OI ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ, ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ – ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Αρ. Φύλου 8, Αύγουστος 1985

Ρ.Σ. Τιράνων 19.5.1985

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια εντάσσεται α εκείνους τους επαναστάτες που πρόσφερε μεγάλη και ιδιαίτερη συμβολή στην ανάπτυξη της θεωρητικής μαρξιστικής - λενινιστικής σκέψης.

Στο θεμέλιο του έργου και της θεωρητικής του σκέψης βρίσκεται η αθάνατη κοσμοθεωρία των Μαρξ - Ένγκελς - Λένιν και Στάλιν, θεωρία που ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια την υπεράσπισε με αρχειακότητα, την εφάρμοσε στη ζωή με αποφασιστικότητα και συνέπεια και την ανέπτυξε και πλούτισε παραπέρα με νέες ιδέες, θέσεις και συμπεράσματα.

Σχετικά μ’ αυτό μια από τις μεγαλύτερες αξίες του σύντροφου Ενβέρ Χότζια, σαν θεωρητικού και μεγάλου επαναστάτη, είναι το ότι έδωσε απάντηση στο μεγάλο πρόβλημα που έβγαλε στη σκηνή η προδοσία των σύγχρονων ρεβιζιονιστών και προπαντός των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών για τον κίνδυνο της γέννησης του ρεβιζιονισμού και της οπισθοδρόμησης της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια ανέλυσε θεωρητικά ότι ο κίνδυνος αυτός δεν ήταν μοιραίος και ότι μπορούσε να αποτραπεί ολοκληρωτικά. Ταυτόχρονα ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, φωτίζοντας και οδηγώντας πάντα μπροστά την επανάσταση και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Αλβανία, πρόσφερε σημαντική συμβολή και στη δημιουργία μιας νέας πείρας στην κατεύθυνση αυτή, πείρα που αποτελεί μια καινούργια συμβολή στη θεωρία και στην πράξη του επιστημονικού σοσιαλισμού,

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια στα διάφορα έργα του, στις εισηγήσεις στα συνέδρια του ΚΕΑ, έκανε βαθιές αναλύσεις όλης της διαδικασίας του εκφυλισμού του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, επισημαίνοντας και τα αίτια και τις ιστορικές συνθήκες αυτής της διαδικασίες. Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια αποκάλυψε, ότι η διαδικασία αυτή δεν ήταν καθόλου τυχαία αλλά ήταν αποτέλεσμα και συνέπεια μερικών αιτίων, αντικειμενικού και υποκειμενικού χαραχτήρα, και της επίδρασης ορισμένων συγκυριών που δημιουργήθηκαν στην περίοδο μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στα πλαίσια αυτά, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια επισημαίνει την επίδραση της στρατηγικής του ιμπεριαλισμού, προπαντός του αμερικάνικου, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη γέννηση του ρεβιζιονισμού και το ρεβιζιονιστικό εκφυλισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες. Την περίοδο αυτή, που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός άρχισε να παίζει το ρόλο του αρχηγού, βγήκε με τη γενική στρατηγική της κυριαρχίας του κόσμου. Κύριος στόχος αυτής της στρατηγικής ήταν η εκμηδένιση του σοσιαλισμού, των κομμουνιστικών κομμάτων, η υπονόμευση των επαναστατικών κομμουνιστικών κινημάτων της εργατικής τάξης και του απελευθερωτικού αγώνα των λαών του κόσμου. Στο κέντρο αυτής της επιθετικής στρατηγικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού τέθηκε η καταστροφή του σοσιαλιστικού στρατοπέδου Ενάντια στο στρατόπεδο αυτό, άρχισε να ασκείται μεγάλη και ολόπλευρη πίεση στρατιωτική, ιδεολογική, οικονομική και πολιτική. Όσο ζούσε ο Στάλιν, το Μπολσεβίκικο Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης αντιμετώπισε με επιτυχία την πίεση αυτή. Μετά το θάνατό του, ο Χρουτσώφ και η κλίκα του εναγκαλίστηκαν με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, άρχισαν την πολιτική του συμβιβασμού και της συνεργασίας μαζί του. Έτσι η ιμπεριαλιστική πίεση απέβητε μια από τις θεμελιώδικες και κυριότερες αιτίες, αντικειμενικού χαραχτήρα, που οδήγησαν στην εμφάνιση του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού, ο οποίος, όπως είπε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, έγινε ο κυριότερος μοχλός της αντεπανάστασης, του εκφυλισμού του σοσιαλισμού και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού. "Η εμφάνιση της ρεβιζιονιστικής ομάδας του Χρουτσώφ", τόνισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, "ήταν η μεγαλύτερη πολιτική και η ιδεολογική νίκη της στρατηγικής του ιμπεριαλισμού ύστερα από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αντεπαναστατική ανατροπή στη Σοβιετική Ένωση χαροποίησε υπερβολικά τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και όλες τις άλλες καπιταλιστικές δυνάμεις, γιατί το ισχυρότερο σοσιαλιστικό κράτος, το στήριγμα της επανάστασης και της απελευθέρωσης των λαών, εγκατέλειπε το δρόμο του σοσιαλισμού και του μαρξισμού - λενινισμού και θα μετατρέπονταν σε στήριγμα στη θεωρία και στην πράξη, της αντεπανάστασης, του καπιταλισμού" (Ενβέρ Χότζια. "Ιμπεριαλισμός και Επανάσταση", σελ. 17, Αθήνα 1979).

Παράλληλα όμως με τις πιέσεις απ’ έξω του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, σημαντικό ρόλο στην αντεπαναστατική στροφή έπαιξε και η αστική επίδραση από μέσα. Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε, ότι οι κυριότερες και καθοριστικές αιτίες της γέννησης του ρεβιζιονισμού και του ρεβιζιονιστικού εκφυλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες έπρεπε να αναζητηθούν, κατά κύριο λόγο. στις ελλείψεις, στις αδυναμίες και στις θέσεις των ίδιων των κομμουνιστικών κομμάτων, στη μη εφαρμογή των επαναστατικών κανόνων και αρχών στην εσωτερική ζωή του κόμματος, στις αδυναμίες και τις ελλείψεις στην ιδεολογική διαπαιδαγώγηση των στελεχών, των κομμουνιστών και των εργαζομένων, και στην απόσπαση του κόμματος κα της καθοδήγησής του από τις πλατιές εργαζόμενες μάζες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια έβγαλε το συμπέρασμα, ότι ο ρεβιζιονιστικός εκφυλισμός είχε σαν κύρια αιτία τον εκφυλισμό του εποικοδομήματος, ιδιαίτερα τον εκφυλισμό του κόμματος και της διχτατορίας του προλεταριάτου, που μετατράπηκαν από τους ρεβιζιονιστές από μοχλούς της επανάστασης και όργανα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, σε μοχλούς της αντεπανάστασης και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού.

Ακριβώς για να φραχτεί ο δρόμος στον κίνδυνο αυτό, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια καθόρισε έγκαιρα ένα σημαντικό πρόγραμμα μέτρων για την επαναστατικοποίηση του κόμματος και της διχτατορίας του προλεταριάτου και όλης της ζωής της χώρας, σαν αποφασιστικό όρο αποτροπής του κινδύνου της γέννησης του ρεβιζιονισμού και του εκφυλισμού του σοσιαλισμού και της προώθησης μέχρι τέλους της επανάστασης και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Μεγάλη σημασία έχουν τα συμπεράσματα που έβγαλε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, σχετικά με τις θεωρίες της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, σαν κύριο όπλο του εκφυλισμού της διχτατορίας του προλεταριάτου και του σοσιαλισμού. Η ουσία αυτής της αντεπανάστασης, επισήμανε ο σύντροφος Ενβέρ, ήταν η γραφειοκρατικοποίηση και ο εκφιλελευθερισμός του κόμματος, του κράτους και όλης της ζωής της χώρας, η βαθιά δημιουργία ενός στρώματος προνομιούχων στελεχών, σαν την κύρια βάση του ρεβιζιονισμού. Η μετατροπή του κόμματος και του κράτους σε όπλο στα χέρια αυτού του κόμματος γραφειοκρατών και τεχνοκρατών για τον εκφυλισμό όλης της βάσης του σοσιαλιστικού εποικοδομήματος και τελικά της παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Η αντεπανάσταση αυτή έγινε ήσυχα, βαθμιαία και αθόρυβα καλυπτόμενη με σοσιαλιστικά και μαρξιστικά - λενινιστικά συνθήματα και προσωπεία.

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια από την πλατιά ανάλυση του ρεβιζιονιστικού εκφυλισμού, αποκάλυψε και την ουσία του σύγχρονου ρεβιζιονισμού σαν προϊόν της πίεσης της αστικής τάξης πάνω στην εργατική τάξη και τον αγώνα της. Δίνοντας τον ορισμό αυτό για το ρεβιζιονισμό, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, έθεσε επιταχτικά και την ανάγκη της πάλης εναντίον του, σαν προϋπόθεση για την νίκη της επανάστασης και του σοσιαλισμού και την υπεράσπιση της καθαρότητας του μαρξισμού - λενινισμού σαν νικήτρια ιδεολογία του προλεταριάτου. "Η χρουτσωφική προδοσία", τόνισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, "ήταν μεγάλη. Αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να υποστείλει την ένδοξη σημαία του μαρξισμού - λενινισμού, την οποία κρατούν πάντα ψηλά οι πραγματικοί επαναστάτες, εκατομμύρια άνθρωποι που πιστεύουν στην ανεξάντλητη δύναμή του". Ενώ ο χρουτσωφικός ρεβιζιονισμός ξεσκεπάστηκε σαν αντεπαναστατική ιδεολογία της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και σαν μηχανοκρατική πολιτική για παγκόσμια κυριαρχία, ο μαρξισμός - λενινισμός έμεινε η ιδεολογία που οδηγεί στη νίκη της επανάστασης και στην απελευθέρωση των λαών.

Οι οπορτουνιστές ηγέτες της ΣΑΚΕ για το σ. Ε. Χότζα και τη ΛΣΔ Αλβανίας

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Αύγουστος 1985

"Μεγάλος επαναστάτης και επιφανής διεθνιστής" είναι ο τίτλος άρθρου του "Οχτώβρη" (Μάης 1985) για το σύντροφο Ενβέρ Χότζα με αφορμή το θάνατό του. Και συνεχίζει η αναφορά στη ζωή και στο έργο του με χαρακτηρισμούς "μεγάλος μαρξιστής - λενινιστής", "αλύγιστος επαναστάτης", κλπ., κλπ.

Εδώ είμαστε υποχρεωμένοι να θέσουμε το ερώτημα: Άλλαξε θέση η ΣΑΚΕ για το σύντροφο Ενβέρ Χότζα και τον θεωρεί πραγματικά "μεγάλο επαναστάτη και επιφανή διεθνιστή" κλπ. ή πρόκειται απλώς για υποκριτική διπλοπρόσωπη στάση και ελιγμό; Φυσικά πρόκειται για το δεύτερο.

Η ΣΑΚΕ απαντώντας παλιότερα σε κριτική μας και αναφερόμενη στο σύντροφο Ενβέρ Χότζα - τον οποίο εμείς πάντα θεωρούσαμε και θεωρούμε μεγάλο μαρξιστή - λενινιστή - έγραφε :"Το να βάζεις κάμποσα κοσμητικά επίθετα κάθε φορά που θα αναφέρεις το όνομα του ΚΕΑ ή του συντρόφου Ενβέρ Χότζια, είναι καλό για ένα μαθητή των πρώτων γυμνασιακών τάξεων που διαγωνίζεται στα νέα ελληνικά. Για πολιτικούς όμως αυτό καταντάει γελοίος πιθηκισμός που αποδείχνει την κενότητα και την παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, θέσεων και απόψεων" ("Οχτώβρης", Σεπτέμβρης 1982). Αυτή η θέση της που απορρίπτει τη μεγάλη συμβολή του σύντροφου Ενβέρ Χότζα στο διεθνές κομμουνιστικό μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα (ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ενοχλείται ιδιαίτερα από τα "κοσμητικά επίθετα", όπως λέει, και εξοργισμένη και σε μικροαστική έξαρση μιλάει για "γελοίο πιθηκισμό" κλπ ισχύει και σήμερα γιατί ποτέ ως τώρα δεν την έχει απορρίψει. Είναι η πραγματική της θέση.

Όσο για μας είχαμε δώσει τότε την παρακάτω απάντηση στους οπορτουνιστές της ΣΑΚΕ, απάντηση που ισχύει ακόμα και σήμερα: "Όσο για τα "κοσμητικά επίθετα" στο ΚΕΑ και το σύντροφο Ενβέρ Χότζια για τα οποία μας κατηγορεί έχουμε να πούμε τούτο: μελετώντας κανείς την επαναστατική δράση του ΚΕΑ και του σύντροφου Ενβέρ Χότζια δε μπορεί σαν κομμουνιστής παρά να καταλήξει υποχρεωτικά στο συμπέρασμα ότι το ΚΕΑ είναι ένα ένδοξο και ηρωικό επαναστατικό μαρξιστικό - λενινιστικό κόμμα που ορθώθηκε ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό, τον σύντριψε πολιτικά και ιδεολογικά και συνεχίζει και σήμερα τη νικηφόρα πάλη του, το οποίο διατήρησε και υπεράσπισε τη διχτατορία του προλεταριάτου στη χώρα του και οικοδομεί με επιτυχία το σοσιαλισμό με τις δικές του δυνάμεις και σύμφωνα με την επαναστατική θεωρία των Μαρξ - Ένγκελς - Λένιν - Στάλιν και πως ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια είναι ένας επιφανής μαρξιστής - λενινιστής και δοκιμασμένος προλετάριος επαναστάτης που καθοδήγησε και καθοδηγεί έξυπνα και με μεγάλη διορατικότητα τη μεγαλειώδη ιστορική πάλη ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό όλων των αποχρώσεων. Πέρα απ’ αυτό ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια και το ΚΕΑ έθεσαν για πρώτη φορά και έλυσαν, στη βάση του μαρξισμού – λενινισμού, μια σειρά νέα προβλήματα, όπως το ζήτημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες, τη διατήρηση του καπιταλισμού στην Κίνα, μια σειρά προβλήματα που συνδέονται με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού κλπ., κλπ." ("ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" Οχτώβρης 1982).

Η καθοδήγηση της ΣΑΚΕ ακολουθώντας την ίδια ταχτική με τους μαοϊκούς ρεβιζιονιστές, όπως είδαμε στο προηγούμενο φύλλο, επιδιώκει τον ίδιο σκοπό. Να συγκαλύψει τον αντιμαρξιστικό - αντιαλβανικό της προσανατολισμό, να κρύψει την αντίθεση με τη γραμμή του ΚΕΑ και του σύντροφου Ενβέρ Χότζα, να περάσει έτσι τον αντιαλβανισμό της κρυφά και ύπουλα. Αύτη, που από την Α’ Συνδιάσκεψη το Μάρτη του 79 έκανε σημαία της τα δήθεν "λάθη" του ΚΕΑ και ανέλαβε να προστατέψει απ’ αυτά το διεθνές μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα, τώρα ελίσσεται και σωπαίνει. Προτιμάει φαίνεται καλύτερες μέρες. Ο ελιγμός όμως αυτός των οπορτουνιστών ηγετών της ΣΑΚΕ δε μπορεί να πείσει κανέναν.

ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΔΑΓΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ

Όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται στο γράμμα που έστειλαν στο ΚΕΑ, το Μάρτη του 1979, ήθελαν να εκφράσουν: "Τις διαφωνίες μας με σκοπό να βοηθήσουμε στο ξεπέρασμα των λαθών σας και να συμβάλλουμε και εμείς στο δυνάμωμα και στην ανάπτυξη του παγκόσμιου μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος ....." (σελ. 1 του γράμματος).

Αυτό απλά σημαίνει απόρριψη μια σειρά θέσεων του ΚΕΑ και του σύντροφου Ενβέρ Χότζα στο ζήτημα της πάλης ενάντια στο μαοϊκό ρεβιζιονισμό, του προλεταριακού διεθνισμού, της εξωτερικής πολιτικής της ΛΣΔ Αλβανίας κλπ. Τις θέσεις αυτές τις επέχτειναν παραπέρα και στα ζητήματα που αφορούν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού (μεταβατική περίοδος, ανταγωνιστικές αντιθέσεις κλπ,).

Παρμένες στο σύνολο τους οι θέσεις αυτές των ηγετών της ΣΑΚΕ συγκροτούν μια ολοκληρωμένη γραμμή, γραμμή αντιπαράθεσης στη μαρξιστική - λενινιστική γραμμή του ΚΕΑ και του σύντροφου Ενβέρ Χότζα, γραμμή άρνησης του σοσιαλισμού στην Αλβανία. Έξη χρόνια πέρασαν από τότε και το ΚΕΑ πολύ σωστά δεν "ξεπερνάει τα λάθη του", δεν το κουνάει ούτε πόντο από τον δήθεν "επικίνδυνο δρόμο που βαδίζει" (σελ. 12 του γράμματος) δηλαδή το δρόμο του μαρξισμού - λενινισμού.

Την αντιμαρξιστική - αντιαλβανική γραμμή των ηγετών της ΣΑΚΕ θα αναλύσουμε λεπτομερειακά σε επόμενα άρθρα για να γίνει κατανοητή στον καθένα.

ΣΤΑ 40ΧΡ0ΝΑ ΤΗΣ ΛΣΔ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

Ένα διαφορετικό τρόπο επίθεσης ενάντια στο ΚΕΑ και το σύντροφο Ενβέρ Χότζα είχαν ακολουθήσει οι καθοδηγητές της ΣΑΚΕ στην επέτειο των 40χρονων από την απελευθέρωση της Αλβανίας.

Στον "Οχτώβρη" (Δεκέμβρης 1984) ενώ η καθοδήγηση της ΣΑΚΕ αναφέρονταν στα 40 χρόνια από την απελευθέρωση της Αλβανίας, στη διπλανή σελίδα δημοσίευσαν μια αντικομμουνιστική επιστολή συναγωνιστών τους που ισχυρίζονταν ότι η Αλβανία δεν είναι σοσιαλιστική χώρα (!) Η επιστολή αυτή αφού "κριτίκαρε" τη γραμμή του ΚΕΑ σ’ όλα σχεδόν τα ζητήματα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής κατέλεγε ανοιχτά: "Ή η θεωρία του ιστορικού υλισμού και του μαρξισμού - λενινισμού ... είναι λαθεμένη ή η οικονομική ανάπτυξη της Αλβανίας δεν είναι σοσιαλιστική". Και αυτοί οι αντικομμουνιστές συμπέραναν "πως συμβαίνει το δεύτερο". Όχι μονάχα λοιπόν οι συναγωνιστές της ΣΑΚΕ (όπως η ίδια τους αποκαλεί) φέρνουν σε αντίθεση το μαρξισμό - λενινισμό με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Αλβανία, αλλά και απερίφραστα δηλώνουν πως η Αλβανία δεν είναι σοσιαλιστική χώρα (!).

Πιο προβοκατόρικη επίθεση ενάντια στο ΚΕΑ και το σύντροφο Ενβέρ Χότζα δε θα μπορούσε να γίνει. Το γιατί η ΣΑΚΕ τους θεωρεί συναγωνιστές της και αυτό δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανένας. Δεν είναι σκοπός μας να αναφερθούμε στο αντικομμουνιστικό περιεχόμενο αυτής της επιστολής και στην "απάντηση" των ηγετών της ΣΑΚΕ. Στα πιο σημαντικά ζητήματα που οι θέσεις αυτών των αντικομμουνιστών είναι ίδιες μ’ αυτές της ΣΑΚΕ ("αδιαφορία του ΚΕΑ για την ανάπτυξη του Μ-Λ κινήματος", "που το ΚΕΑ θυμάται τις Μ - Λ αρχές μόλις το .. 1978 και καταγγέλλει το Κ Κ Κίνας και το μαοϊσμό", "της ανοιχτής κριτικής ανάμεσα στα κόμματα" κλπ.) ήταν φυσικό η ΣΑΚΕ να αποφύγει την απάντηση. Άλλωστε και αυτοί είναι δικά της παιδιά.

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΕΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ

Μετά από όσα αναφέραμε δεν θα περίμενε βέβαια κανένας να αποδέχονται οι οπορτουνιστές της ΣΑΚΕ τη συμβολή του σύντροφου Ενβέρ Χότζα στον εμπλουτισμό και στην παραπέρα ανάπτυξη της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας.

Σ’ όλα τα κείμενά τους αλλά και στο τηλεγράφημα που έστειλαν στο ΚΕΑ, μ’ αφορμή το θάνατο του συντρόφου Ενβέρ Χότζα, δεν κάνουν λόγο για τη συμβολή των διδαγμάτων του στον εμπλουτισμό του μαρξισμού – λενινισμού. Κάτι παραπάνω. Σαν οπορτουνιστές που είναι λογοκρίνουν από το λόγο του σύντροφου Ραμίζ Αλία το κομμάτι που αναφέρεται στο ζήτημα αυτό. Το κομμάτι που έκοψαν (με το γελοίο πρόσχημα της παράθεσης αποσπασμάτων από το λόγο του) αναφέρει: "Η θεωρητική σκέψη Του για τα ζητήματα της επανάστασης, της διχτατορίας του προλεταριάτου και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, οι αναλύσεις για τον ιμπεριαλισμό και το ρεβιζιονιστικό εκφυλισμό είναι μια εξαίρετη συμβολή (υπογρ. δική μας) στον θεωρητικό θησαυρό του μαρξισμού - λενινισμού και της παγκόσμιας επαναστατικής πράξης" ("ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" , Μάης 1985).

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι οι οπορτουνιστές της ΣΑΚΕ αποσιώπησαν εντελώς και την Επιστημονική Συνδιάσκεψη του ΚΕΑ που έγινε στις παραμονές των 75χρονων του σύντροφου Ενβέρ Χότζα στις 3 και 4 Οχτώβρη 1983 στα Τίρανα, που είχε σαν θέμα: "Η θεωρητική σκέψη του ΚΕΑ και του σύντροφου Ενβέρ Χότζα" (και το Λόγο του σ. Ραμίζ Αλία στην Επιστημονική Συνδιάσκεψη, "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" Νοέμβρης 1983)

Οι οπορτουνιστές ηγέτες της ΣΑΚΕ είναι ακριβώς στην αντίθετη μεριά από το δρόμο του σύντροφου Ενβέρ Χότζα.

Ειδικότερα την ανάλυση του ΚΕΑ για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες καθώς και για τα επαναστατικά μέτρα που πήρε το ΚΕΑ για να αποτρέψει την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Αλβανία, η οπορτουνιστική καθοδήγηση της ΣΑΚΕ τα απορρίπτει. Στη μπροσούρα της "Ο μαοϊσμός αντεπαναστατική θεωρία και πράξη" αναφέρει: "Από την αρνητική πειρα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη ΣΕ πρέπει να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα που να προωθούν το μαρξισμό και όχι να αλλοιώνουν τον επαναστατικό του χαραχτήρα. Είναι σίγουρο πως αν ο Στάλιν και ο Λένιν είχαν γνωρίσει το φαινόμενο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού σε μια σοσιαλιστική χώρα θα έβγαζαν πολλά και πλούσια συμπεράσματα" (σελ. 34).

Όμως η μελέτη αυτή του νέου φαινομένου του ρεβιζιονιστικού εκφυλισμού σε μια σοσιαλιστική χώρα έχει ήδη γίνει από το ΚΕΑ και το σύντροφο Ενβέρ Χότζα και ακριβώς τα μέτρα που πάρθηκαν στηρίζονται σ’ αυτή την ανάλυση και εγγυώνται το μέλλον της ΛΣΔ Αλβανίας πάντα σε μαρξιστικό - λενινιστικό δρόμο, πάντα κόκκινο. Το κείμενο του ΡΣ Τιράνων που αναδημοσιεύουμε μιλάει σύντομα γι’ αυτό το ζήτημα.

Τα διδάγματα αυτά τα αρνούνται , όπως το επιβεβαιώνει το παραπάνω απόσπασμα (αλλιώς θα μιλούσαν ότι την ανάλυση την έχει κάνει το ΚΕΑ και ο σ. Ενβέρ Χότζα), οι οπορτουνιστές της ΣΑΚΕ και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που απέφυγαν να προβάλλουν το έργο του σύντροφου Ενβέρ Χότζα "Οι χρουστσιοφικοί".

Συμπερασματικά έχουμε να πούμε ότι η αποσιώπηση των ζητημάτων και οι ψεύτικες και υποκριτικές αναφορές στο σύντροφο Ενβέρ Χότζα δεν πρόκειται να σώσουν τους οπορτουνιστές ηγέτες της ΣΑΚΕ

Αργότερα θα αναφερθούμε στα ζητήματα που θίγουν στο περιβόητο γράμμα τους στο ΚΕΑ.

Η «ΠΡΑΒΔΑ» ομολογεί ανοιχτά

 

• ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

• ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ

• ΤΗΝ ΟΞΥΝΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

Το προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες, που άρχισε με τον εκφυλισμό του εποικοδομήματος, πιο συγκεκριμένα, "με τον εκφυλισμό του κόμματος και της διχτατορίας του προλεταριάτου, που μετατράπηκαν από τους ρεβιζιονιστές από μοχλούς της επανάστασης και όργανα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, σε μοχλούς της αντεπανάστασης και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού" έχει από καιρό ολοκληρωθεί. Έχει οδηγήσει στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού ο αυτές τις χώρες.

Ο καπιταλισμός που κυριαρχεί στις ρεβιζιονιστικές χώρες από πλευράς ουσίας δε διαφέρει από τον καπιταλισμό που υπάρχει στις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Παρουσιάζει όμως μερικές ιδιομορφίες που συνδέονται με το γεγονός ότι αυτός προήλθε από την ανατροπή του σοσιαλισμού. "Βασική ιδιομορφία αυτού του είδους καπιταλισμού", τονίζει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα, "είναι ότι εκεί διατηρούνται πολλές μορφές σοσιαλιστικής ιδιοχτησίας, οργάνωσης και διεύθυνσης, το περιεχόμενο τους όμως άλλαξε ριζικά (υπογρ. δική μας). Σήμερα στη Σοβιετική Ένωση τα μέσα παραγωγής είναι στην πραγματικότητα καπιταλιστική ιδιοχτησία (υπογρ. δική μας), κρατική ή συλλογική, γιατί χρησιμοποιούνται σ’ όφελος της νέας αστικής τάξης που είναι στην εξουσία, γιατί είναι ακριβώς αυτή η τάξη που ιδιοποιείται τη δουλιά των εργατών και αγροτών" (Ενβέρ Χότζια, Έκθεση στο 8ο συνέδριο του ΚΕΑ, σελ 158).

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές αρνούνταν ως τα τώρα την ύπαρξη του ιδιωτικού τομέα στην καπιταλιστική οικονομία των ρεβιζιονιστικών χωρών και παρουσίαζαν την κρατική και συλλογική ιδιοχτησία - που στην πραγματικότητα και αυτή είναι καπιταλιστική ιδιοχτησία - σαν "σοσιαλιστική ιδιοχτησία" για να "αποδείξουν" ότι οι χώρες αυτές είναι "σοσιαλιστικές".

Παρά την άρνηση των χρουτσωφικών και των ντόπιων ρεβιζιονιστών, σ’ όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες είχε δημιουργηθεί και υπήρχε ιδιωτικός τομέας, ο οποίος μάλιστα συνεχώς αυξάνονταν και αυξάνεται σε βάρος του κρατικού και συλλογικού καπιταλιστικού τομέα αυτών των χωρών.

Τελευταία όμως η "Πράβδα" σε άρθρο της (περίληψή του δημοσίευσε ο "Ριζοσπάστης" 22 6. 85) ομολογεί ανοιχτά ότι υπάρχει ιδιωτικός καπιταλιστικός τομέας και ότι αυτός μεγαλώνει επικίνδυνα σε βάρος του "κοινωνικού τομέα". Η "Πράβδα" γράφει: "Η διεύρυνση του ιδιωτικού τομέα (υπογρ. δική μας) εγκυμονεί σοβαρές οικονομικές, κοινωνικές και ιδεολογικές συνέπειες, πριν απ’ όλα την εξασθένιση των θεμελίων της σοσιαλιστικής οικονομίας, την παραβίαση της κοινωνικής δικαιοσύνης και σαν συνέπεια την αύξηση της κοινωνικής έντασης" (υπογρ. δική μας) ("Ρ" 22.6.85).

Σχετικά με το παραπάνω απόσπασμα το πρώτο που έχει να παρατηρήσει κανείς είναι, ότι οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές αναγνωρίζουν ανοιχτά την ύπαρξη ιδιωτικού καπιταλιστικού τομέα και ακόμα, ότι δεν τάσσονται ενάντια στην ύπαρξη του και ούτε μιλούν για εξάλειψη του αλλά απλά είναι, προς το παρόν, ενάντια στη διεύρυνσή του.

Δεύτερο παραδέχονται ανοιχτά ότι στις ρεβιζιονιστικές χώρες υπάρχει "κοινωνική ένταση" και αυτό που φοβούνται είναι η "αύξηση" της. Με την έννοια "κοινωνική ένταση" οι ρεβιζιονιστές, όπως και όλοι οι αστοί ιδεολόγοι, εννοούν την πάλη των τάξεων. Η πάλη των τάξεων σ’ αυτές τις χώρες διεξάγεται μεταξύ του προλεταριάτου και της νέας αστικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία.

Η ύπαρξη "κοινωνικής έντασης" δηλαδή ταξικής πάλης στις ρεβιζιονιστικές χώρες δείχνει ότι η εσωτερική κατάσταση σ’ αυτές δεν κινείται προς την κατεύθυνση της "εξάλειψης των ταξικών διαφορών", όπως προπαγανδίζουν οι ρεβιζιονιστές αλλά χαραχτηρίζεται από μια όλο και [πιο] έντονη ταξική διαφοροποίηση. Σχετικά μ’ αυτό ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα έχει τονίσει: "Η σημερινή σοβιετική πραγματικότητα δείχνει ότι το προτσές δε βαίνει προς την "εξάλειψη των ταξικών διαφορών" και τη "δημιουργία μιας νέας κοινωνικής ενότητας", όπως προπαγανδίζουν οι χρουστσιοφικοί - μπρεζνιεφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά προς μια βαθιά κοινωνική διαφοροποίηση ανάμεσα στη νέα αστική τάξη, που αποτελείται από το στρώμα των γραφειοκρατών και τεχνοκρατών από τη μια μεριά και τις πλατιές εργαζόμενες μάζες από την άλλη, που βρίσκονται στις θέσεις μιας δύναμης απλώς παραγωγικής. Το χάσμα ανάμεσά τους βαθαίνει συνεχώς όσο περισσότερο ανεβαίνει ο βαθμός εκμετάλλευσης των εργαζομένων και όσο περισσότερο αυξάνουν τα κέρδη της αστικής τάξης" (Ενβέρ Χότζια, Εισήγηση στο 8ο συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 160).

Ο πραγματικός λόγος που ανησυχούν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές για τη συνεχή διεύρυνση του ιδιωτικού καπιταλιστικού τομέα σε βάρος του κρατικού καπιταλιστικού τομέα, ή όπως οι ίδιοι λένε του ιδιωτικού σε βάρος του "κοινωνικού τομέα" δεν είναι η "εξασθένιση των θεμελίων της σοσιαλιστικής οικονομίας" και η "παραβίαση της κοινωνικής δικαιοσύνης", γιατί και τα δυο δεν υπάρχουν, από καιρό τώρα, στις ρεβιζιονιστικές χώρες (αφού έχει παλινορθωθεί ο καπιταλισμός) αλλά είναι ο φόβος της γρηγορότερης συνειδητοποίησης των εργαζομένων μαζών και κατά συνέπεια η αύξηση της "κοινωνικής έντασης" δηλαδή η όξυνση της ταξικής πάλης. Η "Πράβδα" εκφράζει τον τρόμο που έχει κυριέψει την άρχουσα νέα αστική τάξη των ρεβιζιονιστικών χωρών μπροστά στην ενδεχόμενη ένταση της ταξικής πάλης του προλεταριάτου σαν αποτέλεσμα της όξυνσης των αντιθέσεων. Η όξυνση της αντίθεσης μεταξύ του προλεταριάτου και της νέας αστικής τάξης στις ρεβιζιονιστικές χώρες είναι αναπόφευχτη και δε μπορεί να την αμβλύνει η ύπαρξη του κρατικού καπιταλιστικού τομέα, όπως πιστεύει η "Πράβδα", γιατί η αντίθεση αυτή απορρέει από τις ανταγωνιστικές σχέσεις παραγωγής που κυριαρχούν σ’ αυτές τις χώρες. Βέβαια η "Πράβδα" το αναφέρει με στόχο να εξαπατήσει τους εργαζόμενους αυτών των χωρών, παρουσιάζοντάς τους το λεγόμενο "κοινωνικό τομέα" σαν σοσιαλισμό, και να συγκαλύψει την αντίθεση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, μεταξύ του προλεταριάτου και της νέας αστικής τάξης.

Ένα άλλο ζήτημα που θίγει το άρθρο της "Πράβδα" είναι οι σχέσεις μεταξύ των ρεβιζιονιστικών χωρών ή σωστότερα οι σχέσεις μεταξύ της ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης με τις υπόλοιπες εξαρτημένες απ’ αυτή ρεβιζιονιστικές χώρες.

Ως τώρα οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές καλλιεργούσαν το μύθο της λεγόμενης "ισοπέδωσης της οικονομικής ανάπτυξης" των χωρών του ΣΟΑ, της "ενότητας και συνεργασίας", της "έλλειψης αντιθέσεων" μεταξύ τους κλπ. Τώρα η "Πράβδα" μιλάει ανοιχτά για ύπαρξη "εθνικιστικών εκδηλώσεων" δηλαδή αντιθέσεων μεταξύ των ρεβιζιονιστικών χωρών που "αναμφισβήτητα μπορούν να εξασθενίσουν τις διεθνιστικές σχέσεις" ("Ρ" 22.6.85) και προειδοποιεί (απειλεί) τους εταίρους της να συμμορφωθούν λέγοντας "ότι ο ιμπεριαλισμός δε [θα] κατορθώσει να εξασθενίσει τους στενούς δεσμούς που ενώνουν τις χώρες της σοσιαλιστικής κοινότητας" ("Ρ" 22 6.85). Το γεγονός ότι η "Πράβδα" παραδέχεται ανοιχτά την ύπαρξη των αντιθέσεων μεταξύ των ρεβιζιονιστικών χωρών διαψεύδει την προπαγάνδα των ρεβιζιονιστών για "ισότιμη και στενή συνεργασία", για "ταυτότητα συμφερόντων" κλπ και δείχνει καθαρά ότι μεταξύ των χωρών του ΣΟΑ δεν πραγματοποιείται καμιά "οικονομική ισοπέδωση" αλλά αντίθετα μια μεγάλη διαφοροποίηση που αναπόφευχτα οδηγεί στην όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ τους, ιδιαίτερα στην όξυνση των σχέσεων των υποτελών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με τη σοσιαλιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση.

Μετά την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, οι σχέσεις από ισότιμες και αρμονικές που ήταν, μετατράπηκαν οε σχέσεις άνισης και ολοκληρωτικής εξάρτησης αυτών των χωρών από τη Σοβιετική Ένωση, που τις εκμεταλλεύεται σκληρά και ανελέητα. Σήμερα η Σοβιετική Ένωση όχι μόνο τις εκμεταλλεύεται αλλά ρίχνει πάνω τους και όλα τα βάρη της κρίσης. Στις χώρες του ΣΟΑ, που κυριαρχεί η Σοβιετική Ένωση, δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να γίνει λόγος για ισότιμες σχέσεις και αρμονική ανάπτυξη. Σ’ αυτές δρα ο καπιταλιστικός νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης, όπως και στις άλλες δυτικές καπιταλιστικές χώρες.

Η Σοβιετική Ένωση για να δικαιολογήσει και κρατήσει υπό την κυριαρχία της τις καπιταλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, χρησιμοποιεί το "διεθνισμό". Ο "διεθνισμός" όμως των σοβιετικών ρεβιζιονιστών δεν έχει καμιά σχέση με τον προλεταριακό διεθνισμό και αποτελεί μια ιμπεριαλιστική θεωρία και πολιτική για τη διατήρηση και επέχταση της ιμπεριαλιστικής τους κυριαρχίας.

“ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”, Αύγουστος 1985

Για τους φόρους

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1985

Μ’ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΛΑΪΚΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

Μερικές σκέψεις σχετικά με το φορολογικό σύστημα που ισχύει είναι απαραίτητες καθώς αυτές τις μέρες ψηφίστηκε στη Βουλή το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Πόσο μάλλον που σύμφωνα με τη γνωστή "πονηρή" ταχτική της κυβέρνησης αυτός ο νέος αντιλαϊκός νόμος ψηφίστηκε μέσα στο καλοκαίρι ακριβώς για να μην ενημερωθεί πλατιά ο λαός για το ζήτημα και να μην υπάρξουν έντονες αντιδράσεις.

Όπως σ’ όλες τις καπιταλιστικές χώρες, έτσι και στην Ελλάδα, οι φόροι αποτελούν μορφή συμπληρωματικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων με την αναδιανομή μέσω του κρατικού προϋπολογισμού ενός μέρους των εσόδων τους προς όφελος της αστικής τάξης. Οι φόροι ονομάζονται άμεσοι αν μ’ αυτούς επιβαρύνονται τα εισοδήματα ξεχωριστών ατόμων και έμμεσοι αν μ’ αυτούς επιβαρύνονται τα εμπορεύματα που πουλιούνται (κυρίως τα είδη πλατιάς κατανάλωσης) ή οι υπηρεσίες (π.χ. τα εισιτήρια των αστικών μέσων συγκοινωνίας, τα εισιτήρια θεάτρων και κινηματογράφων κλπ ).

Έτσι οι έμμεσοι φόροι συμβάλλουν στην αύξηση της τιμής των εμπορευμάτων και αυτής των υπηρεσιών. Στην πραγματικότητα τους έμμεσους φόρους τους πληρώνουν οι πλατιές εργαζόμενες μάζες. Ο Λένιν μιλώντας για την αντιλαϊκότητα της έμμεσης φορολογίας τόνιζε: "Η έμμεση φορολογία επιβαρύνοντας τα είδη μαζικής κατανάλωσης αποτελεί πολύ μεγάλη αδικία. Όλο της το βάρος πέφτει στη φτωχολογιά, δημιουργώντας προνόμια για τους πλούσιους. Όσο πιο φτωχός είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο μεγάλο μέρος των εισοδημάτων του δίνει στο κράτος με τη μορφή έμμεσων φόρων. Οι οικονομικά αδύνατες και άπορες μάζες αποτελούν τα 9/10 όλου του πληθυσμού, καταναλώνουν τα 9/10 των φορολογουμένων προϊόντων και πληρώνουν τα 9/10 του συνολικού ποσού των έμμεσων φόρων, τη στιγμή που παίρνουν από το συνολικό εισόδημα κάπου τα 2,3 δέκατα".

Το φορολογικό σύστημα που ισχύει στη χώρα μας είναι το πιο αντιλαϊκό σε σύγκριση με εκείνα των χωρών της ΕΟΚ γιατί το μεγαλύτερο μέρος του συνόλου των φορολογικών εσόδων του κράτους, περίπου 70 %, προέρχεται από τους έμμεσους φόρους.

Στη χώρα μας έμμεσοι φόροι είναι ο ΦΚΕ (φόρος κύκλων εργασιών) με συντελεστή μέχρι 12 %, το χαρτόσημο με συντελεστή 3,6 % και μια σειρά άλλη σε ορισμένα είδη όπως ζάχαρη, πετρέλαιο, βενζίνη, τσιγάρα, απορρυπαντικά, μπύρα, οινόπνευμα κλπ. που επιβάλλονται στην κατανάλωση με πολύ υψηλούς συντελεστές και πλήττουν κύρια τις λαϊκές μάζες. Επίσης και ο λεγόμενος "φόρος πολυτελείας" όταν επιβάλλεται στα έπιπλα, τηλεοράσεις, ραδιοκασετόφωνα, μάλλινα είδη ρούχων κλπ. πλήττει τους εργαζόμενους. Κατά τις εκτιμήσεις ο έμμεσος φόρος είναι περίπου το 31 % των χρημάτων που πληρώνουμε για διάφορες αγορές, δηλαδή στις 1.000 δρχ. οι 310 είναι φόρος. Οι έμμεσοι φόροι στην τελευταία 4ετία (81 - 85) αυξάνονται σταθερά. Ενδειχτικά αναφέρουμε ότι ενώ το 1981 στο σύνολο των φορολογικών εσόδων του αστικού κράτους το 68,2 % προέρχονταν από έμμεσους φόρους, πέρυσι έφτασε το 69,2 Ενώ η δήθεν "φιλολαϊκή" κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προετοιμάζεται με την επιβολή νέας φορολογίας από 1.1. 86 του ΕΟΚικού ΦΠΑ (φόρος προστιθέμενης αξίας).

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στους άμεσους φόρους. Εδώ η πολιτική του αστικού κράτους αποσκοπεί στη μείωση, με κάθε τρόπο, της φορολογικής επιβάρυνσης των εκμεταλλευτριών τάξεων και στην αύξηση των φόρων που πληρώνουν οι πλατιές εργαζόμενες μάζες. Σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας (που βέβαια έχει κάθε λόγο να ωραιοποιεί την κατάσταση) οι μισθωτοί του 1974 πλήρωσαν το 32.8 % των φορών εισοδήματος, το 1981 το 39,2 %. το 1982 το 43,2 %. Αντίθετα οι πλούσιοι το 1974 πλήρωσαν το 38,8 %, το 1981 το 28,2% και το 1982 το 25,3 %. Ιδιαίτερα ευνοϊκή είναι η μεταχείριση των Ανωνύμων Εταιριών (ΑΕ) και κύρια των μεγάλων μονοπωλίων. Σύμφωνα πάλι με στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας η συμμετοχή τους στα φορολογικά έσοδα μειώθηκε από 17,3 % που ήταν το 1974 σε 14,2 % το 81 και σε 9,9 % το 84.

Οι κεφαλαιοκράτες βρίσκουν επίσης τον τρόπο μέσω διαφόρων ευνοϊκών διατάξεων και με βοήθεια του αστικού κράτους που ελέγχουν να διαφεύγουν την πληρωμή των φόρων κρύβοντας τις πραγματικές διαστάσεις των εισοδημάτων τους. Μιλάμε βέβαια για τη φοροδιαφυγή. Οι εργαζόμενοι δε μπορούν να κάνουν φοροδιαφυγή γιατι το φόρο τους τον κρατάει ο καπιταλιστής που τιμωρείται από τον Κώδικα Φορολογικών Στοιχείων αν δεν τον παρακρατήσει. Υπολογίζεται ότι η συνολική φοροδιαφυγή από αδήλωτα κέρδη, από υπερτιμολογήσεις και υποτιμολογήσεις, από πλαστά τιμολόγια στην αγορά και από άλλα παράθυρα του φορολογικού συστήματος πλησιάζει τα 400 δισεκατομμύρια δραχμές το χρόνο. Χαραχτηριστικές είναι εδώ οι δυο περιπτώσεις που αποκαλύφτηκαν, της ΑΓΕΤ - ΗΡΑΚΛΗΣ και των τσιμέντων TITAN.

Ο ταξικός χαραχτήρας του φορολογικού συστήματος είναι λοιπόν ολοφάνερος και υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν αυτό. Θα αναφέρουμε μόνο δυο - τρεις χαραχτηριστικές ακόμα πλευρές. Έτσι αν ένας εργαζόμενος χρωστάει φόρους στο κράτος και δεν έχει χρήματα να τους πληρώσει, τότε του κάνουν κατάσχεση της περιουσίας του ή τον βάζουν φυλακή, ενώ αν κάποιος μεγάλο - επιχειρηματίας χρωστάει τον παρακαλούν και του κάνουν μια σειρά διευκολύνσεις να τα ξοφλήσει - κατά κανόνα δεν τα ξοφλάει ποτέ. Ότι αγοράζουν οι αμερικανοί για τις βάσεις τους στην Ελλάδα απαλλάσσεται από φόρους. Και η φοροδιαφυγή βέβαια αναζητείται στους διάφορους μικροεπαγγελματίες και όχι στους μεγαλο - καρχαρίες του πλούτου που καταληστεύουν το λαό και τον τόπο.

Που πάνε όμως τα χρήματα που εισπράττει το αστικό κράτος από τους φόρους; Η αστική κυβέρνηση Παπανδρέου για να εξαπατήσει το λαό ισχυρίζεται ότι διατίθενται σε μεγάλο μέρος για κοινωνικούς σκοπούς (κοινωνική ασφάλιση, υγεία, εκπαίδευση κλπ.). Μια μόνο ματιά στον προϋπολογισμό του 1985 δείχνει ότι τα σχετικά κονδύλια είναι μειωμένα σε σχέση με τον προϋπολογισμό του 1984. Αυτό φαίνεται και στην πράξη όταν τα ΑΕΙ παραλύουν συνέχεια από την έλλειψη χρημάτων, ενώ για τον ίδιο λόγο δεν προχωράει η υλοποίηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Πολλά επίσης από τα ποσά που φαίνονται στα χαρτιά του προϋπολογισμού μένουν μόνο στα χαρτιά. Για παράδειγμα στον προϋπολογισμό του 84 αναφέρονταν ότι οι δαπάνες για την κοινωνική ασφάλιση θα φτάναν 89 δισεκατομμύρια δραχμές, τελικά διατέθηκαν μόνο 78 δισεκατομμύρια δραχμές Το ίδιο συνέβη και στον τομέα της Υγείας, Πρόνοιας και Παιδείας. Οι δαπάνες που τελικά πραγματοποιήθηκαν το 1984 για την Ασφάλιση, Υγεία, Πρόνοια και Παιδεία είναι κατά 17 δισεκατομμύρια δραχμές μικρότερες απ’ αυτές που διαφήμιζε η κυβέρνηση στον προϋπολογισμό του 1984.

Που πάνε λοιπόν τα χρήματα από τους φόρους; Πάνε στη συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό του αντιπαραγωγικού και καταπιεστικού κρατικού μηχανισμού (εκσυγχρονισμό σωμάτων ασφαλείας, μισθοφόροι κλπ.). Πάνε στην "αγορά του αιώνα" (1 τρισεκατομμύριο δραχμές), στις υπόλοιπες στρατιωτικές δαπάνες (300 δισεκατομμύρια δραχμές) και στο NATO, όπου η κυβέρνηση επίσημα πληρώνει 4,7 δισεκατομμύρια δραχμές το 85. Πάνε τέλος στα Θησαυροφυλάκια των μονοπωλίων είτε με τη μορφή των παροχών, χαριστικών δανείων (νόμος περί κινήτρων 1262/82, υπολογίζεται ότι περίπου 170 δισεκατομμύρια θα χαριστούν στα μονοπώλια φέτος σαν κίνητρα για την οικονομική δήθεν ανάπτυξη) είτε με πριμοδοτήσεις (πρόσφατα ο Βαρδινογιάννης πήρε 5 δισεκατομμύρια δραχμές σαν δώρο για εξαγωγές πετρελαίου), είτε με χίλιους άλλους δυο τρόπους.

Έχουν δίκιο λοιπόν όσοι λένε ότι το φορολογικό σύστημα αποτελεί ένα καλό καθρέφτη για τον εκμεταλλευτικό χαραχτήρα του καπιταλιστικού συστήματος, για το ρόλο του αστικού κράτους σαν όργανο στην υπηρεσία των μονοπωλίων και για τον ταξικό χαραχτήρα των διαφόρων αστικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.