ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΤΙΜΙΤΡΟΦ ΣΤΙΣ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

“Επανάσταση”, φύλλο 6-1982, Ιούνης 1982, σελ. 2-4

Οι άρχουσες ρεβιζιονιστικές φασιστικές κλίκες των ρεβιζιονιστικών χωρών - εκφραστές των συμφερόντων της νέας αστικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία σ' αυτές τις χώρες - στην προσπάθειά τους να σβήσουν από παντού το όνομα του Μεγάλου Στάλιν έχουν επιβάλλει φασιστική λογοκρισία και στο έργο του Γκ. Ντιμιτρόφ.

Είναι γνωστό ότι στις ρεβιζιονιστικές χώρες εκδίδονται και κυκλοφορούν ένα σωρό αντιδραστικά αστικά φασιστικά βιβλία, ενώ απαγορεύεται η έκδοση και η κυκλοφορία των έργων του Στάλιν, απόδειξη και αυτό ότι κυριαρχεί σ' αυτές τις χώρες η νέα αστική τάξη.

Ο Ντιμιτρόφ στο γράμμα του προς την σύνταξη του βουλγάρικου περιοδικού «Φιλοσοφική Σκέψη» ανάμεσα στα άλλα γράφει: «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική πράξη, όπως το έχουν υπογραμμίσει τόσες φορές ο μεγάλος Λένιν και ο συνεχιστής του έργου του Στάλιν» ( Μ. Ρόζενταλ/Π. Γιούντιν, Φιλοσοφικό Λεξικό, σελ 36, Αθήνα 1963, μεταφρασμένο από την ρώσικη έκδοση του 1955, όπως αναφέρεται στη σελ. 92 του ίδιου Λεξικού). Στον τρίτο τόμο των διαλεχτών έργων, σε τρεις τόμους, του Γκ. Ντιμιτρόφ, έκδοση Ανατολικού Βερολίνου 1958 διαβάζουμε: «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική πράξη, όπως το έχουν υπογραμμίσει τόσες φορές ο μεγάλος Λένιν» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 3ος, σελ. 366, Ντίτσ φερλάγκ, Βερολίνο 1958). Όπως βλέπουμε η φράση «και ο συνεχιστής του έργου του Στάλιν» λείπει. Στο νέο βέβαια ρεβιζιονιστικό σοβιετικό φιλοσοφικό λεξικό του Ρόζενταλ έκδοση Μόσχας 1975 και ελληνική έκδοση του 1976 του εκδοτικού οίκου «Γνώσεις» δεν αναφέρονται καθόλου τα ονόματα του Στάλιν και του Ντιμιτρόφ ενώ αναφέρονται ένα σωρό άλλων αντιδραστικών χωρίς να παραλείπονται και τα ονόματα των Μπερνσταίν και Καούτσκυ.

Στο βιβλίο Γκ. Ντιμιτρόφ: «Η Δίκη για τον εμπρησμό του Ράϊχστάγκ, Ντοκουμέντα, Γράμματα, Σημειώσεις, Μόσχα 1942, έκδοση στα γερμανικά του εκδοτικού οίκου για ξενόγλωσση λογοτεχνία» διαβάζουμε: «είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης οπαδός και θαυμαστής του σοβιετορούσικου Κομμουνιστικού Κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γης, και με επικεφαλής τον Μεγάλο μας ηγέτη Στάλιν οικοδομεί τόσο ηρωικά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Ο εμπρησμός του Ράϊχστάγκ, σελ. 57, Μόσχα 1942). Σ' όλες τις ανατολικογερμανικές εκδόσεις μετά το 1956 διαβάζουμε: «είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης οπαδός και θαυμαστής του σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γης και οικοδομεί με τόσο ηρωισμό και επιτυχία το σοσιαλισμό» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Ο εμπρησμός του Ράϊχστάγκ, σελ. 72, εκδόσεις του Ντίτσ φερλάγκ, Βερολίνο 1972 και 1978). Τα ίδια διαβάζουμε και στην ελληνική έκδοση που η μετάφρασή της έχει γίνει από την ανατολικογερμανική έκδοση του 1961, σελ. 74, εκδόσεις "Νέοι Χρόνοι", Αθήνα 1967.

Στην εισήγηση στο 7ο συνέδριο της ΚΔ (Μόσχα 25 Ιούλη - 20 Αυγούστου 1935) ο Γκ. Ντιμιτρόφ γράφει: «κομμουνιστές που πιστεύουν, ότι όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης, που δεν κάνουν τίποτε, για να φωτίσουν τις εργαζόμενες μάζες ιστορικά πιστά, με πραγματικά μαρξιστικό, λενινιστικό - σταλινικό πνεύμα το παρελθόν του ίδιου τους του λαού ...(Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 1ος, σελ. 369, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση 1958 του Βερολίνου καθώς και στις ελληνικές εκδόσεις «Αρίον» Αθήνα 1973 και «Πορεία» Αθήνα 1978 που η μετάφραση έχει γίνει από την γερμανική έκδοση του 1958 διαβάζουμε: «κομμουνιστές που πιστεύουν, ότι όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης, που δεν κάνουν, τίποτε για να φωτίσουν στις εργαζόμενες μάζες ιστορικά πιστά, με πραγματικό μαρξιστικό, λενινιστικό - μαρξιστικό πνεύμα το παρελθόν του ίδιου τους του λαού ..." (Γκ, Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 606, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις "Αρίων" .1973 και "Πορεία" 1978, Γκ. Ντιμιτρόφ, Ο φασισμός, σελ. 98).

Σ' άλλο σημείο της εισήγησης ο Ντιμιτρόφ γράφει: «δεν θα είμασταν επαναστάτες μαρξιστές - λενινιστές, άξιοι μαθητές των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν - Στάλιν ...« (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 1ος, σελ. 378, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση των ανατολικογερμανών ρεβιζιονιστών διαβάζουμε: «δεν θα είμασταν επαναστάτες μαρξιστές - λενινιστές, άξιοι μαθητές των Μαρξ -Ενγκελς και Λένιν» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά έργα τόμος 2ος, σελ. 623, Βερολίνο 1958 και στις δυο ελληνικές εκδόσεις σελ. 141). Αλλού γράφει: «και τα θέλουμε όλα αυτά γι' αυτό, επειδή η εργατική τάξη μόνον μ' αυτόν τον τρόπο θα είναι ικανή, επικεφαλής όλων των εργαζομένων, συνενωμένη σε μια επαναστατική στρατιά εκατομμυρίων που να καθοδηγούνται από την Κομμουνιστική Διεθνή με έναν τόσο μεγάλο, σοφό τιμονιέρη, όπως ο ηγέτης μας Στάλιν να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή - να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης το φασισμό και μαζί μ' αυτό τον καπιταλισμό» (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 1ος, σελ. 380, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνο και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: «και τα θέλουμε όλα αυτά γι' αυτό, επειδή η εργατική τάξη μόνον μ' αυτόν τον τρόπο θα είναι ικανή, επικεφαλής όλων των εργαζομένων, συνενωμένη σε μια επαναστατική στρατιά εκατομμυρίων που να καθοδηγούνται από την Κομμουνιστική Διεθνή, να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή - να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης το φασισμό και μαζί μ' αυτό τον καπιταλισμό" (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 625, Βερολίνο 1958, ελληνικές εκδόσεις σελ. 116).

Σ' άλλο μέρος της εισήγησής του ο Ντιμιτρόφ γράφει: «η πολιτική και η ταχτική μεγαλοφυΐα του Λένιν και του Στάλιν φαίνεται καλύτερα και καθαρότερα...» (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 2ος, σελ.735, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: «η πολιτική και η ταχτική μεγαλοφυΐα του Λένιν φαίνεται καλύτερα και καθαρότερα...» (Γκ. Ντιμιτρόφ, τόμος 2ος, σελ.648, Βερολίνο 1958,ελληνικές εκδόσεις σελ. 139).

Ο Ντιμιτρόφ γράφει: «και με ακούραστη δουλιά να καταχτήσει την ισχυρή, γόνιμη, παντοδύναμη μπολσεβίκικη θεωρία, τη Διδασκαλία των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν» (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 2ος, σελ. 743, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: «και με ακούραστη δουλιά να καταχτήσει την ισχυρή, γόνιμη, παντοδύναμη μπολσεβίκικη θεωρία, τη Διδασκαλία των Μαρξ-Ενγκελς και Λένιν» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα,τόμος 2ος, σελ. 662, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ. 152).

Ο Γκ. Ντιμιτρόφ γράφει: «πρέπει να ξέρουμε να συνδέουμε τη μεγάλη Διδασκαλία των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν με σταλινική σταθερότητα στη δουλιά και τον αγώνα, με σταλινική σταθερή αδιαλλαξία Αρχών απέναντι στον ταξικό εχθρό και τους αποστάτες της γραμμής του μπολσεβικισμού, με σταλινική τόλμη μπροστά στις δυσκολίες, με σταλινικό επαναστατικό ρεαλισμό» (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 2ος, σελ.744, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: «πρέπει να ξέρουμε να συνδέουμε τη μεγάλη Διδασκαλία των Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν με σταθερότητα στη δουλιά και στον αγώνα, με σταθερή αδιαλλαξία Αρχών απέναντι στον ταξικό εχθρό και τούς αποστάτες της γραμμής του μπολσεβικισμού, με τόλμη μπροστά στις δυσκολίες, με επαναστατικό ρεαλισμό» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα,τόμος 2ος, σελ. 664, Βερολίνο 1958, ελληνικές εκδόσεις σελ.154).

Ο Ντιμιτρόφ γράφει: «η εργατική τάξη έχει μια ισχυρή οργανωμένη πρωτοπορία, την Κομμουνιστική Διεθνή. Αυτή έχει τον δοκιμασμένο και αναγνωρισμένο, μεγάλο και σοφό ηγέτη Στάλιν» (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 2ος, σελ.746, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: «η εργατική τάξη έχει μια ισχυρή, οργανωμένη επαναστατική πρωτοπορία την Κομμουνιστική Διεθνή» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτα Έργα,τόμος 2ος, σελ. 667, Βερολίνο 1958, και ελληνικές εκδόσεις σελ.157).

Ο Ντίμιτρόφ γράφει: «γι' αυτό ας αντηχήσει ακόμα δυνατώτερα από αυτό το βήμα σ' ολόκληρο τον κόσμο το σύνθημα αγώνα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, η έκκληση των Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν και Στάλιν: Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!» (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 2ος, σελ.746, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου και στις ελληνικές εκδόσεις διαβάζουμε: « γι' αυτό ας αντηχήσει ακόμα δυνατότερα από αυτό το βήμα σ' ολόκληρο τον κόσμο το σύνθημα αγώνα της Κομμουνιστικής Διεθνούς,η έκκληση των Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν: Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ.668, Βερολίνο 1958 και ελληνικές εκδόσεις,σελ. 157).

Και τέλος ο Ντιμιτρόφ γράφει: «είμαστε μαθητές του Μαρξ και του Ενγκελς,του Λένιν και του Στάλιν» (Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, τόμος 2ος, σελ.977, Στουτγκάρδη 1976). Στην έκδοση του 1958 του Βερολίνου διαβάζουμε: «είμαστε μαθητές των Μαρξ, Ενγκελς, και Λένιν» (Γκ. Ντιμιτρόφ, Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 683, Βερολίνο 1958). Στις ελληνικές εκδόσεις δεν υπάρχει αυτό το απόσπασμα γιατί δεν έχει μεταφραστεί.

Το Πρωτόκολλο του 7ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς από το όποιο παραθέσαμε τα παραπάνω αποσπάσματα είναι ακριβής ανατύπωση έκδοσης του 1935.Επίσης το κείμενο της Εισήγησης του Γκ. Ντιμτρόφ που περιέχεται σ' αυτό το Πρωτόκολλο είναι ακριβώς το ίδιο με το κείμενο μιας άλλης έκδοσης της Εισήγησης του Γκ. Ντιμιτρόφ με τίτλο: «Η εργατική τάξη ενάντια στο φασισμό», εκδοτικό Προμηθέας, Στρασβούργο 1935».

Μια απλή σύγκριση των αποσπασμάτων που παραθέσαμε αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι οι προδοτικές ρεβιζιονιστικές φασιστικές κλίκες που κυριαρχούν στις ρεβιζιονιστικές χώρες δεν απαγορεύουν μόνο την έκδοση και την κυκλοφορία των έργων του Μεγάλου Στάλιν αλλά ασκούν και φασιστική λογοκρισία στο έργο του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ.

Ο Μαρξισμός - Λενινισμός σχετικά με τη θέση και τον ρόλο των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό

Το ζήτημα σχετικά με την ύπαρξη, τη θέση και το ρόλο των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό αποτελεί ένα μεγάλο αρχιακό ζήτημα. Η αποδοχή της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, παράλληλα με την ύπαρξη των μη ανταγωνιστικών αντιθέσεων, ο προσδιορισμός της θέσης και του ρόλου τους διαχωρίζει ριζικά τη μαρξιστική-λενινιστική αντίληψη του σοσιαλισμού από τις διάφορες ρεβιζιονιστικές αντιλήψεις του σοσιαλισμού, και συγκεκριμένα εκείνες των μαοϊκών και των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών.

Η ρεβιζιονιστική αντίληψη του Μάο Τσε Τούνγκ συνίσταται στο ότι συνδέει την ύπαρξη των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό με την ύπαρξη των ανταγωνιστικών τάξεων δηλ. με την ύπαρξη της αστικής τάξης σαν τάξης και του προλεταριάτου και μετά την περάτωση της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού. Την αντιμαρξιστική αυτή αντίληψη του Μάο Τσε Τούνγκ υποστηρίζουν στη χώρα μας οι διάφορες μαοϊκές ρεβιζιονιστικές ομάδες(ΕΚΚΕ, Μ-Λ ΚΚΕ(ανασυγκροτημένο), ΕΚΚΕ-Μ-ΛΚΚΕ, ΚΚΕΜ-Λ(Αριστερή Πολιτική), ΚΚΕΜ-Λ(Προλεταριακή Σημαία).

Οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές, όπως είναι γνωστό, αρνούνται την ύπαρξη ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, μετά την εξάλειψη των εκμεταλλευτριών τάξεων, μετά την περάτωση της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού. Την αντιμαρξιστική αύτη αντίληψη, οι χρουτσωφικοί την χρειάζονται για να αρνηθούν την ταξική πάλη στο σοσιαλισμό, να «επικυρώσουν την ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση» και να συγκαλύψουν την «σημερινή πραγματικότητα των ρεβιζιονιστικών χωρών,όπου υπάρχει και αναπτύσσεται σκληρή η πάλη των τάξεων μεταξύ του προλεταριάτου και της νέας αστικής τάξης που κυριαρχεί στις χώρες αυτές». Την παραπάνω αντιμαρξιστική αντίληψη των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών της άρνησης της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό υποστηρίζουν στη χώρα μας τα ρεβιζιονιστικό κόμματα "Κ"ΚΕ και "Κ"ΚΕεσ.

Την ίδια ακριβώς αντιμαρξιστική ρεβιζιονιστική αντίληψη των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών υποστηρίζει και η ρεβιζιονιστική μικροαστική οπορτουνιστική καθοδήγηση της ΣΑΚΕ στη μπροσούρα της «ο μαοϊσμός αντεπαναστατική θεωρία και πράξη» που θεωρεί την αποδοχή της ύπαρξης ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό μαοϊκή αντίληψη καθώς και στο άρθρο «υπάρχουν ή όχι ανταγωνιστικές αντιθέσεις στο σοσιαλισμό;» («Οχτώβρης», Σεπτέμβρης 1981), στα οποία, πέρα από τις άλλες διαστρεβλώσεις και συγχύσεις που περιέχονται σ' αυτά και δεν μας αφορούν εδώ, διατυπώνεται καθαρά η ρεβιζιονιστική θέση σύμφωνα με την οποία «η σοσιαλιστική κοινωνία ... δεν έχει ανταγωνιστικές αντιθέσεις», που είναι ατόφια η θέση των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών.

Δημοσιεύουμε παρακάτω άρθρο του Ρ.Σ. Τιράνων με τίτλο «Ο μαρξισμός - λενινισμός σχετικά με τη θέση και το ρόλο των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στη σοσιαλιστική κοινωνία», όπου το ΚΕΑ στηριγμένο στη διδασκαλία των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν - Στάλιν φωτίζει και λύνει το πρόβλημα της ύπαρξης, της θέσης και του ρόλου των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, ανασκευάζει τις αντιμαρξιστικές αντιλήψεις των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών και του Μάο Τσε Τούνγκ και διατυπώνει τη μαρξιστική θέση ότι «ο σοσιαλισμός, τις αντιθέσεις αυτές, τις έχει κληρονομημένες και είναι συνέπεια των επιβιώσεων της παλιάς κοινωνίας, που διαφυλάσσονται στο σοσιαλισμό, και της εξωτερικής πίεσης του καπιταλιστικό - ρεβιζιονιστικού κόσμου.

----------------------------------------

Οι κλασσικοί του Μαρξισμού-Λενινισμού, αναλύοντας την ιστορία της εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας, υπογράμμιζαν, ότι αυτή είναι αποτέλεσμα που προκύπτει από την σύμπραξη των αναρίθμητων δυνάμεων, οι οποίες συγκρούονται η μια με την άλλη, επειδή έχουν διαφορετικούς σκοπούς και επιθυμίες.

Αυτοί ανακάλυψαν και επιχειρηματολόγησαν το ότι, είναι ή όχι τα συμφέροντα των ανθρώπων, των τάξεων, και των διαφόρων κοινωνικών δυνάμεων, σ' αντίθεση μεταξύ τους, αυτό δεν εξαρτάται από την επιθυμία τους, αλλά καθορίζεται από πιο βαθιούς παράγοντες, από αντικειμενικούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων την κύρια και αποφασιστική θέση, την καταλαμβάνει ο χαραχτήρας των σχέσεων που έχουν οι άνθρωποι με τα μέσα παραγωγής.

Έτσι στις συνθήκες της ατομικής ιδιοχτησίας επί των μέσων παραγωγής, κατά απαραίτητο τρόπο, τα συμφέροντα, προπαντός εκείνα τα βασικά των τάξεων και των διαφόρων κοινωνικών δυνάμεων έρχονται σ’ αντίθεση μεταξύ τους γιατί η ατομική ιδιοχτησία χωρίζει τους ανθρώπους και τις τάξεις, αντιπαραθέτει τα συμφέροντα και τους σκοπούς τους.

Γι' αυτό οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις, βρίσκονται σ' όλες τις κοινωνίες, που οικοδομούνται πάνω στη βάση της ατομικής ιδιοχτησίας, χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες αυτές, είναι τυπικές γι' αυτές.

Ενώ στο σοσιαλισμό, με την εξάλειψη της ατομικής ιδιοχτησίας και με την καθιέρωση των σοσιαλιστικών σχέσεων στην παραγωγή, γίνεται ένας μεγάλος ποιοτικός μετασχηματισμός, εξαλείφονται και οι ίδιες οι εκμεταλλεύτριες τάξεις σαν τάξη.

Στις νέες αυτές συνθήκες, μπαίνουν σειρά σημαντικών αρχιακών προβλημάτων που σχετίζονται με την θέση που κατέχουν οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις στην σοσιαλιστική κοινωνία, με τους τομείς και τις κατευθύνσεις της έκφρασής τους, και με το ρόλο που παίξουν στο προτσές ανάπτυξης της κοινωνίας αυτής.

Η επιχειρηματολόγηση της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, παράλληλα με τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, διακρίνει ριζικά (υπογρ. δική μας) την Μαρξιστική-Λενινιστική στάση, από τις διαστρεβλώσεις και τις διάφορες ρεβιζιονιστικές κιβδηλότητες, που, ή έχουν αρνηθεί ανοιχτά την ύπαρξη των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό,ή έχουν θεωρητικολογήσει, έχουν ερμηνεύσει και έχουν φιλοσοφήσει πολλά για να βγουν στο ίδιο συμπέρασμα.

Οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές έχουν ισχυριστεί, ότι μόνο στην περίοδο της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, υπάρχουν ακόμα ανταγωνιστικές αντιθέσεις, ενώ ύστερα από την περίοδο αυτή, δεν υπάρχουν αντιθέσεις αυτού του τύπου, ιδέα που διέπει όλες τις χρουτσωφικές αναλύσεις του προβλήματος των αντιθέσεων στο σοσιαλισμό. Το μόνο επιχείρημα που έχει δοθεί και δίνεται από τους χρουτσωφικούς ρεβιζιονιστές για να δείξουν ότι στην σοσιαλιστική κοινωνία δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές αντιθέσεις, είναι η εξάλειψη των ανταγωνιστικών τάξεων.

Με την άρνηση των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές, είχαν και έχουν καθορισμένους σκοπούς. Και κατά πρώτο λόγο, αυτό το φέρνουν σαν βασικό επιχείρημα, για να αρνηθούν την πάλη των τάξεων στο σοσιαλισμό και για να συγκαλύψουν την αληθινή πραγματικότητα των ρεβιζιονιστικών χωρών όπου υπάρχει και αναπτύσσεται σκληρή η πάλη των τάξεων μεταξύ του προλεταριάτου και της νέας αστικής τάξης που κυριαρχεί στις χώρες αυτές.

Άλλα ρεβιζιονιστικό ρεύματα, συνδέουν την ύπαρξη των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, με την ύπαρξη της αστικής τάξης σαν τάξη, και ύστερα από τους σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς στον τομέα της κυριότητας. Ο Μάο Τσε Τούνγκ ισχυρίζονταν, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανάπτυξης τού Μαρξισμού-Λενινισμού είχε δήθεν ανακαλύψει, ότι αντιθέσεις, τάξεις και πάλη των τάξεων θα υπάρχουν ακόμα και ύστερα από την πλήρη περάτωση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κυριότητας επί των μέσων παραγωγής, γιατί υπάρχουν αντίθετες τάξεις, η αστική τάξη και το προλεταριάτο. Όλη αυτή η οπορτουνιστική δικαιολογία στηρίζεται πάνω στη θέση, ότι και ύστερα από την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού εξακολουθούν να υπάρχουν αντίθετες τάξεις, ότι ύστερα από την περάτωση της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού εξακολουθούν να υπάρχουν αντίθετες τάξεις.

Ότι ύστερα από την περάτωση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού , θα υπάρχουν ακόμα τάξεις, αυτό είναι μια θέση που έχει διατυπωθεί από τους κλασσικούς του Μαρξισμού-Λενινισμού.

Για την Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία όμως, η εργατική τάξη και η συνεταιρισμένη αγροτιά είναι δυο φίλες τάξεις απαλλαγμένες από την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Ο Στάλιν έγραφε στα 1936, ότι με την καθιέρωση της σοσιαλιστικής ιδιοχτησίας και των σοσιαλιστικών σχέσεων στην παραγωγή, αλλάζει ριζικά η παλιά ταξική σύνθεση της κοινωνίας, εξαλείφονται οι εκμεταλλεύτριες τάξεις και η κοινωνία αποτελείται πια τώρα από δυο φίλες τάξεις την εργατική τάξη και την συνεταιρισμένη αγροτιά, καθώς και από την λαϊκή διανόηση σαν ιδιαίτερο στρώμα της κοινωνίας.

Σημαντικό είναι όχι μόνο η παραδοχή της ύπαρξης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, αλλά και ο καθορισμός της σφαίρας επέχτασης, οι τομείς και οι κατευθύνσεις της έκφρασής τους, πρόβλημα αυτό, η διευκρίνηση του οποίου βοηθεί στη πιο βαθειά κατανόηση των συγκεκριμένων κινητήριων δυνάμεων της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Όπως είναι γνωστό, οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις στο σοσιαλισμό έχουν μια πλατιά και μεγάλη επέχταση. Αυτές, όπως υπογραμμίζει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, υπάρχουν σε ένα μεγάλο φάσμα, σε μορφές από τις πιο διάφορες, σε διάφορες χώρες και καιρούς. Οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις γεννιούνται στις σχέσεις μεταξύ δυο φίλων τάξεων, της εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς, στους κόλπους της κάθε μιας από τις τάξεις αυτές και σε διάφορες ομάδες και στρώματα της κοινωνίας, καθώς και ανάμεσα σε διάφορες πλευρές του σοσιαλιστικού μας συστήματος.

Στην άποψη αυτή, ποσοτική πως να πούμε, οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις δεν έχουν εκείνη την επέχταση και ποικιλία που χαραχτηρίζουν τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις. Απ’ εδώ όμως, δεν μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα, ότι οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις έχουν περιορισμένη την σφαίρα επέχτασης και τις κατευθύνσεις της έκφρασης τους.

Βλέποντας τις ανταγωνιστικές καθώς και τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις στην πλατιά τους επέχταση, σ’ όλους τους κυριότερους τομείς, ο Μαρξισμός Λενινισμός μας διδάσκει, ότι αυτές δεν είναι μόνιμες, όπως διακηρύσσουν οι Κινέζοι ρεβιζιονιστές, αλλά πρέπει και μπορεί να ξεπεραστούν, να λυθούν και κατ’ αυτόν τον τρόπο η κοινωνία βαδίζει μπροστά.

Μόνο με την εξάλειψη των τάξεων στον κομμουνισμό και με τον πλήρη θρίαμβό του, δεν θα υπάρχουν πια αντιθέσεις ταξικού χαραχτήρα.

Η ορθή και επιστημονική κατανόηση και εξήγηση της θέσης των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στη σοσιαλιστική κοινωνία συνδέονται στενά με το άλλο σημαντικό πρόβλημα, με το πρόβλημα του ρόλου τους.

Οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις δεν μπορούν να τεθούν στην ίδια μοίρα με τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, όταν πρόκειται για τον συσχετισμό τους με τον σοσιαλισμό σαν σύστημα. Η σοσιαλιστική κοινωνία, όπου έχει εξαλειφθεί η ατομική ιδιοχτησία και οι εκμεταλλεύτριες τάξεις, δεν εμπεριέχει στην φύση της τον ανταγωνισμό των βασικών συμφερόντων των τάξεων, και υπό την έννοια αυτή, ο Λένιν υπογράμμιζε, ότι στο σοσιαλισμό εξαλείφεται ο ανταγωνισμός.

Οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις δεν είναι της φύσης του σοσιαλισμού. Αυτός δεν εμπεριέχει στη φύση του παράγοντες που να γεννούν αντιθέσεις αυτού του τύπου. Αυτές δεν απορρέουν από την ουσία των σοσιαλιστικών σχέσεων στην παραγωγή που είναι σχέσεις συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας μεταξύ των φίλων τάξεων, της εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς. Από τον ίδιο τον χαραχτήρα τους, οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις είναι ξένες για τον σοσιαλισμό.

Ο σοσιαλισμός, τις αντιθέσεις αυτές, τις έχει κληρονομημένες και είναι συνέπεια των επιβιώσεων της παλιάς κοινωνίας, που διαφυλάσσονται στο σοσιαλισμό, και της εξωτερικής πίεσης του καπιταλιστικό-ρεβιζιονιστικού κόσμου.

Έτσι, υπογραμμίζοντας κατά συνθετικό τρόπο την θέση των ανταγωνιστικών αντιθέσεων στο σοσιαλισμό, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια τονίζει: να έχουμε πάντα υπόψη ότι εμείς είμαστε στη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Αυτό σημαίνει ότι στη διάρκεια της περιόδου αυτής, ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός είναι σε ασυμβίβαστη πάλη. Η πάλη αυτή συνεχίζεται σ' όλη τη μεταβατική περίοδο που είναι άγνωστο πόσο θα συνεχιστεί, αλλά που θα συνεχιστεί ακόμα επί μακρά περίοδο.

Κανένας δεν πρέπει να νομίζει ότι την πάλη αυτή εμείς την κερδίσαμε μια για πάντα. Η βασική ανταγωνιστική αντίθεση ανάμεσα στο σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, σε διάφορες φάσεις της ανάπτυξης της επανάστασης και της διεξαγωγής της πάλης των τάξεων, έχει τις αντίστοιχες μορφές έκφρασης και λύνεται με αντίστοιχους τρόπους. Μεταξύ διαφόρων μορφών έκφρασης της αντίθεσης μεταξύ του σοσιαλισμού και του καπιταλισμού, σε αντίστοιχους τομείς, υπάρχει μια εσωτερική οργανική σύνδεση και σειρά, που είναι αντανάκλαση της νομοτέλειας της ανάπτυξης της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, και θα πρέπει να λαμβάνεται χωρίς άλλο υπόψη στο γνώρισμα της συγκεκριμένης βασικής αντίθεσης στο ένα και στο άλλο στάδιο.

Έτσι η ίδια η νομοτέλεια της πραγματοποίησης της επανάστασης, βάζει αρχικά σαν βασική αντίθεση, την αντίθεση στον πολιτικό τομέα, χωρίς την επίλυση της οποίας δεν μπορεί να συνεχιστεί η επίλυση των άλλων αντιθέσεων. Ενώ ύστερα από την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, κάτω από την καθοδήγηση του κόμματός της, είναι απαραίτητο η νέα εξουσία να στηριχτεί στην νέα οικονομική της βάση και γι' αυτό σαν βασική αντίθεση της φάσης αυτής είναι η αντίθεση στον ιδεολογικό τομέα.

Με την επίλυση της κάθε μιας από τις βασικές αυτές αντιθέσεις των δοσμένων φάσεων, γίνεται η σταδιακή επίλυση της ίδιας της βασικής ανταγωνιστικής αντίθεσης μεταξύ του σοσιαλισμού και του καπιταλισμού.

Οι βασικές αντιθέσεις των διαφόρων φάσεων έχουν όχι μόνο την οργανική τους σειρά αλλά και μια αλληλοεξάρτηση, γιατί μέχρις ότου δεν έχει λυθεί η βασική αντίθεση και στον ιδεολογικό τομέα, δεν μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα και τελικά λυμένη η βασική αντίθεση, τόσο στον πολιτικό όσο και στον οικονομικό τομέα.

Μόνο εννοώντας τις βασικές αντιθέσεις στις συγκεκριμένες μορφές της έκφρασης τους και σε αμοιβαία σύνδεση και εξάρτηση, μπορεί να καθοριστούν τα καθήκοντα που ανήκουν σε κάθε στάδιο της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ο κυριότερος εχθρός ενάντια στον οποίο πρέπει να στραφεί η κυριότερη αιχμή της πάλης, οι κινητήριες δυνάμεις και οι σύμμαχοι στο προτσές αυτό.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Οκτώβρης 1983

Η ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΣΔ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

(Σχόλιο του Ρ. Σ. Τιράνων Σεπτέμβρης 83)

Έληξε στην Μαδρίτη η διάσκεψη με τον ελκυστικό τίτλο «Διάσκεψη σχετικά με την ασφάλεια και την συνεργασία στην Ευρώπη».

Ύστερα από τρία περίπου χρόνια κουραστικής και επίπονης εργασίας, ύστερα από αλλεπάλληλες διακοπές και αναβολές των εργασιών και της σκληρής πολεμικής που δεν έλειψε και στις τελικές συνεδριάσεις, στο τέλος ήρθε η μέρα της λήξης της μαραθώνιας αυτής διάσκεψης, με την υπογραφή ενός συμβιβαστικού ντοκουμέντου, που πολύ λίγα άτομα φρονούν ότι εκπληρώνει τον σκοπό για τον οποίο συγκλήθηκε η συνδιάσκεψη.

Έτσι, όπως έγινε πριν από οκτώ χρόνια με την υπογραφή του τελικού ντοκουμέντου του Ελσίνκι, και την φορά αυτή κρίθηκε εύλογο να οργανωθεί μια παρόμοια σχεδόν τελετή για να δώσουν αξία στην πραμάτεια που μαγειρεύτηκε στα τρία αυτά χρόνια στην Μαδρίτη.

Για το σκοπό αυτό στην Ισπανική πρωτεύουσα συνήλθαν οι υπουργοί εξωτερικών των συμμετεχουσών χωρών αυτής της διάσκεψης για να υπογράψουν επίσημα το τελικό ντοκουμέντο, που η αστικο-ρεβιζιονιστική προπαγάνδα έσπευσε να το διαφημίσει σαν «ένα πιστοποιητικό ειρήνης» για τη Ευρώπη, σαν «μια ιστορική στιγμή αποφασιστικής σημασίας» για το μέλλον της ηπείρου μας. Και οι λόγοι που έγιναν στην ολομελή συνεδρίαση, προπαντός εκείνοι των αντιπροσώπων των δυο υπερδυνάμεων, που ήταν και οι κυριότεροι οργανωτές και χειριστές της διάσκεψης της Μαδρίτης, διέπονταν από μια έντονη νότα της απασχόλησής τους δήθεν για την «ευρωπαϊκή ασφάλεια» και από τις παθητικές εκκλήσεις για «ειρηνική συνεργασία» και «αφοπλισμό στην ευρώπη», κ.λ.π..

Όλα αυτά όμως είναι δημαγωγίες και ιμπεριαλιστικές μπλόφες. Το μόνο συγκεκριμένο αποτέλεσμα της διάσκεψης αυτής, με το οποίο καυχώνται οι οργανωτές της, είναι η απόφαση για την σύγκληση το Γενάρη του 1984 στη Στοκχόλμη μιας νέας διάσκεψης για τον αφοπλισμό στην ευρώπη, για να κάνουν έτσι ατέλειωτο τον δημαγωγικό θόρυβο για την «ειρήνη», τον «αφοπλισμό», κ.λ.π..

Η διάσκεψη της Μαδρίτης , έτσι όπως και κείνη του Ελσίνκι και οι άλλες που προγραμματίζονται να γίνουν σ' αυτό το πνεύμα, είναι γεννήματα της ιμπεριαλιστικο-ρεβιζιονιστικής διπλωματίας, που εξυπηρετούν της ηγεμονιστική στρατηγική της Μόσχας και της Ουάσιγκτον για να δημιουργήσουν ένα πασιφιστικό και συνθηκολόγο πνεύμα στους ευρωπαϊκούς λαούς και χώρες για να εξασθενίσουν την εναντίωση τους για την επεχτατική πολιτική και τις φιλοπόλεμες προετοιμασίες των δυο υπερδυνάμεων.

Δεν είναι τυχαίο ,που όλα τα νήματα της διάσκεψης της Μαδρίτης βρίσκονταν στα χέρια των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν οι αντιπρόσωποι των δυο αυτών χωρών που έδιναν τον τόνο στις συνεδριάσεις της συνδιάσκεψης, που διέκοπταν και ξανάρχιζαν τις εργασίες της, ώσπου στο τέλος έδωσαν το πράσινο φως για την εκπόνηση μιας τελικής και συμβιβαστικής δήλωσης για να σώσουν την διάσκεψη από μια επαίσχυντη χρεοκοπία και για να βγουν έτσι μπροστά στους ευρωπαϊκούς λαούς με ένα δήθεν σημαντικό ντοκουμέντο ειρήνης.

Όπως λέει όμως μια λαϊκή παροιμία «τα έργα διαψεύδουν τα λόγια».Ενώ στην Μαδρίτη και αλλού οι αμερικανοί και σοβιετικοί αντιπρόσωποι μιλούν για «ενίσχυση της ευρωπαϊκής ασφάλειας» και για «αφοπλισμό», δίνουν «εγγυήσεις» για την διαφύλαξη της ακεραιότητας των ευρωπαϊκών χωρών, στην καθημερινή πρακτική τους οι δυο υπερδυνάμεις αυξάνουν την στρατιωτική και πολιτική παρουσία στην ευρώπη, ενισχύουν τους επιθετικούς συνασπισμούς του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, εντείνουν τις στρατιωτικές ασκήσεις και τις κινήσεις των πολεμικών τους στόλων στις θάλασσες και τους ωκεανούς γύρω από την ευρώπη.

Ακριβώς όταν έκλινε η αυλαία της διάσκεψης της ασφάλειας και χτυπούσαν οι φανφάρες για το «ειρηνικό μέλλον» που εξασφαλίζεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο, οι ΕΠΑ έστειλαν νέες πυρηνικές γομώσεις στην Βρετανία για τους πυραύλους Κρούς, η δε Σοβιετική Ένωση εγκατέστηνε νέους πυραύλους ΣΣ21 στην Ανατολική Γερμανία και αλλού, ενώ οι δυο πλευρές αύξησαν τις πολεμικές προετοιμασίες και εκκλήσεις τους για αντεκδικητικά μέτρα και αντίμετρα ασκώντας εκβιασμό στους ευρωπαϊκούς λαούς με το φάντασμα ενός πυρηνικού πολέμου.

Αυτή είναι λοιπόν η λεγόμενη «ασφάλεια» των υπερδυνάμεων που προσφέρουν στους ευρωπαϊκούς λαούς. Η «ασφάλεια» των ευρωπυραύλων, των τάνκς και της πυρηνικής τους ομπρέλας προς διαφύλαξη της κηδεμονίας και της ιμπεριαλιστικής σκλαβιάς επί των ευρωπαϊκών λαών .

Η σοσιαλιστική Αλβανία σαν μια ευρωπαϊκή χώρα, ελεύθερη και κυρίαρχη, ενδιαφέρθηκε για την διαφύλαξη της ειρήνης και της ασφάλειας στην ευρώπη και ανησυχεί για τους κινδύνους που απειλούν την ασφάλεια των ευρωπαϊκών λαών.

Η χώρα μας όμως από τις αρχές δεν πήρε μέρος στην συνδιάσκεψη του Ελσίνκι και στο γέννημα της στην συνδιάσκεψη της Μαδρίτης σχετικά με την λεγόμενη «ευρωπαϊκή ασφάλεια» γιατί τις έχει θεωρήσει και τις έχει καταγγείλει σαν φάρσες που σκαρώνονται από τις δυο υπερδυνάμεις για να ενισχύσουν τις αντίστοιχες ζώνες επιρροής στην ευρώπη, να νομιμοποιήσουν και διαιωνίσουν την κυριαρχία τους αυτή. Τα γεγονότα που συνέβηκαν στην ευρώπη και γύρω απ’ αυτή, από την διάσκεψη του Ελσίνκι και μέχρι της Μαδρίτης, έχουν επιβεβαιώσει και δικαιολογήσει απόλυτα την στάση της Αλβανίας.

Τον απατηλό χαρακτήρα της διάσκεψης της Μαδρίτης και την απογοήτευση για τα αποτελέσματα της, τον αισθάνονται και τον έχουν εκφράσει με διάφορες μορφές και πολλά κράτη που συμμετέχουν στην διάσκεψη αυτή, η στάση και η θέληση των οποίων δεν λήφθηκε υπόψη από τους δυο μεγάλους.

Η ευρωπαϊκή ειρήνη και ασφάλεια δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε με δημαγωγικές και θορυβώδικες διασκέψεις, όπως εκείνης της Μαδρίτης και της Γενεύης ή της Βιένης και άλλες σα αυτές, και ούτε από την «καλή θέληση» και «τις εγγυήσεις» ενός ντοκουμέντου με τις υπογραφές των δυο υπερδυνάμεων.

Η ειρήνη και η ασφάλεια και ο πραγματικός αφοπλισμός στην ευρώπη και σ' όλο τον κόσμο είναι έργο των λαών και θα επιτευχθούν με τον ασυμβίβαστο αγώνα τους ενάντια στην φιλοπόλεμη πολιτική των δυο υπερδυνάμεων και των λακέδων τους. Όπως υπογράμμισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας «μόνο η αποφασιστική εναντίωση στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στον σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, η διάλυση των στρατιωτικών συνασπισμών και η απομάκρυνση των ατομικών όπλων και των ξένων στρατευμάτων μπορούν να εξασφαλίσουν την ειρήνη στην ευρώπη.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Αρ. Φύλλου 10, Οχτώβρης 1983

Οι οπορτουνιστές της ΣΑΚΕ

Επανάσταση Φύλλο 1983-9 σελ. 2

Η μικροαστική οπορτουνιστική καθοδήγηση της ΣΑΚΕ αφού «θυμήθηκε» τον ραδιοφωνικό σταθμό Τιράνων - φυσικά κάτω από το ξεσκέπασμα της οργάνωσής μας — μετά 3 ολόκληρα χρόνια το Γενάρη του 1983 και αφού στο φύλλο του Φλεβάρη («Οχτώβρης» No 37) του ίδιου χρόνου ζήτησε «συγνώμη από τους αναγνώστες για τις ελλείψεις και τα λάθη που υπήρχαν στις ώρες και τα μήκη κύματος του ραδιοφωνικού Τιράνων», μάλλον από την «εντατική» παρακολούθησή του εκ μέρους της, αποφάσισε μετά από 7 μήνες δηλαδή από το φύλλο του Αυγούστου 1983 να μην τον παρουσιάζει πλέον στις στήλες της εφημερίδας της.

Φαίνεται πως κατά την γνώμη των μικροαστών καθοδηγητών της ΣΑΚΕ ο ραδιοφωνικός σταθμός Τιράνων και κατά συνέπεια και η επαναστατική μαρξιστική - λενινιστική γραμμή του ένδοξου Κόμματος Εργασίας Αλβανίας με επικεφαλής τον μεγάλο μαρξιστή - λενινιστή σύντροφο Ενβέρ Χότζια προκαλεί «ζημιά» και «αποπροσανατολίζει» τους έλληνες εργάτες και τον ελληνικό λαό και γι' αυτό δεν πρέπει να τον ακούν.

Η εξαφάνιση από τις σελίδες του «Οχτώβρη» ακόμα και των ωρών εκπομπής του ραδιοφωνικού σταθμού Τιράνων - γιατί κείμενά του δεν δημοσιεύει έτσι και αλλιώς η ΣΑΚΕ - αποκαλύπτει την αντιΚΕΑ, αντιαλβανική και κατά συνέπεια αντιμαρξιστική γραμμή της μικροαστικής οπορτουνιστικής καθοδήγησης της ΣΑΚΕ.

Η καθοδήγηση της ΣΑΚΕ είναι μόνιμα δέσμια των οπορτουνιστικών της αντιλήψεων και γι' αυτό δεν μπορεί να δεχτεί την μαρξιστική - λενινιστική γραμμή του ΚΕΑ και του διεθνούς κομμουνιστικού μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος.

Μένει τώρα να εξηγήσει η ΣΑΚΕ στα μέλη και τους οπαδούς της, γιατί το Γενάρη αυτού του χρόνου «θυμήθηκε» τον ραδιοφωνικό σταθμό Τιράνων και τον Αύγουστο τον «ξαναξέχασε», όπως πριν 3 ολόκληρα χρόνια.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν γιατί η μικροαστική οπορτουνιστική καθοδήγηση της ΣΑΚΕ δεν συμφωνεί με την μόνη ορθή επαναστατική μαρξιστική - λενινιστική γραμμή, τη γραμμή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας με επικεφαλής τον δοκιμασμένο προλετάριο επαναστάτη σύντροφο Ενβέρ Χότζια. Όλα συμβαίνουν από την εχθρική στάση που κρατάει η καθοδήγηση της ΣΑΚΕ απέναντι σ' αυτή τη γραμμή.

Η οργάνωσή μας καλεί όλους όσους ακολουθούν αυτή τη διασπαστική αντιΚΕΑ γραμμή να σκεφθούν σοβαρά το ζήτημα πέρα από κάθε συναισθηματισμό.

ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ: 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ

ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ

15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ

Φέτος συμπληρώνονται 15 χρόνια από την 21η Αυγούστου 1968, μέρα που τα στρατεύματα του επιθετικού στρατιωτικού συμφώνου της Βαρσοβίας , στρατιωτικού οργάνου των Σοβιετικών σοσιαλιμπεριαλιστών, εισέβαλαν και κατέλαβαν την καπιταλιστική Τσεχοσλοβακία.

Οι Σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές και οι λακέδες τους ανά τον κόσμο , ανάμεσα στους οποίους και οι προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα του Φλωράκη στη χώρα μας, ισχυρίστηκαν τότε και ισχυρίζονται ακόμα και σήμερα ότι εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία για να την «σώσουν από την αντεπανάσταση», για να «σώσουν τις σοσιαλιστικές κατακτήσεις» σ' αυτήν.

Φυσικά πρόκειται για ψέμα. Γιατί στα 1968 τόσο στην Τσεχοσλοβακία όσο και στην Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες της Ευρώπης - με εξαίρεση την Λ.Σ.Δ. της Αλβανίας - είχε παλινορθωθεί πλέρια ο καπιταλισμός και επομένως δεν υπήρξαν «σοσιαλιστικές κατακτήσεις» στην Τσεχοσλοβακία που έπρεπε να σωθούν. Πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι η αντεπαναστατική ανατροπή πραγματοποιήθηκε πρώτα στην Σοβιετική Ένωση, μετά τον θάνατο του μεγάλου Στάλιν, από την αντεπαναστατική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουτσώφ, Μπρέζνιεφ και ύστερα επεχτάθηκε και στις υπόλοιπες λαϊκές δημοκρατίες, ανάμεσα στις οποίες και στην Τσεχοσλοβακία. Η κλίκα των Χρουτσώφ Μπρέζνιεφ ήταν αυτή που πρώτη ανέτρεψε και διέλυσε την διχτατορία του προλεταριάτου στην Σοβιετική Ένωση και εγκαθίδρυσε μια άγρια σοσιαλφασιστική διχτατορία και παλινόρθωσε πλέρια τον καπιταλισμό, αυτή ήταν που βοήθησε ύστερα ενεργά στην ανατροπή της λαϊκής εξουσίας και στις άλλες λαϊκές δημοκρατίες, στην εγκαθίδρυση σ' αυτές σοσιαλφασιστικών διχτατοριών και στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού, συμπεριλαμβανομένης και της Τσεχοσλοβακίας.

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες οδήγησε αναπόφευκτα σε πλήρη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση όλων των μικρότερων ρεβιζιονιστικών καπιταλιστικών χωρών από την μεγαλύτερη, πιο ισχυρή οικονομικά πολιτικά και στρατιωτικά, καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση.

0 λόγος που εισέβαλαν και κατέλαβαν στρατιωτικά τη Τσεχοσλοβακία οι Σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές ήταν η διαιώνιση της ολόπλευρης εξάρτησης της, ήταν η διατήρηση της ιμπεριαλιστικής τους κυριαρχίας στην Τσεχοσλοβακία γιατί δεν είχαν εμπιστοσύνη στην ρεβιζιονιστική κλίκα του Ντούμπτσεκ που ερωτοτροπούσε με τον Δυτικό ιμπεριαλισμό.

Η βάρβαρη εισβολή και φασιστική κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας στα 1968 αποκαλύπτει δυο πράγματα: πρώτο την μετατροπή της Σοβιετικής Ένωσης όχι μόνο σε καπιταλιστική χώρα αλλά σε μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη και δεύτερο τον επιθετικό χαραχτήρα του στρατιωτικού συμφώνου της Βαρσοβίας και την μετατροπή του σε όργανο του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού.

Οι ρεβιζιονιστές λακέδες των Σοβιετικών σοσιαλιμπεριαλιστών για να δικαιολογήσουν και συγκαλύψουν τη φασιστική κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας το 1968, την συγκρίνουν με την απελευθέρωση της Τσεχοσλοβακίας στην περίοδο του Β' παγκόσμιου πολέμου από τον Κόκκινο στρατό του Στάλιν. Όμως πρόκειται για δυο ιστορικά γεγονότα που όχι μόνο καμιά σχέση μεταξύ τους δεν έχουν αλλά και από πλευράς περιεχομένου είναι διαμετρικά αντίθετα. Ο επαναστατικός Κόκκινος στρατός του Στάλιν απελευθέρωσε την Τσεχοσλοβακία από την πανούκλα του Χιτλεροφασισμού και ακριβώς γι' αυτό τον λόγο το προλεταριάτο και ο λαός της Τσεχοσλοβακίας τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό και τιμές, ενώ ο σημερινός στρατός της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης μπήκε στην Τσεχοσλοβακία για να σκλαβώσει τον Τσεχοσλοβάκικο λαό και γιαυτό έτυχε και ανάλογης «υποδοχής». Έντονες λαϊκές αποδοκιμασίες και διαμαρτυρίες. Τον υποδέχτηκε σαν φασιστικό κατακτητικό στρατό, όπως στην πραγματικότητα είναι. Χαρακτηριστικά είναι ότι ο λαός ζωγράφιζε στα σοβιετικά τανκς τον αγκυλωτό σταυρό των χιτλεροφασιστών.

Στην περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας έχουμε κατάληψη μιας μικρής καπιταλιστικής χώρας από μια μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη, τη Σοβιετική Ένωση.

Όπως είναι γνωστό την εισβολή και κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας ακολούθησε ύστερα η φασιστική κατάληψη του Αφγανιστάν και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Σοβιετικής Ένωσης στα εσωτερικά των χωρών.

Η στρατιωτική κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας και του Αφγανιστάν από τη Σοβιετική Ένωση συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Οι στρατιωτικές επεμβάσεις του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού δεν διαφέρουν απολύτως σε τίποτε από εκείνες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Σήμερα, όπως έχει τονίσει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, «οι δυο υπερδυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Σοβιετική Ένωση, είναι οι μεγαλύτερες και οι πιο επικίνδυνες επιθετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που γνώρισε η ιστορία».

Για να σχηματίσουν οι κομμουνιστές σωστή εικόνα για το ποιος είναι ο Χούζακ τον οποίο οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και η κλίκα του Φλωράκη σερβίρουν σαν «κομμουνιστή» αρκούν τα παρακάτω : το κομμουνιστικό κόμμα της Τσεχοσλοβακίας με επικεφαλής τον Κ. Γκότβαλντ τον κριτικάρισε το 1950 για «αστικό εθνικισμό» και στα 1951 τον διέγραψε από μέλος του κόμματος, τον συνέλαβε και τον έκλεισε στην φυλακή. Το 1960 τον έβγαλε από την φυλακή η ρεβιζιονιστική κλίκα του Νοβότνιν και το 1963 τον αποκατέστησε. Αυτό είναι το πορτραίτο του γραμματέα του ρεβιζιονιστικού Τσεχοσλοβάκικου κόμματος.

Σήμερα το προλεταριάτο της Τσεχοσλοβακίας καταπιέζεται άγρια και υποφέρει από διπλή εκμετάλλευση: πρώτο από την εκμετάλλευση της νέας Τσεχοσλοβάκικης αστικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία και δεύτερο από την εκμετάλλευση του σοβιετικού μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Το προλεταριάτο της Τσεχοσλοβακίας για να απαλλαγεί από αυτή την διπλή εκμετάλλευση, για να αποτινάξει τον σοσιαλιμπεριαλιστικό και τον καπιταλιστικό ζυγό πρέπει να ιδρύσει το επαναστατικό του κόμμα και να εντείνει την πάλη του για την βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την συντριβή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Αρ. Φύλλου 9, Σεπτέμβρης 1983

ΖΗΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΛΙΝ

 

• Ο ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΜΑΡΞΙΣΜΟΣ & ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ
• Η ΠΕΡΕΣΤΡΟΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
• ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ & ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ
• ΚΑΤΩ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΜΟΣ (ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ, ΜΑΟΪΚΟΣ, ΤΙΤΟΪΚΟΣ & ΕΥΡΩΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ)
• ΟΙ ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Ο Κ Μ Λ Ε