτοντας στο "Ρ" το παρακάτω απόσπασμα από την ομιλία του Παπανδρέου στην Καλαμπάκα τον Οχτώβρη του 1980 , όπου ανάμεσα στα άλλα είπε ότι "το ΠΑΣΟΚ έχει σκοπό να παραδώσει την εξουσία στο λαό, δηλ. να φτιάξει δημοκρατικούς θεσμούς, λαϊκής συμμετοχής στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης, στο επίπεδο των συνδικάτων, έτσι ώστε στα πλαίσια ενός γνήσιου δημοκρατικού προγραμματισμού να προχωρήσουμε στην πορεία που οδηγεί στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό και την εθνική ανεξαρτησία" (Παπανδρέου), γράφει ότι "δεν είναι τυχαίο που γι’ αυτές ακριβώς τις θέσεις η κυβέρνηση κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ για "αντικοινοβουλευτισμό". Πρόκειται αναμφισβήτητα, για θετικές διακηρύξεις" (Σταματάκης, "Ρ" 9.5.81). Από το παραπάνω σχόλιο του ρεβιζιονιστή Σταματάκη προκύπτει, ότι το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ έχουν τις ίδιες θέσεις τόσο για τη λεγόμενη "αλλαγή" όσο και για το "σοσιαλισμό" τους. Και αλλού οι ρεβιζιονιστές γράφουν: "κι ο πολυ-κομματισμός; όσο κι αν ψάξει κανείς, δε θα βρει πουθενά στις θέσεις μας, την άποψη, που κακόβουλα μας αποδίνουν, ότι τάχα το μονοκομματικό σύστημα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την νίκη και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Στα άλλα αριστερά και προοδευτικά κόμματα που επίμονα και από τώρα καλούμε σταθερά σε συνεργασία και κοινή δράση, δεν βλέπουμε μόνο "προσωρινούς" συμμάχους για τους άμεσους στόχους της αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατικής πάλης. Δε θέλουμε - ούτε θεωρούμε από τώρα αναπόφευκτο - σε μια μελλοντική φάση του αγώνα, να βρεθούμε σε αντίπαλα στρατόπεδα. Αντίθετα, επιδιώκουμε να γίνει ρεαλιστική προοπτική μιας μακρόχρονης συνεργασίας, που μπορεί και πρέπει να εδραιωθεί και στη διάρκεια της νέας κοινωνίας" (Θ. Γιαλκέλτσης, "Ρ" 28.6.81 ). Σαν "νέα κοινωνία" εννοεί ο ρεβιζιονιστής Γιαλκέτσης προφανώς τον "πλουραλιστικό σοσιαλισμό" του "Κ"ΚΕ δηλ. τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό και το αστικό κοινοβούλιο. Εδώ οι προδότες ρεβιζιονιστές του "Κ"ΚΕ αποφεύγουν να κατονομάσουν τα άλλα αστικά και ρεβιζιονιστικά κόμματα που θα οικοδομήσουν το "σοσιαλισμό" τους. Αυτά είναι όλα τα άλλα έκτος της δεξιάς, όπως ΠΑΣΟΚ, ΕΔΑ, "Κ"ΚΕ έα, ΚΟΔΗΣΟ, ΕΔΗΚ κλπ.

Πέρα από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος ο Παπανδρέου είναι ένας αστός πολιτικός, ικανός και μεγάλος δημαγωγός, αντιμαρξιστής και αντικομουνιστής. Αυτό το επιβεβαιώνουν όλα τα γραφτά του καθώς επίσης και η εχθρότητά του απέναντι στη Δικτατορία του Προλεταριάτου (κοίτα Α. Παπανδρέου ,"ο Μαρξ ο Λένιν και η "δικτατορία του προλεταριάτου", στο: «Μετάβαση στο σοσιαλισμό», σελ. 7-14), ο αντισταλινισμός και κατά συνέπεια ο αντικομουνισμός του ("δεν μπορούσα να δεχτώ τον ολοκληρωτισμό και την βαναυσότητα του Στάλιν" στα "Τα Νέα" 20.10.81) καθώς και η ερμηνεία που δίνει για την σημερινή οικονομική κρίση υπερπαραγωγής της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, αναζητώντας τις ρίζες, όπως και κάθε αστός οικονομολόγος, όχι στην ίδια την ουσία του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και συγκεκριμένα στην αντίφαση μεταξύ του κοινωνικού χαραχτήρα της παραγωγής και του καπιταλιστικού χαραχτήρα ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής, αλλά σε εξωτερικές αιτίες και στην πολιτική της "Νέας Δημοκρατίας" (" Τα Νέα" 14.12.81 ). Σύμφωνα λοιπόν με τον Παπανδρέου αν δεν υπήρχε η παγκόσμια οικονομική κρίση, τα διάφορα προβλήματα της χώρας μας και η πολιτική της "Ν.Δ", τότε ο ελληνικός καπιταλισμός δεν θα περνούσε κρίση, θα αναπτύσσονταν δήθεν "χωρίς κρίσεις". Αναφερθήκαμε εδώ μόνο σύντομα στον Παπανδρέου χωρίς να έχουμε την πρόθεση να ασχοληθούμε με την κριτική όλων των απόψεών του, πράγμα που θα άξιζε σίγουρα τον κόπο λόγο των συγχύσεων που επικρατούν.

Το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, όπως τονίσαμε παραπάνω και θα ασχοληθούμε αναλυτικά πιο κάτω, δεν είναι πρόγραμμα που θα οδηγήσει τη χώρα στη "Μεγάλη Αλλαγή", πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να την οδηγήσει στο "σοσιαλισμό" όπως ισχυρίζεται ο Παπανδρέου. Αυτό το ομολογούν και οι ίδιοι οι αστοί. Ο γνωστός θεωρητικός του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού Π. Κανελλόπουλος (κοίτα άρθρα Δ. Γληνού "ο φασισμός και η ιδεολογία ενός "κοινωνιολόγου" , "ο έλληνικός έθνικοσοσιαλισμός" 1936), ένας από τους διαλεχτούς πνευματικούς και πολιτικούς στυλοβάτες της μοναρχοφασιστικής αντίδρασης στη χώρα μας δήλωσε στη Βουλή, μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου, ότι οι αλλαγές που θέλει το ΠΑΣΟΚ "όλες είναι θεσμικές, δεν είναι δομικές", δεν επιδιώκει να μετατρέψει "το σύστημα της ελεύθερης συναλλαγής (εννοεί τον καπιταλισμό) σε σύστημα σοσιαλιστικό" ("Πολιτικά Θέματα" 3.12. 81, σελ. 33-34). Ο ρεβιζιονιστής Ανδρουλάκης σχολιάζοντας αυτές τις δηλώσεις του Π. Κανελλόπουλου στη Βουλή γράφει: "ο Π. Κανελλόπουλος, καθησυχαστικός , προσπάθησε να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ θέλει απλώς θεσμικές κι όχι δομικές αλλαγές και πως είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα" (Μ. Ανδρουλάκης, "Ρ" 29.11.81). Ο ρεβιζιονιστής Ανδρουλάκης προφανώς διαφωνεί με την γνώμη του Π. Κανελλόπουλου και θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αστικό αλλά επαναστατικό κόμμα που επιδιώκει την "αντιιμπεριαλιστική αλλαγή" και τον "σοσιαλισμό", δηλ. θα κάνει "δομικές αλλαγές".

Μια παρένθεση εδώ. Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ θεωρούν τον φασίστα Π.Κανελλόπουλο άστο "δημοκράτη" και εκπρόσωπο της λεγόμενης "φωτισμένης δεξιάς" και έφτασαν στο σημείο να αναδημοσιεύσουν στο "Ρ" μια συνέντευξη του Π.Κανελλόπουλου από την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" στην οποία έλεγε ότι δεν θυμάται αν αποκάλεσε το κολαστήρι του Μακρονησιού "Παρθενώνα της νεώτερης Ελλάδας". Ο "Ρ" γράφει: «ο κ. Κανελλόπουλος τονίζει ότι αν πράγματι αποκάλεσε το Μακρονήσι "Παρθενώνα της νεώτερης Ελλάδας", τόσο η φράση αυτή όσο και εκείνη του Γ. Παπανδρέου ("ο Δεκέμβριος ήταν ευλογία Θεού"), είναι εξίσου απαράδεκτες" ("Ρ" 1.4.81). Ψεύδεται και ο φασίστας Κανελλόπουλος και οι προδότες ρεβιζιονιστές του "Κ"ΚΕ που ισχυρίζονται ότι δεν είπε ο Κανελλόπουλος ότι το Μακρονήσι είναι "Παρθενώνας της νεώτερης Ελλάδας". Και αυτό έχει πει ο Κανελλόπουλος και άλλα χειρότερα και πιο εξοργιστικά, όπως "το έργον της Μακρονήσου, αναγνωριζόμενον ήδη διεθνώς ως παράδειγμα και πρότυπον άξιον μιμήσεως" ("Σκαπανεύς" Σεπτέμβρης 1949), "το υπέροχον αυτό σχολείον εθνικής μετανοίας και αναβαπτίσεως των ασώτων υιών της Ελλάδος" (εννοεί τους κομμουνιστές και γενικά τους αντιφασίστες) κλπ. Ο Π. Κανελλόπουλος ήταν από τους εμπνευστές και οργανωτές των εγκλημάτων και της πρωτοφανούς θηριωδίας στο κολαστήρι του Μακρονησιού, και που αποπειράθηκε ακόμα να τους δώσει "θεωρητικό" υπόβαθρο, απόδειξη βέβαια και πάλι των φασιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών του αντιλήψεων. Τα παραπάνω δείχνουν ότι οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ έχουν σφιχταγκαλιαστεί με τους φασίστες σαν τον Π. Κανελλόπουλο και ένα σωρό άλλους και προσπαθούν να τους σερβίρουν στους εργάτες και στον ελληνικό λαό σαν "δημοκράτες" και σαν "αθώες περιστερές".

Ένας άλλος επίσης αστός καθηγητής ο Σ. Καράγιωργας θεωρεί "ότι το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την ευθύνη της διαχείρισης του ελληνικού καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού" και ότι το ΠΑΣΟΚ είναι "εναλλαγή για εκσυγχρονισμό του καπιταλισμού" (Αυγή, 13.12.81).

Το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι το "όραμα της Μεγάλης Αλλαγής" του, το "συνθέτουν" "η κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και η Κοινωνική Απελευθέρωση, ο Σοσιαλιστικός Μετασχηματισμός" και πως ο δρόμος για τον "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό" θα "είναι ειρηνικός και δημοκρατικός" και πως εκεί θα φτάσει χρησιμοποιώντας σαν "μοχλούς", τον "δημοκρατικό προγραμματισμό" (Διακήρυξη κυβερνητικής πολιτικής, σελ. 21), την "κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας", τον "εκδημοκρατισμό του δημοσίου τομέα" (στο ίδιο σελ. 18-19), την "αποκέντρωση" (στο ίδιο σελ. 18) και την "συμφιλίωση λαού και στρατού" (στο ίδιο σελ. 46) και έτσι θα αρχίσει το ΠΑΣΟΚ να οικοδομεί το "σοσιαλισμό" του.

Και το εκλογικό πρόγραμμα του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ ταυτίζεται με εκείνο του ΠΑΣΟΚ, με ορισμένες μόνο διαφορετικές φραστικές διατυπώσεις. Γράφουν: "για να φύγει η δεξιά από την κυβερνητική εξουσία, για να σχηματιστεί μια δημοκρατική κυβέρνηση ουσιαστικής αλλαγής, για να εφαρμοστεί μια πολιτική εθνικής ανεξαρτησίας, εκδημοκρατισμού, εξάλειψης της ασυδοσίας των μονοπωλίων, βελτίωση της ζωής του λαού" (ΚΟΜΕΠ,6/81 σελ. 3). Στη λεγόμενη "ουσιαστική αλλαγή" της, η προδοτική κλίκα του Φλωράκη θα φθάσει μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου, του "εκδημοκρατισμού του κρατικού μηχανισμού", του "δημοκρατικού προγραμματισμού", των "εθνικοποιήσεων", και όλα αυτά τα μέτρα θα οδηγήσουν σύμφωνα με αυτούς στην "εξάλειψη της ασυδοσίας των μονοπωλίων", στη "βελτίωση της ζωής του λαού", θα οδηγήσουν στην περιβόητη "αλλαγή" τους (ΚΟΜΕΠ, 6/81 σελ, 3-15). Για τον κοινοβουλευτικό περίπατο που θα οδηγήσει τάχα στην "αλλαγή" και ύστερα στο "σοσιαλισμό" το ΠΓ του "Κ"ΚΕ τονίζει: "η εκλογική νίκη της Κυριακής και ο σχηματισμός νέας κυβέρνησης, δημιουργούν νέα κατάσταση. Δημιουργούνται προϋποθέσεις για το ξεκίνημα μιας δημοκρατικής πορείας του τόπου στο δρόμο της αλλαγής" (ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ. 3). Ύστερα η "αλλαγή" τους θα "ανοίξει" και πάλι "ειρηνικά" το δρόμο , σταδιακά "για τη δημοκρατία του λαού και το σοσιαλισμό" (Δ. Σαρλής, ΚΟΜΕΠ 6/81 σελ. 23). Για το πότε θα πραγματοποιηθεί το εκλογικό πρόγραμμα του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ και σε τί σχέση βρίσκεται αυτό με το πρόγραμμα της "αλλαγής" τους γράφουν: "όσον άφορα το κόμμα μας, δεν βάζει σαν στόχο του, ούτε να γίνει την επομένη των εκλογών ο σοσιαλισμός, ούτε να αρχίσει να εφαρμόζεται ολόκληρο το πρόγραμμα της Δημοκρατίας του λαού. Είμαστε και εμείς εχθροί "άκαιρων αλμάτων" ή πιο σωστά κάθε είδους τυχοδιωκτισμού" (Ν. Κοτζιάς, "Ρ" 10.7,81). Σημειώνουμε εδώ ότι οι ρεβιζιονιστές ωσότου να οικοδομήσουν το "σοσιαλισμό" τους, διατυπώνουν τρία στάδια: "ουσιαστική αλλαγή", "δημοκρατία του λαού", "σοσιαλισμός".

Οι βασικές θέσεις του εκλογικού προγράμματος του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ για την "αλλαγή" είναι οι
ί δ ι ε ς με εκείνες του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ. Αυτό το ομολογούν ανοιχτά και οι ίδιοι οι ρεβιζιονιστές. Σε μια απάντησή του "Ριζοσπάστη" σ’ έναν συντάχτη του "Βήματος" που δημοσίευσε άρθρο στις 8.6.81 για τις σχέσεις ΠΑΣΟΚ και "Κ"ΚΕ διαβάζουμε: "γιατί αν του έριχνε έστω και μια ματιά (εννοεί του εκλογικού προγράμματος του "Κ"ΚΕ) θα διαπίστωνε, ότι οι βασικές θέσεις του εκλογικού προγράμματος δεν διαφέρουν από επίσημες παλιότερες διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ" ("Ρ" 14.6.81), και αλλού γράφουν: "στα καθήκοντα που πρέπει να εκπληρώσει μια δημοκρατική κυβέρνηση υπήρξε στο παρελθόν ανάμεσα στο ΚΚΕ και στις διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ σύμπτωση απόψεων. Όπως, η ανάγκη του εκδημοκρατισμού της χώρας, αποχουντοποίηση των κρατικών μηχανισμών, ορισμένα μέτρα αντιμονοπωλιακού χαρακτήρα, μέτρα ανακούφισης των εργαζομένων και ανάπτυξης της χώρας, κ.ο.κ. Αυτό που θέλει το ΚΚΕ είναι αυτές οι διακηρύξεις να γίνουν πράξη. Να μην υπάρχουν υποχωρήσεις, τέτοιες που να "νοθεύουν" τις θέσεις που είχε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν" (Ν. Κοτζιάς "Ρ" 10.7.81). Σύμφωνα λοιπόν με τους ρεβιζιονιστές το περιεχόμενο της "αλλαγής" είναι το ίδιο, τόσο για το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑ ΣΟΚ όσο και για το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ. Μόνο για την πραγματοποίηση αυτού του καθήκοντος, δηλ. "της ήττας της δεξιάς" (Ν. Κοτζιάς, στο ίδιο) και του "ανοίγματος του δρόμου για μια πραγματικά δημοκρατική στροφή" υπήρξαν διαφορετικές απόψεις. Το μεν ΠΑΣΟΚ "διατυπώνει τη θέση η αλλαγή μπορεί και πρέπει να γίνει μόνο από το ΠΑΣΟΚ" (Ν. Κοτζιάς, "Ρ" 10.7.81), το δε ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ διατυπώνει τη θέση η "αλλαγή" μπορεί να γίνει "με την συνεργασία των δυνάμεων της αλλαγής" (Ν. Κοτζιάς, "Ρ" 10.7.81), εννοεί πρώτα και κύρια το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ καθώς και όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις της χώρας εκτός της "ΕΠ" και της "ΝΔ".

Εξάλλου αν το εκλογικό πρόγραμμα του ρεβιζιονιστικού "Κ" Κ Ε δεν ήταν το ίδιο με εκείνο του ΠΑΣΟΚ δεν είχε νόημα να θέλει και να επιμένει μόνιμα για το σχηματισμό κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - "Κ"ΚΕ. Οι προστριβές μεταξύ του "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκαν από την άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί με το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ. Για το πόσο βιάζεται και πόσο έντονα ενδιαφέρεται η ρεβιζιονιστική κλίκα του Φλωράκη να διαχειριστεί τα συμφέροντα και τις υποθέσεις των ελληνικών μονοπωλίων, φαίνεται καθαρά σε μια συνέντευξή του στην "Ελευθεροτυπία" που αναδημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ, όταν λέει: "φυσικό είναι λοιπόν, να διεκδικούμε και να δικαιούμαστε να συμμετέχουμε στη διακυβέρνηση της χώρας" (ΚΟΜΕΠ, 9/81, σελ. 6). Δεν υπάρχει καμιά αντίρρηση ότι το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ σαν κόμμα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που είναι δικαιούται να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας, δηλ. να συμμετέχει στη διαχείριση των υποθέσεων της αντιδραστικής αστικής τάξης και στην υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων και την αύξηση των υπερκερδών των μονοπωλίων που προέρχονται από την ένταση της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου. Εκεί που υπάρχει σοβαρή αντίρρηση και απορρίπτουμε κατηγορηματικά αυτή την άποψη - και τονίζουμε εδώ ότι η προδοτική κλίκα του Φλωράκη ψεύδεται συνειδητά -είναι πως οι συμμετοχή τους στην αστική κυβέρνηση θα συμβάλλει τάχα στην καλυτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης και των πλατιών εργαζομένων λαϊκών μαζών και θα ανοίξει "ειρηνικά το δρόμο στο σοσιαλισμό". Η συμμετοχή του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ στην αστική κυβέρνηση θα ήταν μια επιπλέον χειροπιαστή απόδειξη της προδοτικής πολιτικής του γραμμής, θα ήταν όπως έλεγε ο Λένιν "έμπρακτος μπερνσταϊνσμός". Μπαίνοντας ανοιχτά στην υπηρεσία των ελληνικών μονοπωλίων θα συντελούσε οπωσδήποτε σύντομα στη διάλυση της πλάνης στις γραμμές των εργατών, πως το "Κ"ΚΕ είναι κόμμα της εργατικής τάξης.

Ο αντιδραστικός μύθος που καλλιέργησαν και καλλιεργούν το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ πως η "αλλαγή" τους θα εξυπηρετήσει "τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού, των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων" και ότι θα "θίξει στον ίδιο βαθμό τα συμφέροντα της ντόπιας μονοπωλιακής ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού" θα "καταργήσει την ασυδοσία των μονοπωλίων" και θα "κτυπήσει την αμερικανοκρατία" (Δ. Σαρλής, ΚΟΜΕΠ 9/81 σελ. 33) επιδιώκει στο να συγκαλύψει την ύπαρξη και συνέχιση της κυριαρχίας των μονοπωλίων στη χώρα μας , την εξασφάλιση και αύξηση των κερδών τους μέσω της έντασης της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου, επιδιώκει να δικαιολογήσει τη χειροτέρευση της κατάστασης των πλατιών λαϊκών μαζών και τη διαρκώς αυξανόμενη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση τους στο όνομα της ανύπαρκτης "αλλαγής", επιδιώκει να απομακρύνει το προλεταριάτο από το δρόμο της επαναστατικής ταξικής πάλης και της επανάστασης.

Τα προγράμματα του "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ για τη λεγόμενη "αλλαγή" είναι προγράμματα του ελληνικού κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού που προσπαθούν να τον σώσουν, όπως θα δούμε παρακάτω αναλύοντάς τα , από τη δύσκολη κατάσταση που περνάει λόγω της οικονομικής κρίσης, της όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων και την ένταση της πάλης του προλεταριάτου ενάντια στην άρχουσα καπιταλιστική τάξη. Είναι προγράμματα που προσπαθούν να κρύψουν, κάτω από την ταμπέλα της "αλλαγής", την κυριαρχία του κεφαλαίου και τη δικτατορία των μονοπωλίων, είναι προγράμματα υπεράσπισης των συμφερόντων της αντιδραστικής αστικής τάξης και στρέφονται ενάντια στα συμφέροντα του προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών.

Τα προγράμματα του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ δεν είναι καθόλου καινούριο φρούτο. Είναι αντιγραφή του προγράμματος της βελγικής σοσιαλδημοκρατίας της δεκαετίας του 30, των άγγλων εργατικών , της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας και των αυστριακών σοσιαλιστών.

Η εφαρμογή των εκλογικών προγραμμάτων του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ, που είναι τα ίδια στο περιεχόμενο, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να οδηγήσει απολύτως σε καμιά "αλλαγή" προς όφελος των εργαζομένων, πολύ περισσότερο αυτά τα προγράμματα δεν "ανοίγουν το δρόμο στο σοσιαλισμό" δεν αποτελούν "αφετηρία για μια αντιμονοπωλιακή δημοκρατική ανάπτυξη με κατεύθυνση το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας" (Π. Λαφαζάνης, ΚΟΜΕΠ, 1ο-11/81 ,σελ. 10), όπως ισχυρίζονται οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ" ΚΕ. Ακόμα και αν το "Κ"ΚΕ έπαιρνε μέρος στην αστική κυβέρνηση μαζί με το ΠΑΣΟΚ επίσης και τότε δεν θα γίνονταν καμιά "αλλαγή" προς όφελος των εργαζομένων και σε βάρος των μονοπωλίων ούτε θα "άνοιγε ο δρόμος για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας". Πρόσφατο παράδειγμα για αυτή τη σωστή μαρξιστική - λενινιστική θέση είναι η σημερινή Γαλλία των Μιττεράν- Μαρσαί, που παρά τη δημαγωγία και την αντιδραστική προπαγάνδα αστών και ρεβιζιονιστών για "αλλαγή" στη Γαλλία προς όφελος των εργαζομένων μαζών και για "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό" της γαλλικής καπιταλιστικής κοινωνίας, η Γαλλία μένει και θα μείνει και στο μέλλον , παρά τη συμμετοχή του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΓ στην κυβέρνηση του Μιττεράν, μια καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική χώρα.

Όπως και στη Γαλλία έτσι και στην Ελλάδα, η εφαρμογή των προγραμμάτων του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ θα αφήσει εντελώς αμετάβλητες τις σημερινές οικονομικοκοινωνικές και ταξικές σχέσεις στη χώρα μας, δεν θα θίξει καθόλου τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Γιατί η μεταβολή τους προϋποθέτει την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο που μπορεί να γίνει μόνο μέσω της βίαιης ένοπλης επανάστασης και την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασής της με το νέο κράτος της εργατικής τάξης, τη δικτατορία του προλεταριάτου, που θα χρησιμοποιηθεί σαν όργανο στα χέρια των ένοπλων εργατών και αγροτών για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας σε σοσιαλιστική.

Το βασικό ερώτημα που μπαίνει είναι τούτο: πιστεύουν οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ και το ΠΑΣΟΚ , ότι η ελληνική αντιδραστική αστική τάξη που έχει στα χέρια της τον αντιδραστικό φασιστικό στρατό, την αστυνομία, την ασφάλεια, τις φασιστικές ένοπλες οργανώσεις σαν τα TEA και υπό τον έλεγχο της ολόκληρη την αστική κρατική μηχανή ότι θα υποταχθεί σε μια κυβέρνηση έστω και αν αυτή ήθελε και επεδίωκε να εφαρμόσει το πρόγραμμα της, ένα πρόγραμμα που θα έρχονταν σε αντίθεση με τα συμφέροντά της ; Αυτό δεν το πιστεύουν ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε το "Κ"ΚΕ. Η προδοσία των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ συνίσταται στο γεγονός ότι προσπαθούν να πείσουν την εργατική τάξη της χώρας μας, ότι η ελληνική αντιδραστική αστική τάξη, η οποία διαθέτει τον αστικό στρατό, την αστυνομία και ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό θα υποκύψει απλώς στις εντολές οποιασδήποτε κυβέρνησης που θα θίξει έστω και στο ελάχιστο τα συμφέροντά της. Ο Μαρξισμός - Λενινισμός μας διδάσκει, και η επαναστατική ιστορική πείρα το έχει επιβεβαιώσει, ότι 1) η κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο δεν μπορεί να γίνει με την συγκέντρωση της πλειοψηφίας στο αστικό κοινοβούλιο, με τον "ειρηνικό δρόμο", αλλά την ένοπλη εξουσία της μπουρζουαζίας μπορεί να την συντρίψει μόνο η ένοπλη επαναστατική βία του προλεταριάτου και των συμμάχων του και 2) η αλλαγή του ταξικού χαραχτήρα του αστικού κράτους και η δημιουργία νέου κράτους της εργατικής τάξης δεν μπορεί να γίνει με τον "εκδημοκρατισμό", αλλά με την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και ότι αυτή η συντριβή μπορεί να γίνει μόνο με τη βία, προϋποθέτει δηλ. την βίαιη ένοπλη επανάσταση.

Μόνο ένα τέτοιο κράτος, πραγματικό όργανο στα χέρια του ένοπλου προλεταριάτου μπορεί να πραγματοποιήσει την εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και να εξαλείψει την καπιταλιστική ιδιοκτησία (ατομική και κρατική).

Το "Κ"ΚΕ όμως και το ΠΑΣΟΚ δεν σκέφτονται βέβαια να διεξάγουν ένοπλο αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας της ελληνικής μπουρζουαζίας και για την συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής για να πραγματοποιήσουν τα προγράμματά τους και αυτό το γνωρίζει καλά η αστική τάξη και ξέρει ακόμα πολύ καλά ότι αυτά τα κόμματα δεν αποτελούν κίνδυνο για την κυριαρχία της και αυτός είναι ο κύριος λόγος που καθόλου δεν ανησυχεί. Τόσο το "Κ"Κ Ε όσο και το ΠΑΣΟΚ θέλουν να εφαρμόσουν τα προγράμματά τους μέσα στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και στα πλαίσια του αστικού κράτους, ενός κράτους οργάνου της μπουρζουαζίας, και με τη βοήθεια του. Έτσι οι λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις " του ΠΑΣΟΚ και οι "εθνικοποιήσεις" του "Κ"ΚΕ των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που θα πραγματοποιήσει το σημερινό αστικό κράτος που είναι όργανο στα χέρια της άρχουσας καπιταλιστικής τάξης, αφού πρώτα αποζημιώσει τους καπιταλιστές, έχουν κρατικομονοπωλιακό χαραχτήρα και δεν θίγουν καθόλου την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ούτε το δρόμο προς το σοσιαλισμό δεν μπορούν να ανοίξουν. Επίσης ούτε τα άλλα μέτρα που περιέχονται στα προγράμματά τους πρόκειται να βελτιώσουν την κατάσταση των εργαζομένων μαζών. Η παλιότερη ιστορική πείρα της συμμετοχής των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις αστικές κυβερνήσεις και ακόμα ο σχηματισμός αυτοδύναμων σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων καθώς και η πρόσφατη πείρα με την συμμετοχή των ρεβιζιονιστικών κομμάτων στις αστικές κυβερνήσεις στη Φιλανδία και τώρα στη Γαλλία δείχνει ολοκάθαρα: ότι είναι απολύτως αδύνατο στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και στα πλαίσια του αστικού κράτους, έστω και "εκδημοκρατισμένου" με όργανο τον μηχανισμό του ίδιου του αστικού κράτους, που είναι όργανο της μπουρζουαζίας, να κάνεις πολιτική προς όφελος των εργατών και ενάντια στην μπουρζουαζία, έστω και αν οι διάφοροι υπουργοί είχαν την πρόθεση ή την θέληση για κάτι τέτοιο, πράγμα βέβαια που δεν επιδιώκουν ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε το "Κ"ΚΕ. Αυτά θέλουν να εξυπηρετήσουν μόνο τα συμφέροντα της αντιδραστικής αστικής τάξης της χώρας μας, εμφανίζοντας την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της σαν εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πλατιών λαϊκών μαζών.

Το ΠΑΣΟΚ και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ, απευθυνόμενο προς τους εργάτες προσπαθούν να τους πείσουν ότι τα προγράμματα τους είναι προγράμματα που θίγουν τα ίδια τα θεμέλια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ότι είναι μια επίθεση ενάντια στην ίδια την δομή του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και αποτελεί ένα βήμα για την πραγματοποίηση του τελικού σκοπού δηλ. του σοσιαλισμού ή που ανοίγει το δρόμο για το σοσιαλισμό μέσω των λεγόμενων "κοινωνικοποιήσεων" και "εθνικοποιήσεων" από το κράτος (αστικό κράτος) μιας σειράς καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Απευθυνόμενα προς την αστική τάξη και ιδιαίτερα προς τα μονοπώλια, τα καθησυχάζουν και τα διαβεβαιώνουν ότι δε θα κατασχέσουν την περιουσία τους, ότι τα προγράμματά τους θα εφαρμοστούν μέσα στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και του αστικού κράτους και με την βοήθειά του.

Το μεν ένα μέρος των προγραμμάτων τους που απευθύνεται προς τους εργάτες και τους αγρότες και γενικά προς τις πλατιές εργαζόμενες λαϊκές μάζες, περιέχει "επαναστατικές φράσεις" , για λόγους δημαγωγίας φυσικά, με σκοπό την εξαπάτηση των εργαζομένων μαζών, το δε άλλο μέρος που απευθύνεται προς τη μπουρζουαζία πρόκειται για συγκεκριμένη πραγματική πρόταση σχηματισμού μιας αστικής κυβέρνησης που το περιεχόμενο της πολιτικής της θα είναι μια προγραμματισμένη κρατική βοήθεια από τους φόρους των εργατών προς τις χρεωκοπημένες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και μια σειρά μέτρων που θα συμβάλλουν στο να ριχτούν τα βάρη της οικονομικής κρίσης στις πλάτες των πλατιών λαϊκών μαζών και που θα στοχεύουν στην αύξηση των υπερκερδών των μονοπωλίων στη βάση της έντασης της εκμετάλλευσης των εργατών.

Η "αριστερή" φρασεολογία των ρεβιζιονιστών αποσκοπεί στην συγκράτηση των εργατών κάτω από την επιρροή της αστικορεβιζιονιστικής ιδεολογίας και στην απομάκρυνσή τους από την επαναστατική ταξική πάλη ενάντια στην αστική τάξη.

Ξεκινώντας από την βασική θέση των προδοτών ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ, ότι η εφαρμογή των προγραμμάτων τους γίνεται μέσα στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και στα πλαίσια του αστικού κράτους και με τη βοήθειά του - το ΠΑΣΟΚ το κάνει ήδη, το ίδιο θα έκανε και το "Κ"ΚΕ αν συμμετείχε στην κυβέρνηση - θα αναφερθούμε αναλυτικά σε μια σειρά ζητήματα που θέτουν τα προγράμματά τους, κριτικάροντας και ανασκευάζοντας τις αστικορεβιζιονιστικές αντιλήψεις του "Κ"ΚΕ και αυτές του ΠΑΣΟΚ πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα, θα δείξουμε ότι τα προγράμματά τους δεν πρόκειται ούτε στο ελάχιστο να θίξουν την καπιταλιστική ιδιοκτησία (ατομική και κρατική) στα μέσα παραγωγής ούτε θα αλλάξουν τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και κατά συνέπεια δεν πρόκειται να ανοίξουν το δρόμο στο σοσιαλισμό, πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να οικοδομηθεί κανένας σοσιαλισμός και ότι δεν πρόκειται να οδηγήσουν την καπιταλιστική οικονομία της χώρας μας στο δρόμο της εξόδου από την οικονομική κρίση, ακόμα δεν πρόκειται να οδηγήσουν στον περιορισμό του πληθωρισμού και στην εξάλειψη της μαζικής ανεργίας και σε κατάσταση "πλήρους απασχόλησης" και ότι δεν πρόκειται να οδηγήσουν στην καλυτέρευση της κατάστασης των πλατιών λαϊκών μαζών και σε "δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος", όπως ισχυρίζονται, αλλά πως αντίθετα θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο η σχετική και απόλυτη εξαθλίωσή τους. Τα ίδια ισχύουν και το πρόγραμμα του ρεβιζιονιστικού "Κ" Κ Ε έσ.

Το αστικό κράτος όργανο στα χέρια του προλεταριάτου για τον "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό" του καπιταλισμού ή όργανο στα χέρια της μπουρζουαζίας για την υπεράσπισή του;

Σ’ ότι αφορά το κράτος, οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ διατυπώνουν και υποστηρίζουν πρώτο τη θέση ενός "υπερταξικού κράτους"- όπως είναι γνωστό είναι και η βασική θέση όλων των αντιδραστικών ιδεολόγων -του λεγόμενου "δημοκρατικού κράτους", στην πραγματικότητα όμως αστικού κράτους, το όποιο δήθεν εξυπηρετεί τόσο τα συμφέροντα των καπιταλιστών όσο και τα συμφέροντα των εργατών και δεύτερο τη θέση ότι με τη βοήθεια αυτού του δήθεν "υπερταξικού κράτους" , του λεγόμενου "εκδημοκρατισμένου" αστικού κράτους μπορεί να πραγματοποιηθεί ο "σοσιαλιστικός μετασχηματισμός" της καπιταλιστικής οικονομίας.

Στην περίπτωση των ρεβιζιονιστών η αντιμαρξιστική αντίληψη του "υπερταξικού κράτους" συνδέεται με την αντεπαναστατική τους θεωρία "της ειρηνικής μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό ", της θεωρίας της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Ακολουθώντας την αντιμαρξιστική θεωρία της "ειρηνικής μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό " το "Κ"ΚΕ θα πραγματοποιήσει το πρόγραμμά του στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και με την βοήθεια του "εκδημοκρατισμένου" αστικού κράτους, το όποιο σύμφωνα με αυτούς θα πάρει μέτρα "εξάλειψης της ασυδοσίας των μονοπωλίων" (ΚΟΜΕΠ,7-8/81 σελ. 4), θα πάρει μέτρα για την "ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου" ("Ρ" 29.11.81) και υπέρ των εργαζομένων, θα ακολουθήσει "μια πολιτική εξόδου από την κρίση, μια πολιτική έλεγχου των μονοπωλίων" (Γ. Δραγασάκης ΚΟΜΕΠ 7-8/81 σελ. 39), μια πολιτική για "την προγραμματισμένη ανάπτυξη του τόπου προς όφελος του λαού" πράγμα που "απαιτεί πρωταρχικά των έλεγχο των τιμών-κερδών, την κατάργηση των προνομίων, των φοροαπαλλαγών, της φοροδιαφυγής, των απαράδεκτων κινήτρων και των χαριστικών δανείων του μεγάλου κεφαλαίου" (απόφαση της ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, Νοέμβρης 1981, ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ. 7), θα πάρει μέτρα "για την εθνικοποίηση βασικών μονοπωλιακών επιχειρήσεων που είναι αναγκαίες για την προώθηση μιας οικονομικής πολιτικής εξόδου από την κρίση" (στο ίδιο ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ. 7) και όλα αυτά τα μέτρα του αστικού "δημοκρατικού" κράτους θα συντελέσουν "στην προώθηση της χώρας σε μια αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση" (στο ίδιο ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ. 7) και παραπέρα θα οδηγήσουν στο "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας" (Λαφαζάνης ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ 10 και 13).

Σημειώνουμε εδώ πως οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ έχουν παραιτηθεί από την επίσης αντιμαρξιστική θέση των λεγόμενων δύο δρόμων, του "ειρηνικού" και του "μή ειρηνικού", δρόμου περάσματος στο σοσιαλισμό (γνωστή παλιά θέση κυρίως της αυστριακής και της ελβετικής σοσιαλδημοκρατίας) που διατηρούν ακόμα στο πρόγραμμά τους, για λόγους καθαρά δημαγωγικούς, για εξαπάτηση των εργατών, υπέρ της θέσης του ενός δρόμου, του κοινοβουλευτικού δρόμου, σύμφωνα μέ τον όποιο είναι δήθεν δυνατό, αφού κερδηθεί η πλειοψηφία στο αστικό κοινοβούλιο και κατόπιν με τη βοήθεια του αστικού κοινοβουλίου να επιβληθεί η θέληση του προλεταριάτου πάνω στην αντιδραστική αστική τάξη και στο κράτος της και ύστερα με την πραγματοποίηση "δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων" από το αστικό κράτος το προλεταριάτο "να κατακτήσει ολόκληρη την εξουσία" (Ν. Κοτζιάς ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ. 23-24) και να αρχίσει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Ο Λένιν κριτικάροντας παρόμοιες αντιμαρξιστικές αντιλήψεις, εκείνες των Καούτσκυ και Σαϊντεμαν, έγραφε: "μόνο παλιάνθρωποι ή κουτεντέδες μπορούν να νομίζουν πως το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να καταχτήσει την πλειοψηφία στις εκλογές, διενεργούμενες κάτω από το ζυγό της αστικής τάξης, κάτω από το ζυγό της μισθωτής δουλείας, και έπειτα να προσπαθήσει να καταχτήσει την εξουσία. Αυτό είναι αποκορύφωμα αμβλύνοιας ή υποκρισίας, είναι αντικατάσταση της ταξικής πάλης και της επανάστασης με τις εκλογές στις συνθήκες του παλιού καθεστώτος, της παλιάς εξουσίας" (Λένιν, τόμος 30ος σελ. 40-41). Και η ρεβιζιονιστική προδοτική κλίκα του Φλωράκη απορρίπτει την επανάσταση και την αντικαθιστά με τις εκλογές. Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες που συνειδητά καλλιεργεί η κλίκα του Φλωράκη μέσα στην εργατική τάξη αποσκοπούν στον πολιτικό και ιδεολογικό αφοπλισμό της και στην συμφιλίωσή της με το αστικό κοινοβούλιο και το αστικό κράτος και τέλος στην απομάκρυνσή της από το δρόμο της Προλεταριακής Επανάστασης.

Ο Λένιν καταπολεμώντας τϊς προδοτικές απόψεις των ρεβιζιονιστών της εποχής του, σύμφωνα με τις όποιες είναι τάχα δυνατό κάτω από τη δικτατορία της αστικής τάξης, στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και με την βοήθεια του αστικού κράτους να μετασχηματιστούν ριζικά οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής σε σοσιαλιστικές, χωρίς επανάσταση, και πως μπορεί να εγκαθιδρυθεί η δικτατορία του προλεταριάτου, χωρίς την προηγούμενη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής - θέση την οποία υιοθετούν σήμερα και οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ - τόνιζε ότι αυτό είναι εντελώς αδύνατο και ότι πρόκειται για "μεγάλη πλάνη" και "για εξαπάτηση του λαού". Έγραφε: "να προσπαθείς να πραγματοποιήσεις μέσω αυτού του κρατικού μηχανισμού τέτοιους μετασχηματισμούς, όπως την κατάργηση της τσιφλικάδικης ιδιοκτησίας της γης χωρίς εξαγορά ή το μονοπώλιο των σιτηρών κλπ., είναι η πιο μεγάλη πλάνη, η πιο μεγάλη αυταπάτη και εξαπάτηση του λαού. Ο μηχανισμός αυτός μπορεί να εξυπηρετεί τη δημοκρατική αστική τάξη, δημιουργώντας μια δημοκρατία με τη μορφή "μοναρχίας χωρίς μονάρχη", σαν την τρίτη γαλλική δημοκρατία, ένας τέτοιος κρατικός μηχανισμός όμως είναι απολύτως ανίκανος (υπογρ.. δική μας) να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις, όχι βέβαια κάποιες που εκμηδενίζουν, αλλά έστω που κουτσουρεύουν ή περιορίζουν σοβαρά τα δικαιώματα του κεφαλαίου, τα δικαιώματα της "ιερής ατομικής ιδιοκτησίας". Γι αυτό, το αποτέλεσμα όλων και των πιο διαφορετικών κυβερνήσεων "συνασπισμού" με τη συμμετοχή των "σοσιαλιστών" είναι, ότι αυτοί οι σοσιαλιστές είναι πάντα, ακόμα κι αν παραδεχτούμε ότι ανάμεσα τους υπάρχουν μερικοί απόλυτα ευσυνείδητοι άνθρωποι, στην πραγματικότητα μόνο στολίδι ή προκάλυμμα της αστικής κυβέρνησης, ότι χρησιμεύουν σαν αλεξικέραυνο που προφυλάγει αυτή την κυβέρνηση από την λαϊκή αγανάχτηση, ότι χρησιμεύουν σαν όργανο (υπογρ.. δική μας) αυτής της κυβέρνησης για την εξαπάτηση των μαζών. Έτσι είχε γίνει με τον Λουϊ Μπλάν το 1848, έτσι έχει γίνει από τότε δεκάδες φορές στην Αγγλία και τη Γαλλία όταν συμμετείχαν οι σοσιαλιστές στην κυβέρνηση, αυτό έγινε και με τους Τερνόφ και Τσερετέλι τό1917, έτσι ήταν και έτσι θα είναι, όσον καιρό θα υπάρχει το αστικό καθεστώς και θα διατηρείται άθιχτη η παλιά, αστική, γραφειοκρατική κρατική μηχανή" (υπογρ.. δική μας) (Λένιν τόμος 25ος σελ.381).

Ακριβώς αυτό συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Οι υπουργοί του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΓ είναι "στολίδια" της αστικής γαλλικής κυβέρνησης, χρησιμοποιούνται σαν όργανο από την αντιδραστική αστική τάξη της Γαλλίας για την εξαπάτηση των πλατιών λαϊκών μαζών και είναι όργανα των γαλλικών μονοπωλίων για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, την εξασφάλιση και αύξηση των κερδών τους σε βάρος του προλεταριάτου. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε μάς με το "σοσιαλιστικό" στην πραγματικότητα όμως μεγαλοαστικό , κόμμα του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο ακριβώς θα συνέβαινε και με τη συμμετοχή του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ στην αστική κυβέρνηση. Οι υπουργοί του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ θα ήταν και αυτοί "στολίδια" της αστικής κυβέρνησης και του αστικού κράτους, όπως είναι και οι υπουργοί του Μαρσαί στη Γαλλία, θα ήταν όργανα υπεράσπισης των συμφερόντων των ελληνικών μονοπωλίων ενάντια στα προλεταριάτο, θα χρησιμοποιούνταν σαν όργανα στα χέρια της αντιδραστικής αστικής τάξης της χώρας μας για την εξαπάτηση του προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών. Υπερασπίζοντας όμως συνειδητά, διαδίδοντας και προβάλλοντας συστηματικά αυτές τις αντιμαρξιστικές θέσεις σχετικά με την δυνατότητα δήθεν χρησιμοποίησης του αστικού κρότους για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της ελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας σε "σοσιαλιστική", το "Κ"ΚΕ παίζει τον ίδιο ακριβώς αντεπαναστατικό και προδοτικό ρόλο και τώρα που δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση. Επιδιώκει να απομακρύνει το προλεταριάτο από την ταξική πάλη για την υπεράσπιση των κατακτήσεών του από τις επιθέσεις της αστικής τάξης και την διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων του, επιδιώκει να το συμφιλιώσει με το λεγόμενο "δημοκρατικό" κράτος, δηλ. με το αστικό κράτος που είναι όργανο κυριαρχίας της αστικής τάξης, όργανο στα χέρια της για την καταπίεση και εκμετάλλευση του προλεταριάτου, επιδιώκει να το απομακρύνει από τον επαναστατικό δρόμο, το δρόμο της βίαιης επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής και της εγκαθίδρυσης Δικτατορίας του Προλεταριάτου, με σκοπό την διάσωση και διατήρηση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Ακριβώς σ’ αυτή τη συστηματική καλλιέργεια αυταπατών και την συνειδητή εξαπάτηση του προλεταριάτου βρίσκεται η ζημιά που προκαλούν στο εργατικό κίνημα της χώρας μας οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ, αυτού βρίσκεται η μεγάλη προδοσία τους των συμφερόντων του προλεταριάτου και της υπόθεσης της Προλεταριακής Επανάστασης και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της αντιδραστικής αστικής τάξης. Γιατί όσον καιρό το προλεταριάτο θα επηρεάζεται από τις αντεπαναστατικές προδοτικές απόψεις των ρεβιζιονιστών η εξουσία της αστικής τάξης δεν πρόκειται να κινδυνέψει. Και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η αντιδραστική αστική τα ξη της χώρας μας.

Είναι γνωστό, ότι το βασικό όργανο στα χέρια της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης με την βοήθεια του όποιου διαφυλάσσει και υπερασπίζει τις κυρίαρχες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και καταπιέζει το προλεταριάτο, είναι το αστικό κράτος, η κρατική εξουσία. Ακριβώς γι’αυτό το λόγο το προλεταριάτο, που έχει διαμετρικά αντίθετα ταξικά συμφέροντα και βρίσκεται σε ασυμφιλίωτη ανταγωνιστική αντίθεση με την κυρίαρχη καπιταλιστική τάξη και ενδιαφέρεται να εκπληρώσει τον παγκόσμιο ιστορικό του ρόλο, δηλ. να εξαλείψει τις υπάρχουσες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής με την πραγματοποίηση της Προλεταριακής Επανάστασης, στρέφει την πάλη του πρώτα και κύρια ενάντια στην κρατική εξουσία της μπουρζουαζίας. Το βασικό ζήτημα για την ανατροπή του καπιταλισμού είναι το ζήτημα της ανατροπής της κρατικής εξουσίας των καπιταλιστών με βίαιη ένοπλη επανάσταση. "Δεν χωράει αμφιβολία, έλεγε ο Λένιν, πως το κυριότερο ζήτημα κάθε επανάστασης, είναι το ζήτημα της κρατικής εξουσίας" (Λένιν, τόμος 25ος σελ. 377).

Σε αντίθεση με τις αντεπαναστατικές απόψεις των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ που διακηρύσσουν ότι η απελευθέρωση του προλεταριάτου μπορεί να γίνει "ειρηνικά" και με τη βοήθεια του αστικού κράτους, ο Μαρξισμός - Λενινισμός μας διδάσκει πως η απελευθέρωση της καταπιεζόμενης τάξης, στη συγκεκριμένη περίπτωση του προλεταριάτου, δεν μπορεί να γίνει, όχι μόνο χωρίς τη βίαιη επανάσταση άλλα και χωρίς τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής. Το αστικό κράτος δεν πρέπει απλώς να καταληφθεί, μα πρέπει να συντριφτεί, καταστραφεί ολοκληρωτικά, γιατί δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν όργανο από την εργατική τάξη για τον επαναστατικό μετασχηματισμό των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε σοσιαλιστικές. Οι Μαρξ και Ένγκελς τόνιζαν: "η Κομμούνα ιδίως, απόδειξε ότι δεν μπορεί η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να την βάλλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς" (Μαρξ/Ενγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος σελ. 6).Και σε γράμμα του στον Λ. Κούγκελμαν ο Μαρξ γράφει: "αν κοιτάξεις το τελευταίο κεφάλαιο του έργου μου" 18η Μπρυμαίρ" θα βρεις ότι σαν κατοπινή προσπάθεια της γαλλικής επανάστασης κηρύσσω, να μην περάσει τη γραφειοκρατική - στρατιωτική μηχανή από το ένα χέρι στο άλλο, όπως γινότανε ως τώρα, μα να την τσακίσει, και τέτοιος είναι ο προκαταρτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης στην ήπειρο. Τέτοια είναι επίσης η προσπάθεια των ηρωικών μας κομματικών συντρόφων του Παρισιού" (Μαρξ/Ενγκελς, διαλεχτά γράμματα, σελ. 307).

Το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής ο Λένιν το θεωρεί σαν "το κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση σε σχέση με το κράτος"

Ο Λένιν στο έργο του "Κράτος και Επανάσταση" γράφει: "το κράτος είναι προϊόν και εκδήλωση του ασυμφιλίωτου των ταξικών αντιθέσεων. Το κράτος εμφανίζεται εκεί και τότε και καθόσον, όπου, όταν και εφόσον οι ταξικές αντιθέσεις δεν μπορούν αντικειμενικά να συμφιλιωθούν. Και αντίστροφα: η ύπαρξη του κράτους αναδείχνει ότι οι ταξικές αντιθέσεις είναι ασυμφιλίωτες". Και πάρα κάτω τονίζει: "ακριβώς από αυτό το σπουδαιότατο και θεμελιακό σημείο αρχίζει η διαστρέβλωση του μαρξισμού, που ακολουθία δύο βασικές γραμμές. Από τη μια μεριά οι αστοί και προπάντων οι μικροαστοί ιδεολόγοι - αναγκασμένοι κάτω από την πίεση των αδιαφιλονίκητων ιστορικών γεγονότων να αναγνωρίσουν ότι το κράτος υπάρχει μόνο εκεί που υπάρχουν ταξικές αντιθέσεις και ταξική πάλη - "διορθώνουν" τον Μαρξ με τρόπο που βγαίνει πως το κράτος είναι όργανο συμφιλίωσης των τάξεων ", εμφανίζουν το κράτος σαν "υπερταξικό" και όχι σαν όργανο ταξικής κυριαρχίας, σαν όργανο καταπίεσης μιας τάξης από την άλλη. Από την άλλη μεριά η "καουτσκική" διαστρέβλωση του μαρξισμού είναι πολύ πιο ραφιναρισμένη. "Θεωρητικά" δεν αρνιέται ούτε πως το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, ούτε πως οι ταξικές αντιθέσεις είναι ασυμφιλίωτες ",αλλά αποσιώπα ή συσκοτίζει πως η απελευθέρωση της καταπιεζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μόνο χωρίς βίαιη επανάσταση, αλλά και χωρίς την καταστροφή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας που τον δημιούργησε η κυρίαρχη τάξη......"(Λένιν,Κράτος και Επανάσταση,σελ.7-8).Ακόμα ο Λένιν τονίζει ότι η Προλεταριακή Επανάσταση ενάντια στην αστική τάξη δεν βάζει για καθήκον την "καλυτέρευση" και τον "εκδημοκρατισμό" της αστικής κρατικής μηχανής, μα τη συντριβή της ,την καταστροφή της.

Η συντριβή, η ολοκληρωτική καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και αντικατάστασή της με το νέο προλεταριακό κράτος μπορεί να γίνει μόνο με βίαιη επανάσταση, με ένοπλο αγώνα, στη διάρκεια του οποίου το ένοπλο προλεταριάτο κάτω από την καθοδήγηση του επαναστατικού του κόμματος συντρίβει το σπουδαιότερο τμήμα της αστικής κρατικής μηχανής ,τον αστικό στρατό και στη συνέχεια ολοκληρώνεται η συντριβή ολόκληρου του αστικού κράτους, εγκαθιδρύεται η Δικτατορία του Προλεταριάτου, εθνικοποιούνται τα μέσα παραγωγής και αρχίζει ο επαναστατικός μετασχηματισμός των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε σοσιαλιστικές. Οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής δημιουργούνται μετά την εγκαθίδρυση της Δικτατορία ς του Προλεταριάτου και όχι όπως ισχυρίζονται οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές πριν την εγκαθίδρυσή της δηλαδή στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Ο Λένιν πάνω στο ζήτημα της αντικατάστασης του αστικού κράτους από το προλεταριακό κράτος γράφει ότι "η διδασκαλεία του Μαρξ και του Ένγκελς για το ότι είναι αναπόφευκτη η βίαιη επανάσταση αναφέρεται στο αστικό κράτος. Το αστικό κράτος δεν μπορεί να το αντικαταστήσει το προλεταριακό κράτος (η δικτατορία του προλεταριάτου) με την "απονέκρωση", αλλά κατά γενικό κανόνα, μόνο με τη βίαιη επανάσταση (Λένιν Κράτος και Επανάσταση, σελ.20). Και παρακάτω: "η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς τη βίαιη επανάσταση" (Λένιν ,Κράτος και Επανάσταση,σελ.21). Σύμφωνα με το Λένιν η πραγματοποίηση της Προλεταριακής Επανάστασης και παραπέρα ο επαναστατικός μετασχηματισμός των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε σοσιαλιστικές είναι αδύνατες "χωρίς τη βίαιη συντριβή τη αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με μια νέα "(Λένιν, Η Προλεταριακή Επανάσταση και ο αποστάτης Καουτσκυ, σελ. 11).

Ο Στάλιν τόνιζε επίσης πως "η δικτατορία του προλεταριάτου δεν μπορεί (υπογρ.. δική μας) να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας. Μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν αποτέλεσμα της συντριβής (υπογρ.. δική μας) της αστικής κρατικής μηχανής, του αστικού στρατού, του υπαλληλικού μηχανισμού, της αστυνομίας" (Στάλιν, τόμος 6ος σελ. 131). Και αλλού τονίζει: "για την ανατροπή του καπιταλισμού δεν ήταν μόνο αναγκαίο να απομακρύνομε από την εξουσία την μπουρζουαζία και να απαλλοτριώσουμε τους καπιταλιστές αλλά ήταν επίσης αναγκαίο να συντρίψουμε ολοκληρωτικά (υπογρ.. δική μας) την κρατική μηχανή της μπουρζουαζίας, τον παλιό στρατό της, την γραφειοκρατική υπαλληλική μηχανή, την αστυνομία της και στην θέση της να τοποθετήσουμε το προλεταριακό κράτος, το νέο σοσιαλιστικό κράτος" (Λένιν/Στάλιν, για το κράτος σελ. 58).

Τη βίαιη επανάσταση και την συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής ο Στάλιν τα θεωρούσε σαν προκαταβολικούς όρους, σαν απαραίτητες προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ο Στάλιν τονίζει: "ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευκτος για το επαναστατικό κίνημα των ιμπεριαλιστικών χωρών" (Στάλιν, τόμος 6ος σελ. 133).

Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ αρνούμενοι την βίαιη επανάσταση και την συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, αρνούνται κατά συνέπεια και την Προλεταριακή Επανάσταση και την Δικτατορία του Προλεταριάτου. Αυτοί έχουν προδώσει πλέρια και μια για πάντα τις επαναστατικές Αρχές του μαρξισμού - λενινισμού. Το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ είναι σήμερα το βασικό κοινωνικό στήριγμα του υπάρχοντος καπιταλιστικού καθεστώτος της χώρας μας.

Οι αντιμαρξιστικές απόψεις του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ για "κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό" μέσω των "δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων" (ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ. 22-25), του "έλεγχου και της εξάλειψης της ασυδοσίας των μονοπωλίων", του "δημοκρατικού προγραμματισμού" και της "συμμετοχής των εργαζομένων στη διοίκηση" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και η οποία σημαίνει "ουσιαστικά περιορισμό των δικαιωμάτων της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας" (Ν. Κοτζιάς, ΚΟΜΕΠ 10-11/81 σελ. 25) με την βοήθεια του αστικού κοινοβουλίου και του αστικού "δημοκρατικού" κράτους δεν είναι καθόλου νέες. Τις συναντάμε όλες στα προγράμματα και στα έργα των θεωρητικών της σοσιαλδημοκρατίας. Οι αυστριακοί σοσιαλιστές στο πρόγραμμά τους τονίζουν, ότι "οι σοσιαλιστές θέλουν να πετύχουν αυτό το σκοπό (εννοούν το "σοσιαλισμό" τους ) μέσω του οικονομικού προγραμματισμού και του δημοκρατικού έλεγχου της εξουσίας διάθεσης των μέσων παραγωγής καθώς και μέσω της κατανομής των εισοδημάτων" (Πρόγραμμα ΣΚΑ, 1958 σελ. 8), τον "δημοκρατικό έλεγχο των μονοπωλίων (στο ίδιο σελ. 5) και την επιβολή φόρων από το κράτος "στα κέρδη του κεφαλαίου και στην περιουσία" (στο ίδιο σελ. 16), και τη "συμμετοχή των εργαζομένων (στο ίδιο σελ. 7) στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Το κράτος των αυστριακών σοσιαλιστών είναι το λεγόμενο κράτος "ευημερίας" (στο ίδιο σελ. 4) δηλ. το σημερινό αυστριακό αστικό κράτος. Τα ίδια λένε και οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες. "Στο δημοκρατικό κράτος πρέπει κάθε εξουσία να υποταχτεί στο δημόσιο έλεγχο" (Πρόγραμμα ΣΚΓ 1959, σελ. 8) και ότι το κεντρικό καθήκον της οικονομικής τους πολιτικής είναι ο έλεγχος της εξουσίας των ισχυρών της οικονομίας" (στο ίδιο σελ. 14) και πως μέσω του "οικονομικού προγραμματισμού" και της "συμμετοχής των εργαζομένων" (στο ίδιο σελ. 17) στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις φθάνουν και οικοδομούν το "σοσιαλισμό" τους.

Ο Χ. Ούϊλσον του αγγλικού Εργατικού Κόμματος γράφει, πως ο βρετανικός σοσιαλισμός "αρνήθηκε από την αρχή να χρησιμοποιήσει ένοπλη βία για επαναστατικούς σκοπούς" και ότι "η λατρεία της βίας, που καλλιεργήθηκε από τη γαλλική και τη ρώσικη επανάσταση δεν γοήτεψε ποτέ το βρετανικό εργατικό κίνημα, επειδή αυτό δεν το ενδιέφερε να καταστρέψει , αλλά να οικοδομήσει, να ισοπεδώσει προς τα κάτω αλλά προς τα πάνω. Στο κράτος όπως και στις κοινότητες οικοδόμησε την εξουσία του με υπομονετική οργάνωση, με ακατάπαυστη διαπαιδαγώγηση και με την νίκη στην εκλογική κάλπη" (Χ. Ουίλσον, ο σοσιαλισμός μας, σελ. 12).

01 Γάλλοι σοσιαλιστές Bourgin/Rimbert στο βιβλίο τους "Σοσιαλισμός" γράφουν: "ότι το κράτος παρεμβαίνει για να περιορίσει τα δικαιώματα των ιδιοκτητών" (σελ. 56) και ότι "το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με την μεσολάβηση του κράτους (σελ. 85), δηλ. του αστικού κράτους.

Με τον ίδιο τρόπο βλέπει το "πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό" και ο άγγλος Strachey θεωρητικός του εργατικού κόμματος, δηλ. με την βοήθεια του αστικού κράτους, μέσω "του δημοκρατικού έλεγχου των μεγάλων oλιγοπωλιακών επιχειρήσεων" (Σύγχρονος καπιταλισμός, σελ. 273-274) από το αστικό κράτος, και ότι η "ανάπτυξη του καπιταλισμού έχει φθάσει σ’ εκείνο το σημείο, που δεν θα είχε νόημα να χαρακτηρίζεται σαν καπιταλισμός" (στο ίδιο σελ. 39)

Και ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Sering στο βιβλίο του "Πέρα από τον καπιταλισμό" υποστηρίζει ότι το πέρασμα στο σοσιαλισμό πραγματοποιείται με την βοήθεια του "δημοκρατικού κράτος" ή του "κράτους ευημερίας" (σελ. 82) μέσω του "δημοκρατικού σχεδίου" και ότι "η οικονομική εξουσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου πρέπει να σπάσει με την απαλλοτρίωση" από το "δημοκρατικό κράτος" (στο ίδιο σελ. 170-176). Και ένας άλλος γερμανός σοσιαλδημοκράτης ο Böse βλέπει το αστικό κράτος σαν μέσο για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού. Στο βιβλίο του "Προβλήματα της μαρξιστικής διδασκαλίας της κοινωνίας" γράφει: "αλλά αποδείχτηκε ότι είναι δυνατό να περιορίσουμε το μηχανισμό εξουσίας του κράτους που βρίσκονταν στην υπηρεσία της κυρίαρχης τάξης και στην πορεία μιας ανάπτυξης, η οποία δεν μπορεί εδώ να αναλυθεί, να μετασχηματισθεί σε κράτος ευημερίας και να διαμορφωθεί σε ένα μέσο (ύπο-γραμ. δική μας) σοσιαλιστικού μετασχηματισμού με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό" (σελ. 85).

Βασική θέση των αντεπαναστατικών απόψεων των σοσιαλδημοκρατών και του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ είναι ότι το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό μπορεί να γίνει χωρίς τη βίαιη επανάσταση και χωρίς τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, ότι μπορεί δήθεν να γίνει "ειρηνικά" συγκεντρώνοντας την πλειοψηφία στο αστικό κοινοβούλιο και μέσω "δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων" στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και του αστικού κράτους και με τη βοήθειά του. Όμως ούτε στο παρελθόν έγινε ούτε σήμερα μπορεί να γίνει ούτε στο μέλλον πρόκειται να γίνει το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό με τον "ειρηνικό, κοινοβουλευτικό δρόμο" και με την βοήθεια του αστικού κράτους. Αυτό το δείχνουν ξεκάθαρα όλες οι χώρες που στην κυβέρνηση βρέθηκαν τα σοσιαλιστικά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, από τις σκανδιναβικές χώρες ως την Αγγλία και από την Αυστρία ως την Πορτογαλία και τη Γαλλία. Ακόμα το δείχνουν ολοκάθαρα και οι χώρες όπου συμμετέχουν στην αστική κυβέρνηση τα ρεβιζιονιστικό κόμματα, όπως στην Φιλανδία και τη Γαλλία. Σ’αυτές τις χώρες δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτε και ούτε στο μέλλον πρόκειται να ανοίξει κανένας δρόμος προς το σοσιαλισμό. Κυρίαρχος τρόπος παραγωγής παραμένει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής που λειτουργεί με βάση τους δικούς του αμετάβλητους οικονομικούς νόμους και οι ρεβιζιονιστές υπουργοί είναι απλώς όργανα των καπιταλιστών των χωρών τους, θλιβεροί υπηρέτες και υποστηριχτές των συμφερόντων τους, διαχειριστές των υποθέσεών τους που εκτελούν πιστά τις εντολές που παίρνουν από τα αφεντικά τους τους καπιταλιστές για να εντείνουν ακόμη περισσότερο την εκμετάλλευση και την καταπίεση του προλεταριάτου και να εξασφαλίσουν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη στα μονοπώλια. Αυτό που ονόμασαν και εξακολουθούν και σήμερα να το ονομάζουν οι σοσιαλδημοκράτες "σοσιαλισμό" είναι ο σημερινός κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός των χωρών τους. Ακριβώς αυτόν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό ονομάζουν και οι Γάλλοι ρεβιζιονιστές σαν απαρχή του "σοσιαλισμού" ή σαν "σοσιαλισμό" που αρχίζει να χτίζεται. Αυτόν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό χαρακτηρίζουν στα προγράμματα τους σαν "αλλαγή" και "σοσιαλισμό" το ΠΑΣΟΚ και η προδοτική κλίκα του Φλωράκη.

Και η αντιμαρξιστική αντίληψη του "υπερταξικού " κράτους, του λεγόμενου "δημοκρατικού κράτους του "Κ"ΚΕ που θα πάρει δήθεν μέτρα "προς όφελος του λαού" ενώ ταυτόχρονα είναι όργανο κυριαρχίας της αστικής τάξης και υπερασπιστής των συμφερόντων της και του όποιου δήθεν ο κρατικός “μηχανισμός δεν είναι απόλυτα μονολιθικό εχθρικό συγκρότημα” (Ανδρουλάκης,"Ρ"29.9.81) δεν είναι ανακάλυψη των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ αλλά πρόκειται απλώς για υιοθέτηση της γνωστής θέσης των αστών ιδεολόγων και της σοσιαλδημοκρατίας σύμφωνα με την οποία το κράτος δρα δήθεν προς το συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας ,δηλ. προς το συμφέρον δήθεν όλων των τάξεων ,και των καπιταλιστών και των εργατών και γενικά των πλατιών λαϊκών μαζών.

Ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Sternberg γράφει: "ότι οι λειτουργίες των καπιταλιστών έχουν αλλάξει, ότι ο κρατικός τομέας μεγάλωσε, ότι ήδη το κράτος στα πλαίσια ενός ακόμα κυρίαρχου καπιταλισμού, δεν είναι μόνο όργανο καταπίεσης των εργατών, άλλα έγινε ένα κράτος ευημερίας, ένα κράτος της κοινωνικής πολιτικής, ένα κράτος της διαρκώς επεκτεινόμενης κοινωνικής πολιτικής" (Sternberg : o Μαρξ και το παρόν,σελ.346).Και ο άγγλος Strachey γράφει: "το εργατικό κίνημα αύξησε την πολιτική επιρροή του πάνω στο δημοκρατικό κράτος το όποιο χρησιμοποιεί προς όφελος του "( Strachey, Σύγχρονος καπιταλισμός, σελ.29).

Επίσης οι γιουγκοσλάβοι ρεβιζιονιστές στο 7ο συνέδριο της Ε."Κ."Γ. ισχυρίζονται ότι " το αστικό κράτος είναι αναγκασμένο να πάρει διάφορα μέτρα έλεγχου του ιδιωτικού κεφαλαίου ....μέσω των οποίων περιορίζεται εν μέρει η ατομική διαχείριση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας"( Το Πρόγραμμα της ΕΚΓ,σελ.23). Και παρακάτω "ότι το αστικό κράτος και η κρατική μηχανή στην επιδίωξή τους να διατηρήσουν τις αυτόνομες λειτουργίες τους και να τοποθετηθούν πάνω από την κοινωνία, προσπαθούν όχι μόνο να καταπολεμήσουν ακόμα περισσότερο τον αυτόνομο κοινωνικό ρόλο της εργατικής τάξης, αλλά προσπαθούν να περιορίσουν επίσης και το ρόλο του ιδιωτικού κεφαλαίου" (Το Πρόγραμμα της ΕΚΓ, σελ.24).

Εξίσου αντιμαρξιστική είναι και η άποψη της λεγόμενης "σχετικής αυτοτέλειας του αστικού κράτους από την άρχουσα τάξη" (Ανδρουλάκης, Ο Λένιν και τα σύγχρονα προβλήματα του κράτους και της επανάστασης, σελ.11) καθώς και η άποψη πως "το κράτος είναι μια οργάνωση της άρχουσας τάξης και ταυτόχρονα είναι μια οργάνωση της κοινωνίας" (Ανδρουλάκης, στο ίδιο,σελ.11) και πως "μπορεί ακόμα ,σε ορισμένους τομείς του κρατικού μηχανισμού, να καταχτήσει θέσεις το οργανωμένο λαϊκό κίνημα" (Ανδρουλάκης, στο ίδιο,σελ.14).

Σ ότι αφορά την αντιμαρξιστική θέση της "σχετικής αυτοτέλειας του αστικού κράτους από την άρχουσα τάξη " που αποτελεί μια πολύ ραφιναρισμένη αναθεώρηση της Μαρξιστικής θεωρίας για το κράτος, έχουμε να παρατηρήσουμε πως το αστικό κράτος όχι μόνο δεν διατηρεί καμιά αυτοτέλεια από την άρχουσα αστική τάξη ,αλλά αντίθετα είναι απόλυτα υποταγμένο στη μονοπωλιακή αστική τάξη.

Την αντιμαρξιστική ρεβιζιονιστική θεωρία της λεγόμενης "σχετικής αυτοτέλειας του κράτους", υποστηρίζουν όπως είναι γνωστό ,και οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και μας πληροφορούν οι ίδιοι ότι "η θέση της σχετικής αυτοτέλειας του κράτους δεν αμφισβητείται σήμερα" (Τουλπανόφ/Σάϊνις, Επίκαιρα προβλήματα της πολιτικής οικονομίας του σημερινού καπιταλισμού, σελ.108) στη Σοβιετική Ένωση. Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι αναφερόμενοι στη Γαλλία και την Ιταλία της μεταπολεμικής περιόδου ισχυρίζονται ότι "η οικονομική δραστηριότητα του κράτους παράβλαψε πραχτικά τα συμφέροντα όλων των ιδιωτικών μονοπωλίων, και μερικές φορές ελάττωσε επίσης τα κέρδος τους" (στο ίδιο σελ.114). Εδώ οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές αυτοαποκαλύπτονται όχι μόνο σαν προδότες των επαναστατικών Αρχών του Μαρξισμού-Λενινισμού αλλά και σαν θαυμάσιοι απολογητές του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Ακόμα ισχυρίζονται ότι "στη Γαλλία και την Ιταλία, όπου υπάρχουν ισχυρά Κομμουνιστικά (διάβαζε :ρεβιζιονιστικά) κόμματα και το εργατικό κίνημα προσφέρει μια σοσιαλιστική εκλογή απέναντι στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, η τάση που οδηγεί το κράτος σε μια σχετική αυτοτέλεια στην οικονομία και την πολιτική επιδρά φυσικά πιο ισχυρά από ότι στις άλλες καπιταλιστικές χώρες" (στο ίδιο,σελ.115). Άρα τα κέρδη των "ιδιωτικών μονοπωλίων στη Γαλλία και την Ιταλία θα "μειωθούν" ακόμα περισσότερο και θα "πλουτίσουν" οι Γάλλοι και οι Ιταλοί εργάτες και σιγά σιγά με την παραπέρα "ελάττωση" των κερδών των Γάλλων και Ιταλών καπιταλιστών θα "περάσουν" οι χώρες αυτές στο "σοσιαλισμό". Γι’ αυτό οι Γάλλοι και Ιταλοί εργάτες δεν είναι ανάγκη ούτε να αποκρούουν τις επιθέσεις των καπιταλιστών των χωρών τους, ούτε να αγωνίζονται για την καλυτέρευση της ζωής τους, ούτε να αγωνίζονται για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, εφόσον όλα αυτά θα τα πραγματοποιήσει το αστικό κράτος με την δήθεν διαρκώς αυξανόμενη "αυτοτέλειά του από την άρχουσα τάξη".

Με την αντιμαρξιστική θέση του "υπερταξικού κράτους", του λεγόμενου "δημοκρατικού κράτους", το όποιο στέκεται δήθεν πάνω από την αστική και την εργατική τάξη, ενώ στην πραγματικότητα είναι όργανο της αστικής τάξης και την επίσης αντιμαρξιστική θέση τη λεγόμενης "σχετικής αυτοτέλειας του αστικού κράτους από την άρχουσα τάξη" (Ανδρουλάκης), οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ επιδιώκουν να συγκαλύψουν τον ταξικό χαραχτήρα του σημερινού ελληνικού κράτους ,το όποιο είναι αποκλειστικά όργανο κυριαρχίας της μπουρζουαζίας, όργανο καταπίεσης και εκμετάλλευσης του προλεταριάτου από την αστική τάξη, και να το εμφανίσουν σαν "κράτος των εργατών" των όποιων όχι μόνο τα συμφέροντα "εξυπηρετεί", αλλά θα τους "φέρει" ακόμα και το "σοσιαλισμό", με άπώτερο στόχο την απομάκρυνση του προλεταριάτου από την επαναστατική ταξική πάλη και την Προλεταριακή Επανάσταση και τη διαιώνιση του ελληνικού καπιταλισμού.

Σε αντίθεση με τις παραπάνω αντιμαρξιστικές απόψεις των ρεβιζιονιστών, οι κλασσικοί του Μαρξισμού θεωρούσαν πάντα το κράτος σαν όργανο ταξικής κυριαρχίας και σαν όργανο καταπίεσης μιας τάξης από την άλλη και όχι σαν κάτι το "υπερτασικό", σαν κάτι που στέκει δήθεν "πάνω" από τάξεις. Ο Λένιν τόνιζε: "το κράτος είναι μια μηχανή για τη δια τήρηση της κυριαρχίας μιας τάξης πάνω σε μια άλλη" (Λένιν/Στάλιν, Για το κράτος ,σελ.22) και παρακάτω, ότι «το κράτος είναι μια μηχανή για την καταπίεση μιας τάξης από μια άλλη, μια μηχανή για να κρατάει μια τάξη υποτελείς όλες τις άλλες υποταγμένες τάξεις» (Λένιν/Στάλιν , Για το κράτος,σελ.26).

Το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ αρνείται ακόμα και τον ταξικό χαραχτήρα του αστικού κοινοβουλίου, το εμφανίζει σαν κάτι που στέκεται "πάνω" από τις τάξεις και τα πολιτικά κόμματα. Ισχυρίζεται ότι μπορεί να υπάρξει "δημοκρατικός έλεγχος του στρατεύματος" (Αλαβάνος, "Ρ" 14.6.81) από το αστικό κοινοβούλιο και πως μπορεί "να εξασφαλιστεί ο ουσιαστικός έλεγχος τους (εννοούν των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας) από τη Βουλή "(Γραφείο Τύπου της Κ Ε του ΚΚΕ,"Ρ" 28.2.79) και πως μ’αύτόν τον τρόπο ο Στρατός και τα Σώματα Ασφαλείας μπαίνουν τάχα στην "υπηρεσία" του λαού και πλέον "δεν θα διώκουν τους εργαζόμενους και δεν θα καταστέλλουν με τη βία τους λαϊκούς αγώνες". Αυτός όμως "ο δημοκρατικός έλεγχος του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας" από τη Βουλή ,δηλ. από το αστικό Κοινοβούλιο είναι σίγουρα έλεγχος προς το συμφέρον της κυρίαρχης αστικής τάξης και δεν αλλάζει τον ταξικό χαραχτήρα ούτε του αστικού Κοινοβουλίου ούτε του αστικού στρατού που είναι όργανα ταξικής κυριαρχίας των ελλήνων Καπιταλιστών και έχουν σαν αποστολή την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της αντιδραστικής αστικής τάξης της χώρας μας, την καταπίεση του προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών και γενικά την υπεράσπιση και διατήρηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Το ΠΑΣΟΚ μιλάει για "συμφιλίωση" λαού και στρατού και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ προχωράει ακόμα πιο πέρα όταν μιλάει για "συναδέλφωση" λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων, λες και ο αντιδραστικός αστικός στρατός, αυτό το ένοπλο χέρι της μπουρζουαζίας, που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν και θα χρησιμοποιείται σίγουρα και στο μέλλον από την αντιδραστική αστική τάξη της χώρας μας για να συντρίψει το λαϊκό κίνημα, είναι προλεταριακός λαϊκός στρατός.

Όπως δεν μπορεί να υπάρξει "συμφιλίωση" και "συναδέλφωση" μεταξύ των δύο βασικών ανταγωνιστικών και εχθρικών μεταξύ τους τάξεων της καπιταλιστικής κοινωνίας, της μπουρζουαζίας και του προλεταριάτου, έτσι δεν μπορεί να υπάρξει "συμφιλίωση" και "συναδέλφωση" και μεταξύ των οργάνων της μπουρζουαζίας (του αστικού Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας) και του προλεταριάτου και γενικά των πλατιών λαϊκών μαζών.

Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ 'ισχυρίζονται ότι "συναδέλφωση σημαίνει να θεωρεί η πολιτεία τις ένοπλες δυνάμεις σαν ένα κομμάτι που προέρχεται από το λαό και είναι αδιάσπαστα δεμένο μαζί του" ("Ρ" 15.1.82) και ακόμα "συναδέλφωση" λαού και στρατού σημαίνει "οι ένοπλες δυνάμεις να αφοσιωθούν στην αποστολή τους που είναι η υπεράσπιση της ακεραιότητας και της εθνικής ανεξαρτησίας και η διαφύλαξη σαν κόρης οφθαλμού της λαϊκής θέλησης" ("Ρ" 15.1.82). Έτσι η εργατική τάξη και οι πλατιές λαϊκές μάζες της χώρας μας πληροφορούνται από το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ ότι "η πολιτεία" (για πιά "υπερτασική" πολιτεία πρόκειται άραγε;) δηλ. η αστική κυβέρνηση και το αστικό κράτος θα θεωρούν μελλοντικά τις ένοπλες δυνάμεις σαν "κομμάτι του λαού" και ακόμα σαν κομμάτι "αδιάσπαστα δεμένο μαζί του" και πληροφορούνται ακόμα ότι οι αστικές ένοπλες δυνάμεις έχουν σαν αποστολή τη "διαφύλαξη σαν κόρης οφθαλμού της λαϊκής θέλησης" (!!!).

Ο αστικός στρατός δεν μπορεί ποτέ να είναι "αδιάσπαστο κομμάτι του λαού" και δεν μπορεί ποτέ να έχει σαν αποστολή τη "διαφύλαξη σαν κόρης οφθαλμού της λαϊκής θέλησης" γιατί είναι στρατός της αστικής τάξης, είναι όργανό της, υπερασπιστής των δικών της ταξικών συμφερόντων. Ο αστικός στρατός είναι αδιάσπαστο κομμάτι του αστικού κράτους, το οποίο είναι όργανο κυριαρχίας της αστικής τάξης, είναι το ένοπλο χέρι της αστικής τάξης που σαν αποστολή του έχει όχι "τη διαφύλαξη σαν κόρης οφθαλμού της λαϊκής θέλησης" αλλά τη διαφύλαξη "σαν κόρης οφθαλμού" της θέλησης της κυρίαρχης αστικής τάξης δηλ. την υπεράσπιση της ταξικής της κυριαρχίας, την υπεράσπιση του καπιταλισμού και είναι ισχυρό όργανο στα χέρια των καπιταλιστών για την καταπίεση του προλεταριάτου, την καταπάτηση της λαϊκής θέλησης και την συντριβή του λαϊκού κινήματος.

Ο αστικός στρατός, η αστυνομία και τα σώματα ασφαλείας σαν όργανα ταξικής κυριαρχίας της καπιταλιστικής τάξης είναι εχθροί του προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών.

Τα ίδια ισχυρίζεται και το ΠΑΣΟΚ όταν λέει "ότι η συμφιλίωση λαού και στρατού αποτελεί το κύριο στήριγμα για την αμυντική θωράκιση της πατρίδας μας αλλά και πρωταρχικό ζήτημα της δημοκρατίας" (Διακήρυξη Κυβερνητικής Πολιτικής, σελ 46).

Η "συμφιλίωση" και "συναδέλφωση" λαού και στρατού που προπαγανδίζουν το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα από την "συμφιλίωση" και "συναδέλφωση" του προλεταριάτου με τον αντίποδά του και εχθρό του, την αντιδραστική αστική τάξη και με το όργανο της ταξικής της κυριαρχίας το αστικό κράτος, δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα από την υποταγή του προλεταριάτου στην αντιδραστική αστική τάξη.

Το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ θεωρεί τον αστικό στρατό και σαν επαναστατική δύναμη για την "αλλαγή" και παραπέρα για το "σοσιαλισμό" του. Γράφουν: "όλη η προοπτική της δημοκρατικής στροφής βρίσκεται στην συμφιλίωση της δημοκρατικής αλληλεγγύης του λαού με τους στρατιώτες και τα στελέχη (υπογρ. δική μας) των ενόπλων δυνάμεων" (Γ. Διαμαντής ΚΟΜΕΠ 9/81 σελ.41)και ότι οι ένοπλες δυνάμεις "στέκονται στην πλειοψηφία τους στο πλευρό (υπογραμ. δική μας) του εργαζόμενου λαού για την ήττα της δεξιάς και της πολιτικής της, για την νίκη των δημοκρατικών δυνάμεων και το ξεκίνημα μιας καινούριας (υπογρ. δική μας) πορείας στον τόπο μας" (Γ. Διαμαντής ΚΟΜΕΠ 9/81 σελ 40-41). Και λίγες μετά τις εκλογές ο "Ρ" θριαμβολογεί: "ο λαός και οι ένοπλες δυνάμεις του, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του, πανηγυρίζουν την νίκη της δημοκρατίας, την νίκη των δημοκρατικών δυνάμεών"("Ρ"25.10.81) και συνεχίζει ότι "ο λαός και ο στρατός ενωμένοι (υπογρ. δική μας) μπορούν και πρέπει από σήμερα να βαδίσουν στο δρόμο της αλλαγής, (υπογρ. δική μας) της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας, της υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας και της άγρυπνης περιφρούρησης της ομαλότητας και της δημοκρατίας (υπογρ. δική μας)" ("Ρ" 25.10 81)(!!!).

Το να ισχυρίζεται κανείς, όπως κάνει το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ, ότι ο αστικός στρατός στέκει στο πλευρό του λαού για την ανατροπή της δικτατορίας της αστικής τάξης, αυτό ισοδυναμεί με τον παράλογο ισχυρισμό ότι η αντιδραστική αστική τάξη ανατρέπει τον ίδιο της τον εαυτό της. Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ θεωρώντας τον αστικό στρατό σαν "επαναστατική δύναμη" που θα οδηγήσει τάχα τη χώρα στο "σοσιαλισμό" ξεπέρασαν κατά πολύ και τον σύντροφο τους ρεβιζιονιστή προδότη Λ. Κορβαλάν που για τον αντιδραστικό αστικό στρατό της Χιλής δήλωνε: "ο στρατός σύμφωνα με το σύνταγμα δεν αναμειγνύεται σε πολιτικά ζητήματα" (Λ. Κορβαλάν, άρθρα και λόγοι, σελ. 73) και ότι "οι στρατιωτικοί χαρακτηρίζονται από μια σειρά ηθικές άξιες: σεβασμό προς το σύνταγμα και τον νόμο, υπακουή στην εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση" (στο ίδιο σελ, 75). Η υμνολογία αυτή του προδότη Λ. Κορβαλάν στους φίλους του φασίστες της κλίκας του Πινοσέτ απευθύνονταν στους Χιλιανούς εργάτες και αγρότες για να τους εξαπατήσει, να τούς αφοπλίσει ιδεολογικά και πολιτικά με απώτερο στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αντιδραστικής τάξης της Χιλής πράγμα που όπως ξέρουμε επακολούθησε. Παρά τη χρεωκοπία του περιβόητου "ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό" με την επιβολή φασιστικής δικτατορίας στη Χιλή, οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ, σαν προδότες που είναι, συνεχίζουν την προδοτική γραμμή του "ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό" και τον εξωραϊσμό του αντιδραστικού αστικού στρατού της χώρας μας στο σημείο να τον θεωρούν ακόμα και σαν "επαναστατική δύναμη" που θα οδηγήσει τάχα τη χώρα στο "σοσιαλισμό". Την ίδια αντεπαναστατική γραμμή, παρά την τραγωδία της Χιλής, συνεχίζει και σήμερα ο ρεβιζιονιστής Λ. Κορβαλάν. Γράφει:" η Χιλιανή επανάσταση υπέστη μια προσωρινή ήττα. Αυτό το γεγονός όμως δεν αναιρεί την άποψη, ότι σε άλλες χώρες, ίσως επίσης και στη Χιλή, η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της μπορούν να καταλάβουν την πολιτική εξουσία και να πραγματοποιήσουν την επανάσταση μέσω της μη ένοπλης πάλης" (Προβλήματα ειρήνης και σοσιαλισμού, 1/78 σελ. 32).

Η πρόσφατη αρνητική πείρα της Χιλής δείχνει ολοκάθαρα και επιβεβαιώνει πλέρια την μαρξιστική θέση πως το αστικό κράτος και το βασικό συστατικό τμήμα του, ο αστικός στρατός, είναι εχθροί του προλεταριάτου και υπάρχουν για να προστατεύουν την εξουσία της αστικής τάξης και για αυτό δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το προλεταριάτο για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας σε σοσιαλιστική.

Στο βαθμό που το προλεταριάτο συνειδητοποιεί τα ταξικά του συμφέροντα και αγωνίζεται για αυτά, διαπιστώνει το ίδιο και συνειδητοποιεί, ότι το αστικό κράτος στο σύνολό του και ιδιαίτερα το ένοπλο τμήμα του, ο αστικός στρατός και η αστυνομία, δεν είναι μονάχα εχθροί του μα αποτελούν και το κύριο εμπόδιο για την απελευθέρωσή του από τον καπιταλιστικό ζυγό και είναι το βασικό ένοπλο στήριγμα της δικτατορίας της αστικής τάξης. Και όταν ξεσπάει η προλεταριακή επανάσταση, το ένοπλο προλεταριάτο και οι σύμμαχοι του, κάτω από την καθοδήγηση του επαναστατικού κόμματος, στρέφουν τον ένοπλο αγώνα ενάντια στον αστικό στρατό για να τον συντρίψουν και να πραγματοποιήσουν την Προλεταριακή Επανάσταση, να συντρίψουν στη συνέχεια ολόκληρο το αστικό κράτος και να το αντικαταστήσουν με το νέο κράτος της εργατικής τάξης, τη Δικτατορία του Προλεταριάτου, που είναι το μόνο ικανό κράτος που μπορεί να αναλάβει τον επαναστατικό μετασχηματισμό των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Τώρα όσο για την "υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας" από τον αστικό στρατό θα την "υπερασπίσει" όπως την "υπεράσπισε" και στο παρελθόν, θα την "υπερασπίσει" τόσο όσο την "υπεράσπισε" η ξενόδουλη αστική τάξη της χώρας μας που μετέτρεψε την Ελλάδα σε αποικία και στρατιωτική βάση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Ανακεφαλαιώνοντας καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος" των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ που με την βοήθειά του θα φθάσουν δήθεν στο "σοσιαλισμό", είναι το ίδιο το σημερινό ελληνικό αστικό κράτος, το όποιο είναι και θα παραμείνει όργανο ταξικής κυριαρχίας της αντιδραστικής αστικής τάξης της χώρας μας, είναι απόλυτα υποταγμένο στα μονοπώλια, είναι όργανο για την καταπίεση και εκμετάλλευση του προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών όργανο υπεράσπισης του καπιταλισμού και γι’αυτόν ακριβώς το λόγο δεν μπορεί ποτέ να χρησιμοποιηθεί σαν μέσο για τον επαναστατικό μετασχηματισμό των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στη χώρα μας σε σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής. Για να γίνει ο επαναστατικός μετασχηματισμός των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε σοσιαλιστικές, είναι απαραίτητο: 1) η βίαιη ένοπλη επανάσταση και 2) η πλήρης συντριβή, η ολοκληρωτική καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και η αντικατάστασή της με το νέο κράτος της εργατικής τάξης, τη Δικτατορία του Προλεταριάτου. Το προλεταριακό κράτος είναι αποκλειστικά το μόνο που μπορεί και είναι ικανό να πραγματοποιήσει τον επαναστατικό μετασχηματισμό των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Οι "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ και οι "εθνικοποιήσεις" του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ δεν ανοίγουν το δρόμο στο σοσιαλισμό, αντίθετα επεκτείνουν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό και ισχυροποιούν την εξουσία των μονοπωλίων

Όπως είναι γνωστό το ΠΑΣΟΚ στο πρόγραμμα του μιλάει για "κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας" (Διακήρυξη Κυβερνητικής πολιτικής, σελ. 26). Η έννοια της "κοινωνικοποίησης" που χρησιμοποιεί το ΠΑΣΟΚ είναι η γνωστή αντιμαρξιστική έννοια της "κοινωνικοποίησης" της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ιδιαίτερα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας που τη χρησιμοποίησε στην περίοδο της δημοκρατίας της Βαϊμάρης και ύστερα ως τα σήμερα. Ο Καρλ Καούτσκυ το 1919 διεκήρυσσε: "ζούμε στην εποχή της κοινωνικοποίησης. Ως τώρα κάθε οικονομική πρόοδος ήταν μια (εννοεί οικονομική πρόοδο) του καπιταλισμού. Από τώρα και στο εξής είναι μια (εννοεί οικονομική πρόοδο) του σοσιαλισμού" (Κ. Καούτσκυ, Τί είναι κοινωνικοποίηση; 1919, σελ. 3).Λόγω έλλειψης χώρου και επειδή δεν αφορά άμεσα το θέμα μας, δεν θα αναφερθούμε στις συζητήσεις που έγιναν εκείνη την περίοδο και οι όποιες λίγο πολύ διαρκούν ως τις μέρες μας !

Με την ίδια αυτή αντιμαρξιστική έννοια της "κοινωνικοποίησης" της σοσιαλδημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ συμφωνούν βέβαια και οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ. Ο ρεβιζιονιστής Μ. Ανδρουλάκης αναφερόμενος στις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στη βουλή θεωρεί ότι "υπάρχουν ριζοσπαστικές διακηρύξεις" σ’αυτές, όπως οι λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ. (Μ. Ανδρουλάκης, "Ρ" 29.11.81). Και αλλού : "ήταν στιγμές που νόμιζες ότι οι ρήτορες της δεξιάς, αντί να κάνουν το χρέος τους υπερασπιζόμενοι τα μονοπώλια από τις κοινωνικοποιήσεις..." (στο ίδιο) (!!!). Ακόμη γράψει: "αν οι κοινωνικοποιήσεις είναι σε αντιμονοπωλιακή, αντιεξαρτησιακή κατεύθυνση, αν στηριχθούν και στη συμμετοχή του ταξικού εργατικού κινήματος, αν συνδεθούν με άλλα μέτρα εξάλειψης της ασυδοσίας των μονοπωλίων, ασφαλώς θα είναι τομή, μια αλλαγή δομική (υπογ. δική μας) προς την πραγματική αλλαγή" (Μ. Ανδρουλάκης, "Ρ" 29.11.1981). Επίσης ο ρεβιζιονιστής Γ. Δραγασάκης γράφει: "πολύ σωστά, ένα μικρό οικονομικό λεξικό, που είχε πριν από χρόνια κυκλοφορήσει το ΠΑΣΟΚ, έλεγε, ότι κοινωνικοποίηση έχουμε "όταν τα μέσα παραγωγής γίνονται ιδιοκτησία ολόκληρης της κοινωνίας". Επίσης σε παλιότερες συνεντεύξεις του, ο κ. Παπανδρέου διευκρίνιζε και ανέλυε αυτή την ιδέα. Σε συνέντευξή του στα "Νέα" της 3.11.75, έλεγε ότι "το ΠΑΣΟΚ πρεσβεύει την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής" (Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 26.6.81).

Από τα παραπάνω αποσπάσματα των ρεβιζιονιστών "θεωρητικών" Ανδρουλάκη και Δραγασάκη προκύπτει ότι το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ υιοθετεί χωρίς επιφύλαξη την ίδια ακριβώς αντιμαρξιστική έννοια της "κοινωνικοποίησης" της σοσιαλδημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Σημειώνουμε ακόμα εδώ πως η έννοια της "κοινωνικοποίησης" που χρησιμοποιείται στο μικρό οικονομικό λεξικό του ΠΑΣΟΚ και στη συνέντευξη του Παπανδρέου είναι εξίσου αντιμαρξιστική όπως και η σημερινή.

Το διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα χρησιμοποίησε παλιότερα και οι μαρξιστές λενινιστές χρησιμοποιούν σήμερα, τις έννοιες εθνικοποίηση και κοινωνικοποίηση, οι όποιες όμως δεν ταυτίζονται μεταξύ τους και οι όποιες δεν έχουν καμιά σχέση με την έννοια της "κοινωνικοποίησης" της σοσιαλδημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ.

Οι σοσιαλδημοκράτες και οι ρεβιζιονιστές μιλώντας για "κοινωνικοποίηση" των διαφόρων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, σκόπιμα αποσιωπούσαν και αποσιωπούν το ζήτημα του κράτους, συγκάλυπταν και συγκαλύπτουν τον ταξικό χαραχτήρα του κράτους και κατεπέχταση και τον ταξικό χαραχτήρα των λεγόμενων "κοινωνικοποιήσεων". Αν αυτές τις λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" ή "εθνικοποιήσεις" τις έκανε το αστικό κράτος, τότε αυτές δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση ούτε με την σοσιαλιστική εθνικοποίηση ούτε με την κοινωνικοποίηση, γιατί εφόσον τις κάνει το αστικό κράτος δεν θίγουν καθόλου τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας. Η κρατική ιδιοκτησία στον καπιταλισμό είναι μορφή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, είναι κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός.

Για τους κομμουνιστές σοσιαλιστική εθνικοποίηση είναι, η επαναστατική δήμευση, χωρίς αποζημίωση , της ιδιοκτησίας των εκμεταλλευτριών τάξεων (καπιταλιστών και τσιφλικάδων) από το προλεταριακό κράτος και την μετατροπή της σε ιδιοκτησία του προλεταριακού κράτους. Βασική όμως και εντελώς απαραίτητη προϋπόθεση για την αντικατάσταση του αστικού κράτους από το προλεταριακό κράτος - και ακριβώς αυτό αποσιωπούν οι ρεβιζιονιστές όλων των αποχρώσεων - είναι η βίαιη ένοπλη επανάσταση του προλεταριάτου και το τσάκισμα, η πλήρης συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής. Μόνο το προλεταριακό κράτος μπορεί να πραγματοποιήσει τον επαναστατικό μετασχηματισμό των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας σε σχέσεις σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής (Πρόγραμμα και Καταστατικό της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, σελ. 42). Στο πρόγραμμα της Γ’ ΚΔ σωστά γίνεται λόγος για "κατάσχεση (απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση) και προλεταριακή εθνικοποίηση όλων των μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων..." (Πρόγραμμα και Καταστατικό της Γ’ ΚΔ, σελ. 42).

Η σοσιαλιστική εθνικοποίηση δεν ταυτίζεται με την κοινωνικοποίηση, της όποιας όμως αποτελεί εντελώς απαραίτητη προϋπόθεση. Η κοινωνικοποίηση είναι ένα ολόκληρο προτσές στο όποιο ολόκληρη η σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία πραγματοποιεί σαν τέτοια την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής που δημιουργήθηκε με την σοσιαλιστική εθνικοποίηση πάντα με τον καλύτερο τρόπο και πάντα σε διαρκώς μεγαλύτερη έκταση. Το προτσές της κοινωνικοποίησης απαιτεί την άμεση συμμετοχή του λαού στη διεύθυνση και τον έλεγχο της παραγωγής, απαιτεί την ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων του που ως τότε εμποδίζονταν από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Ο Λένιν αναφερόμενος στη σχέση μεταξύ εθνικοποίησης και κοινωνικοποίησης γράφει: "μπορεί να είναι κανείς αποφασιστικός ή αναποφάσιστος στο ζήτημα της εθνικοποίησης, της δήμευσης. Εδώ όμως, είναι ο κόμπος, ότι δεν αρκεί ακόμα και η μεγαλύτερη "αποφασιστικότητα" του κόσμου για το πέρασμα από την εθνικοποίηση και τη δήμευση στην κοινωνικοποίηση ... το ατύχημα, για τους "αριστερούς" είναι, ότι δεν πρόσεξαν την ίδια την σωσία της "τρέχουσας στιγμής", του περάσματος από τις δεσμεύσεις (για την εφαρμογή τους το κύριο προσόν ενός πολιτικού είναι η αποφασιστικότητα) στην κοινωνικοποίηση (και για την εφαρμογή της απαιτείται από την επανάσταση ένα άλλο προσόν). Χτές η ουσία της τρέχουσας στιγμής ήταν να εθνικοποιούμε, να δημεύουμε, να χτυπάμε και να συντρίβουμε την αστική τάξη, να τσακίζουμε το σαμποτάζ όσο μπορεί πιο αποφασιστικά. Σήμερα μόνο οι τυφλοί δεν βλέπουν, ότι εμείς περισσότερο εθνικοποιήσαμε, δημεύσαμε, χτυπήσαμε και τσακίσαμε, από ότι μπορέσαμε να καταμετρήσουμε. Και η κοινωνικοποίηση κατά τούτο ξεχωρίζει από την απλή δήμευση, ότι μπορούμε να δημεύσουμε με μόνη την "αποφασιστικότητα" χωρίς να έχουμε την ικανότητα να καταγράφουμε σωστά και να διανέμουμε σωστά, δεν μπορούμε όμως να κοινωνικοποιήσουμε αν δεν έχουμε αυτή την ικανότητα" (Λένιν τόμος 27, σελ. 315-316).

Το σύνθημα της "κοινωνικοποίησης" αποτελούσε, όπως είναι γνωστό, το πολιτικό σύνθημα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας και των γερμανικών ρεφορμιστικών συνδικάτων στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα μας και αργότερα. Αυτοί διακήρυξαν: "η κοινωνικοποίηση προχωράει", η "κοινωνικοποίηση και ο εκδημοκρατισμός οδηγούν στο σοσιαλισμό" και ο Κ. Καούτσκυ αναφωνούσε "ζούμε στην εποχή της κοινωνικοποίησης". Σύμφωνα με τους σοσιαλδημοκράτες μέσω της λεγόμενης "κοινωνικοποίησης" από το αστικό κράτος βασικών τομέων της οικονομίας, του "εκδημοκρατισμού" και της "συμμετοχής" των εργατών στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων θα πραγματοποιούνταν δήθεν στη Γερμανία και στις άλλες χώρες σταδιακά η εξάλειψη της κυριαρχίας του κεφαλαίου και έτσι "ειρηνικά" θα μετεξελίσσονταν ο καπιταλισμός σε "σοσιαλισμό". Αυτή η ρεβιζιονιστική θεωρία της δήθεν σταδιακής "εισαγωγής" του σοσιαλισμού στα πλαίσια του καπιταλισμού χρεοκόπησε οριστικά. Δεν πραγματοποιήθηκε καμιά "ειρηνική μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό" ούτε είναι φυσικά ποτέ δυνατό να πραγματοποιηθεί, το μόνο που έγινε είναι η ανάπτυξη του καπιταλισμού σε μονοπωλιακό καπιταλισμό, σε κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, Οι κρατικές επιχειρήσεις δεν ήταν "σοσιαλιστικά στοιχεία" στα πλαίσια του καπιταλισμού, όπως ισχυρίζονταν οι σοσιαλδημοκράτες, αλλά κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, γιατί το κράτος στα χέρια του όποιου βρίσκονταν, ήταν το κράτος της ίδιας της αστικής τάξης.

Η ρεβιζιονιστική θεωρία της "κοινωνικοποίησης" και της "οικονομικής δημοκρατίας" της σοσιαλδημοκρατίας είχε σαν βάση της την προδοτική πολιτική της ταξικής συνεργασίας μεταξύ της αντιδραστικής αστικής τάξης και του προλεταριάτου και στρέφονταν άμεσα ενάντια στη θεωρία της προλεταριακής επανάστασης και την μαρξιστική θεωρία του κράτους, σήμαινε άρνηση της αναγκαιότητας της βίαιης προλεταριακής επανάστασης και της αναγκαιότητας της πλήρους συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν απαραίτητων προϋποθέσεων για τον επαναστατικό μετασχηματισμό του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό.

Και στα προγράμματα της σοσιαλδημοκρατίας που ψηφίστηκαν αργότερα στα συνέδρια τους γίνεται πάλι λόγος για "κοινωνικοποίηση". "Μόνο με βάση το γενικό καλό θα αποφασίζεται ποιές επιχειρήσεις πρέπει να κοινωνικοποιούνται" (Το νέο πρόγραμμα του σοσιαλιστικού κόμματος Αυστρίας, σελ. 14).

Το ΠΑΣΟΚ στο πρόγραμμά του κάνει λόγο για "κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας" (Διακήρυξη Κυβερνητικής πολιτικής, σελ. 26) και ακόμα πως αυτές "οι κοινωνικοποιήσεις είναι ο βασικός μοχλός για την ριζική αναδιάρθρωση της οικονομίας και την εφαρμογή της νέας στρατηγικής για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Αποτελούν ταυτόχρονα στοιχείο της αντιμονοπωλιακής και αντιεξαρτισιακής μας πολιτικής" (στο ίδιο σελ. 105) και ότι θα πάρει "μέτρα για τον αποφασιστικό έλεγχο της δράσης των μονοπωλίων" (στο ίδιο σελ. 60) και όλα αυτά το μέτρα μαζί καθώς και η "συμμετοχή" των εργαζομένων και των κοινωνικών φορέων" (στο ίδιο, σελ. 26), θα οδηγήσουν στην πραγματοποίηση της "Μεγάλης Αλλαγής" του ΠΑΣΟΚ και τελικά στην οικοδόμηση του "σοσιαλισμού" του.

Αυτό όμως που αποσιώπα σκόπιμα το ΠΑΣΟΚ, όπως τόκανε και το κάνει η σοσιαλδημοκρατία, είναι το ζήτημα του κράτους. Ποιό κράτος πραγματοποιεί αυτές τις λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" (στην ουσία πρόκειται για αστικές κρατικοποιήσεις) το αστικό ή το προλεταριακό κράτος; Η υποχρεωτική απάντηση είναι πως τις πραγματοποιεί το σημερινό ελληνικό αστικό κράτος, που είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας των μονοπωλίων και αυτό γιατί πρώτο δεν ανατράπηκε από το προλεταριάτο μέσω της βίαιης επανάστασης η διχτατορία της αστικής τάξης ούτε συντρίφτηκε η αστική κρατική μηχανή και αντικαταστάθηκε με το νέο προλεταριακό κράτος και δεύτερο δεν μπορεί να τις κάνει άλλο κράτος έκτος από το αστικό, αφού το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ομολογεί ανοιχτά ότι είναι εχθρός της δικτατορίας του προλεταριάτου και την απορρίπτει (κοίτα άρθρο Α. Παπανδρέου, ο Μαρξ, ο Λένιν και η "δικτατορία του προλεταριάτου", στην μπροσούρα του , "μετάβαση στο σοσιαλισμό", σελ. 7-15). Επομένως αφού πραγματοποιεί την λεγόμενη "κοινωνικοποίηση" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, το αστικό κράτος, τότε αυτές οι επιχειρήσεις δεν είναι "σοσιαλιστικές" όπως ισχυρίζεται το ΠΑΣΟΚ, αλλά κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις και οι "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ σημαίνουν στην πραγματικότητα όχι πέρασμα στο "σοσιαλισμό", αλλά αντίθετα πρόκειται για επέκταση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού στη χώρα μας. Ο "σοσιαλισμός" του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τίποτε άλλο παρά κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός.

Το ίδιο, όπως το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ και η σοσιαλδημοκρατία, μιλάει και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ για "κοινωνικοποιήσεις": "αν οι κοινωνικοποιήσεις πράγματι είναι σε αντιμονοπωλιακή, αντιεξαρτησιακή κατεύθυνση, αν στηριχθούν και στη συμμετοχή του ταξικού εργατικού κινήματος, αν συνδεθούν με άλλα μέτρα εξάλειψης της ασυδοσίας των μονοπωλίων, ασφαλώς θα είναι τομή, μια αλλαγή δομική (ύπογ. δική μας) προς την πραγματική αλλαγή" (Μ, Ανδρουλάκης, "Ρ" 29.11.81).

Σε άλλα κείμενά του το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ μιλάει για "εθνικοποιήσεις". Όλα αυτά βέβαια δεν είναι παρά έκφραση της βαθιάς ιδεολογικής του κρίσης.

Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ ισχυρίζονται ότι η "εθνικοποίηση" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που πραγματοποιούνται από το ίδιο το αστικό το κράτος δηλαδή το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος", ο "δημοκρατικός προγραμματισμός" και η "συμμετοχή των εργαζομένων στη διεύθυνση" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, αποτελούν δήθεν "ρήξη με την μονοπωλιακή ιδιοκτησία" και οδηγούν τάχα τη χώρα μας σταδιακά και "ειρηνικά" στο "σοσιαλισμό".

Ο γνωστός αντικομουνιστής και αντιδραστικός αστός και τώρα "θεωρητικός εγκέφαλος" των ρεβιζιονιστών Κ. Χατζηαργύρης που έχει αλλάξει τις πολιτικές παρατάξεις σαν τα "πουκάμισα το καλοκαίρι" και που έχει υπηρετήσει πάντα πιστά το διεθνή ιμπεριαλισμό και την αστική ιδεολογία και σήμερα την υπηρετεί ντυμένος βέβαια τον ρεβιζιονιστικό μαντύα χρουτσωφικής ραφής γράφει: «η εθνικοποίηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων ... είναι βασική προϋπόθεση για να πάρει μια χώρα τον προγραμματισμένο δρόμο προς τον σοσιαλισμό» (υπογρ.. δική μας) (Κ. Χατζηαργύρης, "Ρ" 3.12.81), αρκεί αυτές οι εθνικοποιήσεις να μην "κοστίσουν τόσα ώστε να γίνονται βρόχος στο λαιμό της εθνικής οικονομίας" (στο ίδιο) και παρακάτω αναφωνεί: " δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι κυβερνητικές εξαγγελίες για τις εθνικοποιήσεις αποτελούν για την Ελλάδα στροφή" (Κ. Χατζηαργύρης, "Ρ" 3.12.81). Ένας άλλος ρεβιζιονιστής ο Μ. Ανδρουλάκης γράφει ότι οι «εθνικοποιήσεις βασικών κλάδων που χαρακτηρίζονται από την κατάργηση της μονοπωλιακής ιδιοκτησίας (!!!) ... αναπτύσσουν μια δυναμική που προοπτικά τείνει στην κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής και ανταλλαγής, δηλαδή προς το σοσιαλισμο» (υπογρ.. δική μας) και πως αυτές οι εθνικοποιήσεις «συνιστούν επί μέρους ρήξεις μ έ την μονοπωλιακή ιδιοκτησία" (!!!) (Μ. Ανδρουλάκης, "Ρ" 9.8.81). Και ο ρεβιζιονιστής Γ. Δραγασάκης μιλάει για "δημοκρατικό χαραχτήρα της εθνικοποίησης" που σύμφωνα με τα λεγόμενά του μπορεί να διασφαλιστεί με τα παρακάτω "μέσα" τα οποία είναι: "πρώτο ο ουσιαστικός κοινοβουλευτικός έλεγχος της δοσμένης επιχειρήσεως και γενικά του κρατικού τομέα της οικονομίας. Δεύτερο η ουσιαστική συμμετοχή των εκπροσώπων των εργαζομένων και κοινωνικών οργανώσεων στη διοίκηση των κρατικών επιχειρήσεων. Τρίτο η άσκηση από την εθνικοποιημένη επιχείρηση δημοκρατικής πολιτικής που στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί να είναι άλλη από μια αντιμονοπωλιακή πολιτική. Για να γίνει αυτό απαιτείται οι επιχειρήσεις που θα εθνικοποιηθούν, αλλά και οι ήδη κρατικές επιχειρήσεις να αποσπαστούν από τον έλεγχο των μονοπωλίων" (Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 20.12.81). Και αλλού γράφει πως οι "εθνικοποιήσεις αποτελούν αναντικατάστατο και αποτελεσματικό μέσο για την εξασθένιση του κύριου αντίπαλου της αλλαγής, του μονοπωλιακού κεφαλαίου" (Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 20.12.81).

Από το παραπάνω αποσπάσματα προκύπτει ότι οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ θεωρούν τις "εθνικοποιήσεις" που γίνονται κάτω από την κυριαρχία των μονοπωλίων και από το υποταγμένο σ’αυτά αστικό κράτος, σαν "εισαγωγή" , σαν "άνοιγμα " του δρόμου προς το "σοσιαλισμό", σαν "σοσιαλισμό", βλέπουν αυτές τις κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις σαν "σοσιαλιστικά στοιχεία" που γεννιούνται στα σπλάχνα του καπιταλισμού.

Οι κρατικές επιχειρήσεως ούτε από τον έλεγχο των μονοπωλίων είναι δυνατό να αποσπαστούν, γιατί το κράτος είναι απόλυτα υποταγμένο στα μονοπώλια, ούτε η "εθνικοποίηση" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων από το αστικό κράτος οδηγεί στο "σοσιαλισμό" όπως ισχυρίζεται "ο μέγας θεωρητικός" Κ. Χατζηαργύρης. Όμως ο Κ. Χατζηαργύρης, αυτή η "χρυσή πέννα" της μεγαλοεφοπλίστριας Χριστίνας Ωνάση, έχει έτοιμη μια άλλη πολύ πιο "πρωτότυπη" συνταγή για το "πέρασμα στο σοσιαλισμό", σύμφωνα με την οποία η Προλεταριακή Επανάσταση είναι "περιττή", αφού και "εξέχοντες εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης των μονοπωλητών καταλαβαίνουν πως μόνη λύση, μόνη σωτηρία, είναι ο σοσιαλισμός" (!!!). Σ’αυτήν την πρωτότυπη και "μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη" κατέληξε ο Κ. Χατζηαργύρης μετά από μια "επιστημονική ανάλυση" του "φαινομένου" των γάμων Χριστίνας - Καούζοφ στην "Ελευθεροτυπία".

Το βασικό ζήτημα, εδώ δεν είναι οι "εθνικοποιήσεις" αυτές καθαυτές αλλά, ο ταξικός χαραχτήρας του κράτους που πραγματοποιεί αυτές τις λεγόμενες "εθνικοποιήσεις" του "Κ"ΚΕ ή τις λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ και ο οποίος σε τελευταία ανάλυση καθορίζει το περιεχόμενο αυτών των εθνικοποιήσεων, δηλ. το αν πρόκειται για αστικές ή σοσιαλιστικές εθνικοποιήσεις. Αν τις πραγματοποιεί το επαναστατικό προλεταριακό κράτος τότε αυτές έχουν σοσιαλιστικό χαραχτήρα, αν όμως τις πραγματοποιεί το αστικό κράτος, τότε αυτές έχουν καπιταλιστικό χαραχτήρα.

Όπως είναι γνωστό το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ θέλουν να πραγματοποιήσουν τις λεγόμενες "εθνικοποιήσεις" και "κοινωνικοποιήσεις" τους στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και στα πλαίσια του καπιταλισμού και με την βοήθεια του λεγόμενου "δημοκρατικού κράτους" δηλ. του "δημοκρατικού" αστικού κράτους. Το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος" των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ που προήλθε σύμφωνα με αυτούς από τον "έκδημοκρατισμό" του αστικού κράτους δεν άλλαξε ταξικό χαραχτήρα, παραμένει, όπως και πριν και αυτό είναι το βασικό, όργανο ταξικής κυριαρχίας των καπιταλιστών και απόλυτα υποταγμένο στα μονοπώλια, δηλ. είναι αστικό κράτος. Γιατί η αλλαγή του ταξικού χαραχτήρα του κράτους, για να δημιουργηθεί δηλ. προλεταριακό κράτος προϋποθέτει: πρώτο την ανατροπή της δικτατορίας της καπιταλιστικής τάξης μέσω της βίαιης ένοπλης προλεταριακής επανάστασης και δεύτερο την συντριβή, την πλήρη καταστροφή της παλιάς αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της από το νέο κράτος του προλεταριάτου, τη Δικτατορία του Προλεταριάτου.

Επομένως το κράτος που θα πραγματοποιήσει αυτές τις "εθνικοποιήσεις" που προτείνει το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ θα είναι το αστικό "δημοκρατικό" κράτος, το όποιο είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας της μπουρζουαζίας και κατά συνέπεια οι "εθνικοποιήσεις" του "Κ"ΚΕ και οι "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν σοσιαλιστικό χαραχτήρα, αλλά έχουν υποχρεωτικά οπωσδήποτε καπιταλιστικό χαραχτήρα, δηλ. θα είναι "εθνικοποιήσεις" προς όφελος των ταξικών συμφερόντων της μεγάλης μπουρζουαζίας, προς όφελος των μονοπωλίων. Μόνο ένα επαναστατικό προλεταριακό κράτος, μόνο η ένοπλη εξουσία του προλεταριάτου και των αγροτών που έχει ήδη συντρίψει την παλιά αστική κρατική μηχανή και στη θέση της τοποθέτησε το νέο προλεταριακό κράτος, μπορεί να πραγματοποιήσει μια εθνικοποίηση προς όφελος του εργαζόμενου λαού, μια επαναστατική εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση.

Οι καπιταλιστικές "εθνικοποιήσεις" ή "κοινωνικοποιήσεις" του "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να "ανοίξουν το δρόμο προς το σοσιαλισμό", ούτε θίγουν την καπιταλιστική ιδιοκτησία, ούτε μπορούν με αυτές να "αποσπαστούν οι κρατικές επιχειρήσεις από τον έλεγχο των μονοπωλίων" ούτε πρόκειται αυτές να συμβάλουν στην καλυτέρευση της κατάστασης των πλατιών εργαζομένων μαζών. Αντίθετα αυτές οδηγούν αναπόφευκτα στην επέκταση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού , στην επέκταση και στερέωση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την μορφή της κρατικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και στην παραπέρα υποταγή των κρατικών επιχειρήσεων στα μονοπώλια, αφού το αστικό κράτος είναι υποταγμένο σε αυτά και τέλος οδηγούν στο δυνάμωμα της εξουσίας των μονοπωλίων.

Πέρα από αυτό σύμφωνα με τα προγράμματα του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ, οι "εθνικοποιήσεις" που θα πραγματοποιήσει το αστικό κράτος θα γίνουν με αποζημίωση των καπιταλιστών κατόχων αυτών των επιχειρήσεων. Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου τόνισε: "θα δημιουργηθούν και θα λειτουργήσουν ειδικές επιτροπές για εκτιμήσεις περιουσιακών στοιχείων και αποζημιώσεις... το θέμα της αποζημίωσης θα αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τις επιταγές του συντάγματος" ("Τα Νέα", 23.11.81), δηλ. διά "πλήρους αποζημιώσεως" , όπως αναφέρεται στο όρθρο 17 του ελληνικού αστικού συντάγματος (Το Σύνταγμα της Ελλάδος, σελ. 46). Και ο πιστός υπηρέτης της ντόπιας μπουρζουαζίας, ο προδότης ρεβιζιονιστής Χ. Φλωράκης διακήρυξε στη βουλή: "σ’ότι αφορά τις αποζημιώσεις προς τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων που θα εθνικοποιηθούν, το ύψος τους πρέπει να εξαρτηθεί όχι μόνο από μια αντικειμενική εκτίμηση των περιουσιακών τους στοιχείων, όπως είπε ο κ. Πρωθυπουργός, αλλά από την μέχρι τώρα γενικότερη δράση κάθε επιχείρησης"(!!!) (Χ. Φλωράκης, ομιλία για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ΚΟΜΕΠ 12/81, σελ. 7).Και αλλού στην ίδια ομιλία ο Χ. Φλωράκης δηλώνει ανοιχτά: "το ΚΚΕ τάσσεται υπέρ ... της διεύρυνσης του κρατικού τομέα της οικονομίας (!!!) (Χ. Φλωράκης, στο ίδιο, ΚΟΜΕΠ 12/81, σελ. 7). Εδώ ο λακές των ελληνικών μονοπωλίων λέει και μια φορά την αλήθεια, ότι δηλ. είναι υπέρ του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, ψεύδεται βέβαια απροκάλυπτα όταν θέλει να πει στους εργάτες ότι οι καπιταλιστικές "εθνικοποιήσεις" που προτείνει έχουν τάχα "αντιμονοπωλιακό" χαραχτήρα και ανοίγουν δήθεν "το δρόμο προς το σοσιαλισμό" (Χ. Φλωράκης, στο ίδιο ΚΟΜΕΠ 12/81, σελ. 6-7). Εδώ απλώς σερβίρει στους εργάτες τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό για "σοσιαλισμό" επαναλαμβάνοντας τα ίδια που πριν αρκετές δεκαετίες διακήρυσσε η σοσιαλδημοκρατία.

Οι λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ και οι "εθνικοποιήσεις" του "Κ"ΚΕ έχουν αστικό χαραχτήρα για δύο λόγους: πρώτο γιατί γίνονται από το αστικό κράτος, το λεγόμενο "δημοκρατικό" αστικό κράτος που είναι όργανο κυριαρχίας της αστικής τάξης και δεύτερο γιατί γίνονται με αποζημίωση και μάλιστα με πλήρη αποζημίωση, όπως καθορίζει το άρθρο 17 του ελληνικού αστικού συντάγματος, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους καπιταλιστές να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους σε άλλους κλάδους της βιομηχανίας με υψηλότερο ποσοστό κέρδος.

Και στο ζήτημα των "εθνικοποιήσεων" από το αστικό κράτος των καπιταλιστικών επιχειρήσεων με αποζημίωση οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ" Κ Ε και το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ αντιγράφουν πιστά τη σοσιαλδημοκρατία. Στο πρόγραμμα του σοσιαλιστικού κόμματος Αυστρίας διαβάζουμε: "η κοινωνικοποίηση θα αφορά βασικά εκείνες τις μεγάλες επιχειρήσεις, των όποιων η θέση ισχύος απειλεί το οικονομικό και πολιτικό γενικό συμφέρον. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις σε περίπτωση κοινωνικοποίησης οι ιδιοκτήτες θα αποζημιωθούν (υπογρ.. δική μας ) σύμφωνα με την εσωτερική άξια των παραλαμβανομένων περιουσιακών στοιχείων" (Πρόγραμμα ΣΚΑ 1958, σελ. 14).

Οι σοσιαλιστικές εθνικοποιήσεις που πραγματοποιούνται από το προλεταριακό κράτος, σε αντίθεση με τις αστικές που γίνονται από το αστικό κράτος και προς όφελος της μεγάλης μπουρζουαζίας, γίνονται φυσικά χωρίς αποζημιωση . Στο Πρόγραμμα της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς διαβάζουμε: κατάσχεση (απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση) και προλεταριακή εθνικοποίηση όλων των μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων..." (Πρόγρ. και Καταστατικό της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς, σελ 42).

Το ότι οι "εθνικοποιήσεις" που προτείνει το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ έχουν αστικό χαραχτήρα και γίνονται αποκλειστικά προς όφελος της αστικής τάξης το δείχνει επίσης ξεκάθαρα και η περίπτωση των λεγόμενων "προβληματικών επιχειρήσεων" δηλ. των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που βρίσκονται σε χρεωκοπία. Το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ ομολογεί ανοιχτά ότι θεωρεί αναγκαία την κρατικοποίηση αυτών των επιχειρήσεων, προφανώς για να διασώσει τα κεφάλαια των καπιταλιστών κατόχων αυτών των επιχειρήσεων. Ο ρεβιζιονιστής Γ. Δραγασάκης γράφει: "τέλος οι εθνικοποιήσεις γίνονται αναγκαίες, στις περιπτώσεις επιχειρήσεων που βρίσκονται υπό χρεωκοπία και τις όποιες πιθανόν να χρειαστεί να αναλάβει το κράτος" (Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 20.12.81). Στη διάσωση των κεφαλαίων των καπιταλιστών κατόχων αυτών των επιχειρήσεων στοχεύει και το ΠΑΣΟΚ όταν μιλάει για "εξυγίανση των προβληματικών υπερχρεωμένων επιχειρήσεων" (Διακήρυξη Κυβερνητικής Πολιτικής, σελ. 60). Στην περίπτωση της ανάληψης αυτών των χρεωκοπημένων επιχειρήσεων από το αστικό κράτος, οι καπιταλιστές κάτοχοι αυτών των επιχειρήσεων αποζημιώνονται πλήρως από το κράτος και το κράτος αναλαμβάνει επιπλέον να πληρώσει τα χρέη τους και να ανανεώσει τον παλιωμένο εξοπλισμό αυτών των επιχειρήσεων. Με αυτόν τον τρόπο, οι καπιταλιστές κάτοχοι αυτών των χρεωκοπημένων επιχειρήσεων διασώσουν τα κεφάλαιά τους τα οποία θα έχαναν, δεν πληρώνουν τα χρέη τους και τους δίνεται η δυνατότητα να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους με υψηλότερο ποσοστό κέρδους. Όλα αυτά τα οικονομικά βάρη θα τα πληρώσουν βέβαια οι πλατιές λαϊκές μάζες.

Και σε αυτό το ζήτημα το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το ΠΑΣΟΚ αντιγράφουν τις προτάσεις της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Στο πρόγραμμα του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας διαβάζουμε: "μια κοινωνικοποίηση της βιομηχανίας πρώτων υλών επιβάλλεται για την γερμανική βιομηχανία... λόγω των ζημιών που της έχουν προξενήσει και οι όποιες μέσω της κοινωνικοποίησης θα μπορούσαν τουλάχιστον έν μέρει να εξισωθούν" (πρόγραμμα του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Γερμανίας 1952, σελ 253).

Είναι σήμερα σε όλους γνωστό πως οι λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, που οι ίδιοι τις θεωρούσαν και τις προπαγάνδιζαν ολόκληρες δεκαετίες σαν βήματα προς το "σοσιαλισμό" τους ή σαν "σοσιαλι σμό", δεν άνοιξαν κανένα δρόμο προς το σοσιαλισμό ούτε έθιξαν τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, δεν "περιόρισαν" την εξουσία των μονοπωλίων αυτών των χωρών ούτε καλυτέρευσαν την κατάσταση των πλατιών εργαζομένων μαζών. Αντίθετα οδήγησαν στο δυνάμωμα της εξουσίας των μονοπωλίων αυτών των χωρών, στην αύξηση των κερδών τους και στην ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Το ίδιο θα συμβεί και στη χώρα μας με τις "εθνικοποιήσεις" και τις "κοινωνικοποιήσεις" του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ.

Η ρεβιζιονιστική αντιμαρξιστική θεωρία των προδοτών ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"Κ Ε σύμφωνα με την οποία, μέσω των "εθνικοποιήσεων" από το αστικό κράτος δημιουργούνται στα πλαίσια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, "σοσιαλιστικές οικονομικές μορφές", "σοσιαλιστικά στοιχεία" των οποίων η ποσοτική ανάπτυξή τους θα ξεπεράσει τον καπιταλισμό πάνω στο έδαφος του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής , είναι πολύ παλιά και χρονολογείται από τότε που έγιναν oι πρώτες κρατικοποιήσεις. Βέβαια η εμφάνιση της κρατικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας δεν οδήγησε καμιά χώρα στο σοσιαλισμό, γιατί η εξουσία και το κράτος βρίσκονταν ατά χέρια της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης. Ούτε οι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις ήταν "σοσιαλιστικά στοιχεία" στους κόλπους του καπιταλισμού, γιατί οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής γεννιούνται μετά την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.

0 Έγκελς στην εποχή του καταπολέμησε τις ρεβιζιονιστικές αντιλήψεις που παρουσίαζαν τις κρατικοποιήσεις, που γίνονταν εκείνη την περίοδο, σαν "σοσιαλιστικές". Στο περίφημο έργο του Αντι-Ντύρινγκ αναλύοντας ο Έγκελς τον καπιταλισμό έδειξε πρώτο ότι η ανάπτυξή του οδηγεί αναπόφευκτα στην κρατικοποίηση επιχειρήσεων από το αστικό κράτος και δεύτερο ότι αυτές οι κρατικοποιήσεις δέν έχουν καμιά σχέση με το σοσιαλισμό. Ο Έγκελς γράψει: "είτε λοιπόν έτσι, είτε αλλιώς, είτε με τραστ, είτε χωρίς τραστ, πρέπει (τελικά) ο επίσημος εκπρόσωπος της καπιταλιστικής κοινωνίας, δηλαδή το κράτος, να αναλάβει αναγκαστικά την διεύθυνση των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτή η ανάγκη της μετατροπής σε ιδιοκτησία του κράτους, γίνεται αισθητή πρώτα στους μεγάλους συγκοινωνιακούς οργανισμούς, δηλαδή στα ταχυδρομεία, τους τηλέγραφους, τους σιδηροδρόμους, κλπ.". Και σε υποσημείωση του συνεχίζει: "λέω εδώ πρέπει, γιατί στην περίπτωση, που τα μέσα παραγωγής, όπως π.χ., τα μέσα συγκοινωνίας, έχουν πραγματικά πολύ μεγαλώσει, δεν μπορούν να διευθύνονται από μετοχικές εταιρίες, δηλαδή πρόκειται για τις περιπτώσεις που η κρατικοποίηση έχει γίνει οικονομικά αναπόφευκτη. Στην περίπτωση αυτή μια τέτοια ενέργεια, έστω και αν την πραγματοποιεί το σημερινό καπιταλιστικό κράτος, αποτελεί μια οικονομική πρόοδο, σημαίνει ότι φτάσαμε σε μια νέα φάση, σε ένα καινούριο στάδιο για το πέρασμα όλων των παραγωγικών δυνάμεων στην κυριότητα όλης της κοινωνίας. Αλλά τώρα τελευταία, από τότε δηλαδή που ο Βίσμαρκ τόριξε στις κρατικοποιήσεις, γίνεται λόγος για ένα δήθεν, για ένα ψεύτικο σοσιαλισμό (υπογρ.δική μας), που, μάλιστα, εδώ και κει εκφυλίζεται σε κάποια δουλικότητα και που επικροτεί κάθε κρατικοποίηση, ακόμα και τις κρατικοποιήσεις τύπου Βίσμαρκ, σαν σοσιαλιστικές. Αν φυσικά, μια κρατικοποίηση του εμπορίου του καπνού ήταν σοσιαλισμός, τότε και ο Ναπολέοντας και ο Μέττερνιχ ακόμα, θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν ανάμεσα στους ιδρυτές του σοσιαλισμού. Αν το βελγικό κράτος, από εντελώς συνηθισμένους πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, έφτιαξε μόνο του τη βασική σιδηροδρομική γραμμή, η αν ο Βίσμαρκ, χωρίς κανένα φαινομενικό λόγο, κρατικοποίησε τις κύριες σιδηροδρομικές γραμμές της Πρωσίας, απλώς και μόνο για να μπορεί σε ώρα πολέμου, να τις οργανώνει και να τις εκμεταλλεύεται προς το συμφέρον του, ή για να μεταβάλλει τους σιδηροδρομικούς υπαλλήλους, σε αγέλη ψηφοφόρων της κυβέρνησης του και, κυρίως, για να έχει μια καινούρια και ανεξάρτητη από τις αποφάσεις του κοινοβουλίου, πηγή εισοδημάτων. Όλα λοιπόν αυτά, δέν αποτελούν καθόλου, είτε άμεσα ,είτε έμμεσα, είτε συνειδητά ή είτε μη, βήματα προς τον σοσιαλισμό (υπογρ. δική μας). Αν έτσι τα πράγματα τότε θα μπορούσαμε να αποκαλούμε σοσιαλιστικούς θεσμούς και το βασιλικό θαλάσσιο εμπόριο, την βασιλική μανουφακτούρα πορσελάνης, ακόμη και το ράφτη του λόχου στο στράτευμα ή ακόμα και την κρατικοποίηση των οίκων ανοχής, όπως, επί Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Γ’ που πρότεινε κάποιος παμπόνηρος στα σοβαρά". (Έγκελς, Αντι-Ντύρινγκ, σελ. 412-413). Και παρακάτω ο Έγκελς γράφει: "αλλά, είτε σε μετοχικές εταιρίες και τραστ, είτε στο κράτος ανήκουν οι παραγωγικές δυνάμεις διατηρούν πάντα (υπογρ. δική μας) τον χαραχτήρα και την μορφή του κεφαλαίου. Και προκειμένου για τις μετοχικές εταιρίες και τα τραστ, αυτό είναι ολοφάνερο σε όλους. Αλλά και το σύγχρονο κράτος, δεν είναι επίσης τίποτε άλλο παρά η οργάνωση με την οποία εφοδιάζει τον εαυτό της η αστική κοινωνία, για να διαιωνίσει (υπογρ. δική μας) τις βασικές συνθήκες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής γενικά, και να τις υπερασπίσει από τις επιθέσεις, τόσο των εργατών, όσο και των καπιταλιστών σαν ατόμων. Το σύγχρονο κράτος, οποία κι αν είναι η μορφή του, είναι βασικά μια μηχανή καπιταλιστική, είναι το κράτος των καπιταλιστών, ο ιδανικός, κατά κάποιο τρόπο συλλογικός καπιταλιστής (υπογρ. δική μας). Όσο μεγαλύτερες παραγωγικές δυνάμεις παίρνει κάτω από την ιδιοκτησία του, τόσο περισσότερο γίνεται ο πραγματικός συλλογικός καπιταλιστής και τόσο περισσότερο εκμεταλλεύεται τους πολίτες, οι εργάτες παραμένουν (υπογρ. δική μας) όπως πριν μισθωτοί εργάτες, δηλαδή προλετάριοι (υπογρ. δική μας). Οι καπιταλιστικές σχέσεις δεν (υπογρ. δική μας) καταργούνται, αντίθετα φθάνουν στο αποκορύφωμά τους. Από εδώ όμως, από το αποκορύφωμα, αρχίζει η μεταβολή. Γιατί η κρατική ιδιοκτησία πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, ενώ δεν αποτελεί λύση της σύγκρουσης, περικλείνει μόλα ταύτα το τυπικό μέσον, τον τρόπο χειρισμού για την οριστική λύση" (Έγκελς, Αντί-Ντύρινγκ, σελ. 413-414). Η κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σύμφωνα με τον Έγκελς πραγματοποιείται μόνο με την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού από το προλεταριάτο: "Το προλεταριάτο καταλαμβάνει την κρατική εξουσία και μετατρέπει αμέσως τα μέσα παραγωγής σε ιδιοκτησία του κράτους" (Αντί-Ντύρινγκ, σελ. 416).

Η ανάπτυξη του καπιταλισμού σε κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό επιβεβαιώνει πλέρια τις παραπάνω απόψεις του Έγκελς για τον ταξικό χαραχτήρα του κράτους σαν όργανο κυριαρχίας των καπιταλιστών και για την φύση των κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων, οι όποιες δεν έχουν καμιά σχέση με το σοσιαλισμό και πως αυτές δε σημαίνουν την εμφάνιση "σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής" στα σπλάχνα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και διέψευσε και διαψεύδει όλες τις αντεπαναστατικές απόψεις που διατυπώθηκαν κατά καιρούς από τους σοσιαλδημοκράτες και από τους σύγχρονους ρεβιζιονιστές όλων των αποχρώσεων για δήθεν "υπερταξικό κράτος" και για δήθεν γέννηση "σοσιαλιστικών στοιχείων" στους κόλπους του καπιταλισμού.

Και ο Λένιν στα 1905 καταπολεμώντας τις αντεπαναστατικές απόψεις των οπορτουνιστών της εποχής του, πάνω στο ζήτημα της σχέσης των καταναλωτικών συνεταιρισμών, της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού, τονίζει πως το πρωταρχικό ζήτημα είναι η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο και πως χωρίς αυτή, η ύπαρξη των καταναλωτικών συνεταιρισμών δεν εξασφαλίζει καμία σοβαρή αλλαγή, πολύ περισσότερο δεν οδηγεί στον σοσιαλισμό, ούτε οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί μπορεί να είναι "πυρήνες του σοσιαλισμού στους κόλπους του ίδιου του καπιταλισμού". Ο Λένιν γράφει: "οι οπορτουνιστές προβάλλουν στην πρώτη σειρά το σύνθημα: καταναλωτικοί συνεταιρισμοί, και οι επαναστάτες το σύνθημα: κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας από μέρους του προλεταριάτου. Οι οπορτουνιστές προβάλλουν αντιρρήσεις: οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί είναι μια πραγματική δύναμη των προλεταρίων, είναι κατάχτηση μιας πραγματικής οικονομικής θέσης, ένα πραγματικό κομματάκι του σοσιαλισμού, εσείς, οι επαναστάτες, δεν καταλαβαίνετε τη διαλεκτική εξέλιξη, αυτή την μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό, αυτή τη διείσδυση των πυρήνων του σοσιαλισμού στους κόλπους του ίδιου του καπιταλισμού, αυτή την κένωση του καπιταλισμού και την πλήρωσή του με καινούριο σοσιαλιστικό περιεχόμενο. Ναι, απαντούν οι επαναστάτες, είμαστε σύμφωνοι, πως οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί είναι με μια ορισμένη έννοια ένα κομματάκι σοσιαλισμού. 1ο, η σοσιαλιστική κοινωνία είναι ένας μεγάλος καταναλωτικός συνεταιρισμός με σταδιομετρικά οργανωμένη παραγωγή για την κατανάλωση, 2ο, ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς ένα ισχυρό, πολύπλευρο εργατικό κίνημα, και μια απ’ αυτές τις πολλές πλευρές είναι οπωσδήποτε οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί. Το ζήτημα όμως δεν (υπογρ. δική μας) βρίσκεται αυτού. Όσο η εξουσία θα παραμένει στα χέρια της αστικής τάξης, οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί θα είναι ένα άθλιο κομματάκι που δεν εξασφαλίζει καμια σοβαρή αλλαγή, δε φέρνει καμιά αποφασιστική αλλαγή, κάποτε μάλιστα αποσπά την προσοχή από την σοβαρή πάλη για την επανάσταση" (Λένιν,τόμος 9, σελ 356-357).

Τόσο ο Έγκελς όσο και ο Λένιν, αντικρούοντας και ανασκευάζοντας τις ρεβιζιονιστικές απόψεις των οπορτουνιστών της εποχής των, αναδείχνουν με πειστικό τρόπο πως οι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις και οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί δεν είναι "σοσιαλιστικά στοιχεία" στους κόλπους του καπιταλισμού και δεν αποτελούν καθόλου, άμεσα ή έμμεσα βήματα προς το σοσιαλισμό όσον καιρό η αστική τάξη έχει την πολιτική εξουσία, και πως το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό είναι μόνο δυνατό με την επαναστατική ανατροπή της δικτατορίας της αστικής τάξης από το προλεταριάτο, την συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.

Οι απόψεις των προδοτών ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ που εμφανίζουν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό σαν απαρχή του "σοσιαλισμού" ή σαν "σοσιαλισμό" σημαίνουν άρνηση της Προλεταριακής Επανάστασης. Ο Λένιν κριτικάροντας τις αντεπαναστατικές απόψεις των ρεβιζιονιστών της εποχής του έγραφε πως "το πιο διαδεδομένο λάθος είναι ο αστικορεφορμιστικός ισχυρισμός, ότι τάχα ο μονοπωλιακός ή κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός δεν είναι πια καπιταλισμός, ότι μπορεί να ονομαστεί πια "κρατικός σοσιαλισμός" " και συνεχίζοντας τόνιζε "... το ότι ένας τέτοιος καπιταλισμός βρίσκεται "κοντά" στο σοσιαλισμό, πρέπει να αποτελέσει για τους πραγματικούς εκπροσώπους του προλεταριάτου επιχείρημα για το ότι η σοσιαλιστική επανάσταση ζυγώνει, είναι εύκολη, πραγματοποιήσιμη, δεν επιδέχεται αναβολή και δεν πρέπει διόλου να αποτελέσει επιχείρημα για να κρατούν στάση ανοχής απέναντι στην άρνηση αυτής της επανάστασης και στον εξωραϊσμό του καπιταλισμού, που κάνουν όλοι οι ρεφορμιστές" (Λένιν, Κράτος και Επανάσταση, σελ. 141-142).

Ο κρατικό μονοπωλιακός καπιταλισμός είναι ώριμος για το πέρασμα στο σοσιαλισμό όχι επειδή τάχα έχουν εμφανιστεί σε αυτόν "στοιχεία του σοσιαλισμού", αλλά επειδή έχουν πλέρια ωριμάσει οι υλικές προϋποθέσεις για το πέρασμα στον σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής και επειδή ταυτόχρονα με την όξυνση στο έπακρο των ταξικών αντιθέσεων προπαρασκευάζεται η επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Το πέρασμα από τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό στο σοσιαλισμό δεν μπορεί να γίνει με διάφορες μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και του καπιταλισμού και με την βοήθεια του αστικού κράτους, αλλά μόνο με την βίαιη ένοπλη προλεταριακή επανάσταση, την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Οι Μαρξ-Έγκελς τονίζουν ότι "χαράζοντας τις γενικές φάσεις της εξέλιξης του προλεταριάτου, τον λίγο πολύ κρυφό εμφύλιο πόλεμο, μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία, ως τη στιγμή που ο πόλεμος αυτός ξεσπάει σε ανοιχτή επανάσταση και το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με την βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης" (Μαρξ-Έγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, σελ. 34) και συντρίβοντας το προλεταριάτο την αστική κρατική μηχανή "γιατί δεν μπορεί η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να την βάλλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς" (Μαρξ-Έγκελςς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, σελ. 6), την αντικαθιστά με το νέο προλεταριακό κράτος το όποιο χρησιμοποιεί "για να αποσπάσει βαθμιαία από την αστική τάξη όλο το κεφάλαιο, για να συγκεντρώσει όλα τα εργαλεία παραγωγής στα χέρια του κράτους, δηλ. του προλεταριάτου που είναι οργανωμένο σε κυρίαρχη τάξη" (Μαρξ - Έγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, σελ. 46), δηλ. μετατρέπει την καπιταλιστική ιδιοκτησία (ατομική και κρατική) σε ιδιοκτησία του προλεταριακού κράτους.

Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ" Κ Ε με τις αντιμαρξιστικές τους απόψεις σύμφωνα με τις όποιες στα πλαίσια του καπιταλισμού θίγονται τάχα "οι καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας" και ότι οι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις είναι "σοσιαλιστικά στοιχεία" που γεννιούνται στους κόλπους του καπιταλισμού, πριν την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο, αρνούνται επίσης και τη βασική διαφορά μεταξύ της αστικής και της προλεταριακής επανάστασης. Ο Λένιν έχει τονίσει πως "η διαφορά της σοσιαλιστικής επανάστασης από την αστική επανάσταση συνίσταται ακριβώς στο ότι η αστική επανάσταση βρίσκει έτοιμες τις μορφές των καπιταλιστικών σχέσεων, ενώ η Σοβιετική εξουσία - η προλεταριακή - δεν κληρονομεί τέτοιες έτοιμες σχέσεις" (Λένιν, τόμος 27, σελ, 74).

Το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ ισχυρίζεται ακόμα πως οι "εθνικοποιήσεις" που κάνει το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος" δηλ. το αστικό κράτος είναι "σε όφελος των εργατών" και πως θα συμβάλλουν δήθεν στην "καλυτέρευση της κατάστασής των". Σαν αντίθεση με αυτές τις αντιδραστικές απόψεις των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ ο Λένιν τονίζει πως όλα τα μέτρα και τα βήματα "που επιδιώκουν μια μεγαλύτερη μονοπώληση και μια μεγαλύτερη κρατικοποίηση της παραγωγής συνοδεύονται αναπόφευκτα από την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων μαζών, από το δυνάμωμα της καταπίεσης, τη δυσκολία της αντίστασης ενάντια στους εκμεταλλευτές, το δυνάμωμα της αντίδρασης και του μιλιταριστικού δεσποτισμού και ταυτόχρονα οδηγούν αναπόφευκτα σε μια τεράστια αύξηση των κερδών των μεγάλων καπιταλιστών σε βάρος όλων των λαϊκών στρωμάτων, στην υποδούλωση των εργαζομένων μαζών για πολλές δεκαετίες με ένα φόρο υποτέλειας στους καπιταλιστές με την μορφή δισεκατομμυρίων τόκων για τα δάνεια" (Λένιν - Στάλιν, Το έτος 1917, σελ. 105-106).

Ας δούμε τώρα ποιός ωφελείται άπ τις λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ ή τις "εθνικοποιήσεις" του "Κ"ΚΕ.

Οι κρατικοποιήσεις που προτείνουν το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το ΠΑΣΟΚ είναι ακριβώς αυτές που θέλουν σήμερα και οι έλληνες καπιταλιστές. Τέτοιες κατηγορίες επιχειρήσεων που οι κάτοχοι τους έχουν κάθε συμφέρον να τις ξεφορτωθούν, είναι πρώτα - πρώτα αυτές οι όποιες βρίσκονται υπό χρεωκοπία, είναι υπερχρεωμένες, κινδυνεύουν να καταστραφούν και οι κάτοχοι των κινδυνεύουν να χάσουν τα κεφάλαιά τους, δεύτερο εκείνες των όποιων ο παραγωγικός εξοπλισμός έχει παλιώσει και για την ανανέωσή του απαιτούνται τεράστια ποσά και τρίτο εκείνες των όποιων το ποσοστό κέρδους είναι χαμηλό και οι κάτοχοι των θέλουν να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους για επένδυση σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους με πολύ ύψηλότερο ποσοστό κέρδους.

Οι καπιταλιστές κάτοχοι των επιχειρήσεων που βρίσκονται στα πρόθυρα της πλήρους χρεωκοπίας και είναι υπερχρεωμένες, εγκαταλείπουν αυτές τις επιχειρήσεις στο αστικό κράτος, το όποιο αναλαμβάνει την υποχρέωση να τους δώσει πλήρη αποζημίωση, να πληρώσει τα χρέη τους και να ανανεώσει τον παλιό εξοπλισμό τους. Έτσι οι καπιταλιστές κάτοχοι των παραπάνω επιχειρήσεων, πρώτο διασώζουν τα κεφάλαιά τους, τα οποία θα έχαναν, δεύτερο έχουν την δυνατότητα να τα επενδύσουν σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους και τρίτο ενώ είχαν ζημιά, αποκομίζουν τώρα κέρδη αφού το αστικό αναλαμβάνει να τους πληρώσει τα χρέη.

Τις επιχειρήσεις των οποίων έχει παλιώσει ο παραγωγικός τους εξοπλισμός και απαιτούνται τεράστια κεφάλαια για την ανανέωσή του, οι καπιταλιστές κάτοχοί τους τις εγκαταλείπουν στο αστικό κράτος, το όποιο τους δίνει πλήρη αποζημίωση και έτσι τη δυνατότητα να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους σε άλλους κλάδους που αποφέρουν μεγαλύτερα κέρδη, και επί πλέον αναλαμβάνει, διαθέτοντας τεράστια ποσά, να ανανεώσει τον εξοπλισμό τους.

Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που οι κάτοχοι τους θεωρούν ότι το ποσοστό κέρδους του κλάδου είναι χαμηλό, εκδηλώνουν μόνες τους την επιθυμία να κρατικοποιηθούν, όπως π.χ. η ΛΑΡΚΟ του Μποδοσάκη και άλλες, φυσικά και πάλι με πλήρη αποζημίωση, για να μπορέσουν να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους για επένδυση σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους με υψηλότερο ποσοστό κέρδους.

Όλα τα οικονομικά βάρη που θα προκύψουν θα το πληρώσουν οι πλατιές εργαζόμενες μάζες μέσω των φόρων και του πληθωρισμού. Η εκμετάλλευση του προλεταριάτου θα ενταθεί και η κατάσταση των λαϊκών μαζών θα χειροτερεύσει ακόμη πιο πολύ για να εξασφαλιστούν η αποζημίωση και τα κέρδη των καπιταλιστών, για να ανανεωθεί ο παλιωμένος εξοπλισμό των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και να μεγαλώσει η ανταγωνιστική ικανότητα των κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων στην παγκόσμια αγορά.

Εκτός από τις κρατικοποιήσεις που αναφέραμε πιο πάνω, ορισμένες άλλες που προτείνονται ιδιαίτερα από το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ, γίνονται με σκοπό να προωθήσουν την στρατιωτικοποίηση της ελληνικής οικονομίας. Οι ρεβιζιονιστές ισχυρίζονται πως ένας από τους λόγους που καθιστούν σήμερα αναγκαίες τις κρατικοποιήσεις "είναι η άσκηση μιας εθνικής αμυντικής πολιτικής. Η εθνικοποίηση βασικών μονοπωλιακών επιχειρήσεων αυξάνει την αμυντική ικανότητα και ασφάλεια της χώρας "(Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 20.12.81). Εδώ οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ προσπαθούν να καλύψουν την προώθηση της στρατιωτικοποίησης της ελληνικής οικονομίας κάτω από τον διάτρητο μανδύα της δήθεν "εθνικής αμυντικής πολιτικής".

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των αστικών κρατικοποιήσεων, είναι ότι οι πρώην κάτοχοι αυτών των επιχειρήσεων δεν πρόκειται να έχουν ούτε μια δραχμή ζημιά. Τα έσοδά τους όχι μόνο θα εξασφαλιστούν αλλά και θα αυξηθούν. Αν έμειναν στα χέρια τους αυτές οι επιχειρήσεις, όχι μόνο δεν θα είχαν κέρδη, απεναντίας θα είχαν ζημίες και θα έχαναν τα κεφάλαιά τους.

Η ύπαρξη των κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων, εξυπηρετεί το κεφάλαιο στο σύνολο του. Από τη μια, οι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις θα είναι πηγή εφοδιασμού των μονοπωλίων και γενικά όλων των ιδιωτικών επιχειρήσεων, με πρώτες ύλες, καύσιμα και ενέργεια σε πολύ χαμηλές τιμές και θα τους εξασφαλίζουν φθηνή μεταφορά για να τους βοηθήσουν στην μείωση των εξόδων παραγωγής, για να γίνουν ανταγωνίσιμες οι ελληνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις στην παγκόσμια αγορά, και από την άλλη, αγοραστές από τα μονοπώλια νέου παραγωγικού εξοπλισμού σε πολύ υψηλές τιμές.

Με την βοήθεια των κρατικών επιχειρήσεων οι εκάστοτε αστικές κυβερνήσεις θα εξασφαλίζουν μια επιπλέον ανακατανομή του εισοδήματος προς όφελος των μονοπωλίων και προς ζημία των εργαζομένων μαζών.

Στη διεύθυνση αυτών των κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων θα κάθονται πάλι οι πρώην κάτοχοι αυτών των επιχειρήσεων και οι τραπεζίτες και ίσως και κανένα συνδικαλιστικό στέλεχος των ρεφορμιστικών συνδικάτων (ΠΑΣΚΕ, ΑΕΜ και ΕΣΑΚ-Σ) χωρίς καμία εξουσία φυσικά, απλώς για εξαπάτηση των εργατών. Το αστικό κράτος, σαν όργανο κυριαρχίας των καπιταλιστών που είναι και υποταγμένο στα μονοπώλια, θα υποστηρίζει τα συμφέροντα των παλιών ιδιοκτητών των σημερινών κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Η υπεραξία που θα δημιουργείται σε αυτές τις κρατικές επιχειρήσεις από την εκμετάλλευση των εργατών θα πηγαίνει και πάλι στις τσέπες των πρώην ιδιοκτητών.

Το πρόγραμμα των κρατικοποιήσεων του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ είναι προς όφελος των ελληνικών μονοπωλίων και στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα των εργατών και γενικά των εργαζομένων μαζών. Θα εντείνει ακόμα περισσότερο την εκμετάλλευσή τους και θα χειροτερεύσει ακόμα πιο πολύ την άθλια ήδη κατάστασή τους.

Οι κρατικοποιήσεις θα συμβάλλουν στην παραπέρα επέκταση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού - ο όποιος αναπτύχτηκε και υπάρχει πάνω στη βάση του παλιού καπιταλισμού - πράγμα που σημαίνει την αύξηση της δύναμης των μονοπωλίων, την ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση της οικονομικής και πολιτικής δύναμης στα χέρια τους, την ακόμα μεγαλύτερη χρησιμοποίηση του αστικού κράτους από τα μονοπώλια για την αύξηση των υπερκερδών τους και την καταπίεση του προλεταριάτου.

Οι κρατικοποιήσεις ορισμένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων σημαίνει ότι αυτές γίνονται ιδιοκτησία του αστικού κράτους, σαν συλλογικού καπιταλιστή, όπως έλεγε ο Ένγκελς. Με τις κρατικοποιήσεις η κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Η κρατική ιδιοκτησία στον καπιταλισμό δεν σημαίνει άρνηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δεν αλλάζει τη φύση του καπιταλισμού, ούτε είναι απαρχή του "σοσιαλισμού" ή "σοσιαλισμός" όπως ισχυρίζονται το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑ ΣΟΚ. Η κρατική ιδιοκτησία στα πλαίσια της αστικής κοινωνίας είναι καπιταλιστική ιδιοκτησία. Είναι δίπλα στην ατομική ιδιοκτησία, μια άλλη μορφή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, η οποία όπως είναι γνωστό, αποτελεί τη βάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, τη βάση της καταπίεσης και εκμετάλλευσης των εργατών από τους καπιταλιστές. Η κρατική ιδιοκτησία είναι ιδιοκτησία του αστικού κράτους και η ταξική φύση αυτού του κράτους καθορίζει προς τίνος συμφέρον χρησιμοποιείται αυτή η ιδιοκτησία που βρίσκεται στα χέρια του. Αυτή χρησιμοποιείται προς το συμφέρον της αστικής τάξης.

Η ουσία της εκμετάλλευσης δεν θίγεται καθόλου από τις αστικές κρατικοποιήσεις. Οι εργάτες των κρατικοποιημένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων παραμένουν , όπως και πριν, χωρίς μέσα παραγωγής και αναγκάζονται να πουλούν την εργατική τους δύναμη στο συλλογικό καπιταλιστή, το αστικός κράτος, για να μπορούν να ζήσουν: Τα μέσα παραγωγής στέκονται απέναντι στους εργάτες σαν κεφάλαιο και αυτοί παραμένουν, όπως και πριν, μισθωτοί δούλοι του κεφαλαίου, δηλ. προλετάριοι.

Με τις κρατικοποιήσεις, έκτος από το γεγονός της εξασφάλισης τεραστίων εισοδημάτων στους καπιταλιστές σε βάρος των εργατών, η κυρίαρχη αστική τάξη στη χώρα μας, επιδιώκει να εξαπατήσει τους εργάτες παρουσιάζοντας τα γιγάντια κρατικά μονοπώλια σαν "σοσιαλιστικές" επιχειρήσεις, σαν επιχειρήσεις που "ανήκουν" τάχα ατούς εργάτες και ότι οι εργάτες δεν εργάζονται πλέον για τους καπιταλιστές εκμεταλλευτές τους, αλλά για όλο τον εργαζόμενο λαό. Έτσι οι εργάτες οφείλουν να δουλεύουν χωρίς διακοπή και με όλες τους τις δυνάμεις για το "γενικό καλό" , στην πραγματικότητα όμως για την αύξηση των κερδών των καπιταλιστών. Το ρόλο της διάδοσης και συστηματικής καλλιέργειας στις γραμμές της εργατικής τάξης τέτοιων αυταπατών, η αστική τάξη τον έχει αναθέσει στους προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ. Η διάδοση αυτών των αυταπατών από το "Κ"ΚΕ έχει σαν στόχο το αδυνάτισμα της αντίστασης των εργατών ενάντια στην ένταση της εκμετάλλευσης και την "άμβλυνση" της αντίθεσης μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου.

Ο θόρυβος που ξεσηκώνει η δεξιά για τον κίνδυνο που διατρέχει δήθεν ο ελληνικός καπιταλισμός, από τις κρατικοποιήσεις του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ, είναι εντελώς τεχνητός και επιδιώκει να πετύχει: πρώτο την ακόμα μεγαλύτερη πρόσδεση των εργατών στο άρμα της αστικορεβιζιονιστικής ιδεολογίας με το να εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ και το "Κ" Κ Ε σαν "επικίνδυνες" δυνάμεις που θέλουν να "ανατρέψουν" τον καπιταλισμό και να φέρουν το "σοσιαλισμό" και δεύτερο τη συκοφάντηση και τον διασυρμό του σοσιαλισμού στα μάτια των πλατιών λαϊκών μαζών χρησιμοποιώντας τις αρνητικές συνέπειες που θα έχουν για τους εργάτες αυτές οι αστικές κρατικοποιήσεις εμφανίζοντάς τες σαν "σοσιαλιστικές".

Αν τα ξένα μονοπώλια εκδηλώσουν κάποιες ανησυχίες για τις κρατικοποιήσεις αυτές θα προέρχονται όχι από το φόβο μήπως αυτές οι κρατικοποιήσεις έχουν "σοσιαλιστικό" χαραχτήρα, αλλά επειδή φοβούνται τον ανταγωνισμό στην παγκόσμια αγορά και για αυτό θέλουν να εμποδίσουν τη σχεδιαζόμενη ανανέωση του παλιού παραγωγικού εξοπλισμού αυτών των επιχειρήσεων.

Οι κρατικοποιήσεις του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ είναι μια προσπάθεια για να βγάλουν τον ελληνικό καπιταλισμό από τη βαθιά κρίση που περνάει και ακόμα να διασώσουν το κεφάλαια των καπιταλιστών και να ρίξουν όλα τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των πλατιών λαϊκών μαζών.

Όσο για τον ισχυρισμό του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ πως "οι εθνικοποιήσεις αποτελούν αναντικατάστατο όπλο και αποτελεσματικό μέσο για την εξασθένιση του κύριου αντίπαλου της αλλαγής, του μονοπωλιακού κεφαλαίου" (Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 20.12.81), πρόκειται για ψευτιά και απάτη. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Όπως δείξαμε παραπάνω, τις λεγόμενες "εθνικοποιήσεις" τις κάνει το ίδιο το αστικό κράτος - και ακριβώς αυτό αποσιωπούν οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ - ή σύμφωνα με αυτούς το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος", δηλ. το αστικό "δημοκρατικό" κράτος που είναι απόλυτα υποταγμένο στα μονοπώλια και κατά συνέπεια οι αστικές κρατικοποιήσεις δεν σημαίνουν "εξασθένιση" του μονοπωλιακού κεφαλαίου, αλλά αντίθετα παραπέρα ισχυροποίησή του.

Το κεντρικό σύνθημα της προδοτικής ρεβιζιονιστικής κλίκας του Φλωράκη είναι: για "εθνικοποιήσεις" - "ενάντια" στο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Πράγμα που σημαίνει: "ενάντια" στο μονοπωλιακό κεφάλαιο - υπέρ του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Ο ρεβιζιονιστής Γ. Δραγασάκης εκφράζει αυτή τη θέση της πολύ καθαρά όταν απευθυνόμενος στο ΠΑΣΟΚ ρωτάει: "σε ποιόν θα ανήκουν μετά την "κοινωνικοποίηση" οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις; στο κράτος; (διάβαζε αστικό κράτος) σε άλλους κοινωνικούς φορείς ή θα παραμείνουν στους μετόχους;" και απαντάει: "πολύ φοβούμαστε ότι από το πνεύμα όλης της συνέντευξης δεν προκύπτει άλλη απάντηση από την τελευταία" (Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 26. 1.81 ). Ποιό "κράτος" - σαν αστός που είναι μιλάει γενικά για "κράτος" - εννοεί ο Γ. Δραγασάκης; προφανώς το αστικό. Άρα η διαφορά, σύμφωνα με το Δραγασάκη, μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ συνοψίζεται σε τούτο: το ΠΑΣΟΚ είναι υπέρ του μονοπωλιακού καπιταλισμού και το "Κ"ΚΕ υπέρ του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Αν ανήκαν στο αστικό κράτος οι επιχειρήσεις τότε θα είχαμε φαίνεται, σύμφωνα με το ρεβιζιονιστή Δραγασάκη, να κάνουμε με "σοσιαλιστικές επιχειρήσεις" , με "σοσιαλιστικές νησίδες" στον "ωκεανό" του ελληνικού καπιταλισμού (!!!).

Και ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Νιόλτινγκ στη σύσκεψη των γερμανικών συνδικάτων στην Φρανκφούρτη, την 1ην Νοέμβρη του 1918, έλεγε: "κατάληψη του κράτους - όχι με την έννοια του ψηφοδελτίου - αλλά για την πραγματοποίηση της οικονομικής δημοκρατίας ενάντια στον μονοπωλιακό καπιταλισμό". Άρα "ενάντια στο μονοπωλιακό καπιταλισμό" - υπέρ του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Αυτό το έδειξε όλη η μετέπειτα πορεία της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας.

Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ έφτασαν στο σημείο να τάσσονται υπέρ του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού πολύ πιο ανοιχτά και από τον αντιδραστικό αστό οικονομολόγο και απολογητή του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού Κέϋνς, ο όποιος έλεγε " ότι η μάχη του σοσιαλισμού ενάντια στις ιδιωτικές επιχειρήσεις θα κερδηθεί ώρα με την ώρα". Αυτό που ο Κέυνς χαρακτηρίζει εδώ σαν "σοσιαλισμό" είναι στην πραγματικότητα ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός της εποχής του.

Το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ και το ΠΑΣΟΚ μαζί με τις λεγόμενες "έθνικοποιήσεις" ή "κοινωνικοποιήσεις" τους , οι όποιες όπως είδαμε έχουν καθαρά αστικό χαραχτήρα, προβάλλουν στα προγράμματα τους και το αίτημα "της συμμετοχής των εργαζομένων στη διοίκηση" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Το ΠΑΣΟΚ και το "Κ"ΚΕ ισχυρίζονται ότι η "συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων θα παίξει αποφασιστικό ρόλο: πρώτο στον "περιορισμό της δράσης των μονοπωλίων και στην εξάλειψη της ασυδοσίας τους" και δεύτερο στον "άνοιγμα του δρόμου προς το σοσιαλισμό".

Το ΠΑΣΟΚ τονίζει ότι το "στοιχείο" που, σε στενή σύνδεση με τις λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις", θα συμβάλλει στην πραγμάτωση του στόχου της «αντιμονοπωλιακής» και παραπέρα της "σοσιαλιστικής" κατεύθυνσης είναι "η συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση των επιχειρήσεων" (Διακήρυξη Κυβερνητικής Πολιτικής, σελ. 106).

Το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ θεωρεί πως για να εξελιχτούν οι λεγόμενες "δομικές αλλαγές" σε "αντιμονοπωλιακή και σε τελευταία ανάλυση, σε αντικαπιταλιστική σοσιαλιστική κατεύθυνση" απαιτείται "η καθοριστική συμμετοχή των εργαζομένων στη συνολική διεύθυνση του εθνικοποιημένου τομέα και οι μορφές εργατικών έλεγχων στον ιδιωτικά τομέα" (Μ. Ανδρουλάκης, "Ρ" 9.8.81).

Όπως είναι γνωστό, το σύνθημα των "κοινωνικοποιήσεων" και το σύνθημα της "συμμετοχής των εργατών" στή διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, ήταν τα κεντρικά συνθήματα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας και των γερμανικών ρεφορμιστικών συνδικάτων. Εξακολουθούν βέβαια να είναι ακόμα και σήμερα. Η ιδέα για "συμμετοχή των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων χρονολογείται από το τέλος της δεύτερης δεκαετίας του αιώνας μας και διατυπώθηκε αργότερα με σαφήνεια το 1925 στο συνέδριο των γερμανικών ρεφορμιστικών συνδικάτων στο Μπρεσλάου. Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες και οι ηγέτες των γερμανικών ρεφορμιστικών συνδικάτων ισχυρίζονταν ότι μέσω των λεγόμενων "κοινωνικοποιήσεων" και της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων πραγματοποιείται "ειρηνικά", με την βοήθεια του αστικού κράτους, το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Πρόκειται για τη γνωστή αντεπαναστατική ρεβιζιονιστική θεωρία της "ειρηνικής μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό" που στρέφονταν άμεσα ενάντια στη μαρξιστική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης, τη μαρξιστική θεωρία του κράτους και τη θεωρία της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.

Αυτές τις αντεπαναστατικές θεωρίες, που έχουν εδώ και πολλές δεκαετίες χρεοκοπήσει και οι όποιες σαν στόχο τους είχαν τη υπεράσπιση και διάσωση του καπιταλισμού από την επαναστατική πάλη του προλεταριάτου, υιοθετούν και προπαγανδίζουν στις γραμμές της εργατικής τάξης της χώρας μας οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ.

Το σύνθημα της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων το έχουν υιοθετήσει ακόμη καθολικοί και οι ευαγγελιστές. Οι καθολικοί, στη λεγόμενη "μέρα των καθολικών" στο Μπόχουμ της Δ. Γερμανίας τον Σεπτέμβρη του 1949, δήλωναν ότι το δικαίωμα "της συμμετοχής των εργατών" είναι φυσικό δίκαιο. Και οι ευαγγελιστές, στη λεγόμενη, "μέρα της εκκλησίας" στο Έσσεν τον Αύγουστο του 1950, δήλωναν ότι το δικαίωμα "συμμετοχής των εργατών" αποτελεί μια συμβολή "στην εξυγίανση των κοινωνικών σχέσεων".

Σήμερα το σύνθημα της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, δεν είναι μόνο σύνθημα της σοσιαλδημοκρατίας, της εκκλησίας και των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, αλλά έχει γίνει, όπως είναι γνωστό, και κεντρικό σύνθημα των μονοπωλίων της ΕΟΚ. Και αυτό, όχι γιατί τα μονοπώλια της ΕΟΚ θέλουν να περάσουν "ειρηνικά στο σοσιαλισμό" αλλά για να εξαπατήσουν τους εργάτες και να τους υποτάξουν στα ταξικά τους συμφέροντα. Όλους αυτούς, τα μονοπώλιο της ΕΟΚ, τους σοσιαλδημοκράτες, τους ρεβιζιονιστές και την εκκλησία τους ενώνει ο κοινός πολιτικός σκοπός που είναι η οικοδόμηση και επέκταση της πολιτικής της σύμπραξης κεφαλαίου και εργασίας στη βάση της θεωρίας της "αρμονίας των ταξικών συμφερόντων" για να εξασφαλίσουν έτσι την υπεράσπιση και διατήρηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και την ισχυροποίηση του αστικού κράτους.

Τα μονοπώλια έχουν κάθε συμφέρον να προπαγανδίζουν τη "συμμετοχή των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και να είναι ένθερμοι υποστηριχτές μιας τέτοιας πολιτικής, η οποία εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα δικά τους συμφέροντα και η οποία στρέφεται άμεσα ενάντια στην εργατική τάξη. Το ότι η "συμμετοχή των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων είναι προς όφελος ,των καπιταλιστών και σε βάρος των εργατών, το ομολογεί έμμεσα και ο προδότης ρεβιζιονιστής Φλωράκης όταν συνδέει το ζήτημα της "συμμετοχής των εργατών" με το ζήτημα της "αποδοτικής - παραγωγικής διαχείρισης" αυτών των κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Λέει: "θα εξασφαλίζεται η καθοριστική συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση τους και η άποδοτική - παραγωγική διαχείρησή τους" (εννοεί των κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων) (ΚΟΜΕΠ 9/81, σελ. 8). "Αποδοτική - παραγωγική διαχείριση" των κρατικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων σημαίνει ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών και αύξηση των κερδών των καπιταλιστών.

Με την πολιτική αυτής της τυπικής "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων η κυρίαρχη αστική τάξη επιδιώκει, από τη μια, να δέσει στην πράξη τους εργάτες στο άρμα των μονοπωλίων και να ισχυροποιήσει την θέση της και από την άλλη να καλλιεργήσει ένα σωρό αυταπάτες για "ταυτότητα" δήθεν των συμφερόντων του προλεταριάτου και της αστικής τάξης για "εξάλειψη" της εκμετάλλευσης, για "συνιδιοκτησία" των καπιταλιστικών επιχειρήσεων κλπ. Επιδιώκει με αυτή της την πολιτική να ενσωματώσει το προλεταριάτο στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και να το απομακρύνει από την γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης για την υπεράσπιση των συμφερόντων του και από την προλεταριακή επανάσταση.

Η πολιτική και η προπαγάνδα της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων είναι πολιτική της κυρίαρχης αστικής τάξης και όχι πολιτική του προλεταριάτου. Μέσω της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων η αστική τάξη πετυχαίνει με ραφιναρισμένο τρόπο δηλ. στο όνομα των "κοινών" δήθεν συμφερόντων των εργατών και των καπιταλιστών, την ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών, τη ματαίωση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων και των απεργιών και τη διάσπαση των εργατών.

Ο Λένιν έχει ήδη επιστήσει την προσοχή ότι η αστική τάξη, έκτος από τη μέθοδο της ανοιχτής καταπίεσης και της ωμής βίας, χρησιμοποιεί και τη μέθοδο της άπατης, της ψευτιάς και της κολακείας προκειμένου να πετύχει την παραίτηση των εργατών από την επαναστατική ταξική πάλη για την ανατροπή της αστικής δικτατορίας. Γράφει: "στον αιώνα μας χωρίς εκλογές δεν γίνεται, χωρίς τις μάζες δεν μπορείς να κάνεις, και στην εποχή της τυπογραφίας και του κοινοβουλευτισμού δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου τις μάζες χωρίς ένα πλατιά διακλαδισμένο συστηματικά, εφαρμοζόμενο και γερά εφοδιασμένο σύστημα κολακείας ψευτιάς, απάτης, ταχυδακτυλουργίας, με λαοφιλείς λεξούλες της μόδας, με υποσχέσεις προς τα δεξιά και προς τα αριστερά για κάθε λογής μεταρρυθμίσεις και κάθε λογής ευεργετήματα για τους εργάτες - φτάνει μόνο να παραιτηθούν από την επαναστατική πάλη για την ανατροπή της αστικής τάξης" (υπογρ. δική μας) (Λένιν, τόμος 23,.σελ. 118).

Ακριβώς τέτοια είναι η πολιτική της τυπικής "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων.. Λέμε τυπική, γιατί για ουσιαστική συμμετοχή των εργατών στη διοίκηση των επιχειρήσεων δεν μπορεί να γίνει λόγος όσο διατηρείται ο καπιταλισμός, όσο διατηρείται η εξουσία του κεφαλαίου. Η πραγματική συμμετοχή των εργατών στη διοίκηση των επιχειρήσεων προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού και το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια του προλεταριάτου, προϋποθέτει την ύπαρξη του σοσιαλισμού.

Ο ισχυρισμός του σοβιετικού ρεβιζιονιστή Α. Βολκόφ ότι «ο Λένιν βλέπει στον εργατικό έλεγχο το μέτρο εκείνο, το όποιο μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν από τους καθαρά σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς» (Προβλήματα Ειρήνης και Σοσιαλισμού, 12/81,σελ. 114) είναι πέρα για πέρα ψευδής. Ο Λένιν, όπως είναι γνωστό, μιλάει για "εργατικό έλεγχο" όμως τονίζει ότι ο πραγματικός εργατικός έλεγχος προϋποθέτει την ανατροπή της δικτατορίας της αστικής τάξης και την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο. Γράψει: "όταν έμείς λέμε: "εργατικός έλεγχος", και βάζουμε αυτό το σύνθημα πάντα δίπλα στη δικτατορία του προλεταριάτου, πάντα ύστερα από αυτήν, διευκρινίζουμε έτσι για τί λογής κράτος γίνεται λόγος" (Λένιν,τόμος 26, σελ. 86).

Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ προπαγανδίζοντας την πολιτική της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, ενεργούν σαν εντολοδόχοι και εκτελεστές της πολιτικής της αστικής τάξης. Λένε ψέματα στους εργάτες όταν προσπαθούν να τους πείσουν ότι κάτω από την κυριαρχία του κεφαλαίου μπορεί να υπάρξει πραγματική συμμετοχή των εργατών στη διοίκηση των επιχειρήσεων προς όφελος τους και ακόμα περισσότερο πως μέσω αυτής της συμμετοχής θα "ανοίξει ο δρόμος προς το σοσιαλισμό".

Το αίτημα για "συμμετοχή των εργατών" στη διοίκηση των επιχειρήσεων κάτω από την κυριαρχία του κεφαλαίου, σημαίνει αποδοχή και υπεράσπιση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και του αστικού κράτους, σημαίνει συνειδητή εγκατάλειψη της ταξικής πάλης για την υπεράσπιση των συμφερόντων του προλεταριάτου, σημαίνει εγκατάλειψη της προλεταριακής ταξικής πάλης για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και άρνηση της δικτατορίας του προλεταριάτου, σημαίνει δυνάμωμα της εξουσίας του κεφαλαίου.

Το σύνθημα της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των επιχειρήσεων κάτω από την κυριαρχία του κεφαλαίου που βασίζεται στην αστική θεωρία της "αρμονίας" των ταξικών συμφερόντων και στην προδοτική πολιτική της ταξικής συνεργασίας μεταξύ προλεταριάτου και αστικής τάξης, αποσκοπεί στη διατήρηση της "ταξικής ειρήνης", στην "άμβλυνση των ταξικών αντιθέσεων", στην εξασφάλιση της σταθερότητας του καπιταλισμού και στην ισχυροποίηση της εξουσίας των μονοπωλίων.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι οι "κοινωνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ και οι "εθνικοποιήσεις" του "Κ"ΚΕ, τις οποίες πραγματοποιεί το αστικό κράτος, καθώς και η "συμμετοχή των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, κάτω από την κυριαρχία του κεφαλαίου, δεν οδηγούν ούτε στον "έλεγχο και τον περιορισμό της δράσης των μονοπωλίων και στην εξάλειψη της ασυδοσίας τους " δεν θίγουν καθόλου την καπιταλιστική ιδιοκτησία, ούτε "ανοίγουν το δρόμο προς το σοσαλισμό", ούτε γίνονται "προς όφελος του λαού". Αντίθετα γίνονται προς όφελος των μονοπωλίων, επεκτείνουν τον κρατικό μονοπωλιακό καπιταλισμό και ισχυροποιούν την εξουσία των μονοπωλίων.

Οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ παρουσιάζουν - όπως και οι σοσιαλδημοκράτες - τις καπιταλιστικές "εθνικοποιήσεις" σαν το μαγικό κλειδί που "ανοίγει" δήθεν "ειρηνικά την πόρτα του σοσιαλισμού", παρουσιάζουν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό σαν απαρχή του "σοσιαλισμού" ή σαν "σοσιαλισμό" για να συγκαλύψουν τη στερέωση, την ενίσχυση και το παραπέρα δυνάμωμα της εξουσίας των μονοπωλίων, για να συγκαλύψουν την αύξηση των υπερκερδών τους μέσω της έντασης της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου, για να ρίξουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των πλατιών λαϊκών μαζών, για να εξαπατήσουν και διασπάσουν το προλεταριάτο, να το απομακρύνουν από το δρόμο της πάλης για την υπεράσπιση των συμφερόντων του και τέλος για να το απομακρύνουν από το δρόμο της επαναστατικής ταξικής πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού.

* * *

Όπως δείξαμε παραπάνω, τα προγράμματα του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ δεν "ανοίγουν το δρόμο προς το σοσιαλισμό", αλλά αντίθετα βοηθούν στην παραπέρα επέκταση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού στη χώρα μας και στην ισχυροποίηση της εξουσίας των μονοπωλίων. Μέσα ακριβώς στα πλαίσια του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, στα πλαίσια του αστικού συντάγματος και του αστικού κράτους, κάτω από την κυριαρχία των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων, το ΠΑΣΟΚ και το "Κ"ΚΕ κάνουν λόγο στα προγράμματά τους, για "δημοκρατικό προγραμματισμό", για "σχεδιασμένη ανάπτυξη" της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, για "έξοδο από την κρίση", για "εξάλειψη" της ανεργίας και "πλήρη απασχόληση", για "δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος", για "ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου", για "έλεγχο των τιμών και των κερδών", για "εξάλειψη" του πληθωρισμού και τέλος για "ανύψωση του βιοτικού επιπέδου" των πλατιών λαϊκών μαζών.

"Σχεδιασμένος" κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός - "δημοκρατικός προγραμματισμός"; Το ΠΑΣΟΚ και το "Κ"ΚΕ μιλούν για "δημοκρατικό προγραμματισμό" και για "σχεδιασμένη ανάπτυξη" της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας από το αστικό κράτος. Όλες οι συνταγές του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ για "σχεδιασμό" της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα της πολιτικής των ελληνικών μονοπωλίων και του αστικού κράτους, που προσπαθεί να εφαρμόσει τα οικονομικά μέτρα καθήλωσης και μείωσης των μισθών και ημερομισθίων, ρύθμισης των τιμών προς όφελος των μονοπωλίων, ύψωσης των φόρων προς αποζημίωση των χρεωκοπημένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, χρηματοδότηση των μονοπωλίων και της πολεμικής βιομηχανίας για την παραπέρα επέκτασή της στην ελληνική οικονομία. Αυτό τα μέτρα του αστικού κράτους, τα οποία αποσκοπούν στην εξασφάλιση και την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων και τα οποία στρέφονται άμεσα ενάντια στα συμφέροντα των πλατιών λαϊκών μαζών, οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ τα ονομάζουν "δημοκρατικό προγραμματισμό".

Η αντιμαρξιστική αστικορεβιζιονιστική θεωρία του "σχεδιασμένου" κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού που υιοθετούν και προπαγανδίζουν οι ηγέτες του "Κ"ΚΕ, ταυτίζει τον λεγόμενο "σχεδιασμένο" κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό με τη σοσιαλιστική σχεδιασμένη οικονομία, με το σοσιαλισμό. Οι ηγέτες του "Κ"ΚΕ με το να παρουσιάζουν τον "σχεδιασμένο" κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό σαν "σοσιαλισμό", προσπαθούν να πείσουν το προλεταριάτο της χώρας μας, ότι είναι δυνατό να φθάσει κανείς στο σοσιαλισμό μέσω του λεγόμενου "δημοκρατικού προγραμματισμού", χωρίς επανάσταση, χωρίς την επαναστατική ανατροπή της αστικής δικτατορίας, χωρίς την συντριβή της αστικής μηχανής, χωρίς την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, χωρίς την εξάλειψη της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και χωρίς τον επαναστατικό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Η αντιδραστική θεωρία του "σχεδιασμένου" κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, που παρουσιάζει τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό σαν "σοσιαλισμό" έχει σαν βασικό στόχο της την απομάκρυνση του προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών από την πάλη τους για τον σοσιαλισμό.

Οι ηγέτες του "Κ"ΚΕ ισχυρίζονται ότι είναι δυνατός ο "σχεδιασμός" της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας. Στο κέντρο αυτής της ρεβιζιονιστικής αντίληψης του "σχεδιασμού" του "Κ"ΚΕ βρίσκεται προφανώς η άρνηση της μαρξιστικής θεωρίας της ιδιοκτησίας, γιατί δεν θεωρεί σαν βασικές προϋποθέσεις μιας σχεδιασμένης σοσιαλιστικής οικονομίας την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και τη δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά κάποιον "έλεγχο" ή "περιορισμό" της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας - που σαν πραγματικότητα στον καπιταλισμό υπάρχει μόνο στην φαντασία των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ - από το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος", δηλ. από ένα κράτος που στέκεται "πάνω από τάξεις". Και τα δύο βέβαια, τόσο ο "έλεγχος" της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας όσο και το "υπερταξικό" κράτος, το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος" των ρεβιζιονιστών, δεν μπορούν να υπάρξουν στον καπιταλισμό. Γι αυτό και το "σχέδιο" του "Κ"ΚΕ που βασίζεται σε αυτά δεν μπορεί να υπάρξει. Το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος" τους δεν είναι παρά το σημερινό ελληνικό αστικό κράτος.

Ο πραγματικός σχεδιασμός της οικονομίας είναι ασυμβίβαστος με την ύπαρξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Έρχεται σε αντίθεση με την φύση της καπιταλιστικής οικονομίας και με τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους του καπιταλισμού και πρώτα απ’ όλα με τον βασικό οικονομικό του νόμο, τον νόμο της υπεραξίας και δεύτερο με το νόμο του συναγωνισμού και της αναρχίας της παραγωγής.

Η καπιταλιστική ιδιοκτησία είναι η βάση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Αυτή χωρίζει τους καπιταλιστές κατόχους των επιχειρήσεων μεταξύ τους, πράγμα που καθιστά αδύνατο να υποταχτεί η οικονομική δραστηριότητα τους κάτω από ένα ενιαίο σχέδιο. Επίσης ο βασικός σκοπός της καπιταλιστικής παραγωγής, το κέρδος δηλ, η παραγωγή και η ιδιοποίηση της υπεραξίας, καθορίζει τόσο το ασυμφιλίωτο των ταξικών αντιθέσεων μεταξύ προλεταριάτου και αστικής τάξης όσο και το αναπόφευκτο του σκληρού συναγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστών. Και το ένα και το άλλο καθιστά αδύνατη την ύπαρξη και εφαρμογή ενός ενιαίου σχεδίου.

Ένας πραγματικός σχεδιασμός της οικονομίας είναι δυνατός μόνο αν ανατραπεί το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και καταργηθεί η καπιταλιστική ιδιοκτησία, μόνο αν υπάρχει κοινωνική ιδιοκτησία στο μέσα παραγωγής και η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του προλεταριάτου, δηλ. είναι δυνατός μόνο στο σοσιαλισμό. Πραγματικά σχεδιασμένη οικονομία υπάρχει σήμερα μόνο στη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας.

"Έξοδος όπό την κρίση" - Κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός "χωρίς κρίσεις"; Το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι "η αναπτυξιακή στρατηγική" του "θα οδηγήσει στο ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης" (Διακήρυξη Κυβερνητικής Πολιτικής, σελ. 57). Και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ ισχυρίζεται ότι "ο δρόμος της εξόδου από την κρίση δεν είναι διαφορετικός από το δρόμο της πραγματικής αλλαγής" (Κ. Καλλίτσης, ΚΟΜΕΠ 12/81, σελ. 23) και ακόμα ότι "ο νέος ρόλος του ΚΚΕ καθορίζεται από τις νέες ευθύνες που επωμίζεται για να δοθεί μια αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή διέξοδος από την σημερινή κρίση με κατεύθυνση το σοσιαλισμό" (Π. Λαφαζάνης, ΚΟΜΕΠ 10-11/81, σελ. 13).

Όπως δείξαμε παραπάνω, η λεγόμενη "πραγματική αλλαγή" ή "Μεγάλη αλλαγή" και ο "σοσιαλισμός" του "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ δεν είναι παρά ο σημερινός κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός. Κατά συνέπεια αυτό που υπόσχονται στους εργάτες, τα "Κ"ΚΕ και το ΠΑΣΟΚ, είναι ένας κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός "χωρίς κρίσεις". Ο καπιταλισμός όμως δεν μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς κρίσεις. Οι οικονομικές κρίσεις υπερπαραγωγής είναι αναπόφευκτες στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και δεν μπορούν να ξεπεραστούν στα πλαίσια του καπιταλισμού. Για την εξάλειψη των κρίσεων είναι απαραίτητη η ανατροπή του καπιταλισμού και η κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

"Εξάλειψη" της ανεργίας - "πλήρης απασχόληση"; Στο ζήτημα της ανεργίας το ΠΑΣΟΚ και το "Κ"ΚΕ υποστηρίζουν τη θέση ότι αυτό μπορεί να λυθεί στα πλαίσια του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού με την πραγματοποίηση επενδύσεων ή ακριβέστερα με το "σωστό συνδυασμό των διαφόρων ειδών επενδύσεων" (Γ. Δραγασάκης, "Ρ" 21.4.81), Επομένως το πρόβλημα της ανεργίας για το "Κ"ΚΕ και του ΠΑΣΟΚ είναι απλώς ζήτημα λαθεμένης οικονομικής πολιτικής ή ακριβέστερα λαθεμένης επενδυτικής πολιτικής και όχι αναπόφευκτο προϊόν του καπιταλισμού , για την εξάλειψη του όποιου απαιτείται η κατάργηση του ίδιου του καπιταλισμού. Εκτός από το ότι η ανεργία δεν είναι τυχαίο αλλά σύμφυτο φαινόμενο του καπιταλισμού, οι καπιταλιστές δεν έχουν συμφέρον να επαλειφθεί η ανεργία γιατί η ύπαρξή της τους βοηθάει να μειώνουν τους μισθούς των εργατών και να αυξάνουν την εντατικότατα της εργασίας.

"Δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος" - "ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου"; Το ΠΑΣΟΚ και το "Κ"ΚΕ κάνουν λόγο στα προγράμματά τους "για δικαιότερη κατανομή του πλούτου" για "ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου" ("Ρ" 29.11. 81) και "υπέρ των λαϊκών τάξεων", για "καταπολέμηση του πληθωρισμού και της ακρίβειας" για "έλεγχο των τιμών και των κερδών", για "φορολογία στα μεγάλα εισοδήματα" κλπ. Και όλα αυτά θα "γίνουν" και πάλι στα πλαίσια του σημερινού κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, κάτω από την κυριαρχία των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων και από το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος" των ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ, δηλ. το σημερινό ελληνικό απόλυτα υποταγμένο στα μονοπώλια αστικό κράτος !!!

Οι σχέσεις διανομής δεν μπορούν να αλλάξουν στα πλαίσια του καπιταλισμού με διάφορες μεταρρυθμίσεις γιατί αυτές καθορίζονται από τις σχέσεις παραγωγής. Η αλλαγή των καπιταλιστικών σχέσεων διανομής προϋποθέτει κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού. Ούτε μπορεί να γίνει "ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου" ("Ρ" 29.11.81) και "υπέρ των λαϊκών τάξεων" (Διακήρυξη Κυβερνητικής Πολιτικής, σελ. 78) από το αστικό κράτος, γιατί το αστικό κράτος είναι όργανο κυριαρχίας του κεφαλαίου και υπερασπιστής των συμφερόντων του. Ακριβώς το αντίθετο θα γίνει. Το αστικό κράτος χρησιμοποιώντας σαν όργανο το κρατικό προϋπολογισμό θα πραγματοποιήσει σίγουρα ανακατανομή του εισοδήματος υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και σε βάρος της εργατικής τάξης και των πλατιών εργαζομένων μαζών.

Όσο για τους ψευδείς του "Κ"ΚΕ για δήθεν "έλεγχο των τιμών και των κερδών" (ΚΟΜΕΠ 6/81 σελ. 7) και για δήθεν "φορολογία στα μεγάλα εισοδήματα" (στο ίδιο) από το αστικό κράτος είναι σαν να ισχυρίζεται κανείς ότι η αστική τάξη παίρνει μέτρα εναντίον των συμφερόντων της. Το αστικό κράτος παίρνει μέτρα ρύθμισης των τιμών μόνο προς όφελος των μονοπωλίων και ανεβάζει τους φόρους των μικρών εισοδημάτων. Είναι γνωστό ότι το αστικό κράτος μέσω των άμεσων και έμμεσων φόρων και του πληθωρισμού, ο όποιος απορρέει από τις νομοτέλειες του καπιταλισμού, καταληστεύει τις πλατιές εργαζόμενες μάζες. Τόσο οι φόροι όσο και ο πληθωρισμός αυξάνουν την απόλυτη και την σχετική εξαθλίωση του Προλεταριάτου και των πλατιών λαϊκών μαζών.

Με όλες τις παραπάνω αντεπαναστατικές θεωρίες οι απολογητές του καπιταλισμού ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ επιδιώκουν: πρώτο να δικαιολογήσουν και να εξωραΐσουν το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα της χώρας μας, να υπερασπίσουν και να διατηρήσουν την κυριαρχία των μονοπωλίων και της χρηματιστικής ολιγαρχίας, δεύτερο να εκμηδενίσουν την ταξική συνείδηση του προλεταριάτου και τρίτο να αφοπλίσουν πολιτικά και ιδεολογικά το προλεταριάτο με σκοπό να το απομακρύνουν από την επαναστατική γραμμή της ταξικής πάλης και από την προλεταριακή επανάσταση.

Το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ και το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ με τα προγράμματά τους θέλουν να βγάλουν τον ελληνικό καπιταλισμό από την βαθιά κρίση που περνάει και να εξασφαλίσουν και να αυξήσουν τα κέρδη των ελληνικών μονοπωλίων. Τα προγράμματά τους στρέφονται ενάντια στα συμφέροντα των εργατών.

Το ΠΑΣΟΚ υποστηριζόμενο από το προδοτικό "Κ"ΚΕ και το προδοτικό "Κ"Κ Ε έσ. εφαρμόζει ήδη το πρόγραμμά του. Τα αποτελέσματα σε αυτούς τους πέντε μήνες είναι: από την μια ο παραπέρα πλουτισμός των ελληνικών μονοπωλίων και της αστικής τάξης γενικά και από την άλλη η παραπέρα αύξηση της μαζικής ανεργίας, η ακρίβεια, η αύξηση των φόρων, ο πληθωρισμός, η ένταση της εκμετάλλευσης, η φτώχια και η εξαθλίωση του Προλεταριάτου.

Το ίδια αποτελέσματα θα είχαμε και με την εφαρμογή των προγραμμάτων του "Κ"ΚΕ και του "Κ"ΚΕ έσ.

* * *

Ανακεφαλαιώνοντας καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι η εφαρμογή των προγραμμάτων του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ και του ρεβιζιονιστικού "Κ"ΚΕ δεν οδηγεί ούτε σε "πραγματική" ή σε "μεγάλη αλλαγή" ούτε "ανοίγει το δρόμο στο σοσιαλισμό". Οι οικονομικοκοινωνικές σχέσεις στη χώρα μας και οι ταξικές σχέσεις που απορρέουν από αυτές, παραμένουν αμετάβλητες :

1. Το αστικό κράτος παραμένει όπως και πριν - παρά τον "εκδημοκρατισμό" του - όργανο ταξικής κυριαρχίας των καπιταλιστών, όργανο υπεράσπισης των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, όργανο στα χέρια των καπιταλιστών για την εκμετάλλευση και καταπίεση του προλεταριάτου. Το λεγόμενο "δημοκρατικό κράτος" των προδοτών ρεβιζιονιστών ηγετών του "Κ"ΚΕ δεν είναι "υπερταξικό" αλλά είναι το ίδιο το αστικό κράτος, το όποιο δεν διατηρεί καμιά "αυτοτέλεια" και είναι απόλυτα υποταγμένο στα μονοπώλια. Τα βασικά συστατικά μέρη του αστικού κράτους, ο στρατός, η αστυνομία και η ασφάλεια παραμένουν, όπως και πριν, το ένοπλο χέρι της μπουρζουαζίας, παραμένουν ο κυριότερος υπερασπιστής των συμφερόντων της και της ταξικής της κυριαρχίας πάνω στο προλεταριάτο. Το αστικό κράτος στο σύνολο του είναι, όπως και πριν, εχθρός του προλεταριάτου.

2. Οι καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας παραμένουν αμετάβλητες, παραμένουν άθιχτες. Τα μέσα παραγωγής παραμένουν ιδιοκτησία της αστικής τάξης. Οι εργάτες μένουν, όπως και πριν, χωρίς μέσα παραγωγής και είναι αναγκασμένοι, για να ζήσουν, να πουλάνε την εργατική τους δύναμη στους καπιταλιστές. Η εκμετάλλευση δεν εξαλείφεται. Παραμένει τόσο στις ιδιωτικές όσο και στις κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Οι λεγόμενες "κοινωνικοποιήσεις" ή "εθνικοποιήσεις" του ΠΑΣΟΚ και του "Κ"ΚΕ έχουν αστικό χαραχτήρα και δεν θίγουν καθόλου τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας. Οι κρατικές επιχειρήσεις δεν είναι "σοσιαλιστικά στοιχεία" στα πλαίσια του καπιταλισμού. Είναι ιδιοκτησία του αστικού κράτους σαν συλλογικού καπιταλιστή.

3. Οι καπιταλιστικές σχέσεις διανομής, που καθορίζονται από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, μένουν αμετάβλητες, Οι εργάτες παίρνουν τόσα ώστε να μην πεθαίνουν από την πείνα και οι καπιταλιστές ιδιοποιούνται τα αποτελέσματα της παραγωγής, Οι καπιταλιστές γίνονται ολοένα και πλουσιότεροι και οι εργάτες ολοένα φτωχότεροι και εξαθλιώνονται.

4. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής παραμένει, όπως και πριν, αμετάβλητος. Βασικός σκοπός της παραγωγής είναι το κέρδος. Τον καπιταλισμό τον συνοδεύουν μόνιμα, οι οικονομικές κρίσεις υπερπαραγωγής, η αναρχία της παραγωγής, η ανεργία, ο πληθωρισμός κλπ. Η ένταση της εκμετάλλευσης, η μαζική ανεργία και ο πληθωρισμός οδηγούν αναπόφευκτα στην απόλυτη και σχετική εξαθλίωση του προλεταριάτου και των εργαζομένων μαζών.

5. Οι ταξικές σχέσεις παραμένουν, όπως και πριν, αμετάβλητες. Η αστική τάξη και το προλεταριάτο παραμένουν οι δύο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της ελληνικής αστικής κοινωνίας με διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα.

Ο μόνος σωστός δρόμος για το προλεταριάτο της χώρας μας είναι ο δρόμος , της συνέχισης και έντασης της πάλης ενάντια στην αντιδραστική αστική τάξη για την υπεράσπιση των συμφερόντων του και για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού.

Το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί μέσω των εκλογών, του "εκδημοκρατισμού" του αστικού κράτους και της οικονομίας, των μεταρρυθμίσεων στα πλαίσια του αστικού συντάγματος, των καπιταλιστικών "εθνικοποιήσεων" και του "δημοκρατικού προγραμματισμού" και της "συμμετοχής των εργατών" στη διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και με την βοήθεια του αστικού κράτους αλλά μόνο με την βίαιη ένοπλη επανάσταση του προλεταριάτου κάτω από την καθοδήγηση του επαναστατικού του κόμματος, την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με το νέο κράτος της εργατικής τάξης, τη Δικτατορία του Προλεταριάτου.