Για τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας, Χρόνος 3, Αριθ. Φύλλου 5, Μάης 1984

Για τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό

«Αλβανία Σήμερα» 3/1978

HEKURAN MARA - Καθηγητή, Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΛΣΔ Αλβανίας

Το παρακάτω άρθρο του καθηγητή Χ. Μάρα για την μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό είναι απόσπασμα από ένα άρθρο του με τίτλο «Ρεβιζιονιστές "θεωρίες" του παλινορθωμένου καπιταλισμού», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 3/1978 του περιοδικού «Αλβανία Σήμερα».

Σ’ αυτό το άρθρο ο Χ. Μάρα ανασκευάζει, ανάμεσα στα άλλα, και την αντιμαρξιστική θεωρία των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών για «μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό», αποκαλύπτει το αστικό της περιεχόμενο και αντιπαραθέτει σ’ αυτή τη θεωρία των κλασσικών του μαρξισμού - λενινισμού και του ΚΕΑ για τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

Την ίδια αντιμαρξιστική θέση για την μεταβατική περίοδο μ’ αυτή των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών έχουν στη χώρα μας τα ρεβιζιονιστικά κόμματα "Κ"ΚΕ και "Κ"ΚΕ εσ. καθώς και οι οπορτουνιστές της ΣΑΚΕ.

* * *

Στο σύστημα των «θεωριών» και των απόψεων των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, οι οποίες χρησιμεύουν σαν δημαγωγικό επίχρισμα για να δώσουν μια σοσιαλιστική πρόσοψη στον παλινορθωμένο καπιταλισμό, το ζήτημα της ιστορικής οριοθέτησης της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό κατέχει μια σπουδαία θέση.

Από τη σωστή λύση αυτού του ζητήματος εξαρτάται η στάση απέναντι σε μια σειρά βασικές θέσεις της θεωρίας και της πραχτικής του επιστημονικού σοσιαλισμού, από την εφαρμογή των οποίων εξαρτάται, αν θα διατηρηθεί και θα στερεωθεί η διχτατορία του προλεταριάτου, αν θα συνεχιστεί αδιάκοπα παραπέρα η επανάσταση, αν θα οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός, αν θα καταστούν αδύνατες η οπισθοδρόμηση και η παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές εκπροσωπούν την άποψη, ότι η μεταβατική περίοδος δεν εκτείνεται ως την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας, αλλά είναι μια ιδιαίτερη περίοδος του περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, η οποία τελειώνει με την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού. «Η περίοδος του περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό» γράφει ο ακαδημαϊκός Πιότερ Φεντοσέγιεφ, «αρχίζει με την νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης και με την εγκαθίδρυση της διχτατορία του προλεταριάτου και τελειώνει με την εξάλειψη της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοχτησίας» ("Προβλήματα Οικονομίας", Νο 5 /1975, σελ. 27). Σε σχέση με το ίδιο ζήτημα στο Εγχειρίδιο της Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται: «Η μεταβατική περίοδος αρχίζει σε κάθε χώρα τη στιγμή, που θα εγκαθιδρυθεί η πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης, και τελειώνει με την ολοκλήρωση των σοσιαλιστικών μετασχηματισμών, με την εγκαθίδρυση των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων» («Εγχειρίδιο Πολιτικής Οικονομίας», Μόσχα 1974, σελ. 8 - 9).

Φαίνεται καθαρά, ότι εδώ δεν πρόκειται για μια τυχαία πλάνη ή μια «απλή», μεμονωμένη ιδεολογική παρέκκλιση, αλλά για μια επίσημη κυρίαρχη άποψη που διατυπώνεται συνειδητά από τους ρεβιζιονιστές. Όταν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές περιορίζουν τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό σε μια χρονική περίοδο, η οποία τελειώνει με την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, θέλουν έτσι να δικαιολογήσουν «θεωρητικά» τη ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση και να αρνηθούν την πάλη των τάξεων, θέλουν να νομιμοποιήσουν τη συντριβή της διχτατορίας του προλεταριάτου και την αντικατάστασή της με τη διχτατορία της νέας μπουρζουαζίας και να συγκαλύψουν την παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Και πράγματι αυτοί ισχυρίζονται, ότι μετά το τέλος της περιόδου του περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό «το βασικό ζήτημα, «ποιος θα νικήσει», έχει λυθεί, ότι «ο σοσιαλισμός έφερε την πλήρη νίκη επί του καπιταλισμού», ότι «στη σοσιαλιστική οικονομία δεν υπάρχει πλέον πάλη μεταξύ των δυο δρόμων ανάπτυξης», ότι «στην αναπτυγμένη σοσιαλιστική κοινωνία εξαφανίστηκαν οι τάξεις και διατηρούνται μόνο επαγγελματικές και κοινωνικό - ψυχολογικές διαφορές μεταξύ της διανόησης, των εργατών και των αγροτών των κολχόζ» ("Εγχειρίδιο Πολιτικής Οικονομίας", σελίδες 10, 58, 79).

Αυτοί ισχυρίζονται επίσης, ότι μετά την εγκαθίδρυση των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων δεν υπάρχει πλέον ταξική πάλη, και ακόμα ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εκφυλισμού του σοσιαλισμού και έχει αφαιρεθεί κάθε ιδεολογικό - πολιτικό και κοινωνικό - οικονομικό έδαφος για την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Σύμφωνα με τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές μετά από αυτή την περίοδο, «οι τάσεις προς την ατομική ιδιοκτησία σταματούν να δρουν», «οι μορφές της ατομικής μικρής παραγωγής δεν είναι πλέον το έδαφος για τη γέννηση νέων καπιταλιστικών στοιχείων στην οικονομία», «οι αντιθέσεις μεταξύ της σοσιαλιστικής παραγωγής και της μικρής παραγωγής δεν έχουν πλέον ανταγωνιστικά χαραχτήρα», «δεν υπάρχει πλέον λόγος στη χώρα για πολιτική πάλη», «δεν είναι πλέον δυνατές οι ανταγωνιστικές ταξικές συγκρούσεις και η πολιτική αντεπανάσταση» ("Εγχειρίδιο Πολιτικής Οικονομίας", τόμος 2ος, Μόσχα 1974 σελίδες 33, 60).

Με βάση όλες αυτές τις λαθεμένες, αντεπιστημονικές και αντιμαρξιστικές απόψεις καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι «ο σοσιαλισμός δεν είναι μια προσωρινή συμβίωση του ανώριμου κομμουνισμού με τα σημάδια του καπιταλισμού, αλλά ένας νέος, αυτόνομος τρόπος παραγωγής» ("Προβλήματα Οικονομίας", Νο 5 /1975, σελ. 27). Και στο τέλος ο εκλεκτικός κύκλος της ρεβιζιονιστικής προδοσίας κλείνει με τη θέση, ότι κάτω από τις συνθήκες της λεγόμενης αναπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας δεν έχει πλέον κανένα λόγο ύπαρξης η διχτατορία του προλεταριάτου και γι’ αυτό μετατρέπεται σε κράτος όλου του λαού.

Για να αποκαλύψει κανείς τον αντεπιστημονικό και αντιμαρξιστικό χαραχτήρα καθώς και το καπιταλιστικό - αστικό περιεχόμενο των αντιλήψεων για την μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό των σοβιετικών ρεβιζιονιστών αρκεί μόνο να αντιπαραθέσει σ' αυτές τις θέσεις των κλασικών του μαρξισμού - λενινισμού, τα διδάγματα του ΚΕΑ και του συντρόφου Ενβέρ Χότζια.

Οι κλασσικοί του μαρξισμού- λενινισμού θεώρησαν πάντα την μεταβατική περίοδο σαν μια πολύ μακριά ιστορική περίοδο, η οποία εκτείνεται από τη στιγμή της εγκαθίδρυσης του σοσιαλισμού ως τον κομμουνισμό. Την περιέγραψαν πάντα σαν μια ολόκληρη εποχή του περάσματος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Επίσης καθόρισαν σε γενικές γραμμές και τα βασικά κοινωνικο -οικονομικά χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου. «Μεταξύ της καπιταλιστικής και της κομμουνιστικής κοινωνίας» γράφει ο Μαρξ, «βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη» (Κ. Μαρξ, "Κριτική του Προγράμματος της Γκότα", στο: Κ. Μαρξ/Έγκελς Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 24). Σε άλλη ευκαιρία ο Μαρξ γράφει, ότι η περίοδος του περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό «είναι ένα αναγκαίο μεταβατικό στάδιο για την κατάργηση των ταξικών διαφορών γενικά, για την κατάργηση όλων των παραγωγικών σχέσεων που πάνω τους αυτές στηρίζονται, για την κατάργηση όλων των κοινωνικών σχέσεων που αντιστοιχούν στις παραγωγικές αυτές σχέσεις για την ανατροπή όλων των ιδεών, οι οποίες απορρέουν απ’ αυτές τις κοινωνικές σχέσεις».

Ο Μαρξ όταν μιλάει για την μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, έχει μπροστά του μια κομμουνιστική κοινωνία «η οποία δεν έχει αναπτυχθεί πάνω στη δική της βάση, αλλά αντίθετα, όπως ακριβώς προβάλλει απ’την καπιταλιστική κοινωνία, λοιπόν, που από κάθε άποψη, είναι γεμάτη με τα σημάδια της παλιάς κοινωνίας, που από τους κόλπους της βγήκε». Επίσης την ίδια θέση έπαιρνε και ο Λένιν, όσο συχνά πραγματεύτηκε το ζήτημα της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό ή μεμονωμένα προβλήματα αυτής της περιόδου. «Το πέρασμα από την καπιταλιστική κοινωνία, η οποία αναπτύσσεται προς τον κομμουνισμό, προς την κομμουνιστή κοινωνία, είναι αδύνατο χωρίς μια πολιτική μεταβατική περίοδο» (Λένιν, τόμος 25ος, σελ. 473) Μελετώντας αυτήν την περίοδο ο Λένιν τόνισε ιδιαίτερα, ότι αυτή πρέπει να συνενώνει ιδιότητες και γνωρίσματα και των δυο κοινωνικο - οικονομικών σχηματισμών, ότι αυτή είναι η περίοδος της πάλης μεταξύ του καπιταλισμού που πεθαίνει και του κομμουνισμού που γεννιέται. Και τελικά αυτή η μεταβατική περίοδος είναι και στον Λένιν, όπως και στον Μαρξ, η περίοδος, στην οποία καταργούνται όλες οι ταξικές διαφορές στην κοινωνία και όλες οι παραγωγικές σχέσεις, πάνω στις οποίες οικοδομούνται αυτές οι διαφορές.

Οι κλασσικοί του μαρξισμού - λενινισμού ξεκινώντας από την διασάφηση του κοινωνικο - οικονομικού σχηματισμού σαν ιδιαίτερο κοινωνικού οργανισμού, ο οποίος έχει τους δικούς του αντικειμενικούς νόμους γέννησης και ανάπτυξης, που σένα ορισμένο τρόπο παραγωγής αντιστοιχεί μια ορισμένη κοινωνικο - οικονομική βάση και ένα ορισμένο εποικοδόμημα, όρισαν τον κομμουνισμό σαν ένα κοινωνικο - οικονομικό σχηματισμό με δυο φάσεις: Μια κατώτερη φάση - το σοσιαλισμό, και μια ανώτερη φάση - τον πλήρη κομμουνισμό.

Σε σχέση με τα παραπάνω φαίνεται ο αντιμαρξιστικός χαραχτήρας της ρεβιζιονιστικής άποψης, σύμφωνα με την οποία ο σοσιαλισμός είναι ένας ξεχωριστός τρόπος παραγωγής και ο κομμουνισμός ένας άλλος τρόπος παραγωγής. Μέσα σ’ ένα κοινωνικο - οικονομικό σχηματισμό δεν υπήρξαν ποτέ δυο διαφορετικοί τρόποι παραγωγής και δεν μπορούν να υπάρξουν. Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές πρέπει αυθαίρετα να χαρακτηρίσουν το σοσιαλισμό σαν ιδιαίτερο τρόπο παραγωγής, θέλοντας έτσι να βρουν ένα «θεωρητικό επιχείρημα», για να αρνηθούν την ύπαρξη των τάξεων και της πάλης των τάξεων στο σοσιαλισμό.

Η επαναστατική πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη χώρα μας επιβεβαιώνει όλο και περισσότερο την ορθότητα της μαρξιστικής - λενινιστικής αντίληψης, ότι η μεταβατική περίοδος είναι η ιστορική περίοδος του περάσματος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Αυτή αρχίζει με την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου και διαρκή τόσο καιρό, όσο να επιτευχθεί η πλήρης οικοδόμησης του κομμουνισμού, όσο να εξαφανιστούν οι τάξεις, όσο να εξαφανιστούν όλες οι ταξικές διαφορές και οικοδομηθεί η αταξική κοινωνία.

Σε πλήρη συμφωνία μ’ αυτή την αντίληψη ο σοσιαλισμός αποτελεί μια φάση του περάσματος στον κομμουνισμό, στην οποία, εγκαθιδρύονται νέες, σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις, στην οποία έχουν καταργηθεί οι ανταγωνιστικές τάξεις, στην οποία όμως υπάρχουν ακόμα μη ανταγωνιστικές τάξεις, στην οποία υπάρχουν ακόμα ταξικές διαφορές και ταξικές αντιθέσεις, στην οποία υπάρχει η πάλη των τάξεων σαν κινητήρια δύναμη, στην οποία η πάλη μεταξύ του σοσιαλιστικού και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, σύμφωνα με τον τύπο του Λένιν «ποιος θα νικήσει;», συνεχίζεται παραπέρα, τόσο στη βάση όσο και στο εποικοδόμημα.

Όσον καιρό αυτά τα ζητήματα δεν έχουν λυθεί δεν μπορεί ο σοσιαλισμός να θεωρείται σαν πλέρια οικοδομημένος. Και κατά συνέπεια και η νίκη του δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστική. Αυτές είναι οι αιτίες για τις οποίες η σοσιαλιστική επανάσταση πρέπει να συνεχιστεί αδιάκοπα στη διάρκεια όλης της περιόδου της μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

Ότι αφορά την οριστική νίκη του σοσιαλισμού, αυτό είναι ένα ζήτημα της ανάπτυξης της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης, ένα ζήτημα του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ προλεταριάτου και μπουρζουαζίας σε παγκόσμια κλίμακα. Αν αυτή η σχέση έχει οριστικά λυθεί προς όφελος του προλεταριάτου, που σημαίνει, όταν η προλεταριακή επανάσταση έχει νικήσει και ο σοσιαλισμός έχει ολοκληρωτικά οικοδομηθεί σ’ όλες τις χώρες του κόσμου, τότε και η πλήρης νίκη μετατρέπεται σε μια οριστική νίκη. Κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις, το σοσιαλισμό δεν τον απειλεί κανένας κίνδυνος ούτε μέσα στη χώρα ούτε στο εξωτερικό.

Η πραγματική μαρξιστική - λενινιστική έννοια του σοσιαλισμού σαν της πρώτης φάσης του κομμουνισμού δείχνει καθαρά, πόσο πέρα για πέρα λαθεμένη είναι η ρεβιζιονιστική άποψη, που τον θεωρεί σαν ένα κοινωνικό καθεστώς με κοινωνική ομοιογένεια, στο οποίο δεν υπάρχουν δήθεν καθόλου ταξικά συμφέροντα και δεν υπάρχει πλέον πάλη των τάξεων, στο οποίο δεν διεξάγεται πλέον πάλη μεταξύ του σοσιαλιστικού και του καπιταλιστικού δρόμου, γιατί το ζήτημα «ποιος θα νικήσει» έχει δήθεν οριστικά λυθεί.

Στη διάρκεια ολόκληρης της περιόδου, κατά την οποία οικοδομείται ο σοσιαλισμός και κατά την οποία εξακολουθούν να υπάρχουν φιλικές τάξεις καθώς και στοιχεία των τάξεων που έχουν ανατραπεί και καπιταλιστική περικύκλωση, παραμένει η δυνατότητα, να εμφανιστούν αστικά στοιχεία, να εκφυλιστεί ο σοσιαλισμός, παραμένει η δυνατότητα να παλινορθωθεί ο καπιταλισμός.

Αυτή η δυνατότητα δεν είναι μια αναπόφευκτη μοίρα. Αυτό μπορεί πλήρως να αποφευχθεί, όταν η σοσιαλιστική επανάσταση συνεχιστεί αδιάκοπα παραπέρα, όταν το κόμμα της εργατικής τάξης, το οποίο καθοδηγεί ολόκληρο το προτσές της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, στηρίζεται και μένει πιστό στη νικηφόρα και πάντα νέα ιδεολογία του μαρξισμού - λενινισμού.

Η μεγάλη τιμή του κόμματος μας, με επικεφαλής τον σύντροφο Ενβέρ Χότζια είναι, ότι όχι μόνο έφερε στη χώρα μας τη φωτεινή εποχή του περάσματος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό αλλά επίσης το ότι αποφασιστικά και έξυπνα μας καθοδηγεί στην αδιάκοπη οικοδόμηση του πραγματικού σοσιαλισμού.

Είναι αυτονόητο ότι στο πρότυπο των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για το σοσιαλισμό ή «την αναπτυγμένη σοσιαλιστική κοινωνία» το ζήτημα του εκφυλισμού του σοσιαλισμού και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού δεν αναφέρεται καθόλου, γιατί αυτό θα σήμαινε να μιλάς για «σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου».

Η ιστορική περίοδος της οικοδόμησης του σοσιαλισμού ως την οριστική νίκη του κομμουνισμού χαρακτηρίζεται από την διατήρηση της πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας με τη μορφή του κράτους της διχτατορίας του προλεταριάτου. Σ’ αυτή την περίοδο η διχτατορία του προλεταριάτου και οι οικονομικές της, διαπαιδαγωγικές και καταπιεστικές της λειτουργίες διανύουν ένα διαλεκτικό προτσές της σταθεροποίησης και της τελειοποίησης, το οποίο διαρκεί τόσο όσο να δημιουργηθούν οι εσωτερικές και εξωτερικές προϋποθέσεις για την απονέκρωση του κράτους γενικά,

Η άποψη των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, ότι η διχτατορία του προλεταριάτου μετατρέπεται, μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, στο λεγόμενο κράτος όλου του λαού, σε μια εποχή, όπου υπάρχουν ακόμα τάξεις, είναι μια αντιμαρξιστική, αντεπαναστατική άποψη, μια μάσκα της σοσιαλφασιστικής διχτατορίας της ρεβιζιονιστές μπουρζουαζίας.

Στην πραγματικότητα το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» στη σημερινή Σοβιετική Ένωση είναι ένα κράτος, στο οποίο επικεφαλής δεν βρίσκεται η εργατική τάξη, ένα κράτος χωρίς την καθοδήγηση του κόμματος της, ένα κράτος χωρίς μαρξιστική - λενινιστή ιδεολογία.

Αυτό το κράτος εκφράζει την πολιτική κυριαρχία της νέας μπουρζουαζίας, είναι η διχτατορία της, επειδή εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη και τις άλλες εργαζόμενες μάζες, τις καταπιέζει και τις υποδουλώνει και με την βία των όπλων και μ’ άλλα μέσα καταπίεσης υπερασπίζει το παλινορθωμένο καπιταλιστικό σύστημα.

Οι συκοφαντίες και οι επιθέσεις των εχθρών δε φοβίζουν τον Αλβανικό λαό (Ζέρι ι Πόπουλιτ, 1/3/1984)

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας, Χρόνος 3, Αριθ. Φύλλου 3, Μάρτης 1984

ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΩΝ ΔΕ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΛΟΝΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΛΑΟ

Άρθρο της «Ζέρι ι Πόπουλιτ» - 1 Μάρτη 1984

Μάρτης 1984

Τον τελευταίο καιρό η αντιαλβανική αντίδραση σε μερικές γειτονικές χώρες έχει αναλάβει μια πλατιά εκστρατεία επιθέσεων και συκοφαντιών ενάντια στη σοσιαλιστική Αλβανία. Εν χορό ο Βορειοηπειρωτικός Σύλλογος, οι σέρβοι σωβινιστές και ο Πάπας της Ρώμης αυτή τη φορά σήκωσαν τις σάλπιγγες και φωνάζουν για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στην Αλβανία ότι τάχα δεν τα σέβονται, για τη θρησκεία που δεν επιτρέπεται να ασκείται, για την ειρήνη στα Βαλκάνια που την απειλεί, τάχα, η χώρα μας κλπ.

Αυτή η εχθρική εκστρατεία φαίνεται ότι διεξάγεται σύμφωνα με ένα σενάριο που προετοιμάστηκε με φροντίδα και με έναν σκηνοθέτη που έχει διαλέγει με το δάχτυλο τους ηθοποιούς. Τα νήματα που έθεσαν σε κίνηση αυτό το αντιαλβανικό τρίγωνο, φαίνεται καθαρά ότι ξεκινούν από την Ουάσιγκτον, από την CΙΑ και άλλα ειδικευμένα επιτελεία για πάλη ενάντια στο σοσιαλισμό και στις φιλελεύθερες χώρες. Οι τωρινές επιθέσεις και οι συνδυασμένες συκοφαντίες των μεγαλοσέρβων σωβινιστών, της βορειοηπειρωτικής αντίδρασης και του Πάπα της Ρώμης, που διευθύνονται από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, γίνονται γιατί δεν αρέσει σ' αυτούς η ύπαρξη και η ανάπτυξη της σοσιαλιστικής Αλβανίας, που οικοδομεί με επιτυχία και με τις δυνάμεις της το σοσιαλισμό. Γίνονται γιατί δεν αρέσει σ' αυτούς η ανεξάρτητη και επαναστατική πολιτική της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας, που ξεσκεπάζει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, την αστική τάξη και το φασισμό, που υπερασπίζει τα συμφέροντα του λαού της και των άλλων λαών τον κόσμου.

Τη χορωδία της αντιαλβανικής αντίδρασης την οργανώνουν εκείνοι στους οποίους, επίσης, δε συμφέρει η συνεπής πολιτική αρχών καλής γειτονίας που ακολουθεί η χώρα μας, η εποικοδομητική στάση της Αλβανίας σαν παράγοντας πραγματικής ειρήνης και σταθερότητας στα Βαλκάνια.

Ο αλβανικός λαός καταδικάζει αποφασιστικά αυτή την εχθρική εκστρατεία και την καταγγέλλει μπροστά σ' όλη την παγκόσμια κοινή γνώμη, σαν μια επικίνδυνη συνωμοσία, που δε στέφεται μόνο ενάντια στο χώρα μας, αλλά και αποσκοπεί να ζωογονήσει το πνεύμα της έντασης, της εχθρότητας και της αντιπαράθεσης ανάμεσα ατούς λαούς των Βαλκανίων, να κάνει ξανά τη χερσόνησο μας μπαρουταποθήκη και ανοιχτό πεδίο για την επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Πολύ φαρμάκι ξερνάει τώρα ενάντια στη χώρα μας η ελληνική αντίδραση, που έχει γίνει πολύ θορυβώδικη και προκλητική.

Ενάντια στους πραγματικούς πόθους του ελληνικού λαού και προκαλώντας τον ανοιχτά, ενάντια στα καλά αποτελέσματα που έχουν σημειωθεί στην ανάπτυξη των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες, η ελληνική αντίδραση προσπαθεί να ζωογονήσει ένα χρεωκοπημένο και ανύπαρκτο πρόβλημα, το πρόβλημα της λεγόμενης Βορείου Ηπείρου. Στις προσπάθειες να δημιουργήσει στη χώρα αντιαλβανικό πνεύμα, ο ελληνικός τύπος της δεξιάς διέθεσε τις σελίδες του στους γνωστούς υπερσωβινιστές στους επαγγελματίες προβοκάτορες και σ' όλα τα κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας. Οι έλληνες αντιδραστικοί σωβινιστές έκαμαν και προκλητικές διαδηλώσεις μπροστά στην πρεσβεία μας στην Αθήνα και με τις αλήτικες ενέργειες τους εμπόδισαν την ομαλή συνέχιση της δουλειάς της.

Οι αντιαλβανικές διαδηλώσεις στην Αθήνα και οι προκλήσεις ενάντια στην πρεσβεία μας, όπως έγινε πλατιά γνωστό από τον ελληνικό τύπο, άρχισαν ακριβώς υστέρα από την επιστροφή από τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, του κακόφημου παπά Σεβαστιανού με δύο αλβανούς φυγάδες, όπου είχαν συναντήσεις και συνομιλίες με διάφορους αμερικάνους παράγοντες ειδικευμένους στα βαλκανικά ζητήματα και που είχαν εξασφαλίσει βοήθειες και υποστήριξη για την ποταπή αντιαλβανική δράση. Γεγονός είναι ότι ύστερα από τη δήλωση του προέδρου μιας υποεπιτροπής της αμερικάνικης Γερουσίας ότι «σε στενή συνεργασία με την κυβέρνηση του Ρήγκαν θα αναληφθούν οι αναγκαίες ενέργειες» για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της θρησκείας στην Αλβανία, αμέσως όλη η αντιαλβανική αντίδραση τέθηκε σε κίνηση.

Σύμφωνα με τις εντολές που πάρθηκαν, η ελληνική αντίδραση, έβαλε στο επίκεντρο της εκστρατείας της ενάντια στη χώρα μας την Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, που τάχα καταπιέζεται και καταδιώκεται.

Όμως, η Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία δεν έχει ανάγκη για προστασία ούτε από την Αθήνα και ούτε από την Ουάσιγκτον. Τις τύχες της τις έχει αποφασίσει μόνη της σε πλέρια λευτεριά και κυριαρχία, τις έχει αποφασίσει με τη λαϊκή επανάσταση, όταν μαζί με τα αδέρφια της, τους Αλβανούς, αγωνίστηκε για την εξάλειψη της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της εθνικής καταπίεσης. Τα δικαιώματα που κατάχτησε σ' αυτή την επανάσταση τα έχει κατοχυρώσει το Σύνταγμα της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας, τα έχει εξασφαλίσει η νέα σοσιαλιστική ζωή, που την οικοδομεί με τα χέρια της.

Οι μειονοτικοί δεν έχουν ούτε λιγότερα και ούτε περισσότερα δικαιώματα από τους Αλβανούς. Έχουν τα ίδια δικαιώματα και καθήκοντα απέναντι στη χώρα και στην κοινωνία, απολαβαίνουν το ίδιο τους καρπούς του σοσιαλισμού και αγωνίζονται το ίδιο με εμπιστοσύνη και αυταπάρνηση για την εξασφάλιση του μέλλοντος τους.

Οι νίκες που σημείωσε, οι συνθήκες που δημιούργησε στη μειονότητα ο σοσιαλισμός, τώρα πια είναι γνωστές απ' όλο τον κόσμο. Οι περιοχές όπου κατοικούν οι μειονοτικοί είναι ανοιχτές και εκεί έχουν πάει και συνομιλήσει διάφοροι ξένοι που έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας. Οι περισσότεροι ήταν Έλληνες, οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα να ιδούν ο,τι ήθελαν και να συνομιλήσουν με οποίον ήθελαν. Με καμιά σπάνια εξαίρεση, κανενός που έχει έρθει προετοιμασμένος και με κακό σκοπό όλοι έχουν αναφέρει τις μεγάλες πρόοδες της μειονότητας, έχουν μαρτυρήσει για τη δίκαιη λύση των προβλημάτων, έχουν επιβεβαιώσει με συγκεκριμένες αποδείξεις από την καθημερινή ζωή πόσο αβάσιμη, σκόπιμη και προκλητική είναι εκείνη η προπαγάνδα που κάνει η ελληνική αντίδραση για τη λεγόμενη Βόρειο Ήπειρο. Υπουργοί διαφόρων ελληνικών κυβερνήσεων, διπλωμάτες και ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί, συγγραφείς και δημοσιολόγοι, τουρίστες και απλοί επισκέφτες έγραψαν μ' αυτό το πνεύμα στον ελληνικό τύπο και μίλησαν σε δημόσιες συγκεντρώσεις.

«Σήμερα η Αλβανία, - έχει δηλώσει ο υπουργός, Ακριτίδης, στην ελληνική βουλή, στη 1 Μάρτη 1982, ύστερα από επίσκεψη που έκανε στην Αλβανία και στις περιοχές που κατοικούν οι έλληνες μειονοτικοί - υπερασπίζει συνταγματικά τα συμφέροντα των μειονοτικών και δεν τους παρέχει λιγότερα δικαιώματα από εκείνα που χαίρει ο αλβανικός λαός. Εκδίδεται η εφημερίδα της Ελληνικής μειονότητας στην ελληνική γλώσσα και λειτουργούν τετράχρονα και οχτάχρονα ελληνικά σχολεία, καθώς και σχολή για την κατάρτιση δασκάλων για την κατώτερη παιδεία».

Γι' αυτό, τα λόγια του έλληνα πρωθυπουργού Παπανδρέου στα Γιάννενα, όπου δήλωσε ότι «οι Έλληνες που ζουν στην Αλβανία βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αγωνιστεί για τα προσωπικά τους δικαιώματα» είναι τόσο περίεργα όσο και άτοπα. Οι λόγοι που υποκίνησαν τον κύριο Παπανδρέου να βγει στο κοινό με μια τέτοια δήλωση, που αποτελεί επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός γειτονικού κράτους, μπορεί να είναι διάφοροι, όμως σε κάθε περίπτωση είναι χωρίς καμιά βάση.

Όπως και να είναι η αντιαλβανική εκστρατεία της ελληνικής αντίδρασης, που κλιμακώνεται, αντιτίθεται ανοιχτά με τις πολιτικές δηλώσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ότι προδιατίθεται και επιθυμεί την αποκατάσταση φιλικών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες, την επίτευξη μιας ολόπλευρης συνεργασίας με τις βαλκανικές χώρες, τη λήψη κάθε μέτρου που θα συνέβαλε στην ενίσχυση της ειρήνης και της ασφάλειας στη χερσόνησό μας.

Ενώ στις προκλητικές και φασιστικές δηλώσεις του εκπρόσωπου της «Νέας Δημοκρατίας», Μητσοτάκη, που ζητεί την αλλαγή του συνοριακού καθεστώτος και θέτει το ζήτημα του τεμαχισμού της Νότιας Αλβανίας, ο αλβανικός λαός απαντάει : «Κάτω τα χέρια από την Αλβανία». Τα σύνορά της, όπως έχει πει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, είναι απαραβίαστα. Μέσα σ' αυτά δεν υπάρχει ούτε σπιθαμή ξένου εδάφους.

Τις τελευταίες μέρες, στην εκστρατεία ενάντια στη χώρα μας περιλήφθηκε και ο Πάπας της Ρώμης. Φαίνεται ότι στον πάπα Βοϊτίλα ανατέθηκε μια ιδιαίτερη αποστολή να μαυρίσει την Αλβανία και να δυσφημίσει τον αλβανικό λαό, την οποία, πρέπει να ειπωθεί ότι ο Πάπας εκτελεί με πολύ μεγάλο ζήλο. Δύο φορές μέσα σε τρία χρόνια, πράγμα ασυνήθιστο στη μακραίωνη ιστορία των παπών της Ρώμης, βγήκε στις ακτές της Πούλια, απέναντι στη χώρα μας για να καταραστεί «τους άθρησκους Αλβανούς».
Με τη θέλησή του ή με την εντολή άλλων, είναι γεγονός ότι, με το λόγο του στις σκάλες της βασιλικής του Αγίου Νικόλαου στο Μπάρι, αποτελεί τη δεύτερη φωνή στην αντιαλβανική λειτουργία που έκαναν οι αντιδραστικοί δεσποτάδες στις πλατείες και τις εκκλησίες της Αθήνας. Επίσης είναι γεγονός ότι έτσι όπως οι έλληνες αντιδραστικοί, με τις ενέργειές τους αποσκοπούν στο να εμποδίσουν και αποτρέψουν την παραπέρα εξομάλυνση των σχέσεων καλής γειτονίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αλβανία και ο πάπας Βοϊτίλας ανησυχεί από την προδιάθεση και την επιθυμία του ιταλικού λαού και ιδιαίτερα του λαού της Πούλια και των άλλων νότιων περιοχών για τη δημιουργία και διατήρηση μιας φιλικής ατμόσφαιρας ανάμεσα στις δύο χώρες, πράγμα που έγινε ευπρόσδεχτο και επικροτήθηκε και στην Αλβανία.

Όσον άφορα τις «ανησυχίες» του πάπα για την κατάσταση της θρησκείας στην Αλβανία, πρέπει να ειπωθεί ότι στη νέα Αλβανία ποτέ κανένας δεν καταδιώχτηκε για τα θρησκευτικά του αισθήματα. Η λαϊκή μας εξουσία έχει θεωρήσει την υπόθεση της θρησκευτικής πίστης σαν ατομική υπόθεση του καθενός, σαν υπόθεση της συνείδησής του. Ο λαός μας, με την ελεύθερη βούλησή του και χωρίς καμιά επιβολή, αποφάσισε ο ίδιος για τη στάση απέναντι στη θρησκεία και στα θρησκευτικά ιδρύματα. Γι' αυτό, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει και πολύ περισσότερο να επιβάλει στους ανθρώπους μας να πιστεύουν στο θεό ή να εφαρμόζουν τις ιεροτελεστίες. Εμείς από την πλευρά μας δε ζητούμε από τούς άλλους να μη πιστεύουν στο θεό και να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας. Το σεβασμό και την υπόληψη για τους άλλους λαούς, εμείς οι Αλβανοί δεν τα στηρίζομε στο αν πιστεύουν ή δεν πιστεύουν, αλλά στις φιλελεύθερες, δημοκρατικές και προοδευτικές αξίες τους. Ο αθεϊσμός μας δε μας εμπόδισε και δε μας εμποδίζει να έχομε καλές σχέσεις τόσο με εκείνους που πιστεύουν όσο και με εκείνους που δεν πιστεύουν.

Τέλος, θα θέλαμε να πούμε ότι αθεϊστές υπάρχουν όχι μόνο στην Αλβανία, αλλά και στη Γαλλία, τη Σουηδία και σ' όλες τις χώρες. Όμως, δεν είδαμε ο πάπας Βοϊτίλα να απασχολείται μ' αυτούς όπως με τους Αλβανούς. Φαίνεται ότι οι εμπνεύσεις του δεν προέρχονται από το θεό αλλά από τον αντικομουνισμό. Γι' αυτόν αν θέλεις πίστευε και στο διάβολο, μόνο μη παραδέχεσαι το σοσιαλισμό. Γι' αυτό ο πάπας δε δυσκολεύεται καθόλου να δανείζεται ιδέες και λόγια του Μουσολίνι. Στο λόγο του στο Μπάρι ο πάπας είπε: «Οι σκέψεις μου πηγαίνουν στους αδερφούς και αδελφές στην Αλβανία... Εγώ επιθυμώ να τους διαβεβαιώσω ότι πιάνουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου». Και ο Ντούτσε έλεγε ότι «η Αλβανία είναι στην καρδιά μου». Όμως, η Αλβανία δεν είναι Πολωνία και στον τωρινό πάπα οι Αλβανοί βάζουν το σύνορο στην κρανιά, όπως το έχουν βάλει στον καιρό του ίδιου του Ντούτσε και των άλλων παπών, που ευλογούσαν το φασισμό και συνεργάζονταν μ' αυτόν για να επιτεθούν και αρπάξουν τη λευτεριά των λαών.

Σ' αυτό το άρθρο ίσως δε θα άξιζε να σταθούμε και σε μερικές αντιαλβανικής δηλώσεις ανώτατων γιουγκοσλάβων ηγετών. Στις επιθέσεις και συκοφαντίες τους εμείς έχομε δώσει απάντηση και έχομε κατατοπίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη σχετικά με τις υστεροβουλίες και τις σοβινιστικές επιδιώξεις του Βελιγραδίου απέναντι στη χώρα μας.

Όμως, στην τωρινή αντιαλβανική εκστρατεία, αυτοί παίζουν πρωτεύοντα ρόλο σε ομοφωνία με την ελληνική αντίδραση και το Βατικανό. Το σοβινιστικό μίσος που έχουν απέναντι στη σοσιαλιστική Αλβανία και σ' όλους τους Αλβανούς, οδηγεί τους ηγέτες του Βελιγραδίου να συνεργάζονται και να συνωμοτούν με οποιονδήποτε και να πλέκουν κάθε σκευωρία ενάντια στη χώρα μας. Αυτή τη διαβολιά στιγματίζει πολύ σωστά η ελληνική εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 25 Φλεβάρη του 1984, η οποία γράφει: «Κατά τρόπο ασυνείδητο γίναμε συνεργοί του πολύ ύποπτου παιχνιδιού των γιουγκοσλάβων απέναντι στην Αλβανία, οι οποίοι επανειλημμένα έχουν εκφράσει τάσεις για το διαμελισμό της».
Στο δρόμο των σκευωριών της γιουγκοσλάβικης ηγεσίας αποτελεί μέρος και το αρκετά μακροσκελές άρθρο της κυριότερης γιουγκοσλάβικης εφημερίδας, «Μπόρμπα», της 25 - 26 Φλεβάρη, όπου φαίνονται καθαρά οι προσπάθειες του Βελιγραδίου να μπάσει σφήνες στις καλές και φιλικές σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στην Αλβανία και την Ιταλία. Βγαίνει στην επιφάνεια απ' αυτό το άρθρο ότι η πραγματική γιουγκοσλάβικη πολιτική είναι η πολιτική υποδαύλισης της εχθρότητας ανάμεσα στις γειτονικές χώρες, ανεξάρτητα από τη δημαγωγία που κάνουν ότι είναι τάχα υπέρ των ανοιχτών σχέσεων, υπέρ της συνεργασίας και κατανόησης ανάμεσα στις χώρες της Βαλκανικής, της Αδριατικής, της Μεσογείου κλπ.

Στην τωρινή περίοδο της έντασης των πολιτικο - στρατιωτικών γιουγκοσλάβο - αμερικάνικων σχέσεων και μιας προσέγγισης και μήνα του μέλιτος ανάμεσα στο βορειοηπειρωτικό και μεγαλοσέρβικο σωβινισμό, οι ηγέτες του Βελιγραδίου με σκοπό να απομακρύνουν και την προσοχή του κόσμου από την Κοσόβα, εντείνουν τις επιθέσεις και τις συκοφαντίες ενάντια στην Αλβανία. Παρουσιαζόμενοι σαν ειδικοί της Αλβανίας, σαν να είναι, οι μόνοι που μπορεί να «αντιληφτούν» και να «ερμηνεύσουν» τα γεγονότα της, οι ραδιούργοι του Βελιγραδίου προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι «η Αλβανία δημιουργεί ένταση στα Βαλκάνια», ότι τάχα αποτελεί κίνδυνο για την ειρήνη στη γενικότητα.

Όμως, οι Αλβανοί ποτέ δεν ήταν προκλητές των πολέμων. Ενώ είναι γνωστό, λόγου χάρη, ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν άρχισε ούτε στη Σκόντρα ούτε στο Αργυρόκαστρο, αλλά στο Σαράγεβο. Και αυτός ο πόλεμος άρχισε εκεί όχι τυχαία. Η τότε Σερβία είχε γίνει πεδίο όπου συμπλέκονταν και συγκρούονταν οι δυνάμεις της Αντάντ και του Κεντρικού Συνασπισμού. Και τώρα η πολιτική του παιχνιδιού της ισορροπίας ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, που ακολουθεί η Γιουγκοσλαβία, οι υποσχέσεις που δίνει πότε στη μια και πότε στην άλλη, τη μετέτρεψαν σε αντικείμενο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Σα χώρα γεμάτη με χρέη και με πολλές υποχρεώσεις απέναντι στη Δύση, όπως και απέναντι στην Ανατολή, το γιουγκοσλάβικο καράβι πλέει στη θάλασσα των αγνώστων. Η σημερινή Γιουγκοσλαβία είναι ανοιχτή για όλες τις κομπίνες και τις επεμβάσεις των υπερδυνάμεων, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη χώρα της, αλλά και τους γείτονες. Οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι γιουγκοσλάβοι ηγέτες για να παρουσιάσουν σκοτεινή την εικόνα της σοσιαλιστικής Αλβανίας, να κατηγορήσουν την Αλβανία σαν υπαίτιο για τις εσωτερικές αναταραχές και διαμάχες στη Γιουγκοσλαβία δεν τους διευκολύνουν την κατάσταση. Η Γιουγκοσλαβία είναι η άρρωστη των Βαλκανίων και αυτό ο κόσμος το γνωρίζει. Οι χαρές που προξενούν σε κείνους που κυριαρχούν στο Βελιγράδι, οι αντιαλβανικής κραυγές των ελλήνων αντιδραστικών ή οι σατανικές επιθέσεις του Βατικανού στην Αλβανία, δεν μπορούν να τη θεραπεύσουν. Δε μπορούν να τη θεραπεύσουν ούτε και οι εγγυήσεις που μπορεί να έχουν πάρει από την Αμερική, ότι αυτή θα προσπαθήσει να «κατευνάσει» την Αλβανία.

Την Αλβανία δε μπορεί να την απομακρύνει κανένας από το σοσιαλιστικό της δρόμο, από την πολιτική της αρχών, ούτε η Αμερική, ούτε οι δεσποτάδες της Ελλάδας, ούτε το Βατικανό, ούτε οι μεγαλοσέρβοι σωβινιστές και ούτε οποιοσδήποτε άλλος που μπορεί να ενωθεί μ’ αυτούς. Ο αλβανικός λαός δεν είναι από εκείνους που έχουν αδύνατα τα νεύρα. Οι απειλές και οι εκβιασμοί δεν τον κλονίζουν. Τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του, τη λαϊκή του εξουσία, το σοσιαλιστικό δρόμο ο αλβανικός λαός τα κέρδισε με αίμα και θυσίες και δε θα επιτρέψει ποτέ να τα καταπατήσει και να τα αρπάξει κάποιος. Όσο και αν γαυγίζουν τα σκυλιά, τα καραβάνι μας θα βαδίζει πάντα μπροστά.

Φωτοτυπία της εφημερίδας «Λαϊκό Βήμα" που εκδίδεται στην Αλβανία από την ελληνική μειονότητα και φωτοτυπίες σχολικών βιβλίων που εκδίδονται και διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία.

Οι συκοφαντίες και οι επιθέσεις των εχθρών δε φοβίζουν τον Αλβανικό λαό (Ζέρι ι Πόπουλιτ, 1/3/1984)

ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΩΝ ΔΕ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΛΑΟ - ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ_ΖΕΡΙ_Ι_ΠΟΠΟΥΛΙΤ_1 ΜΑΡΤΗ...

ΑΛΒΑΝΙΚΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας, Χρόνος 3, Αριθ. Φύλλου 4, Απρίλης 1984

ΑΛΒΑΝΙΚΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Ρ.Σ. Τιράνων, 13 Γενάρη 1984

Ο κρατικός προϋπολογισμός αποτελεί το κυριότερο χρηματιστικό σχέδιο του σοσιαλιστικού κράτους. Είναι αναπόσπαστο μέρος του ενιαίου και γενικού κρατικού σχεδίου , καθορίζεται από το σχέδιο ανάπτυξης της οικονομίας και της κουλτούρας , υπηρετεί πλέρια το σχέδιο αυτό και συμβάλλει ενεργά στην εφαρμογή του σχεδίου εξασφαλίζοντας την αντιστοιχία της υλικής με τη χρηματική πλευρά του σχεδίου.

Ο προϋπολογισμός του σοσιαλιστικού κρότους εγκρίνεται από την Λαϊκή Βουλή, που είναι το ανώτατο κρατικό όργανο της ΛΣΔ Αλβανίας, φορέας της κυριαρχίας του Αλβανικού λαού, του κράτους και το μόνο νομοθετικό όργανο.

Ο προϋπολογισμός του σοσιαλιστικού κράτους παίξει κύρια ρόλο στη σχεδιοποιημένη κατανομή του εθνικού εισοδήματος , που χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη της οικονομίας , για τις κοινωνικοπολιτιστικές ανάγκες του λαού , για την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας και για την συντήρηση της κρατικής διοίκησης.

Στον κρατικό προϋπολογισμό συγκεντρώνονται σε χρηματική μορφή το μεγαλύτερο μέρος του καθαρού εισοδήματος της κοινωνίας , που χρησιμοποιείται σε όφελος της. Την πηγή εσόδων του προϋπολογισμού του σοσιαλιστικού κράτους την αποτελούν τα έσοδα που εξασφαλίζονται στους σοσιαλιστικούς τομείς της οικονομίας, κρατικής και συνεταιριστικής και όχι οι φόροι και δασμοί επί των εργαζομένων, όπως συμβαίνει στις καπιταλιστικές χώρες.

Στο σύνταγμα της ΛΣΔ Αλβανίας είναι κατοχυρωμένο ότι οι πολίτες δεν πληρώνουν καθόλου φόρους και τέλη.

Όπως και στις πηγές δημιουργίας των εσόδων έτσι και για τις δαπάνες κατά σφαίρες και κλάδους, ο κρατικός προϋπολογισμός προβλέπει καθήκοντα που στηρίζονται στην αύξηση της κοινωνικής παραγωγής και της αποδοτικότητάς της καθώς και στην εφαρμογή παντού καθεστώτος οικονομιών για να μην επιτρέπεται η περιττή κατανάλωση της ζωντανής ή της υλοποιημένης εργασίας . Η ωφέλιμη για την οικονομία χρησιμοποίηση της κοινωνικής εργασίας είναι ένα από τα πλεονεκτήματα του σοσιαλισμού επί του καπιταλισμού.

Για το τρέχον έτος σύμφωνα με το σχέδιο που εγκρίθηκε τον περασμένο μήνα απ’την Λαϊκή Βουλή της ΛΣΔ Αλβανίας , τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού προβλέπεται να αυξηθούν 9,5% έναντι του 1983. Η βάση για την αύξηση τους είναι η αύξηση της παραγωγής και προπαντός η μείωση του κόστους, από όπου προβλέπεται να εξασφαλιστεί το 70% περίπου της αύξησης του καθαρού εισοδήματος των επιχειρήσεων. Την κύρια θέση στο σύνολο των εξόδων του προϋπολογισμού την καταλαμβάνουν οι δαπάνες για την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής οικονομίας. Και φέτος λόγου χάρη το 53,3% των συνολικών εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού προβλέπεται να χρησιμοποιηθούν για την χρηματοδότηση της οικονομίας. Έναντι του 1983 η συνολική βιομηχανική παραγωγή προβλέπεται να αυξηθεί 8,5%, η συνολική γεωργική παραγωγή 14,7%, ο όγκος των επενδύσεων 3,6% , από τις οποίες 5,5 % για κατασκευές και συναρμολογήσεις. Οι οικοδομικές εργασίες θα εκτελεστούν σε 284 έργα, τα 56 από τα οποία θα παραδοθούν μέσα στο 1984.

Ικανή μερίδα των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ξοδεύονται για κοινωνικοπολιτιστικές ανάγκες. Τα έξοδα αυτά χρησιμεύουν σαν μια σημαντική πηγή για την αδιάκοπη βελτίωση των συνθηκών ζωής και το ανέβασμα του πολιτιστικού επιπέδου του λαού. Εφέτος λόγου χάρη για κοινωνικοπολιτιστικούς σκοπούς θα χρησιμοποιηθεί το 26,2% των εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού, όπως για τους παιδικούς σταθμούς, για τα σχολεία διαφόρων κατηγοριών, τις βιβλιοθήκες, την ραδιοτηλεόραση και τα θέατρα , για τους βρεφικούς σταθμούς, νοσοκομεία και σανατόρια, για την φυσική αγωγή, για συντάξεις και επιδόματα σε πολύτεκνες μητέρες και για άλλους κοινωνικούς και πολιτιστικούς σκοπούς του σοσιαλιστικού κράτους, για την άνοδο της γενικής ευημερίας των εργαζομένων.

Από τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού ένα μέρος χρησιμοποιείται για την άμυνα της χώρας . Οι δαπάνες αυτές είναι απαραίτητες για την περιφρούρηση της λευτεριάς και ανεξαρτησίας της χώρας, για την υπεράσπιση των νικών που έχουν επιτευχθεί. Στην ΛΣΔ Αλβανίας οι δαπάνες για την άμυνα της χώρας καταλαμβάνουν το 10% περίπου των εξόδων του προϋπολογισμού.

Ένα μέρος των εσόδων του προϋπολογισμού χρησιμοποιείται για την συντήρηση της κρατικής διοίκησης . Χαρακτηριστικό για την σοσιαλιστική κοινωνία είναι ότι τα έξοδα στην κατεύθυνση αυτή είναι πολύ χαμηλά και ελαττώνονται συνεχώς . Η σοσιαλιστική κοινωνία καταπολεμώντας με συνέπεια τον γραφειοκρατισμό, απλοποιεί αδιάκοπα τον κρατικό μηχανισμό και τον κάνει λιγότερο δαπανηρό.

Η ΛΣΔ Αλβανίας είναι χώρα που αναπτύσσει την οικονομία και την κουλτούρα, που ανεβάζει αδιάκοπα την ευημερία των μαζών εφαρμόζοντας την επαναστατική αρχή «της στήριξης στις δυνάμεις σου». Είναι χώρα που δεν έχει χρέη και πληθωρισμό και βάσει του συντάγματος απαγορεύονται οι παραχωρήσεις επιχειρήσεων, η ίδρυση εταιριών και άλλων οικονομικών ή χρηματιστικών ιδρυμάτων ξένων ή κοινών με τα μονοπώλια ή τα καπιταλιστικά κράτη, αστικά και ρεβιζιονιστικά, καθώς και η λήψη πιστώσεων από αυτά.

Απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς των εχθρών του σοσιαλισμού, που την υπεράσπιση της λευτεριάς, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας από το ΚΕΑ και τον αλβανικό λαό την παρουσιάζουν σαν απομόνωση από τον έξω κόσμο, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια στη συνομιλία που είχε στις 30 Σεπτέμβρη της περασμένης χρονιάς με ομάδα εργατών μεταξύ άλλων είπε: «αλλά τι εννοούσαν οι εχθροί με την απομόνωση; Απλώς το γεγονός που εμείς δεν πουληθήκαμε στους ξένους, στο παγκόσμιο κεφάλαιο, δεν επιτρέψαμε τον εκφυλισμό της ζωής στη χώρα μας, δεν μπήκαμε σε χρέη στις υπερδυνάμεις και στις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν ξεπουλήσαμε την σοσιαλιστική μας πατρίδα, δε συμβαδίσαμε με αυτούς προς την πνευματική, οικονομική και στρατιωτική υποδούλωση, όπως έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν αυτοί οι κύριοι που μας βρίζουν και μας επικρίνουν για να συγκαλύψουν τη χρεοκοπημένη κατάστασή τους που είναι εξόφθαλμη».

Nexhmije Hoxha: Σχετικά με ορισμένα θεμελιακά ζητήματα της επαναστατικής πολιτικής του ΚΕΑ για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας, Χρόνος 3, Αριθ. Φύλλου 4, Απρίλης 1984

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΘΕΜΕΛΙΑΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ

ΝΕΧΗΜIJE ΗΟΧΗΑ

Αποσπάσματα από τη μπροσούρα της με τον παραπάνω τίτλο που εκδόθηκε το 1977.

Στην εισήγηση που παρουσίασε στο 7ο Συνέδριο ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια είπε: «Οι μεγάλες επιτυχίες και νίκες που καταχτήθηκαν από το λαό μας κάτω από την καθοδήγηση του Κόμματος, στον αγώνα του για την ανάπτυξη της επανάστασης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, είναι συνδεδεμένες με το γεγονός ότι το Κόμμα παρέμεινε σταθερά στη γραμμή της ταξικής πάλης και διεξήγαγε αυτή την πάλη με πνεύμα συνέχειας ενάντια στους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς, όπως και στους κόλπους του λαού και μέσα στις δικές του γραμμές».

Οι μαρξιστές - λενινιστές κι οι ρεβιζιονιστές διακρίνονται, ανάμεσα στ’ άλλα, απ’ τις τοποθετήσεις τους σ’ ότι αφορά την αντίληψη και την εφαρμογή της θεωρίας της ταξικής πάλης. Οι μαρξιστές-λενινιστές θεωρούν την ταξική πάλη σαν την κύρια κινητήρια δύναμη της ταξικής κοινωνίας και τη διεξάγουν με μεθόδους βαθιά επαναστατικές, σε μια βάση απόλυτα ασυμβίβαστη απέναντι στους ταξικούς εχθρούς, στην πολιτική και στην ιδεολογία τους. Οι ρεβιζιονιστές, ακολουθούν μια πολιτική συμφιλίωσης με τους ταξικούς εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, μια πολιτική κατάσβεσης της ταξικής πάλης, όχι μόνο όταν αρνούνται ανοιχτά αυτή την πάλη, μα κι όταν την δέχονται στα λόγια.

* * *

Η ταξική πάλη είναι η κύρια κινητήρια δύναμη όχι μόνο για την κοινωνία ανταγωνιστικών τάξεων, αλλά ακόμα για κάθε ταξική κοινωνία και συνεπώς για τη σοσιαλιστική κοινωνία επίσης.

Οι κλασσικοί του μαρξισμού - λενινισμού προσδιόρισαν την ταξική πάλη σαν «μια δύναμη που προσδιορίζει την ανάπτυξη της κοινωνίας», «την πραγματική κινητήρια δύναμη της ιστορίας», «τη βάση της ανάπτυξης της κοινωνίας στο σύνολο της και την κινητήρια δύναμή της».

Ισχύει αυτό ακόμα και για την σοσιαλιστική μας κοινωνία, όπου οι εκμεταλλεύτριες τάξεις εξαλείφθηκαν και όπου είδαν το φως άλλες, πολύ σημαντικές δυνάμεις;

Όσο το ζήτημα του «ποιος θα νικήσει» δεν έχει τέλεια κι οριστικά ξεκαθαριστεί, όσο η βασική αντίθεση ως την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού παραμένει εκείνη ανάμεσα στο σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, ανάμεσα στο σοσιαλιστικό και στον καπιταλιστικό δρόμο, ο ορισμός που οι κλασσικοί του μαρξισμού - λενινισμού έδωσαν στην ταξική πάλη δεν αλλάζει και αυτός ως προς την ουσία του. Η ταξική πάλη είναι η αρχή που ζωογονεί όλες τις άλλες κινητήριες δυνάμεις στη σοσιαλιστική κοινωνία. Μόνο αν κατανοηθεί σε βάθος η ταξική πάλη κι αν διεξαχθεί αποφασιστικά κι ασταμάτητα, θα γίνει δυνατό για τις άλλες κινητήριες δυνάμεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας θα δράσουν με όλη την αποτελεσματικότητά τους.

* * *

Το 7ο Συνέδριο επανεπιβεβαίωσε την αποδειγμένη στην πράξη σωστή μαρξιστική - λενινιστική θέση, η οποία ορίζει την πάλη των τάξεων στο σοσιαλισμό επίσης σαν ένα αντικειμενικό φαινόμενο, σαν μια βασική κινητήρια δύναμη που καθορίζει την ανάπτυξη της κοινωνίας.

Η ταξική πάλη στη σοσιαλιστική μας κοινωνία έχει την προέλευσή της:

Αφενός, στην ύπαρξη υπολειμμάτων των εκμεταλλευτριών τάξεων και στις επιδιώξεις και απόπειρες τους ν’ ανακτήσουν την εξουσία, τα πλούτη, τα προνόμια και τα ταξικά πλεονεκτήματα που έχασαν. Στην εχθρική ιμπεριαλιστική - ρεβιζιονιστική περικύκλωση και στις επιδιώξεις και απόπειρες των εξωτερικών εχθρών να καταστρέφουν, μέσω της ιδεολογικής επίθεσης ή της στρατιωτικής επίθεσης, το σοσιαλιστικό καθεστώς. Στην εμφάνιση νέων καπιταλιστικών στοιχείων και νέων εσωτερικών εχθρών, που γίνονται ένας μεγάλος κίνδυνος για το Κόμμα και την προλεταριακή εξουσία, για το σοσιαλισμό. Στα ελαττώματα της παλιάς κοινωνίας, που διατηρούνται ακόμα για μακρύ χρόνο στις συνειδήσεις και που ορθώνονται σαν εμπόδια στην προλεταριακή ιδεολογία και πολιτική, που ασκεί πλήρως την δράση της σ’ όλους τους τομείς της ζωής της χώρας. Στο υποτιθέμενο «αστικό δίκαιο» σ’ ότι αφορά την διανομή, δίκαιο στο οποίο η σοσιαλιστική κοινωνία αναγκάζεται ακόμα να προστρέξει, αν και τείνει να το περιορίζει όλο και περισσότερο. Στις διαφορές ανάμεσα στην πόλη και στην ύπαιθρο, ανάμεσα στην πνευματική και χειρονακτική εργασία κλπ., που δεν μπορούν να εξαλειφθούν μονομιάς.

Η ταξική πάλη έχει την πηγή της όχι μόνο σ αυτά τα φαινόμενα που μόλις αναφέραμε, αλλά και σε μια άλλη πλευρά, που μερικές φορές ξεχνάει κανείς να φωτίσει : Στο γεγονός ότι η εργατική τάξη και ο σύμμαχος της, η συνεταιρισμένη αγροτιά, κάτω απ την καθοδήγηση του προλεταριακού κόμματος, σκοπεύουν και πασχίζουν να ξεριζώσουν όλες τις ρίζες της καπιταλιστικής κοινωνίας, για να οδηγήσουν τη σοσιαλιστική επανάσταση ως την πλήρη και οριστική νίκη, για να οικοδομήσουν τη σοσιαλιστική και την ολοκληρωμένη κομμουνιστική κοινωνία, για να υπερασπίσουν όλες τις νίκες της επανάστασης και για να εμποδίσουν κάθε επιστροφή προς τα πίσω στον καπιταλισμό, για να εξαλείψουν πλήρως τις τάξεις και επίσης για να συνεισφέρουν ώστε να καταργηθεί η ιμπεριαλιστική - ρεβιζιονιστική καταπίεση και εκμετάλλευση και να κάνουν να θριαμβεύσει ο σοσιαλισμός σε παγκόσμια κλίμακα.

Η ταξική πάλη είναι ένας αντικειμενικός νόμος ανάπτυξης, αλλά ο υποκειμενικός παράγοντας είναι εκείνος που παίζει τον καθοριστικό ρόλο στ’ αποτελέσματα αυτής της πάλης.

* * *

Η ταξική πάλη είναι μια πάλη θανάσιμη ανάμεσα στο σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό και σαν τέτοια, αντικειμενικά διεξάγεται με δριμύτητα, σ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου του περάσματος στον κομμουνισμό.

Το Κόμμα μας, γι’ αυτό, στάθηκε και στέκεται στην παρακάτω θέση: Η ταξική πάλη στη χώρα δε σβήνει ποτέ, όσο δεν έχει ολοκληρωθεί η οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας, διεξάγεται με λύσσα, με παλινδρομήσεις ή κατά κύματα, και συμπλέκεται με την ταξική πάλη στο εξωτερικό μέτωπο. Όταν μιλάμε για την ταξική πάλη είναι σημαντικό να υπογραμμίζουμε τρία στοιχεία που είναι συνυφασμένα μ’ αυτήν : α) το δριμύ χαραχτήρα της, β) το γεγονός ότι διεξάγεται με παλίρροιες και αμπώτιδες (κατά κύματα) και γ) την περιπλοκή της με το εξωτερικό μέτωπο.

* * *

Η ταξική πάλη έχει για θεμέλιο τις ταξικές αντιθέσεις. Η λύση των αντιθέσεων αυτών μέσω της ταξικής πάλης, κάνει την κοινωνία να προχωρεί.

Ακόμα, για να διεξαχθεί σωστά η ταξική πάλη, είναι απαραίτητο να είναι γνωστές σε βάθος αυτές οι αντιθέσεις κι ο χαραχτήρας τους, να προσδιορίζεται σε κάθε στάδιο της επανάστασης η βασική αντίθεση που η λύση της καθορίζει και τη λύση των άλλων αντιθέσεων, να ακολουθιέται σταθερά μια επαναστατική μέθοδος για τη λύση των αντιθέσεων, χρησιμοποιώντας διάφορους τρόπους και μέσα δράσης προσαρμοσμένα στο χαραχτήρα καθεμιάς απ τις αντιθέσεις αυτές.

Οι ταξικές αντιθέσεις διαιρούνται, καθώς είναι γνωστό, σε δυο μεγάλες ομάδες: ανταγωνιστικές και μη ανταγωνιστικές. Οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις είναι εκείνες που υπάρχουν ανάμεσα στο σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, ανάμεσα στην προλεταριακή ιδεολογία και στην αστική και ρεβιζιονιστή ιδεολογία, ανάμεσα στην σοσιαλιστική ηθική απ’ την μια, και την μικροαστική νοοτροπία, τις θρησκευτικές προκαταλήψεις και τα’ αναχρονιστικά έθιμα απ’ την άλλη, ανάμεσα σε μας και τους εχθρούς μας. Οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις υπάρχουν ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες, ανάμεσα σε διάφορες πλευρές της σοσιαλιστικής μας τάξης.

Οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις είναι τυπικές της κοινωνίας ανταγωνιστικών τάξεων. Αλλά μέσα στην κοινωνία μη ανταγωνιστικών τάξεων, όπως είναι η δικιά μας σοσιαλιστική κοινωνία, όπου οι εκμεταλλεύτριες τάξεις εξαλείφθηκαν, ποιά είναι η θέση αυτών των αντιθέσεων;

Το Κόμμα πάντοτε απέδειξε καθαρά ότι οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις στη χώρα μας δεν καταργήθηκαν με την εξάλειψη των εκμεταλλευτριών τάξεων, κι ότι εξακολουθούν να υπάρχουν δίπλα στις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις.

Η βασική ανταγωνιστική αντίθεση παραμένει πάντα η αντίθεση ανάμεσα στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, ανάμεσα στο σοσιαλιστικό και στον καπιταλιστικό δρόμο.

Η αντίθεση αυτή, όπως μαρτυράει όλη η πείρα του επαναστατικού αγώνα, λύνεται βαθμιαία, όσο προχωρούν τα στάδια της επανάστασης: Πρώτα, στον πολιτικό τομέα, με την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Ύστερα στον οικονομικό τομέα, με την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού στην πόλη και στην ύπαιθρο. Και τέλος στον ιδεολογικό τομέα, με τον πλήρη θρίαμβο της προλεταριακής ιδεολογίας πάνω στην αστική ηθική. Η νίκη στον ιδεολογικό τομέα δεν καταχτιέται αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας και την αποκατάσταση των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων.

Η πικρή πείρα της Σοβιετικής Ένωσης έδειξε ότι, όσο η βασική αντίθεση δεν έχει λυθεί και στον ιδεολογικό τομέα, η βασική αντίθεση στον πολιτικό και στον οικονομικό τομέα δεν μπορεί επίσης να θεωρείται σαν πλήρως και οριστικά λυμένη, δηλαδή η νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν μπορεί να θεωρείται πλήρης και οριστική. Έτσι, λοιπόν, ούτε με την κατάληψη της εξουσίας, ούτε με την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, το ζήτημα του «ποιός θα νικήσει"» δεν έχει κριθεί οριστικά. Μ’ άλλα λόγια, η βασική αντίθεση ανάμεσα στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, ανάμεσα στο σοσιαλιστικό και στον καπιταλιστικό δρόμο δεν έχει οριστικά λυθεί. Αυτή η βασική αντίθεση παραμένει στη διάρκεια όλης της περιόδου του περάσματος στον κομμουνισμό.

Αν η ταξική πάλη δεν διεξάγεται σωστά και ασταμάτητα, όχι μόνο στον ιδεολογικό τομέα, αλλά και στον πολιτικό και στον οικονομικό, υπάρχει η δυνατότητα να δούμε τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις να μετασχηματίζονται σε αντιθέσεις ανταγωνιστικές. Το ότι στη σοσιαλιστική μας κοινωνία, αυτή η δυνατότητα δεν είναι οριστικά απομακρυσμένη, το ότι όλες οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις δεν εξαλείφθηκαν, και το ότι, κατά συνέπεια, ο παράγοντας όπου είναι η ρίζα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού δεν έχει εξαλειφθεί, πιστοποιείται, ανάμεσα στ’ άλλα, και απ’ την εμφάνιση, κατά διαστήματα, εχθρικών προς την επανάσταση και το σοσιαλισμό στοιχείων, όχι μόνο στις γραμμές των υπολειμμάτων των παλιών εκμεταλλευτριών τάξεων, αλλά και στις γραμμές των εργαζομένων, ακόμα και στις γραμμές των κομμουνιστών. Και η παρουσία ακόμα του κράτους αποδείχνει ότι οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις υπάρχουν κι ότι το κράτος είναι απαραίτητο σαν όπλο για να λυθούν σωστά οι ανταγωνιστικές και οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις και για να εμποδιστεί η μετατροπή αυτών των τελευταίων σε ανταγωνιστικές. Ο Μαρξ και ο Λένιν όρισαν το κράτος σαν το προϊόν και την εκδήλωση του ασυμφιλίωτου χαραχτήρα των ταξικών αντιθέσεων.

Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους η ταξική πάλη στην ανάπτυξή της προσπαθεί συγκεκριμένα να λύσει τις ανταγωνιστικές και τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις. Κάποιος θα μπορούσε να πεί: «Αν η ταξική πάλη διεξάγεται για να λύσει και τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, θα έπρεπε να συμπεράνουμε ότι η ταξική πάλη είναι αιώνια, γιατί ο τύπος αυτός των αντιθέσεων θα υπάρχει ακόμα και κομμουνιστικό καθεστώς».

Όμως το ζήτημα είναι καθαρό: Στο σοσιαλισμό, οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, παρ’ όλο που υπάρχουν στους κόλπους του λαού, στους κόλπους της σοσιαλιστικής τάξης, είναι, σε τελευταία ανάλυση, αντιθέσεις με ταξικό χαραχτήρα, που διατηρούν τη δυνατότητα να μετασχηματιστούν σε ανταγωνιστικές αντιθέσεις, αν δεν αντιμετωπιστούν και λυθούν σωστό. Αντίθετα, στόν ολοκληρωμένο κομμουνισμό, οι αντιθέσεις δεν θα έχουν πια ταξικό χαραχτήρα, και, κατά συνέπεια, η δυνατότητα να γίνουν ανταγωνιστικές θα αποκλειστεί. Έτσι, η ταξική πάλη δεν είναι αιώνια, σταματάει όταν οι τάξεις έχουν πλήρως εξαλειφθεί.

Ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΤΙΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ, ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας, Χρόνος 3, Αριθ. Φύλλου 1, Γενάρης 1984

Η ΑΛΒΑΝΙΑ: ΧΩΡΑ ΟΠΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΤΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΤΙΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ, ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ρ.Σ. Τιράνων 16.12.1983

Η στροφή από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δημοκρατία, έγραφε ο Λένιν, είναι η α­φαίρεση όλων των οικονομικών προνομίων που απολαμβάνουν οι αξιωματούχοι, η μείωση του μι­σθού όλων των αξιωματούχων στο επίπεδο ίσο μ* αυτό του εργάτη.

Ένα από τα μέτρα που πήρε η κομμούνα του Παρισιού που ο Μαρξ το είχε υπογραμμίσει, ήταν α­κριβώς η ελάττωση του μισθού των αξιωματού­χων.

Μιλώντας για την προλεταριακή δημοκρατία που υπάρχει στην ΛΣΔ Αλβανίας ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια είπε: δεν υπάρχει στον κόσμο άλλη χώρα σαν την δική μας που οι πολίτες είναι τόσο ίσοι μπροστά στο νόμο, όπου η διαφορά μισθού ανάμεσα στον εργάτη και το δημόσιο υπάλληλο να είναι τόσο μικρή. Η αναλογία του μισθού του εργάτη μ’ αυτόν του ανώτερου υπουργού είναι ένα προς δυο.

Οι ξένοι βάζουν το ερώτημα: πώς είναι δυνατό ο ανώτερος λειτουργός να έχει τόσο μικρή δια­φορά μισθού σε σύγκριση με τους εργάτες; Στο ερώτημα αυτό δεν είναι δύσκολο να δοθεί απάντηση. Στη χώρα μας συμβαίνει έτσι γιατί το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, με τους δί­καιους νόμους του έχει κατοχυρώσει τις μαρξιστικές - λενινιστικές αρχές σχετικά με τους μισθούς.

Στη σοσιαλιστική Αλβανία εφαρμόζεται η σοσι­αλιστική Αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητες του στον καθένα σύμφωνα με την ερ­γασία του». Για ίση εργασία εξασφαλίζεται ίση α­μοιβή. Δηλαδή ο καθένας αμείβεται σύμφωνα με την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας που εκτελεί. Στο σοσιαλισμό, όπως το επιβεβαιώνει η αλβανική πραγματικότητα, υπάρχει κοινωνική ισότητα στον τρόπο της διανομής. Αυτό ενσαρκώνε­ται στα ίσα δικαιώματα που έχουν όλοι οι εργαζό­μενοι στα μέσα παραγωγής, στην εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στην ισό­τητα δικαιωμάτων όλων για εργασία, στην διανο­μή των αγαθών στα μέλη της κοινωνίας σύμφωνα μ’ ένα μέτρο όμοιο για όλους που είναι η εργασία.

Η αμοιβή σύμφωνα με την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας παροτρύνει την αύξηση της κοινωνικής παραγωγής. Κατ αυτόν τον τρόπο πραγματοποιείται η εναρμόνιση του ατομικού συμφέροντος με το γενικό συμφέρον της κοινωνίας.

Η ποσότητα των χρημάτων που παίρνει ο εργα­ζόμενος για την εργασία που εκτελεί, αποτελεί τον ονομαστικό μισθό που είναι η κύρια πηγή εσόδων για την κάλυψη των υλικών και εκπολιτιστι­κών αναγκών των εργαζομένων. Είναι φυσικό ώστε και στο σοσιαλισμό ο ονομαστικός μισθός των εργαζομένων να μην είναι όμοιος. Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην πνευματική και τη χειρωνακτική εργασία, ανάμε­σα στην ειδικευμένη και ανειδίκευτη εργασία, ανάμεσα στο χωριό και την πόλη. Γιατί όλοι οι εργα­ζόμενοι δεν είναι ως προς τις ικανότητες τους και κατά συνέπεια σε ίσο χρόνο εργασίας δίνουν δια­φορετική ποσότητα και ποιότητα υλικών αγαθών.

Αλλά από το σοσιαλισμό ακόμα δημιουργούν­ται συνθήκες για τον περιορισμό αυτών των δια­φορών ανεβάζοντας το εκπαιδευτικό, επαγγελμα­τικό και μορφωτικό επίπεδο όλων των εργαζομέ­νου της πόλης και του χωριού παίρνοντας μέτρα ώστε η διαφορά στους μισθούς των εργαζομένων να ελαττώνεται συνεχώς. Έτσι στη ΛΣΔ Αλβανίας πάρθηκαν κάθε τόσο μέτρα για την ελάττωση των ανώτατων μισθών και την αύξηση των κατώτατων καθώς και για τον περιορισμό της διαφοράς στους μισθούς ανάμεσα στις διάφορες ομάδες ερ­γαζομένων.

Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας καθοδηγήθηκε πάντα από την σωστή αρχή για να μην υπάρχει εξίσωση στους μισθούς αλλά ούτε και εύνοιες για ο­ποιονδήποτε. Γιατί έτσι όπως η ατομική ιδιοκτησία γεννά κάθε μέρα τον καπιταλισμό και οι παχυλοί μισθοί γεννούν το αίσθημα για δημιουργία με­γαλύτερων κερδών, επιδρούν στη γέννηση των νέων αστικών στοιχείων. Οι μεγάλες διαφορές στα έσοδα των εργαζομένων οδηγούν στο βάθεμα της οικονομικής ανισότητας, στην ταξική πόλωση που χρησιμεύει σαν υπόβαθρο για τον ιδεολογικό εκ­φυλισμό των ανθρώπων. Μ’ αυτό τρέφονται και υποκινούνται οι επιδιώξεις και οι προσπάθειες των εκφυλισμένων ανθρώπων για να διατηρή­σουν και αυξήσουν παραπέρα τα οικονομικά τους προνόμια, για να γίνουν έτσι ιδιοκτήτες των μέ­σων παραγωγής όπως συνέβηκε στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστές χώρες.

Στις χώρες αυτές έπαψε να δρα ο σοσιαλιστι­κός νόμος διανομής σύμφωνα με την εργασία. Η νέα αστική τάξη ιδιοποιείται την υπεραξία, την α­πλήρωτη δουλειά των εργατών.

Στις ρεβιζιονιστές χώρες η υπεραξία ιδιοποιείται από τους ανώτερους αξιωματούχους, τους δι­ευθυντές, τους ειδικούς, τους επιστήμονες, τους συγγραφείς και άλλους γραφειοκράτες που απο­λαμβάνουν πολύ υψηλούς μισθούς που βγαίνουν από τον ιδρώτα και το αίμα των εργατών και των αγροτών.

Στις ρεβιζιονιστές χώρες, η αναλογία ανάμε­σα στους κατώτερους μισθούς των εργατών και τους ανώτερους μισθούς της αστικής τάξης είναι 1 προς 10 και μέχρι 1 προς 30. Χωρίς να υπολογισθούν εδώ οι αμοιβές και τα διάφορα προνόμια που έχουν οι διευθύνοντες των καπιταλιστικών ε­πιχειρήσεων και το τεχνικό και μηχανικό προσω­πικό από την καπιταλιστική διανομή των κερδών. Και όλη αυτή η καπιταλιστική διανομή υπερασπί­ζεται με σοσιαλιστική φρασεολογία και με τη λε­γόμενη «αρχή του υλικού συμφέροντος».

Η πολιτική που εφαρμόζει το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας στον τομέα διανομής σύμφωνα με την εργασία, επιδιώκει να εξασφαλίσει όχι μόνο την αδιάκοπη και γενική άνοδο του υλικού και εκπολιτιστικού επιπέδου των πλατιών εργαζομένων μαζών αλλά και να κλείσει κάθε κανάλι που μπορεί να ανοίξει στη δημιουργία προνομιούχων στρωμάτων, που είναι φορείς του αστικό - ρεβιζιονιστικού εκφυλισμού.

Όλο το σύστημα πληρωμών και αμοιβής της ερ­γασία στην ΛΣΔ Αλβανίας, είναι οικοδομημένο και τελειοποιείται συνεχώς βάζοντας στο θεμέλιο τους μισθούς των εργατών της υλικής παραγω­γής και έχοντας καλά υπόψη τόσο τα συμφέρο­ντα των εργαζομένων της πόλης όσο και του χω­ριού.

Όλα τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον καθορισμό και την εφαρμογή του μισθολογικού συστήματος είναι συγκεντρωμένα στα χέρια του σοσιαλιστικού κράτους.

Στο σύνταγμα είναι κατοχυρωμένο ότι οι δημό­σιοι υπάλληλοι υπηρετούν τον λαό και αμείβονται σε σωστή αναλογία με τους εργάτες και τους συνεταιριστές για να μην επιτραπεί η δημιουργία κάποιου προνομιούχου στρώματος. Οι αναλογίες της αμοιβής καθορίζονται με νόμο.

Η ευημερία των εργαζομένων στη σοσιαλιστική Αλβανία βρίσκεται σε διαρκή άνοδο γιατί εδώ δεν υπάρχει στασιμότητα και πτώση της παραγωγής, δεν υπάρχει ανεργία, πληθωρισμός και άνοδος των τιμών, όπως συμβαίνει στις καπιταλιστικές και στις ρεβιζιονιστές χώρες.

Τα πραγματικά έσοδα των αλβανών εργαζομέ­νων αυξάνουν σαν αποτέλεσμα της αύξησης του μέσου ονομαστικού μισθού, της μείωσης από και­ρό σε καιρό των τιμών των ειδών πλατιάς κατανάλωσης και των τιμολογίων των υπηρεσιών, της αύξησης του κοινωνικού κονδυλίου κατανάλω­σης από το οποίο επωφελείται όλος ο πληθυσμός στον τομέα της υγιεινής, της Παιδείας, της κουλ­τούρας κλπ.

Η δωρεάν διανομή από το σοσιαλιστικό κράτος ενός μέρους των υλικών αγαθών αμβλύνει την ανισότητα που δημιουργείται από τους διαφορετι­κούς μισθούς και επιτρέπει ώστε οι κυριότερες κοινωνικές και εκπολιτιστικές ανάγκες του λαού να ικανοποιούνται όλο και καλύτερα.