Κυριακή, Ιανουαρίου 16, 2011

Ενβέρ Χότζια: Λόγος στους εκλογείς

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών-Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ), Χρόνος 1 Αριθ. φύλλου 11, Νοέμβρης 1982

Ενβέρ Χότζια: Λόγος στους εκλογείς
Ο σύντροφος Ένβέρ Χότζια, με αφορμή τις εκλογές στη ΛΣΔ Αλβανίας για την ανανέωση της Λαϊκής Βουλής και τον καθορισμό του σαν υποψηφίου βουλευτή για τη Λαϊκή Βουλή, στις 12 Νοεμβρίου εκφώνησε, στην εκλογική περιφέρεια 210 των Τιράνων, έναν βαρυσήμαντο πολίτικο λόγο. Στο λόγο αυτό ο σ. Ένβέρ Χότζια αναφέρεται στην εσωτερική κατάσταση της ΛΣΔ Αλβανίας καθώς και στη διεθνή και τοποθετείται πάνω σε μια σειρά ζητήματα και γεγονότα της διεθνούς πολιτικής ζωής.
Ο λόγος του σ. Ένβέρ Χότζια είναι ένας λόγος μεγάλης πολιτικής σημασίας γιατί αναλύει από μαρξιστική-λενινιστική σκοπιά τη σημερινή διεθνή κατάσταση και ταυτόχρονα εκφράζει την επαναστατική μαρξιστική-λενινιστική εξωτερική πολιτική της ΛΣΔ Αλβανίας, της μόνης σοσιαλιστικής χώρας σήμερα στο κόσμο, και την επαναστατική γραμμή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας.
Ο λόγος του σ. Ένβέρ Χότζια επιβεβαιώνει ακόμα μια φόρα την επαναστατική μαρξιστικη-λενινιστική γραμμή του ΚΕΑ και την σωστή επαναστατική εξωτερική πολιτική της ΛΔΣ Αλβανίας, την οποία προσπαθούν απεγνωσμένα να διαστρεβλώσουν οι προδότες ρεβιζιονιστές όλων των αποχρώσεων όπως το ρεβιζιονιστικό «Κ»ΚΕ και το «Κ»ΚΕ εσωτ., οι μαοϊκοί ρεβιζιονιστές των «Κ»ΚΕ Μ-Λ (αρ.πολιτική), «Κ»ΚΕ Μ-Λ (Προλ. Σημαία), ΕΚΚΕ, Μ-Λ «Κ»ΚΕ, Μ-Λ «Κ»ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο), και η μικροαστική ρεβιζιονιστική καθοδήγηση της ΣΑΚΕ και διάφοροι άλλοι οπορτουνιστές. Επιβεβαιώνει ακόμα μια φόρα ότι το ένδοξο και ηρωικό Κόμμα Εργασίας Αλβανίας με επικεφαλής το μεγάλο προλετάριο επαναστάτη και επιφανή μαρξιστή-λενινιστή σ. Ένβέρ Χότζια στέκεται πάντα στην πρώτη γραμμή της σκληρής πάλης ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό όλων των αποχρώσεως (σοβιετικό, γιουγκοσλάβικο, κινέζικο, ευρωκομουνισμό), ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σοσιαλιμπεριαλισμό (σοβιετικό και κινέζικο) και ενάντια στις δυο υπερδυνάμεις, ΕΠΑ και ΕΣΣΔ, τους μεγαλύτερους εχθρούς όλων των λαών του κόσμου.
Η ΛΣΔ Αλβανίας δείχνει σήμερα στο προλεταριάτο και τους λαούς όλων των χωρών το δρόμο για να απαλλαγούν από την ιμπεριαλιστική και σοσιαλιμπεριαλιστική εξάρτηση και από την καπιταλιστική καταπίεση και εκμετάλλευση.
Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ολόκληρο το λόγο του σ. Ένβέρ Χότζια. Η αναδημοσίευση γίνεται από τη μπροσούρα : Ένβέρ Χότζια, Λόγος μπροστά στους εκλογείς, εκδοτικό «8 Νοέμβρη», Τίρανα 1982
* * *
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες εκλογείς,
Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ ανάμεσά σας, ανάμεσα στους αγαπημένους ανθρώπους της ακριβής μας πρωτεύουσας και σας ευχαριστώ για τη μεγάλη τιμή που μου χάνατε, να με καθορίσετε υποψήφιο βουλευτή σας στη Λαϊκή Βουλή. Η εμπιστοσύνη σας προς το άτομό μου ανήκει στο ένδοξό μας Κόμμα, που μας έφερε αυτές τις άσπρες μέρες που απολαμβάνουμε σήμερα, το Κόμμα που μας καθοδηγεί με διαυγή νου και σίγουρο χέρι προς ένα μέλλον ακόμα πιο ευτυχισμένο και πιο ωραίο. Το Κόμμα έμαθε εμάς, τα παιδιά του, πως να αγωνιζόμαστε και πως να δουλεύουμε για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της Πατρίδας. Ήταν αυτό το Κόμμα που μας έκαμε συνειδητούς για την υπόθεση της εργατικής τάξης, αυτό που μας έδωσε τη γνώση και τη δύναμη να υπηρετούμε την υπόθεση της οικοδόμησης τον σοσιαλισμού στην Αλβανία.
Γι’αυτό, όπως σε κάθε άλλη στιγμή, έτσι και σ'αυτές τις επίσημες στιγμές, που ετοιμαζόμαστε να ψηφίσουμε για την ανανέωση της Λαϊκής Βουλής, οι καλύτερες σκέψεις μας, τα αισθήματά μας αγάπης και βαθιάς ευγνωμοσύνης στρέφονται προς το Κόμμα, προς την ορθή γραμμή του, την ακλόνητη αφοσίωση του στο μαρξισμό - λενινισμό.
Κλείνουν κιόλας τέσσερις δεκαετίες του ζούμε και δουλεύουμε ελεύθεροι στην Πατρίδα μας. Όταν βλέπουμε το δρόμο του περάσαμε, όλοι μας αισθανόμαστε μεγάλη χαρά για τα επιτεύγματά μας και δικαιολογημένη περηφάνια για το μόχθο και τον ίδρωτα που έχυσαν οι άνθρωποί μας. Η περίοδος αύτη θα μείνει στην ιστορία σαν περίοδος κατά την οποία εκδηλώθηκαν μ όλη τη δύναμή τους το σθένος και η ζωτικότητα του λαού μας, το αγωνιστικό του πνεύμα και η επιμονή στο έργο του, η μεγάλη δίψα για μάθηση και το προοδευτικό πνεύμα. Ήταν αυτές οι υψηλές αρετές, τις όποιες το Κόμμα μπόρεσε να τις προβάλει και να τις μετατρέπει σε μεγάλη κινητήρια δύναμη που έκαμαν δυνατή τη γρήγορη και επιτυχή πραγματοποίηση των μεγάλων κοινωνικών και οικονομικών μετασχηματισμών που τους ζήσαμε. Ήταν αυτός 6 φιλελεύθερος και επαναστατικός χαρακτήρας των ανθρώπων μας, ήταν τα διδάγματα που αυτοί έβγαλαν ατό το πικρό παρελθόν, όταν την Αλβανία δυνάστευαν και καταπίεζαν οι ξένοι, του ώθησαν τους ανθρώπους μας να ενωθούν σύσσωμα γύρω από το Κόμμα και κάτω από την καθοδήγησή του να αγωνιστούν και να βγουν νικητές έτί των συνωμοσιών και των έτεμ-βάσεων των ιμπεριαλιστών και έπί της προδοσίας των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, γιουγκοσλάβων, σοβιετικών και κινέζων.
Για όλους μας, για όλο το λαό μας, οι εκλογές για τη Λαϊκή Βουλή, είναι μια ευκαιρία να συναντηθούμε και να συζητήσουμε, να κάνουμε τον απολογισμό της δουλείας που έγινε και να εξετάσουμε τα καθήκοντα του μας αναμένουν.
Οι νέες εκλογές βρίσκουν την Αλβανία σίγουρη για τις τύχες της, μια χώρα που στέκει γερά στο πόδια της, που έχει ξεκάθαρες τις προοπτικές και το μέλλον της εγγυημένο. Ποτέ άλλοτε ο αλβανικός λαός δεν ήταν όσο σήμερα ενωμένος στα ενδιαφέροντά του, στις πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις, στους κανόνες ηθικής και τους κοινωνικούς τρόπους συμπεριφοράς. Αυτή η ατσάλινη ενότητα, σφυρηλατημένη από το Κόμμα στις ηρωικές μάχες για την απελευθέρωση της Πατρίδας και στους μεγάλους σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς, βρίσκεται σήμερα στα θεμέλια της λαϊκής εξουσίας, της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας της Πατρίδας και τα κάνει αυτά ασάλευτα και ακατάβλητα. Είναι αυτή η ενότητα η μεγάλη και μονολιθική δύναμη που έκαμε να αντιμετωπιστούν οι άγριοι εχθροί και να συντριβούν οι σκευωρίες και οι συνωμοσίες τους.
Σ’ αυτή την ενότητα του Κόμματος και του λαού έσπασε τα μούτρα του και ο Μεχμέτ Σέχου, ένας από τους πιο επικίνδυνους προδότες και εχθρούς της σοσιαλιστικής Αλβανίας. Πολλές φορές είχε κριτικαριστεί από το Κόμμα για βαριά λάθη, αλλά μπόρεσε να καμουφλαριστεί. Σύμφωνα με ντοκουμέντα που ανακαλύφτηκαν και αδιάψευστες μαρτυρίες αποδείχνεται ότι πριν από τον πόλεμο ακόμα ειχε μπει στην υπηρεσία της αμερικάνικης κατασκοπίας. Στην διάρκεια του πολέμου και μετά την απελευθέρωση ο Μεχμέτ Σέχου ενέργησε και δούλεψε στην Αλβανία σαν μισθοφόρος των ξένων και κάτω από τιςς διαταγές τους. Ακόμα από τότε που ήταν στην πρώτη Ταξιαρχία, στρατολογήθηκε και από τη γιουγκοσλάβικη μυστική υπηρεσία πληροφοριών (ΟΖΝΑ, σήμερα UDB), παραΰστερα και από τη σοβιετικήη KGB, τις οποίες και υπηρέτησε με ζήλο. Με την υπόδειξη και σύμφωνα με τις οδηγίες των ξένων κέντρων κατασκοπείας, ιδιαίτερα της CIA και της UDB, αυτός και η ομάδα των συνωμοτών που συνδέονταν μαζί του και που παραπέμφθηκαν τώρα στην ανάκριση, έχουν δουλέψει για να καταστρέψουν το Κόμμα και τη λαϊκή εξουσία και να βάλουν την Αλβανία κάτω από την ξένη κυριαρχία.
Για να εφαρμόσουν τα ανατρεπτικά και ληστρικά σχέδια που τα επεξεργάστηκαν οι πάτρωνές τους στην Ουάσιγκτον, το Βελιγράδι κι αλλού, ο Μεχμέτ Σέχου και συντροφιά ήταν προετοιμασμένοι για βαριά εγκλήματα. Ο Μεχμέτ Σέχου είχε πάρει διαταγή από τη γιουγκοσλάβικη UDB να δολοφονήσει τον Πρώτο Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και άλλους ηγέτες του Κόμματος και του Κράτους, καθώς και να συνθλίψει με τρομοκρατικά μέσα όλους εκείνους που θα ξεσηκώνονταν ενάντια σ' αυτή τη μεγάλη προδοσία. Και αν αυτοί δε μπόρεσαν να ενεργήσουν για την πραγματοποίηση των εγκληματικών τους σκοπών, αυτό συνδέεται με το μεγάλο φόβο που είχαν από το λαό και το Κόμμα, από την ατσάλινη ενότητα, που δεν αφήνει σε κανένα εχθρό να σαλέψει, όσο ύπουλος και σατανικός κι αν είναι. O Μεχμέτ Σέχου δε μπόρεσε ποτέ να διαστρεβλώσει τη γραμμή του Κόμματος, γιατί αν θα επιχειρούσε να κάμει αυτό, θα ξεσκεπάζονταν αμέσως.
Βρισκόμενος ανάμεσα σε δύο πυρά, ανάμεσα στην απαίτηση της UDB, που καίγονταν το έδαφος κάτω από τα πόδια της στην Κοσόβα, και το φόβο μπροστά στην ενότητα του Κόμματος και του λαού, δεν έμεινε άλλο στο Μεχμέτ Σέχου παρά ο επαίσχυντος δρόμος της αυτοκτονίας.
Η μεγάλη ενότητα του λαού μας έχει την πηγή της στην ορθή γραμμή του Κόμματος, που πάντα ενσαρκώνει και εκφράζει τα ιστορικά αιτήματα των μαζών. O λαός οραματίζονταν να ζήσει ελεύθερος και ανεξάρτητος στον τόπο του, να εξαλείψει την κοινωνική εκμετάλλευση και καταπίεση, να ξεπεράσει την από αιώνες καθυστέρηση. Ζητούσε τη γενική χειραφέτηση της αλβανικής κοινωνίας, την απελευθέρωση όλων των δημιουργικών δυνάμεων, την ελεύθερη ανάπτυξη των ικανοτήτων και των μουδιασμένων από τα καθεστώτα του παρελθόντος ταλέντων. Ήθελε να ’ταν αφέντης ατή χώρα του και ισότιμος στις σχέσεις του με τ' άλλα έθνη.
Τις επιθυμίες αυτές ο λαός μας, κάτω από την καθοδήγηση του Κόμματος, τις πραγματοποίησε πλέρια. Αυτά είναι μια πραγματικότητα απτή, ζωντανή, που τη βλέπουμε, τη ζούμε καθημερινά. Η σοσιαλιστική Αλβανία είναι μια χώρα και ένα κράτος απόλυτα ελεύθερο και ανεξάρτητο, που τίποτε και σε κανέναν δεν οφείλει. Για τη χώρα μας είναι ξένα κι απαράδεχτα οι κηδεμονίες και οι υπαγορεύσεις, οι επεμβάσεις και τα χρέη, από τα όποια υποφέρουν όχι μόνον πολλά μικρά, αλλά και μεγάλα κράτη. Ποτέ η Αλβανία δεν είχε μια τόσο γερή διεθνή θέση όσο σήμερα.
Μέσα σε σχετικά πολύ σύντομη περίοδο η Αλβανία, από χώρα φτωχιά, που δε χόρταινε ψωμί, έγινε χώρα γεμάτη με φάμπρικες και εργοστασιακά συγκροτήματα, ορυχεία και υδροηλεκτρικούς σταθμούς, κάμπους με εγγειοβελτιωτικά και αρδευτικά έργα, με σχολεία και επιστημονικά ιδρύματα. Οι άνθρωποί μας είναι εξυψωμένοι πολιτικά και ιδεολογικά, γραμματισμένοι και μορφωμένοι. Ικανοί να φέρουν σε πέρας με τις δικές τους δυνάμεις κάθε έργο που συμβάλει στην πρόοδο της Πατρίδας και στην άμυνα της χώρας. Στη χώρα μας αναπτύσσεται και διαπαιδαγωγείται μια νέα γενιά επαναστατών και πατριωτών, που σίγουρα θα πάει πάντα μπροστά τη σκυτάλη της επανάστασης, θα ανεβάζει όλο και πιο ψηλά τη δόξα της σοσιαλιστικής μας Πατρίδας.
Ο λαός μας μπόρεσε να πετύχει αυτά τα λαμπρά αποτελέσματα, βάδισε και βαδίζει μπροστά. Επειδή στην οικονομική ανάπτυξη και σ’ όλους τους τομείς στηρίζεται ολοκληρωτικά στις δυνάμεις του, επειδή το Κόμμα μας σ' όλη τη δράση του εφάρμοσε κατά δημιουργικό τρόπο και πιστά τις αρχές τον μαρξισμού-λενινισμού. Στην Αλβανία ο μαρξισμός-λενινισμός έδωσε μια μεγάλη απόδειξη της επαναστατικοποιού και μετασχηματιστικής του δύναμης, όταν εφαρμόζεται σωστά και με συνέπεια.
Σήμερα στη χώρα μας, μικροί και μεγάλοι, βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια και αισθάνονται από καρδιάς την δικαιοσύνη της λαϊκής εξουσίας, την αδιαφιλονίκητη υπεροχή και τη ζωτικότητα τον σοσιαλιστικού μας κοινωνικού συστήματος.
Με το μόχθο, τον ιδρώτα και το δημιουργικό ταλέντο του λαού μας, στηριζόμενοι στους δικούς μας φυσικούς και χρηματικούς πόρους δημιουργήθηκε μια ολωσδιόλου καινούργια και πολύκλαδη βιομηχανία, ισχυρή και σύγχρονη κατανεμημένη σ’όλες τις περιοχές της χώρας.
Είναι μια περηφάνια δικαιολογημένη όταν βλέπουμε στημένα τέτοια γιγάντια έργα σαν το μεταλλουργικό εργοστασιακό συγκρότημα και το ενιαίο ενεργειακό σύστημα με τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς στον ποταμό Ντρίν, τα πηγάδια πετρελαίου και να εργοστάσια βαθιάς επεξεργασίας του, τα εργοστάσια χημικής βιομηχανίας και τα εργοστασιακά συγκροτήματα υφαντουργίας, δεκάδες ορυχεία, εργοστάσια και εργοστασιακά συγκροτήματα επεξεργασίας μετάλλων, καθώς επίσης και πολλά άλλα μεγαλειώδη έργα.
Με τα βιομηχανικά μας προϊόντα ικανοποιούμε τώρα τις απαραίτητες ανάγκες του λαού για μια κατανάλωση διαρκώς αυξανόμενη, καλύπτουμε τις ανάγκες της οικονομίας, που αναπτύσσεται δυναμικά, εξασφαλίζουμε τα απαιτούμενα για την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της Πατρίδας. Η βιομηχανία έγινε τώρα η κυριότερη πηγή της σοσιαλιστικής συσσώρευσης και εσόδων από τις εξαγωγές. Είναι ο πρώτος παράγοντας της αποκλειστικής στήριξης στις δυνάμεις μας.
'Οφείλεται στο Κόμμα μας που τη δημιουργία και την ανάπτυξη της βιομηχανίας τη συνέδεσε στενά με την ανάπτυξη και την πρόοδο της γεωργίας και του χωριού στο δρόμο του σοσιαλισμού. Εμμένοντας στη γραμμή που καθόρισε το Κόμμα, η σοσιαλιστική μας γεωργία δυνάμωσε αδιάκοπα και βαδίζει αποφασιστικά στο δρόμο της εντατικοποίησης και της εξασφάλισης υψηλών αποδόσεων. Οι κάμποι με τα εγγειοβελτιωτικά έργα και συστηματοποιημένοι, οι λόφοι και τα βουνά που μετατράπηκαν σε γαίες δημητριακών και σε μεγάλους οπωρώνες, η δημιουργία ενός σύνθετου συστήματος άρδευσης, η αύξηση του αριθμού των ζώων και ο εκσυγχρονισμός της κτηνοτροφίας, η δημιουργία ενός πλατιού δικτύου πάρκων γεωργικών μηχανών, να, λοιπόν, μερικά από τα επιτεύγματα που έκαμαν να αλλάξει ριζικά η όψη της γεωργίας μας.
Την ισχύ της σοσιαλιστικής μας γεωργίας και τις προόδους της μαρτυρεί και το γεγονός που παρά τη μεγάλη φετινή ξηρασία, πήραμε παραγωγή σταριού και καλαμποκιού μεγαλύτερη από κάθε άλλη χρονιά της περιόδου μετά την απελευθέρωση. Η γεωργία εξασφαλίζει τώρα κατά τρόπο ανεξάρτητο τη διατροφή του πληθυσμού, τις πρώτες ύλες για την ελαφρά και επισιτιστική βιομηχανία, καθώς και σημαντικούς πόρους συσσώρευσης συναλλάγματος. Το σοσιαλιστικό μας χωριό είναι καλά κατοικημένο και ανθίζει, ο τρόπος ζωής του χωριού πλησιάζει όλο και περισσότερο τον τρόπο ζωής στην πόλη.
Έχει δημιουργηθεί ευρύ σύστημα σιδηροδρομικών μεταφορών, που εκτείνεται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα, δημιουργήθηκαν πολυάριθμα πάρκα αυτοκινήτων και ένας εμπορικός στόλος που δυναμώνει συνεχώς. Το σύστημα αυτό ενίσχυσε τον ενιαίο χαρακτήρα της οικονομίας και δραστηριοποίησε πολύ την οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας.
Η ανάπτυξη της οικονομίας, η άνοδος της υλικής, διανοητικής και πνευματικής ζωής, συνοδεύτηκαν και υποστηρίχτηκαν από μια πραγματική επανάσταση στο πεδίο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, της κατάρτισης στελεχών, της επιστήμης και της τεχνικής. Οι άνθρωποί μας, καθοδηγούμενοι από το Κόμμα, δεν χώρισαν ποτέ τη δουλειά και τη δραστηριότητά τους από τη μεγάλη υπόθεση της διασφάλισης των σοσιαλιστικών καταχτήσεων, της ενίσχυσης της αμυντικής ικανότητας της αγαπημένης μας Πατρίδας.
Τέσσερα χρόνια πριν, στις παραμονές των Εκλογών, για την περασμένη νομοθετική περίοδο, καταγγείλαμε δημόσια την προδοσία των κινέζων ρεβιζιονιστών και την αντιαλβανική τους δράση. Οι εχθροί έλπιζαν ότι η σοσιαλιστική Αλβανία θα γονάτιζε και θα ζητούσε βοήθεια στο εξωτερικό. Απότυχαν όμως στους λογαριασμούς τους. 'Υπήρξαν και άνθρωποι αμερόληπτοι που νόμισαν ότι εμείς δε θα τα καταφέρναμε χωρίς βοήθεια και ξένες πιστώσεις.
Ο χρόνος απέδειξε ότι η Αλβανία ούτε λύγισε, ούτε γονάτισε, αλλά βάδισε μπροστά με το μέτωπο ψηλά, στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις και χωρίς τη βοήθεια κανενός, μάλιστα προχωρήσαμε πιο γρήγορα και πήγαμε πιο πέρα. Καλύτερα όμως γι’ αυτό μιλούν τα γεγονότα.
Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν τέθηκαν σε εκμετάλλευση δεκάδες έργα στον τομέα της βιομηχανίας, της γεωργίας, των μεταφορών και κοινωνικά και πολιτιστικά έργα. Στην νομοθετική περίοδο που πέρασε τέθηκαν σε λειτουργία ο υδροηλεκτρικός σταθμός «Φως του Κομματος» στη Φίερζα, η δεύτερη υψικάμινος, το συγκρότημα κοκ και το εργοστάσιο πυρίμαχων υλικών στο μεταλλουργικό εργοστασιακό συγκρότημα «Ατσάλι του Κόμματος», το εργοστάσιο σιδηροχρωμίου στο Μπουρέλι, το εργοστάσιο τήξης χαλκού στο Λάτσι, η σιδηροδρομική γραμμή Λατσι-Σκόντρα, η επέκταση και αύξηση στο διπλάσιο της παραγωγικής ικανότητας του εργοστασιακού συγκροτήματος ζάχαρης στο Μαλίκι, η οικοδόμηση οχτώ μεγάλων υδατοδεξαμενών άρδευσης, όπως αυτές του Γκιάντσι στην Κορυτσά και της Τατίζα στα Τίρανα, του Ίζβόρ στο Τεπελένι κλπ, η ανέγερση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου και πάνω από 53 χιλιάδες διαμερίσματα κατοικίας και σπίτια στις πόλεις και τα χωριά, όπου στεγάστηκαν 250 και πλέον χιλιάδες κάτοικοι.
Μόνο κατά τα τέσσερα περασμένα χρόνια μπήκαν στη δουλειά περίπου 160 χιλιάδες άτομα, απασχολώντας έτσι όλες τις καινούργιες δυνάμεις. Τα δημοσιονομικά μας ενίσχυσαν τη σταθερότητά τους κάνοντας δυνατό ώστε για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, για την ανάπτυξη της παιδείας και της υγιεινής. για το ευρύ σύστημα των κοινωνικών ασφαλίσεων και των συντάξεων και για άλλες κοινοτικές ανάγκες, να χρησιμοποιηθούν περίπου το 40 τα εκατό από τα κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού. Στη σοσιαλιστική Αλβανία δεν υπάρχει ανεργία, δεν υπάρχει πληθωρισμός. δεν υπάρχουν φόροι και τέλη επί του πληθυσμού. Τα Ενοίκια κατοικίας είναι πολύ χαμηλά.
Η νέα ελάττωση τιμών σε μια σειρά είδη πλατιάς κατανάλωσης και στις κοινωνικές υπηρεσίες είναι μια άλλη απόδειξη της φροντίδας του Κόμματος για την ευημερία του λαού, απόδειξη της δύναμης της οικονομίας και της προώθησης σε σωστό δρόμο των οικονομικών και κοινωνικών προτσές στη σοσιαλιστική μας χώρα.
Τα αποτελέσματα που πετύχαμε γίνονται ακόμα πιο χειροπιαστά, αν πάρουμε υπόψη μας ότι σ’ όλες τις καπιταλιστικές και ρεβιζιονιστές χώρες έχει σημειωθεί μεγάλη οικονομική ύφεση, πτώση της παραγωγής, ανεργία, ύψωση των τιμών, μεγάλος πληθωρισμός και πτώση του βιοτικού επιπέδου.
Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση είναι στην ουσία η ίδια όπως κάθε άλλη προηγούμενη κρίση. Οι κρίσεις, όπως εξηγεί ο Μαρξ και όπως το αποδείχνει η ιστορία, είναι αναπόφευκτα φαινόμενα του καπιταλιστικού συστήματος. Το καινούργιο στη σημερινή κρίση είναι ότι αυτή έδειξε τη χρεωκοπία των αστικών και ρεβιζιονιστικών θεωριών και πράξεων που επινοήθηκαν για την αποτροπή των κρίσεων. Αποδείχτηκε στην πράξη ότι η ενθάρρυνση της παραγωγής μέσω της τεχνητής αύξησης της εσωτερικής κατανάλωσης, μετατρέποντας όλους τους ανθρώπους σε χρεοφειλέτες των μονοπωλίων, εγκυμονούσε ολέθριες συνέπειες για όλη τη χώρα. Έπεσαν και οι κούφιες καυχησολογίες για άνοδο του βιοτικού επιπέδου με δανεικά χρήματα, όπως στη Γιουγκοσλαβία, όπου ο κόσμος είναι αναγκασμένος να περάσει αυτό το χειμώνα χωρίς θέρμανση και με μεγάλες ελλείψεις στα είδη πλατιάς χρήσης και πρώτης ανάγκης.
Και η στήριξη της οικονομικής ανάπτυξης στις ξένες πιστώσεις, που διατυμπανίστηκε ένα διάστημα, τόσο στη Δύση όσο και στην 'Ανατολή, σαν δρόμος σωτηρίας για την ανθρωπότητα, αποδείχτηκε ότι ήταν μια στρατηγική του ιμπεριαλισμού και των μεγάλων βιομηχανικών χωρών για την υποδούλωση των φτωχών και αδύνατων χωρών.
Μεγάλες πρόοδες σημειώθηκαν στον τομέα των γραμμάτων και του πολιτισμού, της τεχνικής και της επιστήμης. Η μεγάλη φροντίδα που έδειξε το Κόμμα σ’αυτούς τους τομείς, καθώς και οι προσπάθειες που κατέβαλε η λαϊκή eξουσία για την ανάπτυξή τους απέδωσαν λαμπρά αποτελέσματα. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι από τα πιο προηγμένα στον κόσμο, από τα πιο δημοκρατικά και τα πιο λαϊκά. Στα παιδιά μας, όπου κι αν βρίσκονται, δημιουργήθηκε η δυνατότητα να φοιτούν στο οχτατάξιο σχολείο. Σχολεία μέσης εκπαίδευσης έχουν ανοίξει και στο χωριό, όπου φοιτούν ολοένα και πιο μεγάλος αριθμός μαθητών. Έχουν δημιουργηθεί παντού πολλές δυνατότητες για φοίτηση στα σχολεία μέσης και ανώτατης εκπαίδευσης χωρίς απόσπαση από τη δουλεία.
Μια υγιής στο περιεχόμενο και ποικίλη στη μορφή της λογοτεχνική και καλλιτεχνική δημιουργία πλουτίζει την πνευματική ζωή των ανθρώπων μας. Η λογοτεχνία, η μουσική, οι εικαστικές τέχνες, το φιλμ, το θέατρο, η τηλεόραση κ.α., καθοδηγούμενα από το Κόμμα, κάνουν μεγάλη δουλειά πολιτικής και ιδεολογικής διαπαιδαγώγησης και παίζουν σπουδαίο ρόλο στη διαμόρφωση του σοσιαλιστικού χαρακτήρα των ανθρώπων μας, στην εμφύτευση των κανόνων της κομμουνιστικής ηθικής.
Το Κόμμα αφιέρωσε ιδιαίτερη προσοχή στην αφομοίωση και την ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνικής στη χώρα μας. Μ’όλο που η παράδοση σ’αυτούς τους τομείς ήταν ελάχιστη, η φροντίδα αυτή του Κόμματος έδωσε ατούς ταλαντούχους και διψασμένους για γνώσεις ανθρώπους μας τη δυνατότητα να μαθαίνουν και να εφαρμόζουν με αρμοδιότητα την περίπλοκη τεχνική που απαιτεί η γρήγορη και σύγχρονη ανάπτυξη της οικονομίας και των άλλων τομέων. Η ίδρυση ικανού αριθμού ειδικών ινστιτούτων για επιστημονικές μελέτες, η δημιουργία τεχνολογικών γραφείων, πολλών ομίλων μελετών κτλ, μαρτυρούν τη μεγάλη ευρύτητα που πήρε στη χώρα μας η επιστημονική εργασία, καθώς και την ανάγκη που έχει γι'αυτή η οικονομία και όλη η κοινωνία. Ταυτόχρονα το Κόμμα δούλεψε και δουλεύει ώστε οι επιστημονικές μελέτες και μέθοδες στην παραγωγή, στην οργάνωση, ατή διεύθυνση και παντού, να γίνουν μια καθημερινή πρακτική των ανθρώπων μας.
Ζωντανή μαρτυρία της δύναμης της λαϊκής Εξουσίας και της ζωτικότητας του κοινωνικού μας συστήματος είναι και οι μεγάλες αλλαγές στην πρωτεύουσα της αγαπημένης μας Πατρίδας. Αυτά τα χρονιά τα Τίρανα έχουν αλλάξει εντελώς. Ο πληθυσμός της είναι τώρα πάνω από οχτώ φορές μεγαλύτερος από ο,τι στην προαπελευθερωτική περίοδο και το 80 τα εκατό αυτού του πληθυσμού της κατοικεί σε καινούργιες πολυκατοικίες. Μόνον ο αριθμός των μαθητών στα σχολεία μέσης εκπαίδευσης είναι μεγαλύτερος απ'όλο τον πληθυσμό που είχε προπολεμικά η πόλη των Τιράνων. Σήμερα στην πρωτεύουσα εργάζονται και δημιουργούν 70 χιλιάδες εργάτες και εξασφαλίζεται εδώ το ένα πέμπτο της συνολικής βιομηχανικής παράγωγης της χώρας. Όπως τα Τίρανα, έχουν αλλάξει και όλες οι πόλεις και τα χωριά μας.
Με τις προοπτικές που διάνοιξε το 8o Συνέδριο του Κόμματος, ένα μέλλον πιο εύπορο και ευτυχισμένο αναμένει το λαό μας. Η νέα νομοθετική περίοδος της Λαϊκής Βουλής συμπίπτει χρονικώς με την Εφαρμογή του 7ου πεντάχρονου σχεδίου. Κατά την περίοδο αυτή διαθέτουμε όλο το ανθρώπινο δυναμικό, τις υλικές και οικονομικές δυνατότητες να βαδίσουμε μπροστά με αποφασιστικότητα και να πετύχουμε ακόμα μεγαλύτερα αποτελέσματα σ’όλους τους τομείς. Και σίγουρα, με τη δουλειά και τον ιδρώτα μας, θα έχουμε περισσότερα πετρέλαια και μεταλλεύματα, περισσότερο ατσάλι, ηλεκτρική ενεργεία, σιτηρά και άλλα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, περισσότερα και καλύτερης ποιότητας βιομηχανικά προϊόντα πλατιάς κατανάλωσης.
Η οικονομία μας θα δυναμώσει ακόμα πιο πολύ, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων θα προωθηθεί παραπέρα, θα οικοδομηθούν εκατοντάδες σημαντικά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά έργα. Στη βιομηχανία θα προστεθούν μεγάλες μονάδες όπως ο υδροηλεκτρικός σταθμός του Κομάν, το εργοστάσιο ορυκτελαίων, το εργοστάσιο παραγωγής νικελίου και μεταλλικού κοβαλτίου, θα διπλασιαστεί η παραγωγή της μεταλλουργίας σιδηροχρωμίου, θα κατασκευαστούν μερικά εργοστάσια εμπλουτισμού των μεταλλευμάτων καθώς και άλλα για την κατεργασία των γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, θα γίνει επέκταση και ανακαίνιση εργοστασιακών συγκροτημάτων υφαντουργίας, πλεκτών, κλπ
Θα αρχίσουν επίσης να οικοδομούνται μερικά σημαντικά έργα της σιδηρομεταλλουργίας και της έγχρωμης μεταλλουργίας, υδροενεργειακά έργα, έργα οικοδομικών υλικών κ.α Κατ’αυτό τον τρόπο θα ενισχυθεί πιο πολύ η βιομηχανία και θα παίξει ακόμα καλύτερα τον αποφασιστικό της ρόλο στη γενική πρόοδο της χώρας.
Η γεωργία θα μπει πιο πλατιά και σε βάσεις επιστημονικές στο δρόμο της Εντατικοποίησης, διανοίγοντας μεγαλύτερες προοπτικές για την αύξηση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, για την παραπέρα Ανάπτυξη της σοσιαλιστικής ζωή; στο χωρώ και για το δυνάμωμα της Ανεξαρτησίας της χώρας. Σε μια ολόκληρη περιοχή θα γίνει με προτεραιότητα η εντατικοποίηση της παραγωγής. Μεγάλες επενδύσεις θα γίνουν για τη γή, την άρδευση, τη μηχανοποίηση, για την αύξηση και βελτίωση των φυτειών με οπωροφόρα, εσπεριδοειδή και ελαιόδεντρα.
Όπως ξέρετε, σύμφωνα με το 7ο πεντάχρονο σχέδιο και με την τελευταία Ολομέλεια της Κεντρικής 'Επιτροπής του Κόμματος, θα εφαρμοστεί ένα ολόκληρο πρόγραμμα για την παραπέρα ενίσχυση των μεταφορών μας, δίνοντας προτεραιότητα στις σιδηροδρομικές μεταφορές που επεκτάθηκαν τώρα στις κυριότερες κατευθύνσεις διακίνησης εμπορευμάτων και επιβατών.
Η εκπλήρωση των στόχων για την αύξηση της παραγωγής θα εξασφαλίσει και θα προωθήσει παραπέρα την ευημερία του λαού τόσο στην πόλη όσο και στο χωριό, θα βελτιώνεται συνεχώς ο εφοδιασμός της αγοράς με βιομηχανικά προϊόντα και είδη διατροφής, θα καλυτερέψει η δομή κατανάλωσης της τροφής του λαού, σημαντικές επενδύσεις θα γίνουν για τη στέγαση του πληθυσμού και θα ληφθούν μια σειρά άλλα μέτρα με σκοπό την παραπέρα βελτίωση της ευημερίας του λαού σ'όλες τις απόψεις της ζωής.
Όπως πάντα, στο κέντρο της προσοχής του Κόμματος και του σοσιαλιστικού μας κράτους θα είναι η εκπαιδευτική και πολιτιστική ανάπτυξη των εργαζομένων, η προστασία και η ενίσχυση της υγείας τους. Νέα βήματα θα γίνουν και ατούς διάφορους τομείς της κουλτούρας με σκοπό να επεκταθεί και βαθύνει η δουλειά τους στις μάζες και να συμβάλει καλύτερα στην ολόπλευρη διαπαιδαγώγησή τους.
Στην υπεράσπιση της Πατρίδας, σε κάθε κατάσταση και σε κάθε καιρό, το Κόμμα και η λαϊκή Εξουσία αφιέρωσαν τη μεγαλύτερη προσοχή. Σήμερα η χώρα διαθέτει μια ισχυρή άμυνα που εγγυάται την ελευθερία και την ανεξαρτησία που αποκτήθηκαν με τόσο αίμα και θυσίες. Εγγυάται το ειρηνικό της έργο. Καθήκον μας είναι να ατσαλώσουμε ολοένα και περισσότερο την άμυνα για να είμαστε πάντα σε θέση και σε πλήρη ετοιμότητα να συντρίψουμε κάθε εχθρό που θα επιχειρήσει να θίξει την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική μας κυριαρχία.
Η ενότητα του λαού μας είναι ατσάλινη. Η εσωτερική μας κατάσταση είναι γερή. Αυτό το αποδείχνει και το Διάταγμα του Προεδρείου της Λαϊκής Βουλής, που θα δημοσιευτεί αύριο, με το όποιο δίνεται χάρη ή μειώνεται η ποινή σε αρκετούς φυλακισμένους που είχαν τιμωρηθεί για διάφορα αδικήματα.
Οι εκλογές για τη Λαϊκή Βουλή ήταν πάντα μια Εκδήλωση της σοσιαλιστικής μας δημοκρατίας, του λαϊκού χαρακτήρα του κράτους μας. Όλοι οι άνθρωποί μας έχουν πάει πάντα με ενθουσιασμό στην ψηφοφορία και όλοι έχουν δώσει την ψήφο τους στους υποψήφιους του Δημοκρατικού Μετώπου, διότι ήταν συνειδητοί και πεπεισμένοι ότι έτσι εκφράζουν την αγάπη τους προς το Κόμμα και την αφοσίωση στη γραμμή του, την υποστήριξη που ομόθυμα δίνουν στη λαϊκή εξουσία, καταδικάζουν τους εχθρούς, εξωτερικούς και εσωτερικούς, εκφράζουν την αποφασιστικότητα να βαδίσουν θαρραλέα και με το μέτωπο ψηλά στο φωτεινό δρόμο του σοσιαλισμού.
Έτσι 'εχει συμβεί στο παρελθόν. Αυτό θα συμβεί και στην τωρινή ψηφοφορία. Η συμμετοχή στις εκλογές και η ψήφος υπέρ του υποψήφιου του Δημοκρατικού Μετώπου είναι έκφραση της πολιτικής και ιδεολογικής ωριμότητας, της ταξικής και πατριωτικής συνείδησης, της ευθύνης για τις τύχες του τόπου.
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,
Ζούμε σήμερα σε μια διεθνή κατάσταση αρκετά τεταμένη και γεμάτη απειλές και μεγάλους κινδύνους για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία των λαών, καθώς και για την ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια. Η κατάσταση αυτή είναι αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της επιθετικής πολιτικής και των επιθετικών ενεργειών των ιμπεριαλιστικών υπερδυνάμεων και της αναζωπύρωσης των διαφόρων αντιδραστικών, φασιστικών και φιλοπόλεμων δυνάμεων.
Τόσο στις Ενωμένες Πολιτείες της 'Αμερικής, όσο και στη Σοβιετική Ένωση παίρνει υπεροχή μια μιλιταριστική και τυχοδιωκτική γραμμή στην εξωτερική πολιτική, εφαρμόζεται μια στρατηγική των άμεσων στρατιωτικών επεμβάσεων σαν μέσο για την εξασφάλιση του επεκτατισμού και της πολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας τους στον κόσμο. Στόχος τώρα αυτής της γενικής επίθεσης των υπερδυνάμεων έγιναν όχι μόνον οι λαοί και οι χώρες που ήταν έξω από τις ζώνες κυριαρχίας τους, αλλά και οι πιο στενοί εταίροι τους στις στρατιωτικές συμμαχίες και τους οικονομικούς συνασπισμούς.
'Ασφαλώς, σ'αυτές τις καταστάσεις, οι λαοί δεν κάθονται με τα χέρια δεμένα. Οι επαναστατικές, πατριωτικές, δημοκρατικές και ειρηνόφιλες δυνάμεις, παντού στον κόσμο, προβάλλουν ανοιχτή και αποφασιστική αντίσταση στην επιθετική κι απάνθρωπη πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Στο Αφγανιστάν, στη Μέση Ανατολή, στο Σαλβαντόρ κλπ, γίνεται ένοπλος αγώνας για την ανάκτηση της καταπατημένης λευτεριάς και της χαμένης ανεξαρτησίας. Ο λαός του 'Ιράν καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να υπερασπίσει την επανάστασή του από τις απειλές και τους εκβιασμούς που κάνουν εναντίον του οι δύο ιπποδυνάμεις. Σ'όλες τις καπιταλιστικές χώρες, χωρίς εξαίρεση, διευρύνθηκε σημαντικά η αντίσταση της εργατικής τάξης για να υπερασπίσει τα δημοκρατικά δικαιώματα και τα δικαιώματα της εργασίας, κατακτημένα με μακρόχρονους ταξικούς αγώνες. Σε ανώτερο βαθμό και σε μεγαλύτερες διαστάσεις διεξάγεται ο αγώνας σε πολλές χώρες για εθνική κυριαρχία επί των πρώτων υλών και για μια ανεξάρτητη ανάπτυξη.
Αυτοί οι αγώνες και προσπάθειες αποτελούν και εκείνους τους κυριότερους παράγοντες που χτυπούν το παγκόσμιο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό σύστημα, που προκαλούν κρίση στις καπιταλιστικές συμμαχίες και οξύνουν τις διιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που φρενάρουν και εμποδίζουν την πραγματοποίηση των υποδουλωτικών και φιλοπόλεμων σχεδίων του ιμπεριαλισμού.
Το Κόμμα και η Κυβέρνηση μας, όπως πάντα, παρακολουθούν με προσοχή τις διάφορες εξελίξεις στον κόσμο και βγάζουν τα ανάλογα συμπεράσματα για τις θέσεις που πρέπει να πάρουν απέναντί τους και που να ανταποκρίνονται στην άμυνα και την ασφάλεια του κράτους και της χώρας μας. Έχουμε υπόψη μας ότι οι καταστάσεις στον κόσμο δε μένουν ποτέ στάσιμες, αμετάβλητες. Βρίσκονται πάντα σε αλλαγή και εξελίσσονται προς το καλό ή προς το κακό, σύμφωνα με το συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων στον κόσμο, με την εξέλιξη των διάφορων αντιθέσεων, των κρίσεων κλπ.
Παρατηρούμε τώρα ότι στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια, σαν αποτέλεσμα της ηγεμονιστικής πολιτικής και των ωμών επεμβάσεων των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Σοβιετικής Ένωσης, δημιουργούνται εντάσεις και νέες συρράξεις, που εκθέτουν σε άμεσο κίνδυνο την ειρήνη και την ασφάλεια πολλών χωρών σ'αυτές τις περιοχές.
Οι χώρες της Δυτικής και της Ανατολικής Ευρώπης είναι πιασμένες στη μέγγενη των δύο υπερδυνάμεων που θέλουν τώρα να τους πάρουν όχι μόνον τον πλούτο τους αλλά και την ψυχή. Δικαιολογημένα οι πλατιές λαϊκές μάζες σε πολλές χώρες ξεσηκώθηκαν σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες ενάντια στην εγκατάσταση των αμερικάνικων και σοβιετικών πυρηνικών όπλων και ζητούν επίμονα την απομάκρυνσή τους από τη γηραιά ήπειρό μας. Οι μάζες αυτές συνειδητοποιούν το γεγονός ότι οι υπερδυνάμεις βάζοντας τις χώρες τους κάτω από την πυρηνική τους ομπρέλα, θέλουν να τις κρατούν πάντα υποδουλωμένες πολιτικά και οικονομικά και ότι όλη η Ευρώπη να γίνει κρέας για τα κανόνια για τους Αμερικάνους και τους Σοβιετικούς.
Η αποστολή στο Λίβανο στρατιωτικών μονάδων από μερικές ευρωπαϊκές χώρες, παράλληλα μ'αυτές των 'Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ανεξάρτητα από τις αιτιολογίες που μπορεί να διατυπωθούν, αποτελεί ένα προηγούμενο πολύ επικίνδυνο για άμεσες στρατιωτικές επεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις των ανεξάρτητων κρατών. Αυτή η ενέργεια είναι κατά κάποιον τρόπο επαναφορά στην παλιά πολιτική των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων που με το πρόσχημα της «καταστολής των ταραχών» και της «αποκατάστασης της τάξης», έστελναν στρατεύματα σε διάφορες χώρες για να επιβάλουν την κυριαρχία τους.
Η άποψη του Κόμματός μας είναι ότι η ενίσχυση της ειρήνης και της ασφάλειας στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο ή στη Μέση Ανατολή, η ανάπτυξη και η προκοπή των ευρωπαϊκών κρατών, η υπεράσπιση της κουλτούρας, των παραδόσεων και του πολιτισμού τους, διαφυλάσσονται και δυναμώνουν αποκρούοντας την ηγεμονιστική πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού, μη δίνοντας σ’αυτούς καμιά δυνατότητα να εκμεταλλευτούν τους πολιτικούς, οικονομικούς και άλλους δεσμούς που έχουν μ'αυτά για να χτυπήσουν και να επιτεθούν ενάντια στις άλλες χώρες, για να βάλουν σε κίνδυνο τη λευτεριά και την ανεξαρτησία των λαών, την ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια.
Την άμυνα των ευρωπαϊκών χωρών, την ελεύθερη και ανεξάρτητη ανάπτυξή τους, την κυριαρχία και την εδαφική τους ακεραιότητα δεν τις κατοχυρώνουν ούτε το Σύμφωνο του Ατλαντικού, ούτε αυτό της Βαρσοβίας, ούτε οι εγκατεστημένες σε διάφορες χώρες στρατιωτικές βάσεις, ούτε και τα πυρηνικά όπλα των υπερδυνάμεων. Κατοχυρώνονται μόνο διαλύοντας αυτά τα σύμφωνα και στέλνοντας στα σπίτια τους τους αμερικάνους και σοβιετικούς στρατιώτες, σπάζοντας και συντρίβοντας τα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά δεσμά, με τα οποία η Ουάσιγκτον και η Μόσχα έχουν δέσει την Ευρώπη.
Ένα τέτοιο πράγμα πρέπει να γίνει και στα Βαλκάνια, όπου οι υπερδυνάμεις επωφελούμενες από τις δύσκολες καταστάσεις που δημιουργήθηκαν σε κάποια χώρα, άρχισαν να κινούνται, να ασκούν διάφορες πιέσεις και να ζητούν νέες εκχωρήσεις σε όφελός τους. Η ειρήνη και η ασφάλεια στα Βαλκάνια απειλούνται από την παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων ή διάφορων διευκολύνσεων στις Ενωμένες Πολιτείες της 'Αμερικής και στη Σοβιετική Ένωση, απειλούνται από το μπάσιμο ως το λαιμό σε χρέη στις υπερδυνάμεις, πράγμα που συνεπάγεται πολλούς κινδύνους όχι μόνο για την ανεξαρτησία αυτής της ίδιας χώρας που έχει αυτά τα χρέη. Αλλά και για τους γείτονές της. Είναι γνωστό ότι, όταν βάζεις το ταπίον σαν ενέχυρο και δεν έχεις να πληρώσεις στο δανείζοντα, έρχεται μια μέρα που αυτός σού παίρνει όχι μόνο το σπίτι αλλά και το σπιτό-τοπο.
Οι λαοί των Βαλκανίων τράβηξαν πολλά στο παρελθόν και δε θέλουν να αλλάξει ο χάρτης της χερσονήσου μας προς όφελος αυτής ή της άλλης υπερδύναμης. Γι’αυτό τα βαλκανικά κράτη δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση και κατ’ουδένα τράτο να επιτρέψουν στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να μπουν στα Βαλκάνια, να διαταράξουν την ειρήνη και την ασφάλεια των χωρών τους.
Πολύ ανησυχαστική έγινε σήμερα η κατάσταση στη Μέση 'Ανατολή. Η νέα επίθεση του Ισραήλ ενάντια στο Λίβανο που οργανώθηκε, χρηματοδοτήθηκε και υποκινήθηκε από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, δημιούργησε άμεσους κίνδυνους και απειλές, όχι μόνο για τους λαούς της γύρω περιοχής, αλλά και για έναν πιο ευρύ χώρο.
Το Ισραήλ, επωφελούμενο από τη μεγάλη αμερικάνικη βοήθεια και από τις διχόνοιες των αραβικών λαών, έχει λύσει το ζουνάρι και ζητά να καταστρέψει τη μια μετά την άλλη όλες εκείνες τις χώρες που δε συμβιβάζονται με την αρπαγή των Αραβικών εδαφών και με τη γενοκτονία σε βάρος του πολύπαθου παλαιστινιακού λαού.
Την επεκτατική πολιτική και δράση του Ισραήλ σε βάρος των Αράβων την ενθαρρύνει και την ευνοεί και η πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης, τα παζαρέματα και οι συνωμοσίες της στα παρασκήνια σε βάρος των αραβικών λαών.
Ύστερα από το Κάμπ Ντέιβιντ το 'Ισραήλ επετέθηκε στο Λίβανο. Τώρα ζητάει την υποταγή της Ιορδανίας και απειλεί με πόλεμο τη Συρία. Αύριο τίνος θα 'ρθει η σειρά, του Ιράκ, της Σαουδικής 'Αραβίας, του Ιράν; Τα αμερικάνικα και τα ισραηλινά επιτελεία γι’αυτό σκέφτονται και δουλεύουν. Θα επιτρέψουν όμως οι γενναίοι αραβικοί λαοί στο Ισραήλ και στον αμερικάνικο πάτρωνά του να αλωνίζουν ασύδοτα σε βάρος τους; Θα μείνουν άραγε αυτοί οι λαοί έτσι διαιρημένοι να τους τσακίζουν και να τους καταπιέζουν έναν έναν, όπως και κάνουν;
'Εμείς πιστεύουμε ότι δε θα συμβεί αυτό. Οι αραβικοί λαοί είναι λαοί φιλελεύθεροι και με πανάρχαιες αγωνιστικές παραδόσεις, λαοί που έχουν δώσει στην ανθρωπότητα έναν ολόκληρο πολιτισμό. Αυτοί θα βρουν οπωσδήποτε δυνάμεις για να ενωθούν και να σταματήσουν τους σιωνιστές επιδρομείς να αρπάζουν τα αραβικά εδάφη και να εξοντώνουν τους ανθρώπους τους. Όσο κι αν διαρκέσει ο αγώνας, όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες και όσο πολλές κι αν είναι οι θυσίες που θα χρειαστούν, η νίκη θα είναι δική τους. Με το μέρος τους είναι το δίκιο, μαζί τους είναι όλη η προοδευτική ανθρωπότητα. Ο λαός μας ήταν πάντα στο πλευρό των αδελφών αραβικών λαών και της δίκαιης υπόθεσης τους, στο πλευρό του ηρωικού παλαιστινιακού λαού. Και στο μέλλον, ο δίκαιος αγώνας των Αράβων και των Παλαιστίνιων θα εχει την πλήρη και ανεπιφύλακτη υποστήριξη του Αλβανικού λαού.
Στη Λατινική 'Αμερική τον τελευταίο καιρό, προπαντός ύστερα από την άνοδο του Ρήγκαν στην εξουσία, παρατηρείται ένταση της αμερικάνικης επέμβασης, καθώς και των ραδιουργιών των Σοβιετικών. Στην επίθεση αυτή οι λαοί της Λατινικής Αμερικής απαντούν εντείνοντας την αντίσταση εναντία στα ιμπεριαλιστικά υποδουλωτικά σχέδια. Ο αλβανικός λαός υποστήριξε και υποστηρίζει αυτό τον αγώνα των λατινο-αμερικάνικων λαών, πράγμα που εκφράστηκε και στην περίπτωση της σύρραξης για τις Μαλβίνες, όπου εμείς υποστηρίζουμε τα αναπαρνητα δικαιώματα του Αργεντινού λαού.
Ο αγώνας τον λαού μας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, για την προάσπιση της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας είναι σε όφελος καθώς και ενεργός υποστήριξη για τον αγώνα που διεξάγουν οι λαοί ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση. Ταυτόχρονα, τον αγώνα των λαών για λευτεριά και ανεξαρτησία, εμείς τον βλέπουμε σαν δικό μας αγώνα, σαν μια μεγάλη υποστήριξη για την υπόθεσή μας.
Σύντροφοι,
Στό 8ο Συνέδριο του Κόμματος έχουν καθοριστεί και εκφραστεί ξεκάθαρα οι αρχές που διέπουν την εξωτερική πολιτική της χώρας μας, καθώς και οι θέσεις μας απέναντι στα σημερινά μεγάλα διεθνή προβλήματα, απέναντι σε ιδιαίτερες χώρες, καθώς και απέναντι στις διάφορες πολιτικές δυνάμεις και κινήματα στον κόσμο. Η πολιτική αυτή, όπως στο παρελθόν, έτσι και σήμερα έχει την πλήρη υποστήριξη του λαού μας, γιατί εκφράζει τις σκέψεις και τους πόθους του, υπερασπίζει τα ύψιστα συμφέροντα της Πατρίδας.
Ο λαός μας υποστηρίζει την πολιτική αυτή, γιατί είναι μια πολιτική εντελώς ανεξάρτητη, που δεν επηρεάζεται από κανέναν εξωτερικό περιορισμό, οποιασδήποτε φύσης. Η φωνή της 'Αλβανίας στις διεθνείς σχέσεις είναι μόνον φωνή δική της. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που τη φωνή της την ακούν, την εκτιμούν και την υπολογίζουν.
Οι θέσεις μας είναι γνωστές. 'Εμείς έχουμε πει και πάλι λέμε ότι σε καμιά προσέγγιση και σε καμιά συνδιαλλαγή δε θα έλθουμε με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό, που είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί μας και εχθροί όλων των λαών. Θα αποκρούσουμε με αποφασιστικότητα τις ηγεμονιστικές τους επιδιώξεις και θα ξεσκεπάζουμε συνεχώς τα επιθετικά τους σχέδια. Η άποψη μας είναι, και η ζωή την έχει δικαιώσει, ότι α αγώνας και ο μη συμβιβασμός με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό αποτελούν μια απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαφύλαξη της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας της Πατρίδας, της προόδου στο σοσιαλιστικό μας δρόμο.
Με τις άλλες χώρες, ανεξάρτητα από το κοινωνικό τους σύστημα, όπως με τη Γαλλία, με τις Σκανδιναβικές χώρες, με την 'Ελβετία, το Βέλγιο, την 'Ολλανδία κ.ά., είμαστε για ομαλές σχέσεις, πάνω στη βάση της μη επέμβασης, της ισοτιμίας και του αμοιβαίου συμφέροντος. Είμαστε υπέρ της θέσης ότι οι σχέσεις αυτές πρέπει να εξυπηρετούν την οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ανάπτυξη των δύο πλευρών, να εξυπηρετούν το δυνάμωμα της φιλίας ανάμεσα στους λαούς και τα κυρίαρχα κράτη, ταυτόχρονα δε και τα συμφέροντα της διαφύλαξης και ενίσχυσης της ειρήνης στον κόσμο.
Η χώρα μας ήταν και είναι υπέρ της ανάπτυξης τον διεθνούς εμπορίου, που το θεωρεί σαν ωφέλιμο και αναγκαίο μέσο για κάθε χώρα. Εμείς όμως ζητούμε απ’όλους τους συνεταίρους μας να βασίζεται αυτό μόνο στο αμοιβαίο συμφέρον και στην πλήρη ισοτιμία, να είναι απαλλαγμένο από κάθε πίεση και διάκριση. Κι ακόμα περισσότερο εμείς δε δεχόμαστε οι εμπορικές σχέσεις να χρησιμοποιούνται σαν μέσο για επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ή για την επιβολή ξένων για μας πολιτικών και ιδεολογικών αντιλήψεων. Για μας το εμπόριο, είναι εμπόριο, δηλαδή ελεύθερη και ίση ανταλλαγή εμπορευμάτων και δεν το μπερδεύουμε ποτέ με τη λήψη πιστώσεων, που είναι εντελώς άλλο πράγμα.
Η σοσιαλιστική Αλβανία, οι άνθρωποι μας έχουν μεγάλη εκτίμηση για τα προοδευτικά επιτεύγματα κάθε χώρας στην κουλτούρα, στην επιστήμη και την τεχνική, για όλες εκείνες τις αξίες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και την πρόοδο της ανθρωπότητας. Γι’αυτό είμαστε υπέρ των κανονικών πολιτιστικών ανταλλαγών με τις άλλες χώρες, για να γνωρίζουμε αμοιβαία τις προοδευτικές και δημοκρατικές επιτεύξεις στον τομέα αυτό, χωρίς διακρίσεις και χωρίς προκαταλήψεις.
Ιδιαίτερη προσοχή, όπως είναι φυσικό, η χώρα μας αφιερώνει στις σχέσεις με τα γειτονικά κράτη. Αυτό που ενέπνεε και εμπνέει αυτή τη στάση είναι η επιθυμία να ζούμε σε καλή γειτονία, να εχουμε πάντα ωφέλιμες σχέσεις και να φτιάξουμε μια κανονική συνεργασία, που να στηρίζεται στις αρχές της πλήρους ισοτιμίας και της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων, του σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας και της μη παραβίασης της εδαφικής ακεραιότητας, των ανταλλαγών με βάση το αμοιβαίο συμφέρον.
Με ιόν ιταλικό λαό εμείς έχουμε καλές σχέσεις και δεν τον μπερδεύουμε με τους φασίστες του Μουσολίνι που μας έκαψαν και μας μακέλεψαν. Στις σημειώσεις από τον καιρό του πολέμου διαβάζω με ικανοποίηση τα λόγια που μού είπε, όταν συναντηθήκαμε στο χωριό Άρμπάνα, κοντά στα Τίρανα, ο στρατηγός στρατιάς Αζζι, ο οποίος, μετά τη συνθηκολόγηση του μουσσολινικού στρατού, μαζί με τη στρατιά του παραδόθηκε στην πίστη του Παρτιζάνικου Γενικού Επιτελείου μας και του αλβανικού λαού·: «Είμαστε ευγνώμονες στο λαό και στους αλβανούς παρτιζάνους που έσωσαν και στέγασαν χιλιάδες στρατιώτες μου, παιδιά του ιταλικού λαού. Εγώ και ο ιταλικός λαός δε θα ξεχάσουμε αυτή τη γενναιοδωρία. Ώσπου να πεθάνω θα είμαι φίλος του αλβανικού λαού», συνέχισε να μού λέει ο στρατηγός Άζζι. Και τέτοιος στάθηκε ώσπου πέθανε.
Τα καθεστώτα των δύο χωρών μας είναι αντίθετο, εμείς έχουμε τους δικούς μας νόμους και τρόπο ζωής, η Ιταλία έχει τους δικούς της. Ωστόσο, έχουμε ομαλές εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις με την Ιταλία, τις όποιες είμαστε πρόθυμοι να τις διευρύνουμε σύμφωνα με το αμοιβαίο όφελος και χωρίς επεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις ο ένας του άλλου. Όποια Ιταλική κυβέρνηση θεωρεί ασύμφορές τις σχέσεις αυτές, μπορεί να κάμει όπως θέλει. Εμάς αυτό δε μας χαλάει πολύ δουλειά. Εμείς όμως σκεφτόμαστε το αντίθετο, ότι οι σχέσεις είναι ωφέλιμες για τα δύο μέρη. Εμείς δεν είμαστε χώρα απομονωμένη και κλειστή. Έχουμε τί να πουλήσουμε στην 'Ιταλία και τί να αγοράσουμε τοις μετρητοίς απ'αυτή, όπως και από πολλά άλλα κράτη.
Με τον ιταλικό λαό, μας συνδέει επίσης μια ένδοξη αρμπερέσικη κοινότητα. Τόσο εμείς, όσο και οι Ιταλοί δεν πρέπει να ξεχνούμε τα καλά λόγια και τη μεγάλη εκτίμηση του Γαριβάλδη για τους Αλβανούς και για τους Αρμπερέσηδες.
Οι Αρμπερέσηδες ζουν από πέντε αιώνες στην Καλαβρία και στη Σικελία. Η κοινότητα αυτή έδωσε στην Ιταλία και στην Αλβανία έξοχους άνδρες. Ζώντας σε φιλία ανάμεσα στον ιταλικό λαό, οι Αρμπερέσηδες διαφύλαξαν στους αιώνες τα ήθη και έθιμα και την αλβανική γλώσσα. Η κοινότητα αυτή που μας προσεγγίζει με τον Ιταλικό λαό, είναι ένας παράγοντας φιλίας.
Ο αλβανικός λαός και ο τούρκικος λαός αγαπούν πολύ ο ένας τον άλλον. Εμείς με κανέναν δεν κάνουμε «διπλωματικό έρωτα». Ο Αλβανός δεν έχει τέτοιο συνήθιο, αλλά, όταν δίνουμε το λόγο μας, τον κρατούμε και δεν πάμε κατά πούθε φυσάει ο άνεμος. Εμείς καταδικάζουμε όποιον καταπατάει τη φιλία και την καλοπιστία μας. Με τον αδελφό τούρκικο λαό ποτέ δεν έχει κλονιστεί η μεγάλη και ειλικρινής φιλία που μας συνδέει. Οι διάφορες μορφές του τουρκικού καθεστώτος δεν κλόνισαν ποτέ αυτή τη φιλία, γιατί βασίζεται στα αγαθά αισθήματα των λαών μας, βασίζεται σ’εκείνους τους αδελφικούς δεσμούς και σχέσεις αίματος των εκατοντάδων χιλιάδων Αλβανών, που ζουν, εργάζονται, παντρεύονται, κάνουν παιδιά, πεθαίνουν και θάβονται στο ίδιο χώμα με τους Τούρκους.
Εμείς έχουμε τιμήσει και τιμούμε με σεβασμό τον μεγάλο ηγέτη του τουρκικού λαού, το Μουσταφά Κεμάλ 'Ατατούρκ, που, σαν έξοχος δημοκράτης, κατάργησε την οθωμανική αυτοκρατορία και το χαλιφάτο και δημιούργησε τη νέα δημοκρατική Τουρκία. Ας πάρουν παράδειγμα από τον Κεμάλ Ατατούρκ, που έκοψε με το σπαθί το «γόρδιο δεσμό» της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όλοι αυτοί οι ψευτοδημοκράτες και ψευτοσοσιαλιστές που καταπιέζουν τους λαούς, που ποδοπατούν τα δικαιώματά τους και που διατηρούν στη ζωή την αποικιοκρατία ζαχαρώνοντάς τη με πομπώδικα λόγια. Εμείς επιθυμούμε να σφυρηλατούμε συνεχώς τη φιλία με τον τούρκικο λαό και να την αναπτύσσουμε παραπέρα σε κάθε τομέα.
'Εμείς αγαπούμε και εκτιμούμε τον Ελληνικό λαό, γιατί κι αυτός τρέφει τα ίδια φιλικά αισθήματα απέναντι στον αλβανικό λαό. Είμαστε ειλικρινείς ο ένας προς τον άλλο. Κανένας δε θέλει το κακό του άλλου, αλλά θέλει το καλό του. Αυτοί είναι ιστορικοί δεσμοί ζυμωμένοι με το κοινό αίμα ενάντια στους ίδιους καταχτητές. Εμείς δε μπερδεύουμε τα αισθήματα του ελληνικού λαού με εκείνα των σωβινιστών.
Τις σχέσεις φιλίας που έχουμε με τον Ελληνικό λαό θα τις αναπτύξουμε παραπέρα. Τους αλβανούς καπετάνιους της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, που πολεμούσαν κάτω από τη διοίκηση του Υψηλάντη, ο Ελληνικός λαός τους χαρακτηρίζει «αρβανίτες παινεμένοι και αρβανίτες παλληκάρια» (1). Ο Καποδίστριας και οι ρώσοι τσάροι, οι σέρβοι κράληδες και οι μολδαβοί βοϊβόδες πρόδωσαν την Ελληνική Επανάσταση, οι Αρβανίτες όμως με το Μάρκο Μπότσαρη επικεφαλής, με τον 'Αλή Πασά Τεπελενλή και με τους Τσαπαραίους, στάθηκαν σ’αυτή πιστοί μέχρι θανάτου.
Η κυβέρνηση της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της 'Αλβανίας, και οι Ελληνικές κυβερνήσεις, δεξιές, της Νέας Δημοκρατίας ή σοσιαλιστικές, τη φιλία ανάμεσα στον Αλβανικό και τον Ελληνικό λαό την έχουν θεωρήσει πάντα σαν μια πολιτική αναγκαιότητα. Δυστυχώς όμως και χωρίς κανένα λόγο, από 40 χρόνια τώρα διατηρείται στην Ελλάδα ο λεγόμενος «νόμος της εμπόλεμης κατάστασης με την Αλβανία», ένας νόμος παράλογος, αβάσιμος, που τον καταδικάζουν και ο ελληνικός λαός, και αλβανικός λαός, και η παγκόσμια κοινή γνώμη. Κάθε λογικός και ρεαλιστής άνθρωπος στην Ελλάδα καταλαβαίνει ότι ίνας τέτοιος νόμος εμποδίζει τη συντόμευση των δρόμων για μια ανάπτυξη ακόμα πιο φιλική στην κατεύθυνση της Άρτας, Πρέβεζας, Γιαννίνων, καθώς και όλης της Ελλάδας.
Ούτε είχα κατά νου μου να μιλήσω σήμερα για τις σχέσεις μας με τη Γιουγκοσλαβία, γιατί τις επίσημες θέσεις μας απέναντι σ'αυτή τη χώρα τις έχουμε εκφράσει χιλιάδες φορές και εμμένουμε στα όσα έχουμε πει. Υποχρεώνομαι όμως να μιλήσω, επειδή οι ηγέτες του Βελιγραδίου όχι μόνον έκαναν κουφά αυτιά στα όσα έχουν υπογραμμίσει το Κόμμα και η Κυβέρνηση μας. Αλλά με όλα τα προπαγανδιστικά και διπλωματικά μέσα έχουν σηκώσει μια ολόκληρη εκστρατεία συκοφαντιών και επιθέσεων ενάντια στη σοσιαλιστική Αλβανία και ενάντια στην πολιτική της που είναι ξεκάθαρη σαν το φως του ήλιου. Πάνε τώρα 40 ολόκληρα χρόνια, για να μη αναφερθώ πιο πέρα, που οι ηγέτες του Βελιγραδίου παρακινούν τους Σλάβους του Νότου και ιδιαίτερα τους Σέρβους, να ζουν πάντα σε εχθρότητα με τους Αλβανούς που κατοικούν στα εδάφη τους στη Γιουγκοσλαβία καθώς και με την ανεξάρτητη και σοσιαλιστική Αλβανία. Η εχθρότητα αυτή απέναντι στους Αλβανούς, ο άγριος αυτός σοβινισμός, αυτή η περιφρόνηση, αύτη η τάση και αυτές οι ασυγκράτητες ορέξεις για να προσαρτήσουν την Αλβανία, είναι αταβιστικό σ'αυτούς. Αυτό που κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο το ζήτημα είναι το ότι οι άλλοι σλαβικοί λαοί του Νότου, δεν έχουν το θάρρος να σταματήσουν αυτό το κύμα αγριότητας.
Τον καιρό του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα εμείς αγαπούσαμε ειλικρινά τους Γιουγκοσλάβους, τον Τίτο τον έχουμε εκτιμήσει και τιμήσει περισσότερο απ'ότι του άξιζε. Στείλαμε μεγάλες παρτιζάνικες μονάδες, που πολέμησαν πλάϊ πλάϊ με τις γιουγκοσλάβικες και τις αλβανικές κοσοβάρικες παρτιζάνικες μονάδες στη νότια και κεντρική Γιουγκοσλαβία. Εκατοντάδες και εκατοντάδες ηρωικοί γιοί και θυγατέρες της Αλβανίας σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν για την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας, και μας βγαίνει τώρα ένας σκύλος σέρβικος, ονόματι Σινάν Χασάνι, που ρίχνει λάσπη πάνω στα αίμα τους. Φτάνει μάλιστα μέχρι το σημείο να λέει ότι είναι οι Γιουγκοσλάβοι που ίδρυσαν το Κόμμα μας, που οργάνωσαν τον 'Αλβανικό Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα και ότι έδωσαν, λέει, το καθετί στην Αλβανία. Αλλά ας αλυχτάει, αυτός γι’αυτή τη δουλειά πληρώνεται.
Ο Τίτο και συντροφιά, τόσο πριν όσο και μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλώ, έχουν αρνηθεί πάντα το φιλικό μας χέρι και έκαναν το πάν για να το κόψουν. Επί 40 χρόνια συνέχεια ο Τίτο και οι διάδοχοι του, ανοιχτά και με τους κρυφούς πράκτορές τους, έχουν σκαρώσει συνεχώς συνωμοσίες για να καταστρέψουν τη σοσιαλιστική Αλβανία, για να καταστρέψουν το Κόμμα μας, για να εξοντώσουν τους κυριότερους συντρόφους της ηγεσίας. Αυτό επιχείρησαν να κάνουν με τον παλιό πράκτορά τους τον προδότη Μεχμέτ Σέχου. Όλες όμως οι συνωμοσίες τους απέτυχαν και πάντα θα αποτυχαίνουν.
Άλλοτε, ο σέρβος κράλης Καραγιώργεβιτς, με τις μεγαλορώσικες συμμορίες του Βράνγκελ, έφερε στην Αλβανία τον πράκτορά του, το συμμορίτη 'Αχμέτ Ζώγου, ο οποίος σαν μεγάλος προδότης της Πατρίδας, για τη βοήθεια αυτή, έκαμε στη Γιουγκοσλαβία δώρο το Σέν Ναούμ του Πόγκραντετς και το Βερμός. Αυτό θέλουν να κάνουν και σήμερα οι ηγέτες του Βελιγραδίου με τις συμμορίες εγκληματιών και τρομοκρατών κάποιου αλήτη, λαθρεμπόρου όπλων και ναρκωτικών και σωματεμπόρου, του Λέκα Ζώγου, που, παράδοξα, μια φίλη μας χώρα του παρέχει άσυλο και του επιτρέπει να δίνει συνεντεύξεις στον τύπο και να κάνει εκκλήσεις για την ανατροπή της λαϊκής εξουσίας στην Αλβανία. Εμείς έχουμε αποδειχτικά ότι είναι οι γιουγκοσλάβοι τιτοϊκοί αυτοί που έστειλαν στις ακτές μας την ομάδα συμμοριτών του Τζεβντέτ Μουστάφα, τους όποιους πριν προφτάσουν να πάρουν ανάσα και να ιδούν τον ήλιο της 'Αλβανίας, τους συντρίψαμε αμείλιχτα. Στην κατάλληλη στιγμή, ο κόσμος θα μάθει λεπτομέρειες για το συμβάν και τους σκοπούς της. Επικίνδυνο όμως είναι το ότι οι Γιουγκοσλάβοι, παραβιάζοντας την κυριαρχία δύο φίλων μας χωρών και εν αγνοία τους, προετοίμασαν και έριξαν σε μας εγκληματίες. Να προετοιμάσεις τρομοκρατικές συμμορίες και να τις ρίξεις σε μια άλλη χώρα, είναι μια βαριά εγκληματική πράξη, καταδικάσιμη στην πραχτική των διεθνών σχέσεων.
Εμείς τώρα θέλουμε μόνο να πούμε στους γιουγκοσλάβους τιτοϊκούς: μην παίζετε με τη φωτιά, γιατί, αν αρχίσει η φωτιά, θα καείτε οι ίδιοι σ’αυτή. Όσον αφορά εμάς, εμείς αμυνόμαστε και ξέρουμε να αμυνθούμε, ξέρουμε να πολεμήσουμε και ξέρουμε να νικήσουμε πάνω σε κάθε Εχθρό. 'Εμείς όμως δεν τον θέλουμε αυτό τον σκοτεινό και γεμάτο κινδύνους δρόμο που εσείς ακολουθείτε. Ωστόσο, σε περίπτωση που μας τον επιβάλετε, θα σας απαντήσουμε και εμείς. Εμείς όμως λέμε στους γιουγκοσλάβους ηγέτες να μην πάνε απ'αυτό το δρόμο χωρίς διέξοδο και με πολλούς κινδύνους για τις δύο χώρες μας, για τα Βαλκάνια, ίσως και για την Ευρώπη. Εσείς, νοτιοσλάβικοι λαοί, ευθύνεστε γιατί επιτρέπετε στους μεγαλοσέρβους να ανάβουν τους δαυλούς, αντί να τους κάνετε να λογικευτούν και να τους αναγκάσετε να αλλάξουν δρόμο, να τηρήσουν τις αρχές και τους κανόνες καλής γειτονίας με τη σοσιαλιστική Αλβανία και να αποκαταστήσουν συμπεριφορά κανονική και ειρηνική με τους Αλβανούς που ζουν στη Γιουγκοσλαβία.
Έχουμε την πεποίθηση ότι στους άλλους σλάβικους λαούς του Νότου, συμπεριλαμβανομένων εδώ και των Σέρβων, υπάρχουν προοδευτικά στοιχεία. Εκτός από το δρόμο μιας πολιτικής στροφής στη στάση απέναντι στην Αλβανία και τους Αλβανούς που ζουν στη Γιουγκοσλαβία, άλλος δρόμος λύσης δεν υπάρχει. Εμείς θα συνεχίσουμε το δρόμο που καθόρισε το 8ο Συνέδρια του Κόμματος 'Εργασίας 'Αλβανίας, την κύρια εισήγηση του οποίου οι γιουγκοσλάβοι ηγέτες τη διάβασαν ανάποδα. Οι προτάσεις μας ήταν τόσο συνετές, όσο και διαλλαχτικές. Ενώ ο δικός σας δρόμος είναι με πολλούς κινδύνους για τη Γιουγκοσλαβία, την οποία εμείς τη θέλουμε να μείνει όπως είναι. Εσείς δεν παίρνετε στα σοβαρά τα λόγια μας, που είναι έκφραση των ειλικρινών αισθημάτων του Αλβανικού λαού. 'O κόσμος θα σας καταλογίσει βαριά ευθύνη.
Μερικές κυβερνήσεις των χωρών της Ευρώπης και οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής παίζουν με τα αισθήματα και με τα συμφέροντα μας. Εμείς τους λέμε ότι δεν μπορούν να παίζουν πια όπως πριν με την Αλβανία και με τα συμφέροντά της. Δεν είναι πια οι παλιοί καιροί, όταν οι τύχες της χώρας μας μπορούσαν να ποδοπατηθούν εύκολα και όταν η Αλβανία παραβιάζονταν και διαμελίζονταν.
Τούς αδελφούς μας Αλβανούς, που ζουν στα εδάφη τους στη Γιουγκοσλαβία, θα συνεχίσουμε όπως πάντα να τους υπερασπίζουμε με όλη τη δύναμη της καρδιάς στα αναγνωρισμένα από το σύνταγμα δικαιώματά τους. Σ’αυτό να μην αμφιβάλουν καθόλου ούτε οι Γιουγκοσλάβοι ούτε και η παγκόσμια κοινή γνώμη. Αυτό είναι πράγμα αναγνωρισμένο από το διεθνές δίκαιο και έτσι ενεργούν όλα τα κράτη που έχουν έξω μειονότητες.
Στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας 'Αλβανίας εμείς κάναμε σαφή αυτή τη θέση μας έναντι της Γιουγκοσλαβίας και στη θέση αυτή παραμένουμε αμετακίνητοι: Η κατάλυση και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας δε θα προέλθει ποτέ από μας. Εμείς είμαστε υπέρ της σταθερότητας της Ομοσπονδίας. Αλλά στους μεγαλοσέρβους, μακεδόνες και μαυροβούνιους σωβινιστές, τα διαλλαχτικά λόγια μας από το ένα αυτί τους μπαίνουν από το άλλο βγαίνουν. Τούς έχουν θολώσει τα μάτια από το σωβινισμό και τη μεγαλομανία. Όταν εμείς τους κάναμε έκκληση για γερή λογική και φρόνηση, αυτοί συνέχισαν την πιο αγρία τρομοκρατία ενάντια στους Αλβανούς που ζουν στα εδάφη τους στη Γιουγκοσλαβία. Έριξαν στις φυλακές χιλιάδες ηρωικά αγόρια και κορίτσια της Κοσόβας, τους οποίους βασανίζουν βάρβαρα και τους έχουν κολλήσει χίλια δύο προσβλητικά επίθετα. Εμείς λέμε στους Γιουγκοσλάβους να απελευθερώσουν τους νέους από τις φυλακές, γιατί ο Αλβανός δεν μπορεί να ανεχτεί επί πολύ τέτοια καταπάτηση της τιμής των γιων και θυγατέρων του και των δικαιωμάτων τους. Να μη κάνουν να ξεχειλίσει το ποτήρι, γιατί η απάντηση μπορεί να είναι με μεγάλους κινδύνους.
Όλη η Κοσόβα και οι αλβανικές περιοχές στη Γιουγκοσλαβίας έχουν τεθεί κάτω από άγρια σοβινιστική στρατιωτική πίεση. Τώρα παίρνει διαστάσεις η «διαφοροποίηση», που σημαίνει σπιουνάρισμα των Αλβανών από τους Αλβανούς σε όφελος των δυνάμεων του σέρβικου σκότους. Οι Κοσοβάροι όμως δεν μπορεί να δεχτούν αυτό το δρόμο του αίσχους, γιατί αυτό οδηγεί σε αδελφοκτονία. Ενώ οι μεγαλοσέρβοι θα γελούν και θα τρίβουν τα χέρια.
Οι Σέρβοι υποκινούν την αντεκδίκηση μεταξύ των Αλβανών. Την Κοσόβα τη σκεπάζει η φτώχια και γεμίζει με τάφους. Οι άνθρωποι δεν ξέρουν που έχουν τα παιδιά τους. Την αλβανική διανόηση την κοσσίζουν, τη διασύρουν, την ταπεινώνουν, την αφήνουν στους δρόμους. Τέτοιοι διωγμοί δεν έχουν συμβεί παρά μόνο τον καιρό της Ιεράς Εξέτασης. Όχι, ο αλβανικός λαός που ζει στη Γιουγκοσλαβία δε θα επιτρέψει να καταπατηθεί ο,τι το εθνικό του ιερό και όσιο. Ο Αλβανός σ’όποιον καιρό και σ’όποιον τόπο, όταν του καταπατούν τη λευτεριά και τα νόμιμα δικαιώματά του, δεν έσκυψε ποτέ κεφάλι και δεν έδειξε ποτέ τις πλάτες στον εχθρό.
'Εσείς, κύριοι του Βελιγραδίου, στείλατε στην Κοσόβα 60 χιλιάδες σέρβους στρατιώτες για να καταπνίξετε και να σκοτώσετε τους Κοσοβάρους και να εκφοβίσετε τη σοσιαλιστική Αλβανία. Εμείς δε φοβούμαστε. Έτοιμοι είμαστε, στο πόδι σαν ένα σώμα. Εσείς μιλάτε με τη γλώσσα της βίας, τη στιγμή που εμείς προσπαθούμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της λογικής. Αλλά κι εμείς ξέρουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της βίας.
Η Αλβανία είναι ένας νευραλγικός και στρατηγικός κόμβος. Η Ευρώπη πρέπει αυτό να το έχει υπόψη της. Μερικοί αναγελούν με τις οχυρώσεις μας. Ενώ οι ίδιοι εξοπλίζονται μέχρι τα δόντια και με όλα τα είδη όπλων, άλλοι υποτιμούν τη δύναμη μας. Τόσο το χειρότερο γι’αυτούς. Μερικοί δημοσιογράφοι, που γράφουν για να παίρνουν ρουσφέτια, μερικοί πολιτικάντηδες των καφενείων, με τις «αναλύσεις των στρατηγικών τους σχεδίων» και οι μεγαλοσέρβοι, κατά πρώτο λόγο, διαδίδουν ιδέες και κάνουν υπαινιγμούς ότι σε τούτες ή εκείνες τις περιστάσεις, μάλιστα σ’όλες τις περιστάσεις, η Αλβανία θα καταβροχθιστεί από το Ρώσο, θα κλίνει προς το σοβιέτ, κλπ.
Εμείς λέμε στους μεγαλοσέρβους, σίγουρους και κρυφούς φίλους των Ρώσων, ότι δύο δρόμοι υπάρχουν για τους ρώσο-βουλγάρους ρεβιζιονιστές να επιτεθούν στην Αλβανία για να βγουν στο τμήμα της Αδριατικής μας. Ο ένας είναι ο δρόμος του Βαρδάρη και της Κοσόβας και ο άλλος τα στενά του 'Οτράντο. Στην πρώτη περίπτωση, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, όλος ο Αλβανικός λαός του ζει στην Κοσόβα και σε άλλες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, ατό τα Σκόπια και το Κατσανίχ, από το Τέτοβο και το Γκοστιβάρ, από το Λάπι και την Πλάβα- Γκουτσία, θα υποδεχτούν τους επιδρομείς με το όπλο. Φωτιά θα ανάψει και ολόκληρη η Γιουγκοσλαβία και οι ρώσο-βούλγαροι ρεβιζιονιστές εισβολείς, αν φτάσουν στις Άλπεις μας, θα'ρθουν σαν οι γερμανοί ναζιστές όταν βγήκαν από το Στάλινγκραντ.
Στη δεύτερη περίπτωση το κλειδί του Οτράντο το έχουμε εμείς, οι 'Αλβανοί. Το Σαζάν και το Καραμπουρούν, χωρίς φόβο ότι λέω κάποιο μυστικά, είναι βράχοι θωρακισμένοι με σίδερο και μπετόν, απ’όπου δεν μπορεί να περάσει ο σοβιετικός πολεμικός στόλος.
Σε περίπτωση που οι ρωσο-βούλγαροι και άλλοι εχθροί, θελήσουν να μπουν σε τέτοιους τυχοδιωκτισμούς, πρέπει να ξέρουν ότι οι Αλβανοί δεν είναι ένα κράτος τριών εκατομμυρίων, αλλά ένα έθνος 6 εκατομμυρίων. Μικρός λαός ήταν αυτός ο δικός μας στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά μόνος του και άοπλος σύντριψε και εξόντωσε ικανό αριθμό μεραρχιών ιταλών φασιστών και γερμανών ναζί. Τώρα οι καιροί έχουν αλλάξει σε όφελος της σοσιαλιστικής 'Αλβανίας, γι'αυτό: Μακριά τα χέρια σας από την Αλβανία!
Η Αλβανία δεν απειλεί κανέναν. Επιθυμεί να ζει σε φιλία με τους άλλους, αλλά, αν θιγούν τα δικαιώματα και τα σύνορά της, θα απαντήσει σε οποιονδήποτε με την ίδια βία. Έτσι, με τον ίδιο αυστηρό τρόπο, θα απαντήσει και στις αδικίες και τις συκοφαντίες που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος ενάντιά της.
Ειλικρινά μιλώ και αυτή είναι η αδιασάλευτη γνώμη όλου του λαού μας. Αυτά που σκεφτόμαστε, τα λέμε, οι άλλοι δεν παρέλειψαν να μιλούν ενάντιά μας, αυτοί μάλιστα συκοφαντούν. Εμείς τίποτε το αβάσιμο και καμιά συκοφαντία δεν κάνουμε. Εδώ βρίσκεται και η δύναμή μας, γι’αυτό και οι προοδευτικοί λαοί έχουν εκτίμηση για τη σοσιαλιστική Αλβανία, όπως κι εμείς έχουμε μεγάλη εκτίμηση γι’αυτούς. Γι'αυτή την ορθή και καλοπροαίρετη στάση τους ευχαριστούμε από καρδιάς.
Οι κύριοι γιουγκοσλάβοι ηγέτες αναγνωρίζουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να υψώνουν τη φωνή για τις «αδικίες» που οι Βούλγαροι, οι Έλληνες ή οι 'Αλβανοί κάνουν, λέει, στους Μακεδόνες τον Πιρίν και του Αιγαίου και στις πάρα πολύ μικρές μακεδονικές μειονότητες στην Αλβανία, ενώ εμείς, σύμφωνα μ’αυτούς, δεν έχουμε. λέει, αυτό το δικαίωμα. Εμάς μας κατηγορούν ότι «επεμβαίνουμε στις εσωτερικές τους υποθέσεις», όταν υπερασπίζουμε τα δικαιώματα των αδελφών μας εντός των νόμων της Ομοσπονδίας, που όχι μόνον παραβιάζουν αυτά τα δικαιώματά τους, αλλά και τους σκοτώνουν, τους φυλακίζουν, τους διώχνουν στα ξένα. Ενώ στη γενέτειρά τους εγκαθιστούν σέρβους και μαυροβούνιους έποικους.
Είναι ο κύριος Στάμπολιτς αυτός που έριξε το σύνθημα «Κοσόβα εθνικώς καθαρή», που τη ζητούσαν τάχα οι «αλβανοί εθνικιστές». Αυτό δεν είναι σύνθημα των Αλβανών, αλλά των μεγαλοσέρβων, που το έριξαν για να πνίξουν την Κοσόβα στο αίμα. Αυτή η πολιτική τρομοκρατίας δικαιολογημένα φόβισε τους Σέρβους και τους Μαυροβούνιους που άρχισαν να φεύγουν από το φόβο και από τη φτώχια που επικρατεί στην Κοσόβα. Το έγκλημα αυτό, οι μεγαλοσέρβοι ζητούν τώρα να το επιρρίψουν στους 'Αλβανούς, Ενώ είναι αυτοί οι ίδιοι που ευθύνονται για τη μετοίκηση των Σέρβων και των Μαυροβουνίων.
Τον τελευταίο καιρό οι Γιουγκοσλάβοι, βοηθούμενοι και από τη φίλη τους Ρωσία, μαζεύουν ολούθε «Μακεδόνες του Αιγαίου» για να τους έχουν και σαν εμπροσθοφυλακή για την Ελλάδα. Μια πρωία θ'ακούσουν τα αφτιά μας ότι και ο Μέγας Αλέξανδρος σλάβος ήταν: Γιατί να μη το κάνουν κι αυτό; Έχουν για προηγούμενο τον μελαγορώσο «ιστορικό» του 19ου αιώνα, Βασιλέφσκι. Στο Βιβλίο του για το Βυζάντιο, αυτός φτάνει ως το σημείο να γράφει καθαρά και ξάστερα ότι οι σημερινοί Έλληνες, επειδή είναι ορθόδοξοι, είναι σλάβοι, δηλαδή δεν είναι απόγονοι των παλαιών Ελλήνων της αρχαιότητας που άφηναν στην ανθρωπότητα έναν πολιτισμό από τους λαμπρότερους του κόσμου. Καθαρά και με απόλυτη βεβαιότητα μεγαλορώσου σωβινιστή, ο Βασιλέφσκι γράφει ατό βιβλίο του ότι «οι σημερινοί Έλληνες είναι σλαβικής προέλευσης».
Έτσι ενεργούν και οι βόρειο-ήπειρώτες σωβινιστές και μερικοί Έλληνες δεσποτάδες, οι οποίοι, στηριζόμενοι στις στατιστικές του Φαναρίου, από τον καιρό του σουλτάνου Χαμίτ του Δεύτερου, όλους τους ορθοδόξους της Αλβανίας τους θεωρούν Έλληνες. Και πάνε τώρα σχεδόν 80 χρόνια που αυτοί οι λεγόμενοι Έλληνες 400.000 ήταν και 400.000 μένουν μέχρι σήμερα. Οι λεγόμενοι βορειο-ήπειρώτες Έλληνες, σύμφωνα μ’αυτούς, ούτε αυξήθηκαν, ούτε μειώθηκαν, ούτε τεκνοποιούν, ούτε πεθαίνουν. Επίσης, και στις «αλβανικές φυλακές», λένε αυτοί, κάθε καιρό και κάθε εποχή, κείτονται 28.000 βορειο-ήπειρώτες. Αλλά, για κακή τύχη αυτών των ελλήνων δεσποτάδων, που δεν έχουν να κάνουν καθόλου με τον ελληνικό λαό, Εγώ μπορώ να πω με απόλυτη ευθύνη στο λαό και στην Ελληνική κυβέρνηση ότι στη φυλακή με μικρές ποινές για διάφορα αδικήματα βρίσκονται μονάχα 33 Έλληνες μειονοτικοί απ'όλη την Αλβανία και απ’αυτούς μόνον 4 για πολιτικά ζητήματα. Γιατί συμβαίνει αυτό με την ελληνική μειονότητα στη χώρα μας: Επειδή οι έλληνες μειονοτικοί είναι καλοί άνθρωποι, τίμιοι, όπως ο ίδιος ο ελληνικός λαός, γιατί χαίρουν όλα τα δικαιώματα που χαίρει κάθε αλβανός πολίτης, γιατί παντού και όλα στην ελληνική μειονότητα είναι στα χέρια τους. Στο Κόμμα και στην εξουσία εκεί στη μειονότητα δεν υπάρχουν παρά μόνο μειονοτικά στελέχη. Σε κάθε χωριό της ελληνικής μειονότητας λειτουργούν δημοτικά σχολεία, μεσαίες γεωργικές σχολές και στο Αργυρόκαστρο παιδαγωγική σχολή στα ελληνικά. Όλα τα άλλα στελέχη, όπως γιατροί, γεωπόνοι, κτηνίατροι, οικονομολόγοι, δάσκαλοι, καθηγητές είναι μειονοτικοί και παντού υπάρχουν σπίτια πολιτισμού. Τα έσοδα των μειονοτικών είναι από τα υψηλότερα στη χώρα μας. Εμείς οι 'Αλβανοί, ζούμε σαν αδέρφια με τους έλληνες μειονοτικούς στην κοινή μας Πατρίδα. Η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, κύριοι βορειο-ήπειρώτες σωβινιστές, δε στενάζει αλλά τραγουδά και ανθίζει.
Όσο για τη θρησκευτική πίστη, δεν υπάρχει λόγος να σάς τρώει το μεράκι. Το να πιστεύει ή να μη πιστεύει ο άνθρωπος, αυτό είναι δικαίωμα του καθενός, είναι ζήτημα συνείδησης και όχι ζήτημα θεσμικό και ούτε επιθυμία και θέληση των χοτζάδων, των δεσποτάδων και του Πάπα της Ρώμης.
Παρακολουθώ τον Ελληνικό τύπο και έχω δει τί ερωτήσεις έκαναν μερικοί έλληνες και δυτικό - γερμανοί δημοσιογράφοι στους κάτοικους της ελληνικής μειονότητας στη χώρα μας και τι απαντήσεις πήραν απ’αυτούς. Ένας από τους δημοσιογράφους έκαμε τις παρακάτω ερωτήσεις σε μια μειονοτική γριά:
— «Πού την έχετε την εκκλησία, και τον παπά;»
Αυτή του απάντησε: — «Ούτε η εκκλησιά, ούτε ο παπάς με έσωσαν από τους αγάδες και τους μπέηδες. Όταν κυριαρχούσαν αυτοί, ούτε ψωμί μου 'δωσαν να φάω, ούτε νερό μου 'δωσαν να πιώ, ούτε ηλεκτρικό να με φωτίσει, ούτε στα αγόρια μου και τις κοπέλες έδωσαν σχολειό. Όλα αυτά τα καλά μου τα 'δωσε μονάχα ο Εθνικοαπελευθερωτικός Αγώνας, μου τα 'δώσε το Κόμμα μου Εργασίας. Γι' αυτό εγώ αγαπώ το Κόμμα και όχι τον παπά».
Ο δημοσιογράφος συνέχισε να ρωτάει τη γριά: — «Μα για τις αμαρτίες που έχεις κάνει, σε ποιόν θα εξομολογηθείς;»
Η γριά του απάντησε ξανά με λεπτό χιούμορ: « O γιός μου μου έχει πει, ζήσε καλά σ'αυτόν τον κόσμο, μητέρα, κι άπε όταν πάς στον άλλο κόσμο, τις αμαρτίες ρίξτες σε μένα και στο Κόμμα μου».
Στον κόσμο υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που δε θέλουν να πιστέψουν στη θρησκεία, τότε γιατί απορούν με τη σοσιαλιστική Αλβανία;
Το κράτος μας με την ελεύθερη θέληση του λαού του είναι αθεϊστικό και δεν υπάρχει ηθική και υλική δύναμη να του επιβάλουν κάτι άλλο. Είναι κύριος των τυχών και των αισθημάτων του. Οι κραυγές των βορειο - ήπειρωτών σωβινιστών δεν ανησυχούν καθόλου την ελληνική μειονότητα και τη σοσιαλιστική Αλβανία, και τότε που αυτοί οι σωβινιστές υποκινούνται και πληρώνονται κάτω από την παλάμη από κάποιον άλλο, που δεν είναι ο αδελφός ελληνικός λαός.
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Οι νέες εκλογές για τους βουλευτές της Λαϊκής Βουλής διεξάγονται στις παραμονές ενός μεγάλου γεγονότος, του γιορτασμού της 70ης Επετείου της Εθνικής Ανεξαρτησίας.
Ο αλβανικός λαός, όλοι οι Αλβανοί, όπου κι αν βρίσκονται, έχουν γιορτάσει πάντα με μεγάλη χαρά τη λαμπρή μέρα της 28ης του Νοέμβρη 1912, όταν ο σοφός και πατριώτης γέροντας Ισμαήλ Κεμάλι ύψωσε τη σημαία στην Αυλώνα και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας.
Γιορτάζοντας αυτή την ένδοξη επέτειο, αναπολούμε τους θρυλικούς αγώνες που έκανε επί αιώνες συνέχεια ο αλβανικός λαός για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της Πατρίδας, τις τιτάνιες προσπάθειες για να διαφυλάξει και αναπτύξει τη γλώσσα και την κουλτούρα του, τη φλογερή του αγάπη για τον τόπο και τις παραδόσεις του.
Η ευγνωμοσύνη μας και αυτή των γενεών που θα' ρθουν άποτίεται σ’εκείνους τους 'Αλβανούς πατριώτες που, και στις πιο δύσκολες συνθήκες και στις πιο βαριές στιγμές, κράτησαν αναμμένη τη δάδα της φιλοπατρίας, την ακράδαντη πεποίθηση ότι θα 'ρχονταν οπωσδήποτε καλύτερες μέρες και για το λαό τους. Το έργο αυτών των πατριωτών παραμένει πάντα πηγή έμπνευσης και κινητοποίησης. Αυτό μας καλεί να υπερασπίζουμε με αυταπάρνηση τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της Πατρίδας, για να υπηρετούμε πάντα με αφοσίωση και μέχρι τέλους το λαό, για να δουλεύουμε πάντα ακούραστα για το καλό και την τιμή της αγαπημένης μας Αλβανίας.
Επιτρέψτε μου να επωφεληθώ από το γιορτασμό του ιωβηλαίου της 70ης Επετείου της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας για να χαιρετήσω όλο το λαό μας, καθώς και όλους τους αλβανούς πατριώτες στον κόσμο και να τους ευχηθώ με την ευκαιρία αυτής της ακριβής για τις καρδίες μας μέρας.
Οι εκλογές για τη Λαϊκή Βουλή βρίσκουν όλη τη χώρα στο κορύφωμα της δουλειάς για την εφαρμογή στη ζωή των αποφάσεων του 8ου Συνεδρίου Κόμματος, για την πραγματοποίηση όλων των σημαντικών καθηκόντων του 7ου πεντάχρονου σχεδίου. Ας χρησιμεύσουν οι εκλογές αυτές σαν έμπνευση και παρότρυνση για το παραπέρα δυνάμωμα της ατσάλινης ενότητας του λαού γύρω από το Κόμμα, για ακόμα μεγαλύτερη κινητοποίηση και ορμή στη δουλειά, για να δουλεύουμε με πειθαρχία και γνώσεις, για να εφαρμόζουμε παντού το μαχητικό σύνθημα του Κόμματος «δουλειά και επαγρύπνηση», για να κάνουμε τη λαϊκή εξουσία ολοένα και πιο ισχυρή, τη σοσιαλιστική μας Αλβανία πιο όμορφη, πιο πλούσια, πιο ευτυχισμένη.
Ζήτω ο λαός μας!
Ζήτω το Κόμμα 'Εργασίας 'Αλβανίας!
Ζήτω η λαϊκή μας Εξουσία!
  1. Ελληνικά στο αλβανικό κείμενο

Παρασκευή, Ιανουαρίου 14, 2011

Η σοβιετική οικονομία μια πλέρια και οριστικά καπιταλιστική οικονομία

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών-Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ), Χρόνος 1 Αριθ. φύλλου 10, Οχτώβρης 1982

«Το σημερινό σοβιετικό κράτος διευθύνει σαν συλλογικός καπιταλιστής τα μέσα παραγωγής στο όνομα και προς το συμφέρον της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας. Η κοινή σοσιαλιστική ιδιοκτησία μετατράπηκε σε ένα κρατικό καπιταλισμό νέου τύπου.» ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖIΑ

Η σοβιετική οικονομία μια πλέρια και οριστικά καπιταλιστική οικονομία

ARSTOTEL ΡΑΝΟ - «Αλβανία Σήμερα», 4/1975

Η ΖΩΗ, Ο ΧΡΟΝΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΡΙΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ. ΕΔΕΙΞΑΝ ΤΗΝ ΑΝΕΧΤΙΜΗΤΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑ. ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ.

1.

Τον πρόλογο για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση τον αποτέλεσε φυσικά η μεγάλη ιδεολογική προδοσία και ο σφετερισμός της ηγεσίας του ΚΚΣΕ από μια ομάδα ποδοτών που πήραν ανοιχτή μορφή στο διαβόητο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ. Αυτή η ομάδα προδοτών με επικεφαλής τον Χρουτσώφ, άρχισε το προτσές του εκφυλισμού της Δικτατορίας του Προλεταριάτου που υπήρχε τότε στη Σοβιετική Ένωση σε μια δικτατορία της εμφανιζόμενης νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας.

Ολόκληρο το εποικοδόμημα της σοβιετικής κοινωνίας εκφυλίστηκε. Η πρώην Δικτατορία του Προλεταριάτου μετατράπηκε σε μια άγρια φασιστική δικτατορία της νέας ρεβιζιονιστικής μπουρζουαζίας, το σοβιετικό σοσιαλιστικό κράτος έγινε ένα σοσιαλιμπεριαλιστικό κράτος. Παρ’όλο που η έναρξη του προτσές του εκφυλισμού του σοβιετικού εποικοδομήματος ήταν και έναρξη της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, ο εκφυλισμός του εποικοδομήματος δεν θα μπορούσε να προχωρήσει χωρίς τον εκφυλισμό της οικονομικής βάσης. Γι αυτό, με την έναρξη του προτσές του εκφυλισμού του εποικοδομήματος άρχισε και το προτσές του εκφυλισμού της οικονομικής βάσης. Επρόκειτο για μια διαλεκτική και πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ του εκφυλισμού του εποικοδομήματος και του εκφυλισμού της βάσης, όπου ο ένας ωθούσε μπροστά και υποκινούσε τον άλλο, ώσπου τελικά πήραν την οριστική καπιταλιστική μορφή τους. Για τον εκφυλισμό των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής σε καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, όπως έχει τονίσει στα ντοκουμέντα του το Κόμμα μας, οι προδότες χρουτσοφικοί ηγέτες, εκμεταλλεύτηκαν μερικές ελλείψεις που υπήρχαν ιδιαίτερα στις σχέσεις διανομής (η μεγάλη δυσαναλογία των μισθών, την οποία το Κόμμα μας σωστά χαρακτήρισε σαν ένα επικίνδυνο κακό).

Είναι γνωστό ότι ο καπιταλισμός είναι το ανώτατο και το πιο γενικό στάδιο της εμπορευματικής παραγωγής. Ο Μαρξ, με επιστημονική μεγαλοφυΐα, απόδειξε στο "Κεφάλαιο", πως εκεί που η εμπορευματική παραγωγή γίνεται γενική και ανθηρή, εκεί αυτόματα γεννιέται η καπιταλιστική εκμετάλλευση. Για αυτό όλη την ανάλυση του καπιταλισμού στο "Κεφάλαιο" ο Μαρξ την αρχίζει με την ανάλυση του εμπορεύματος. Ο Λένιν υπεράσπισε την οικονομική θεωρία του Μαρξ και την ανάπτυξε παραπέρα. Αυτός τόνισε:

«Σύμφωνα με την διδασκαλία του Μαρξ, τα ουσιώδη γνωρίσματα του καπιταλισμού είναι 1) η εμπορευματική παραγωγή σαν γενική μορφή της παραγωγής. Το προϊόν παίρνει τη μορφή του εμπορεύματος στους πιο διαφορετικούς κοινωνικούς παραγωγικούς οργανισμούς, όμως μόνο στην καπιταλιστική παραγωγή η μορφή αυτή του προϊόντος της εργασίας είναι γενική και δεν αποτελεί εξαίρεση, δεν είναι μεμονωμένη ή τυχαία. Το δεύτερο γνώρισμα του καπιταλισμού 2) είναι ότι εμπορευματική μορφή δεν παίρνει μόνο το προϊόν εργασίας, αλλά και η ίδια η εργασία, δηλαδή η εργατική δύναμη του ανθρώπου. Ο βαθμός ανάπτυξης της εμπορευματικής μορφής της εργατικής δύναμης χαρακτηρίζει το βαθμό ανάπτυξης του καπιταλισμού» (Λένιν τόμος 1ος σελ. 451 -452).

Μετά το σφετερισμό της ηγεσίας του κόμματος και του κράτους στη Σοβιετική Ένωση οι προδότες σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, δημιούργησαν καμουφλαρισμένα τους αντικειμενικούς όρους, ώστε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν στη σοβιετική οικονομία τα δύο πιο πάνω αναφερόμενα χαρακτηριστικά. Και επειδή κάθε πραχτική δραστηριότητα πρέπει να προπαρασκευαστεί ιδεολογικά, η πρώτη θέση της μαρξιστικής θεωρίας ενάντια στην οποία επιτέθηκαν μετά το 1953 οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές ήταν η θέση για την εμπορευματική παραγωγή και το νόμο της αξίας στο σοσιαλισμό.

Είναι γνωστό ότι ο μαρξισμός-λενινισμός δεν αρνείται την απόλυτη αναγκαιότητα της ύπαρξης της εμπορευματικής παραγωγής μετά την κατάληψη της κρατικής εξουσίας από την εργατική τάξη. Απεναντίας, η εμπορευματική παραγωγή στην πρώτη φάση υπάρχει αντικειμενικά, μα όντας «υπόλειμμα» του καπιταλισμού δεν επιτρέπεται ποτέ να επεκταθεί και να ανθίσει, αντίθετα, στο μέτρο που μεγαλώνει και σταθεροποιείται ο σοσιαλιστικός τομέας της οικονομίας, στο μέτρο που ωριμάζουν οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, πρέπει να στενεύει και να περιορίζεται ο τομέας της εμπορευματικής παραγωγής και η δράση του νόμου της αξίας, ώσπου τελικά να δημιουργηθούν οι αντικειμενικοί όροι, για την πλήρη εξάλειψή τους. Το πραγματικό μαρξιστικό-λενινιστικό Κόμμα και το σοσιαλιστικό κράτος της εργατικής τάξης, θεωρώντας αναπόφευκτη για ορισμένο χρονικό διάστημα την εμπορευματική παραγωγή, γνωρίζουν και τον κίνδυνο, τον οποίο αυτή περικλείει, και παίρνουν συνειδητά μέτρα για την δημιουργία των αντικειμενικών όρων της τελειωτικής εξάλειψής της στο μέλλον.

Μα σε αντίθεση με αυτό, οι προδότες σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και οι λακέδες τους για να συγκαλύψουν με δημαγωγικές φράσεις το προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, μετά το 1953 πρόβαλλαν την σατανική τους θέση ότι οι παλιές κατηγορίες που κληρονομήθηκαν από τον καπιταλισμό (συνεπώς και η εμπορευματική παραγωγή και ο νόμος της αξίας) πριν παύσουν να δρουν και για να παύσουν να δρουν, πρέπει να αναπτυχθούν και να ανθίσουν πλέρια και γενικά.

Επειδή δεν μπορούν να απαριθμηθούν όλα τα «επιστημονικά επιχειρήματα» αυτής της σατανικής θέσης θα αρκεσθούμε να αναφέρουμε ότι με συγκαλυμμένο τρόπο αυτή η θέση βρήκε την έκφρασή της στο λεγόμενο "Πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης", που εγκρίθηκε στο 22ο συνέδριο του ΚΚΣΕ. Σε αυτό το πρόγραμμα αναφέρεται:

«Στην κομμουνιστική οικοδόμηση είναι αναγκαίο, να γίνει πλήρης εκμετάλλευση των σχέσεων εμπόρευμα - χρήμα..,».

Σε αντίθεση με ολόκληρη την μαρξιστική - λενινιστική θεωρία, που υπογραμμίζει την απόλυτη αναγκαιότητα να περιοριστεί και να μειωθεί η εμπορευματική παραγωγή στη φάση του περάσματος στον κομμουνισμό, οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, σαν συνειδητοί προδότες του μαρξισμού και επειδή θέλουν να συγκαλύψουν το προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, μιλούν για «πλήρη εκμετάλλευση» των σχέσεων εμπόρευμα-χρήμα για την οικοδόμηση του κομμουνισμού. Τι σημαίνει «πλήρη εκμετάλλευση» το είδε κανείς καθαρά σε όλα τα πραχτικά οικονομικά μέτρα που πήραν και που είναι μέτρα για την μετατροπή της σοσιαλιστικής παραγωγής σε καπιταλιστική εμπορευματική παραγωγή. Όλες οι «θεωρητικές» επινοήσεις και τα πραχτικά μέτρα αυτών των αποστατών αποτελούν μια ανοιχτή προδοσία προς τα διδάγματα του μαρξισμού - λενινισμού, τα οποία αυτοί ισχυρίζονται πως «αναπτύσσουν».

0 Λένιν υπογράμμιζε:

"Ο μαρξισμός μας διδάσκει, ότι μια κοινωνία που βασίζεται στην εμπορευματική παραγωγή, σε ένα ορισμένο στάδιο ανάπτυξης αναπόφευκτα παίρνει επίσης και η ίδια το δρόμο του καπιταλισμού".

Και ακριβώς τα μέτρα που πήραν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, μετά το 1953, στον τομέα της οικονομίας, παράλληλα με το προτσές του εκφυλισμού του εποικοδομήματος, δημιούργησαν αντικειμενικά επίσης ένα ορισμένο στάδιο ανάπτυξης της εμπορευματικής παραγωγής, η οποία οδήγησε στην εμφάνιση του καπιταλισμού στην οικονομία, ο οποίος τώρα έχει διαμορφωθεί πλέρια και οριστικά.

Όλα τα συγκεκριμένα οικονομικά μέτρα των σοβιετικών ρεβιζιονιστών μετά το 1953, που έφτασαν στο αποκορύφωμα τους το 1965 με την λεγόμενη «οικονομική μεταρρύθμιση», είχαν μόνο ένα σκοπό: να παλινορθώσουν την καπιταλιστική οικονομία της εμπορευματικής παραγωγής. Ανεξάρτητα από το, με ποιά «μαρξιστική» φρασεολογία δικαιολογήθηκαν αυτά τα μέτρα ή πως συγκαλύφθηκε η καπιταλιστική τους ουσία απέναντι στους εργαζόμενους, ουσιαστικά αυτά ήταν μέτρα για την παλινόρθωση του καπιταλισμού, ένα προτσές, που σήμερα έχει αποπερατωθεί. Αυτά τα μέτρα, σε διάφορες περιόδους, έθιξαν την παραγωγή, την διανομή, την ανταλλαγή, την διεύθυνση της οικονομίας, κλπ. όμως στο σύνολο τους εκφράζουν ένα πράγμα: τον εκφυλισμό της σοσιαλιστικής οικονομίας, την απεριόριστη επέκταση των σχέσεων εμπόρευμα - χρήμα, τη δημιουργία της καπιταλιστικής οικονομίας της εμπορευματικής παραγωγής, τη δημιουργία των όρων για την γέννηση και την δράση όλων των κατηγοριών της καπιταλιστικής οικονομίας , με τις οποίες θα ασχοληθούμε παρακάτω.

Το πιο σπουδαίο στοιχείο σε όλο το προτσές της επέκτασης και της άνθισης της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής στη Σοβιετική Ένωση ήταν η μετατροπή επίσης της εργατικής δύναμης σε εμπόρευμα. Ο μαρξισμός μας διδάσκει, ότι ο «καπιταλισμός είναι το στάδιο ανάπτυξης της εμπορευματικής παραγωγής, στο οποίο και η εργατική δύναμη γίνεται εμπόρευμα». Ακριβώς επειδή σήμερα στη Σοβιετική Ένωση αυτό το προτσές της μετατροπής της εργατικής δύναμης σε εμπόρευμα αποπερατώθηκε πλέρια, είναι ευνόητο, ότι εδώ πρόκειται για μια οικονομία πλέρια καπιταλιστική.

Για να γίνει η εργατική δύναμη εμπόρευμα, πρέπει ο εργάτης να είναι απογυμνωμένος από όλα τα μέσα παραγωγής και να είναι υποχρεωμένος να πουλάει την εργατική του δύναμη. Το προτσές της απογύμνωσης της σοβιετικής εργατικής τάξης από τα μέσα παραγωγής, ήταν ταυτόχρονα το ίδιο το προτσές της μετατροπής της Δικτατορίας του Προλεταριάτου σε δικτατορία της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας. Με τον εκφυλισμό του σοβιετικού κράτους, με την μετατροπή του σε μια δικτατορία της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας, και τα μέσα παραγωγής, τα οποία ήταν κρατική ή κολχόζνικη ιδιοκτησία έγιναν ιδιοκτησία της νέας ρεβιζιονιστικής μπουρζουαζίας, η οποία σφετερίστηκε την εξουσία. Η σοβιετική εργατική τάξη απογυμνώθηκε από τα μέσα παραγωγής, δεν έχει πια τι άλλο να πουλήσει εκτός από την εργατικής δύναμη, η οποία έτσι, όπως όλοι οι άλλοι συντελεστές της παραγωγής έγινε εμπόρευμα.

Για να πειστεί κανείς, ότι ο χαραχτήρας της κρατικής ιδιοκτησίας εξαρτάται από το χαραχτήρα του ίδιου του κράτους, από το, σε τίνος χέρια βρίσκεται το κράτος, αρκεί να ρίξει μια ματιά στη σημερινή πραγματικότητα των δυτικών καπιταλιστικών κρατών, στα οποία τα τελευταία χρόνια έχει πολύ μεγαλώσει η κρατική ιδιοκτησία. Κανένας δεν διανοείται, να χαρακτηρίσει την κρατική ιδιοκτησία, η οποία υπάρχει σήμερα στις δυτικές καπιταλιστικές χώρες, σαν σοσιαλιστική ιδιοκτησία, σαν ιδιοκτησία των εργατών. Γιατί; Γιατί η κρατική ιδιοκτησία μένει ιδιοκτησία της τάξης που έχει την εξουσία. Όσον καιρό λοιπόν η μπουρζουαζία, οι καπιταλιστές έχουν την εξουσία, η κρατική ιδιοκτησία είναι μια μορφή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, είναι κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός.

Το ίδιο πράγμα βρίσκουμε ουσιαστικά και στη Σοβιετική Ένωση. Σίγουρα δεν είναι περιττό, να σημειώσουμε, ότι πριν ένα αιώνα ο Ένγκελς στο έργο του "Αντί - Ντύρινγκ" υπογράμμισε, ότι ο χαραχτήρας της κρατικής ιδιοκτησίας εξαρτάται από το γεγονός, σε τίνος χέρια βρίσκεται το κράτος.

Η μετατροπή της σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας σε κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία ενός ιδιαίτερου τύπου και της εργατικής δύναμης σε εμπόρευμα δεν έγινε στη Σοβιετική Ένωση με ένα χτύπημα μιας μαγικής ράβδου, αλλά μέσω ενός ολόκληρου προτσές του εκφυλισμού της Δικτατορίας του Προλεταριάτου σε δικτατορία της νέας ρεβιζιονιστικής μπουρζουαζίας.

Όταν αποπερατώθηκαν τα προτσές του εκφυλισμού του εποικοδομήματος, της αλλαγής του χαραχτήρα της ιδιοκτησίας, της μετατροπής της εργατικής δύναμης σε εμπόρευμα, της επέκτασης και άνθισης της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής, αυτόματα αποπερατώθηκε στη Σοβιετική Ένωση και το προτσές της παλινόρθωσης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης σε όλο το πλάτος και το βάθος της. Αυτό ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της παλινόρθωσης της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής. Ο Καρλ Μαρξ μας διδάσκει σχετικά με αυτό:

«Στον ίδιο βαθμό, που με βάση τους δικούς της εσωτερικούς νόμους η εμπορευματική παραγωγή εξελίσσεται σε καπιταλιστική παραγωγή, στον ίδιο βαθμό οι νόμοι ιδιοκτησίας της εμπορευματικής παραγωγής μετατρέπονται σε νόμους της καπιταλιστικής ιδιοποίησης» (Μαρξ-Ένγκελςς. Έργα τόμος 23, σελ. 613).

2.

Δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία, ότι η κύρια μορφή του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση είναι ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός ενός νέου τύπου. Μα αυτός ο «νέος τύπος» δεν σημαίνει καθόλου ότι πρόκειται για μια άλλη ουσία του καπιταλισμού. Το «νέο» έγκειται μόνο στο δρόμο της γέννησης και στο ρόλο του, ενώ όσο αφορά την ουσία, είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός όπως σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες.

Ο κρατικός καπιταλισμός στις δυτικές χώρες γεννήθηκε κυρίως δια μέσου των κρατικοποιήσεων με αποζημίωση που έκανε το αστικό κράτος. Στη Σοβιετική Ένωση γεννήθηκε μόνο δια μέσου του προτσές του εκφυλισμού της Δικτατορίας του Προλεταριάτου σε δικτατορία της νέας μπουρζουαζίας. Στις δυτικές καπιταλιστικές χώρες ο κρατικός καπιταλισμός παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο απέναντι στο ιδιωτικό κεφάλαιο, σαν όργανο του ιδιωτικού κεφαλαίου, απεναντίας στη σημερινή Σοβιετική Ένωση αυτό παίζει έναν βασικό, έναν πρωτεύοντα ρόλο.

Όταν υπογραμμίζουμε, ότι η κύρια μορφή του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση είναι ένας νέος τύπος του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, πρέπει να αναφερθούν και οι άλλες μορφές κεφαλαίου και καπιταλισμού που υπάρχουν σήμερα εκεί.

Επειδή η νέα σοβιετική μπουρζουαζία στον κρατικό και στον κολχόζνικο τομέα παίρνει υψηλές αποδοχές, μπορεί να κάνει παραμυθένια ζωή και μπορεί εκτός τούτου να κάνει μεγάλες «αποταμιεύσεις» με την μορφή των καταθέσεων, οι οποίες δια μέσου των τόκων «γεννούν» νέο χρήμα. Εδώ δεν στρεφόμαστε ενάντια στην δυνατότητα στο σοσιαλισμό να γίνονται αποταμιεύσεις. Παράλληλα με την άνοδο της γενικής ευημερίας μπορούν οι εργαζόμενοι να κάνουν και αποταμιεύσεις για να μπορούν να ικανοποιήσουν καλύτερα στο μέλλον τις ανάγκες τους. Μα όταν μπορούν να κάνουν αποταμιεύσεις «άνθρωποι με ιδιαίτερες ικανότητες», όταν οι αποταμιεύσεις προέρχονται από εξαιρετικά υψηλές αποδοχές και πριμ, τότε αυτές αποδίδουν φυσικά πολύ υψηλούς τόκους και δεν είναι πλέον αποταμιεύσεις, αλλά δανειστικό κεφάλαιο, χρήμα, το οποίο γεννάει χρήμα.

Ο Λένιν λέει πάνω σ αυτό:

«Η αφετηρία κάθε κεφαλαίου - τόσο του βιομηχανικού όσο και του εμπορικού κεφαλαίου - είναι ο σχηματισμός ελεύθερων χρηματικών μέσων στα χέρια μεμονωμένων προσώπων (σαν ελεύθερα χρηματικά μέσα θεωρούνται αυτά τα οποία δεν πρέπει απαραίτητα να χρησιμοποιούνται για την ατομική κατανάλωση κλπ.)» (Λένιν, Έργα τόμος 3, σελ. 365).

Η νέα σοβιετική μπουρζουαζία και ένα μέρος της εργατικής αριστοκρατίας κατέχουν σήμερα περίπου 60 δισεκατομμύρια Ρούβλια καταθέσεις, οι οποίες τους αποδίδουν κάθε χρόνο 2 δισεκατομμύρια Ρούβλια τόκους, χωρίς να χρειάζεται για αυτό να κουνήσουν ούτε το ένα δάχτυλο τους. Η φόρμουλα του Μαρξ για το δανειστικό κεφάλαιο, Χ - Χ, που την διατύπωσε πριν ένα αιώνα είναι ακριβώς η φόρμουλα αυτών των «αποταμιεύσεων» της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας.

Αλλά αυτή δεν είναι η μοναδική μορφή του ιδιωτικού χρηματικού κεφαλαίου, την οποία κατέχει η νέα σοβιετική μπουρζουαζία. Υπάρχουν ακόμα και άλλες μορφές, όπως οι κρατικές ομολογίες, οι ασφαλίσεις κλπ. Τέλος πρέπει να αναφερθεί μια άλλη μορφή της εμπορευματικής παραγωγής η οποία γεννά καθημερινά νέους καπιταλιστές στη Σοβιετική Ένωση και αυτή είναι ο «ατομικός κήπος των συνεταιρισμένων αγροτών». Κανένας μαρξιστής δεν αρνήθηκε ποτέ, ότι εφ’όσον οι γεωργικοί συνεταιρισμοί δεν έχουν την δυνατότητα να ικανοποιούν όλες τις ανάγκες των μελών τους, οι συνεταιριστές επιτρέπεται να έχουν έναν ατομικό κήπο, για να ικανοποιούν μερικές οικογενειακές τους ανάγκες. Όταν όμως αυτός ο «κήπος» μεγαλώνει υπερβολικά και τα προϊόντα του δεν χρησιμοποιούνται για την κάλυψη των ιδίων αναγκών , αλλά προορίζονται για την αγορά, τότε αυτός μετατρέπεται σε μια επιχείρηση της απλής εμπορευματικής παραγωγής, η οποία, όπως έχει πει ο Λένιν, διαρκώς, κάθε μέρα κάθε ώρα γεννάει τον καπιταλισμό. Αυτός είναι ο οικονομικός τύπος ενός μεγάλου αριθμού των «κολχόζνικων κήπων» της σημερινής Σοβιετικής Ένωσης. Αυτοί οι κήποι εφοδιάζουν σήμερα 60% των οπωροκηπευτικών, 80% των φρούτων κλπ. Σαν επιχειρήσεις της εμπορευματικής παραγωγής γεννούν κάθε μέρα νέους καπιταλιστές.

3.

Η ανάλυση του καπιταλιστικού χαραχτήρα της σοβιετικής οικονομίας δεν επιτρέπεται να γίνει στη βάση των εξωτερικών φαινομένων, της δημαγωγίας των προδοτών του μαρξισμού, των νόμων και νομικών μορφών που ακόμα έχουν ένα «σοσιαλιστικό» περίβλημα, αλλά, όπως μας διδάσκουν οι κλασσικοί του μαρξισμού - λενινισμού, το Κόμμα μας και ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια πάνω στη βάση των πραγματικών οικονομικών σχέσεων.

Σε μια κριτική του στους Ναρόντνικους, ο Λένιν δίδασκε τους μαρξιστές:

«Για να προσδιορίσουμε τον "τύπο" (μιας οικονομίας -Α. Πάνο) πρέπει να παρθούν φυσικά τα κύρια οικονομικά χαρακτηριστικά και όχι νομικές μορφές».

Η οικονομική πραγματικότητα της Σοβιετικής Ένωσης δείχνει σήμερα, ότι η ρεβιζιονιστική μπουρζουαζία, χωρίς να έχει στην τσέπη της κανένα πιστοποιητικό ιδιοκτησίας από τον συμβολαιογράφο για τα μέσα παραγωγής της χώρας, όμως χάρη στην πραγματική θέση που κατέχει χρησιμοποιεί τα μέσα παραγωγής για την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, για την ιδιοποίηση με καπιταλιστικό τρόπο της υπεραξίας που δημιουργείται από την απλήρωτη εργασία των απλών εργαζομένων.

Όπως όλα τα άλλα στοιχεία των σχέσεων παραγωγής έτσι και οι σχέσεις διανομής είναι πλέρια εκφυλισμένες. Ακριβώς για αυτό το λόγο οι νέοι σοβιετικοί μπουρζουάδες επιτρέπουν εντελώς ευχάριστα στους εργάτες να κρατούν στο συρτάρι τους το κείμενο του σοβιετικού συντάγματος που επικυρώνει νομικά το δικαίωμα της κοινής ιδιοκτησίας, ενώ οι μπουρζουάδες κρατούν στο συρτάρι τους το τραπεζικό βιβλιάριο στο οποίο αυξάνουν συνεχώς τα ποσά των κατατιθεμένων Ρουβλιών.

Το σύνολο της υπεραξίας που ιδιοποιείται η σοβιετική μπουρζουαζία παίρνει διάφορες μορφές. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της υπεραξίας, το μετατρέπει η μπουρζουαζία, σαν συλλογικός κάτοχος των μέσων παραγωγής, μέσω διαφόρων δρόμων, σε κεφάλαιο της μορφής του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Αυτό το μέρος, όπως και τα μέσα παραγωγής, τα κατέχει σαν τάξη και όχι σαν άτομο. Ένα άλλο μέρος της ιδιοποιούμενης υπεραξίας το διανέμει ατομικά ανάμεσα στα μέλη της τάξης της, με τη μορφή παχυλών αποδοχών και αναρίθμητων πριμ, τα οποία οι νέοι σοβιετικοί διαχειριστές στα τελευταία χρόνια έχουν εισάγει και τα οποία υψώνονται αδιάκοπα.

Μια σύγκριση του δεύτερου μέρους της υπεραξίας, την οποία ιδιοποιούνται τα μέλη της σοβιετικής μπουρζουαζίας υπό μορφή αποδοχών και πριμ, με το μισθό ενός απλού εργάτη αρκεί μόνο, για να κατανοήσει κανείς ολόκληρο τον εκμεταλλευτικό χαραχτήρα των καπιταλιστικών σχέσεων διανομής στη Σοβιετική Ένωση. Οι μισθοί και τα πριμ των ανώτερων σοβιετικών διαχειριστών (αφήνοντας εντελώς κατά μέρος την αφρόκρεμα του κόμματος, του κράτους, του στρατού και της οικονομίας) είναι 15 - 20 φορές μεγαλύτεροι από το βασικό μισθό ενός απλού εργάτη. Για να διαφυλάξει ευκολότερα την κυριαρχία της, η σοβιετική μπουρζουαζία διαφθείρει φυσικά μέσω των πριμ και ένα μικρό τμήμα της εργατικής τάξης και το μετατρέπει σε εργατική αριστοκρατία ακριβώς όπως συμβαίνει στην καπιταλιστική κοινωνία.

Το σημερινό σύστημα διανομής στη Σοβιετική Ένωση ο κολοσσιαίος αριθμός των πριμ, που σε μερικές περιπτώσεις είναι εντελώς απεριόριστα, δεν έχει τίποτε να κάνει με τη σοσιαλιστική αρχή της διανομής ανάλογα με την εργασία, αλλά με την ετικέτα «της αναγνώρισης της ιδιαίτερης αξίας των διευθυντών» χρησιμεύει στην νέα μπουρζουαζία στο να ιδιοποιείται ατομικά ένα μέρος της υπεραξίας, η οποία δημιουργείται από την απλήρωτη εργασία των σοβιετικών εργατών. Ακριβώς πάνω σε αυτή τη βάση μεγαλώνουν οι κοινωνικές διαφορές: από τη μια μεριά η τάξη της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας που κάνει μια παραμυθένια πολυτελή ζωή και από την άλλη οι απλοί εργαζόμενοι, οι οποίοι ζουν σε μια τέτοια φτώχια, και οι οποίοι, όπως τυχαία διαπίστωνε πριν μερικά χρόνια το σοβιετικό περιοδικό «Σοτσιαλιστιτσεσκάγια Ιντούστρια», τώρα μόνο αντικατέστησαν τα ξύλινα κουτάλια με τα μεταλλικά! Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να συμβεί. Ο Χρουτσώφ όταν ήλθε στην εξουσία, υποσχέθηκε σε όλους χρυσά κουτάλια, μα με τη λέξη «σε όλους» εννοούσε μόνο την νέα σοβιετική μπουρζουαζία, η οποία σφετερίστηκε την πολιτική εξουσία και τα μέσα παραγωγής, οι άλλοι όφειλαν να γίνουν μισθωτοί σκλάβοι, όπως και έγιναν.

Σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία ο βαθμός εκμετάλλευσης των εργατών υπολογίζεται μέσω του ποσοστού της υπεραξίας, το οποίο εκφράζει τη σχέση μεταξύ της υπεραξίας και του μεταβλητού κεφαλαίου. Η σοβιετική Στατιστική αυτών των κατηγοριών διατηρεί φυσικά ακόμα τις «σοσιαλιστικές» ονομασίες, πλαστογραφεί όμως το μέγεθος του μεταβλητού κεφαλαίου και συνυπολογίζει σε αυτό και τις αποδοχές ενός τμήματος της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας, οι οποίες όμως, όπως είπαμε, αποτελούν ένα μέρος της υπεραξίας. Αλλά και αυτά τα «καλοχτενισμένα» από τη σοβιετική Στατιστική στοιχεία δείχνουν, ότι ο βαθμός εκμετάλλευσης της σοβιετικής εργατικής τάξης το 1972 ήταν 23% μεγαλύτερος από το 1960 Αυτό είναι το «κέρδος» της σοβιετικής εργατικής τάξης από τη λεγόμενη οικοδόμηση του κομμουνισμού (διάβαζε: από την παλινόρθωση του καπιταλισμού).

4.

Με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση αντικαταστάθηκαν όλοι οι σοσιαλιστικοί οικονομικοί νόμοι και οι κατηγορίες με τους καπιταλιστικούς νόμους και κατηγορίες. Το προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού διήρκησε πολλά χρόνια, τα οποία ήταν ταυτόχρονα και χρόνια της επέκτασης των καπιταλιστικών νόμων και κατηγοριών, μέχρι που έφτασαν στην οριστική τους μορφή (κατάσταση).

Βασικός νόμος της σημερινής σοβιετικής οικονομίας είναι ο νόμος της αποκόμισης ανώτατων κερδών. Μία όψη της πραχτικής του δράσης είναι, ότι ολόκληρη η δραστηριότητα των σοβιετικών επιχειρήσεων εκτιμιέται σύμφωνα με ένα βασικό δείχτη, σύμφωνα με τη λεγόμενη «αποδοτικότητα των φόντων» (διάβαζε: αποδοτικότητα του κεφαλαίου). Δημαγωγία μπορούν να κάνουν όσο θέλουν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και να ισχυρίζονται, ότι δήθεν σκοπός της παραγωγής τους μένει όπως και πριν η ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων μαζών, όμως δεν μετρούν τα λόγια αλλά τα έργα. Εφ'όσων τα παχυλά πριμ των σοβιετικών διαχειριστών εξαρτώνται μόνο από την «αποδοτικότητα των φόντων», μπορεί ο καθένας να καταλάβει, ότι κάνουν το πάν, όχι για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της οικονομίας και των εργαζομένων, αλλά για να γεμίσουν τις τσέπες τους, για να υψώσουν τα δικά τους πριμ. Μότο τους είναι ακριβώς η παλιά παροιμία: «το πουκάμισο μου είναι πιο κοντά από το φόρεμα».

Ρυθμιστής της σοβιετικής παραγωγής είναι μόνο ο νόμος της αξίας και το αυθόρμητο της αγοράς. Ο δεύτερος δείχτης εκτίμησης της εργασίας είναι ο όγκος των πωλήσεων. Αλλά ο όγκος των πωλήσεων καθορίζεται άμεσα από τη συγκυρία της αγοράς, έτσι που λοιπόν η σοβιετική παραγωγή ρυθμίζεται μέσω του αυθόρμητου της αγοράς και όχι μέσω του «πλάνου», όπως αυτοί φλυαρούν. Προ φόρμα οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές παίζουν κωμωδία και «κριτικάρουν» τον λεγόμενο σοσιαλισμό της αγοράς ενός κάποιου Οτα Σικ, ενώ αυτοί οι ίδιοι εισήγαγαν από καιρό τον καπιταλισμό της αγοράς.

Η κατανομή των επενδύσεων σήμερα στη Σοβιετική Ένωση γίνεται σύμφωνα με τον λεγόμενο «ποσοτικό συντελεστή των επενδύσεων κεφαλαίου», που δεν είναι άλλο από το «σοσιαλιστικό» όνομα για το μέσο ποσοστό κέρδους. Σε όλη την σοβιετική οικονομία δρα η κατηγορία της καπιταλιστικής Τιμής Παραγωγής, για την οποία με χίλια δυο τρικ οι σοβιετικοί, ρεβιζιονιστές βρίσκουν «σοσιαλιστικά» ονόματα και επιχειρήματα. Μέσω της αποκέντρωσης του καθορισμού των τιμών, των τιμών που καθορίζουν οι ίδιες οι επιχειρήσεις, των «κλιμακωτών τιμών», κλπ. κλπ. δρα πλέρια, με άλλες όμως μορφές, το ελεύθερο παιχνίδι των τιμών. Σε ολόκληρη την οικονομία έχει εισαχθεί η καπιταλιστική κατηγορία του Τόκου επί του κεφαλαίου.

Η πάλη των μεμονωμένων επιχειρήσεων για να δημιουργήσουν πιο ευνοϊκούς όρους για τα φόντα παρότρυνσης, για πιο ευνοϊκές πιστώσεις και κεφάλαια, για μια πιο κερδοφόρα διάρθρωση των ποικιλιών εμπορευμάτων κλπ. δεν είναι παρά μια μορφή του ανταγωνισμού όπως στην καπιταλιστική οικονομία. Μέσω της συνένωσης, της συγχώνευσης και της μετάθεσης της δραστηριότητας μεμονωμένων επιχειρήσεων, οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές συγκαλύπτουν στην πραγματικότητα μόνο τη χρεωκοπία μεμονωμένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, αλλά αυτή η χρεωκοπία υπάρχει. Σήμερα πολλές σοβιετικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε κατάσταση οικονομικής χρεωκοπίας. Στη χρονική περίοδο 1965 - 1971 μόνο τα δάνεια που δεν ξοφλήθηκαν εμπρόθεσμα στην τράπεζα από τις επιχειρήσεις αυξήθηκαν 2,3 φορές. Η παραβίαση της μέσης προθεσμίας εξόφλησης των οφειλών από τις σοβιετικές επιχειρήσεις στην περίοδο 1966 -1970 ανέβηκε κατά μέσο όρο 25% ενώ το ποσό όλων των οφειλών που δεν πληρώθηκαν μέσα στην προθεσμία ανέβηκε 79%.

Η πλέρια παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση δεν μπορούσε παρά μόνο να φέρει τον μυθώδη πλουτισμό της νέας μπουρζουαζίας, το φτώχεμα των εργαζομένων μαζών, τις συνεχείς αποτυχίες της οικονομίας, την ανεργία με συγκαλυμμένες μορφές και τις κρίσεις και άλλα καπιταλιστικά φαινόμενα.

Σαν απόδειξη για τις καταστροφικές συνέπειες της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη σοβιετική οικονομία, θα αναφέρουμε μόνο την εξόφθαλμη επιβράδυνση των ρυθμών της οικονομικής ανάπτυξης σε σύγκριση με τον καιρό που εκεί υπήρχε ακόμη η σοσιαλιστική οικονομία. Σε σύγκριση με την χρονική περίοδο 1945 - 1960 ο μέσος ρυθμός της αύξησης του εθνικού εισοδήματος στη Σοβιετική Ένωση στα χρόνια 1960 - 1965 μειώθηκε 44%, στα χρόνια 1965 - 1970 μειώθηκε 35% και ως το 1974 μειώθηκε ακόμα 58%. Κάι πρέπει να ειπωθεί ότι στα στοιχεία των σοβιετικών στατιστικών για την ανάπτυξη της σοβιετικής οικονομίας συμπεριλαμβάνεται και η κολοσσιαία αύξηση της σοβιετικής στρατιωτικής παραγωγής στα τελευταία χρόνια, που αν τις παραμερίσει κανείς, θα μπορούσε να διακρίνει πιο έντονα την κρίση και το πραγματικό πισωγύρισμα της σοβιετικής οικονομίας.

Η συνολική ανάλυση των υπαρχόντων στοιχείων δείχνει τώρα πολύ καλά, ότι η σοβιετική οικονομία είναι μια πλέρια και οριστικά καπιταλιστική οικονομία. Ακριβώς αυτή η καπιταλιστική οικονομία αποτελεί τη βάση του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού, ο οποίος στο εσωτερικό χαρακτηρίζεται από μια ωμή εκμετάλλευση των εργαζομένων, από ανταγωνιστικές ταξικές αντιθέσεις, από στασιμότητα και διαρκείς κρίσεις, από μια χωρίς προηγούμενο στρατιωτικοποίηση κλπ. και στο εξωτερικό χαρακτηρίζεται όχι μόνο από έναν πολιτικό και στρατιωτικό επεκτατισμό, αλλά και από έναν οικονομικό επεκτατισμό, από την εκμετάλλευση των άλλων χωρών, σε. πρώτη γραμμή των «συμμάχων» της Ανατολικής Ευρώπης.

Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΙΔΙΟΧΤΗΤΗΣ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

VINIAMIN TOCI και KΙCO ΚΑΡΕDANI - «Αλβανία Σήμερα» 4/1973

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών-Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ), Χρόνος 1, Αριθ. φύλλου 9, Σεπτέμβρης 1982

Ο εκφυλισμός της κρατικής εξουσίας στη Σοβιετική Ένωση, η αλλαγή των εσωτερικών και εξωτερικών λειτουργιών της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, η εξάλειψη της σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας και ο εκφυλισμός των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, και παραπέρα οι αλλαγές στην ταξική σύνθεση της σοβιετικής κοινωνίας και η γέννηση της νέας ρεβιζιονιστικής μπουρζουαζίας, απομάκρυναν τη σοβιετική εργατική τάξη από την διεύθυνση της χώρας και την μετέτρεψαν σε μια εκμεταλλευόμενη τάξη.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΡΟΥΤΣΩΦΙΚΗΣ ΚΛΙΚΑΣ, ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΑΥΤΗ Η ΚΛΙΚΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΕΡΡΙΨΕ, Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ. ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΕ ΜΙΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΙΑ ΕΠΕΧΤΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ ΓΙΑ ΣΦΑΙΡΕΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΣΕΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΑΡΧΙΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΣΤΙΚΟ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΟΣ, ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ

Με την παραποίηση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής θεωρίας για την προλεταριακή επανάσταση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση, οι χρουτσοφικοί ρεβιζιονιστές δημιούργησαν μια μεγάλη ιδεολογική σύγχυση, αφόπλισαν την εργατική τάξη απέναντι στην αστική και ρεφορμιστική ιδεολογία, άνοιξαν τον δρόμο στην ιδεολογική αντεπανάσταση που ήταν η απαρχή για την πολιτική και την οικονομικοκοινωνική αντεπανάσταση. Κεντρικό σύνθημα αυτής της αντεπανάστασης έγιναν η «χρουτσωφική ειρηνική συνύπαρξη», ο «ειρηνικός δρόμος περάσματος στο σοσιαλισμό», το «πέρασμα στο σοσιαλισμό κάτω από την καθοδήγηση μη προλεταριακών κομμάτων», η εξαγωγή της επανάστασης και του σοσιαλισμού μέσω «της οικονομικής άμιλλας» με τον καπιταλισμό, «το κράτος όλου του λαού» κλπ.

Η εργατική τάξη και οι επαναστατικές δυνάμεις του κόσμου είναι μάρτυρες αυτής της αντεπαναστατικής γραμμής της σοβιετικής ρεβιζιονιστικής ηγεσίας, τόσο στην εσωτερική, όπως επίσης και στην εξωτερική πολιτική. Μια νέα έκφραση της ρεβιζιονιστικής προδοσίας και μια μεγάλη πρόκληση για όλους τους λαούς του κόσμου είναι και οι νέες σοβιετο-αμερικάνικης συμφωνίες, οι όποιες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Μπρέζνιεφ στις ΕΠΑ. Τα δύο μέρη προσπαθούν με αυτήν την συμφωνία να εγκαθιδρύσουν μια κοινή, διεθνή, αντεπαναστατική δικτατορία, να θέσουν κάτω από τον έλεγχο τους την τύχη και το μέλλον της ανθρωπότητας, να καταδικάσουν και να απορρίψουν τις εξεγέρσεις και τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των λαών, να στραγγαλίσουν τα εργατικά κινήματα και την επανάσταση παντού στον κόσμο μεταχειριζόμενοι τόσο τον κλάδο ελαίας, όσο και την κτηνώδη στρατιωτική βία. Αυτή η συμφωνία δείχνει εκ νέου, ότι οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές και οι σοβιετικοί σοσιαλιμπεριαλιστές, παρά τις αναπόφευκτες αντιθέσεις, οι οποίες υπάρχουν μεταξύ τους, βρίσκονται σε ένα κοινό ενιαίο μέτωπο ενάντια στους λαούς, βοηθιούνται μεταξύ τους και υποκινούνται από κοινού για τους ληστρικούς και επιθετικούς τους σκοπούς.

1.

Με τον αστικό εκφυλισμό στη χώρα, η σοβιετική εργατική τάξη στερήθηκε της ιστορικής της αποστολής σαν τάξη που βρίσκεται στην εξουσία, σαν ηγετική, ηγεμονιστική τάξη. Σήμερα είναι ακόμα μόνο μια παραγωγική δύναμη, ακριβώς το ίδιο όπως είναι η εργατική τάξη των καπιταλιστικών χωρών. Έγινε πάλι εκμεταλλευόμενο προλεταριάτο, τόσο από πολιτική και ιδεολογική άποψη, όσο και από οικονομική και κοινωνική άποψη. Αυτό το προτσές συνεχίζεται διαρκώς παραπέρα.

Σε πρώτη γραμμή η σοβιετική εργατική τάξη στερήθηκε την επαναστατική της ιδεολογία, αφοπλίστηκε ιδεολογικά. Η ιδεολογική διεύθυνση της κοινωνικής ζωής της χώρας δεν βρίσκεται πλέον στα χέρια της. Οι ρεβιζιονιστές μιλούν δημαγωγικά για «ανάπτυξη», «εμπλουτισμό» και «δημιουργική εφαρμογή» του Μαρξισμού-Λενινισμού. Αυτό το έκαναν και στο 24ο συνέδριο του ρεβιζιονιστικού τους κόμματος καθώς και σε άλλες μετέπειτα εκδηλώσεις της πολιτικής τους και κοινωνικής ζωής. Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές μετέτρεψαν στο αντίθετό τους τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές βάσεις του κομμουνιστικού κόμματος και έτσι η εργατική τάξη δεν έμεινε μόνο χωρίς την ιδεολογία της, άλλα και χωρίς την πολιτική τους πρωτοπορία — το πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα.

Το ρεβιζιονιστικό κόμμα έγινε ένα καταφύγιο για τα αστικά και εκφυλισμένα στοιχεία, για τους γραφειοκράτες και τους τεχνοκράτες. Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές στο 24ο συνέδριο έκαναν γνωστό, ότι 44,8% των μελών του κόμματος αποτελούνταν από υπάλληλους και μόνο 40,1% ήταν εργάτες. Ενώ οι εργάτες αποτελούν τα 58% του συνόλου των εργαζομένων της χώρας. Από τα μέλη και τους υποψηφίους των επιτροπών πόλης και περιοχών (δηλ. της βάσης) οι εργάτες και οι αγρότες μαζί αποτελούν μόνο τα 40%. Έτσι τα 60% αυτών των επιτροπών είναι υπάλληλοι.

Αυτά τα στοιχεία δείχνουν, ότι το ρεβιζιονιστικό κόμμα στην πραγματικότητα είναι ένα κόμμα των ιδιωτικών και κρατικών υπαλλήλων, ένα κόμμα των διανοουμένων, ένα κόμμα των γραφειοκρατών, και όχι ένα κόμμα της εργατικής τάξης.

Όμως οι χρουτσοφικοί ρεβιζιονιστές, προσπαθούν για το κόμμα τους να διατηρήσουν την όψη ενός «εργατικού κόμματος» με το να διατηρούν σε αυτό ένα σχετικά μεγάλο αριθμό εργατών και αγροτών, ενώ η ελίτ της μπουρζουαζίας είναι αυτή που κάνει το νόμο στο κόμμα. Εκτός τούτου αυτό το ποσοστό των εργατών πρέπει να το πάρει κανείς υπόψη του με επιφύλαξη, επειδή ένα μέρος αυτών των εργατών προέρχεται από την εργατική αριστοκρατία. Αυτά τα στοιχεία δεν εκπροσωπούν ούτε την εργατική τάξη, ούτε τα πραγματικά τους ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές για δημαγωγικούς σκοπούς χαρακτηρίζουν ακόμα το κόμμα τους σαν «κομμουνιστικό κόμμα». Αλλά μόνο το όνομα δεν μπορεί να καθορήσει τον πραγματικό χαραχτήρα ενός μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος. Αυτός καθορίζεται από τα καθήκοντα και τους σκοπούς, που θέτει το κόμμα, από την Ιδεολογία για την οποία αγωνίζεται, την εσωτερική και εξωτερική του πολιτική, από την κοινωνική του σύνθεση και από την θέση που κατέχει στην κοινωνία και σε ολόκληρο το σύστημα διεύθυνσης της οικονομικο-κοινωνικής ζωής της χώρας.

Το ότι η εργατική τάξη έχει απομακρυνθεί από την διοίκηση της χώρας εκφράζεται ξεκάθαρα στον εκφυλισμό της κρατικής εξουσίας, στην αλλαγή των εσωτερικών και εξωτερικών πολιτικών λειτουργιών της δικτατορίας του προλεταριάτου όπως και στην ταξική σύνθεση του κόμματος. Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές διαλαλούν με τύμπανα και σάλπιγγες τη θέση του λεγόμενου «κράτους όλου του λαού». Πρόκειται εδώ στην πραγματικότητα για μια ουτοπία, τόσο στο εσωτερικό όσο και στα εξωτερικό πολιτικό πλαίσιο του συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων. Το κράτος σαν ιστορική κατηγορία μπορεί να είναι μόνο δικτατορία της τάξης που κατέχει την εξουσία. Το καπιταλιστικό κράτος είναι μια δικτατορία της μεγάλης μονοπωλιακής μπουρζουαζίας. Το σοσιαλιστικό κράτος είναι η Δικτατορία του Προλεταριάτου, η Δικτατορία της εργατικής τάξης. Όπως μάς διδάσκει ο μαρξισμός-λενινισμός, αυτό το κράτος θα απονεκρωθεί, χωρίς να πρέπει πρώτα να γίνει «κράτος όλου του λαού». Θα απονεκρωθεί, όταν οι ίδιες οι τάξεις θα έχουν πλήρως εξαφανιστεί και όταν ο κομμουνισμός θα έχει οριστικά νικήσει σε παγκόσμια κλίμακα.

Στην πραγματικότητα η κρατική εξουσία στη Σοβιετική Ένωση βρίσκεται στα χέρια της ρεβιζιονιστικής μπουρζουαζίας, στα χέρια των γραφειοκρατών και των τεχνοκρατών, στα χέρια των προνομιούχων, οι όποιοι είναι απομονωμένοι από την εργατική τάξη και τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού. Μόνο κάτω από αυτές τις συνθήκες έγινε δυνατό ολόκληρος ο μηχανισμός και όλα όσα συνδέονται με αυτόν να αποκτήσει τεράστιες διαστάσεις και να φετιχοποιηθεί. Το σοβιετικό κράτος αποπρολεταριοποιήθηκε βαθμιαία και αποπρολεταριοποιείται παραπέρα, τόσο όσο αφορά την ταξική του σύνθεση, και όσο αφορά τις εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές λειτουργίες, που έχει αναλάβει.

Επίσης ακόμα αφαιρείται από την σοβιετική εργατική τάξη ολοένα και περισσότερο το δικαίωμα να διευθύνει το κράτος. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το ποσοστό συμμετοχής των υπαλλήλων και των διανοουμένων στο Ανώτατο Σοβιέτ είναι 8% μεγαλύτερο από εκείνο των εργατών και των αγροτών των κολχόζ μαζί (S “SS-Srisarubeschnie strani posle pobedi νelikoj sozialistitscheskoi revolucii, Statistitscheskii sbornik, Moskva, 1970).

Οι γραφειοκράτες, οι υπάλληλοι και οι διανοούμενοι αποτελούν την απόλυτη πλειοψηφία στα εκλεγμένα ή διορισμένα ρεβιζιονιστικό κρατικά όργανα. Ακριβώς αυτά τα πρόσωπα που κατέχουν υψηλές θέσεις εξουσίας, που έχουν απεριόριστες αρμοδιότητες είναι αυτά τα οποία επιβάλλουν την θέλησή τους στην νομοθετική εξουσία και εκδίδουν τους αντίστοιχους νόμους και διατάγματα. Αυτοί καταπατούν τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων μαζών, ενώ μεγαλόφωνα προπαγανδίζουν τη λεγόμενη σοσιαλιστική τους δημοκρατία. Είναι γνωστό, ότι όχι μόνο οι πλατιές εργαζόμενες μάζες, άλλα και τα λεγόμενα εκλεγμένα όργανα δεν έχουν να πουν τίποτε σχετικά με την επεξεργασία της πολιτικής τους και της στάσης απέναντι στα εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα καθώς και στην διατύπωση των πιο σπουδαίων νόμων και αποφάσεων ή στη συζήτηση και εφαρμογή τους. Αυτά τα πράγματα αποφασίζονται από τον στενό κύκλο της κλίκας που βρίσκεται στην εξουσία, ενώ η εργατική τάξη και οι άλλοι εργαζόμενοι βρίσκονται προ τετελεσμένων γεγονότων.

Εκτός τούτου η νομοθετική εξουσία βρίσκεται κάτω από τον ουσιαστικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας, των γραφειοκρατικοποιημένων και αστικοποιημένων μηχανισμών. Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς στον κόσμο μιά άλλη χώρα, στην οποία η γραφειοκρατία να έχει συγκεντρώσει στα χέρια της μια τόσο μεγάλη και απέραντη εξουσία, όπως στην Σοβιετική Ένωση. Η γραφειοκρατία στη Σοβιετική Ένωση δεν κατέχει μόνο το ιδεολογικό μονοπώλιο αλλά και το πολιτικό και το κοινωνικό. Η γραφειοκρατία και ο γραφειοκρατισμός έχουν γίνει σύστημα, έγιναν μέθοδος και στιλ κάθε σκέψης και δράσης ολόκληρης της ζωής. Ο γραφειοκρατικός μηχανισμός εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη και τις άλλες εργαζόμενες μάζες σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους βαθμούς, ασκεί πάνω τους οικονομική και πολιτική πίεση και έχει γίνει εμπόδιο για την ορθολογική χρησιμοποίηση των φυσικών και των εργατικών πηγών.

2.

Ο γραφειοκρατικός εκφυλισμός του κόμματος και του κράτους στη Σοβιετική Ένωση έφερε αναπόφευκτα και τον εκφυλισμό της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, η οποία είναι το βασικό στοιχείο των σχέσεων παραγωγής. Στο 6ο Συνέδριο του ΚΕΑ ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, πάνω σε αυτό το ζήτημα, ανάμεσα στα άλλα είπε: «η αλλαγή του χαραχτήρα του κόμματος και του κράτους, η αντεπαναστατική μεταβολή στο πολιτικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα οδηγούν αναπόφευκτα και σε ένα μετασχηματισμό της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις, τις όποιες πραγματοποίησαν οι χρουτσοφικοί σε συμφωνία με τις αντιμαρξιστικές ιδεολογικές τους αντιλήψεις, οδήγησαν τελικά σε ένα ριζικό μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής» (Ενβέρ Χότζια, Εισήγηση στο 6ο Συνέδριο του ΚΕΑ, σελ. 254, γερμανική έκδοση, Τίρανα 1972).

Εκείνο που δείχνει πολύ καθαρά, ότι η εργατική τάξη δεν έχει πλέον να πει τίποτε το ουσιαστικό στο κράτος και στην οικονομία, είναι χωρίς αμφιβολία το γεγονός, ότι αυτή απογυμνώθηκε από τα πιο σπουδαία μέσα παραγωγής, ότι η σοσιαλιστική ιδιοκτησία καταργήθηκε και η σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής εκφυλίστηκαν. Και ήταν αυτονόητο να περιμένει κανείς, πώς τον εκφυλισμό του εποικοδομήματος θα τον ακλουθούσε αναπόφευκτα και ο εκφυλισμός της οικονομικής βάσης. Στο εκφυλισμένο εποικοδόμημα έπρεπε απαραίτητα να αντιστοιχεί μια εκφυλισμένη βάση. Οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές ενέργησαν και ενεργούν σε αυτήν την περίπτωση με δημαγωγία, επειδή δεν ήταν και δεν είναι εύκολο για αυτούς να στραφούν ανοιχτά ενάντια στην σοσιαλιστική ιδιοκτησία.

Η οικονομική μεταρρύθμιση, που πραγματοποιήθηκε από τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές, άλλαξε από τα θεμέλια το σύστημα κατοχής και το σύστημα διεύθυνσης, σε ότι αφορά την πρώην σοσιαλιστική ιδιοκτησία. Η οικονομική μεταρρύθμιση άλλαξε το υποκείμενο της ιδιοκτησίας στο πρόσωπο του σοσιαλιστικού κράτους, σαν άμεσου εκπροσώπου της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων μαζών . Μέσω αυτής της μεταρρύθμισης η ιδιοκτησία πέρασε βαθμιαία στα χέρια της νέας ρεβιζιονιστικής μπουρζουαζίας.

Ο εκφυλισμός της ιδιοκτησίας δεν μπορούσε, για διάφορους πολιτικούς, οικονομικούς, ιστορικούς και ψυχολογικούς λόγους, να ακολουθήσει την κλασσική μορφή του καπιταλιστικού κομματιάσματος της ιδιοκτησίας, με το να περάσει η ιδιοκτησία στην κατοχή μεμονωμένων καπιταλιστών. Η μορφή της κρατικής ιδιοκτησίας διατηρήθηκε και πήρε τον χαραχτήρα της κρατικομονοπωλιακής ιδιοκτησίας. Τελικά όμως για την εργατική τάξη είναι άδιάφορο, αν η ιδιοκτησία βρίσκεται στα χέρια μεμονωμένων καπιταλιστών ή στα χέρια του κεφαλαίου, το όποιο έχει συνενωθεί στην μορφή των κρατικών μονοπωλίων. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει εκμετάλλευση, αδιάφορο, αν αυτή είναι ατομική καπιταλιστική εκμετάλλευση ή κολλεχτιβίστικη καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ο χαραχτήρας της ιδιοκτησίας, ο χαραχτήρας των σχέσεων παραγωγής, καθορίζει επίσης τον χαραχτήρα του κράτους. Ο χαραχτήρας του κράτους με την σειρά του καθορίζει αντίστροφα τον χαραχτήρα της ιδιοκτησίας και των σχέσεων παραγωγής. Όποιος έχει στα χέρια του την κρατική μηχανή, κατέχει και τα πιο σπουδαία μέσα παραγωγής και χρησιμοποιεί την κρατική μηχανή σαν ισχυρό όπλο, για να αυξήσει με αυτή τον πλούτο και τα καπιταλιστικά κέρδη.

Οι κλασσικοί του μαρξισμού - λενινισμού τονίζουν, ότι ο χαραχτήρας της ιδιοκτησίας εξαρτάται από την φύση του οικονομικο - κοινωνικού συστήματος και του κράτους. Σε σχέση με τις κρατικοποιήσεις ο Μαρξ είπε: «...όσο καιρό μένουν στην εξουσία οι πλούσιες τάξεις, κάθε κρατικοποίηση δεν είναι εξάλειψη της εκμετάλλευσης, αλλά μόνο μια αλλαγή της μορφής της..." ( Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς, Έργα, τόμος 28, ρώσικη έκδοση, σελ. 301 -302).

Ξεκινώντας από αυτή τη θέση του Μαρξ, μπορεί να καθοριστεί επίσης και ο χαραχτήρας της κρατικής ιδιοκτησίας στη Σοβιετική Ένωση. Η νέα σοβιετική μπουρζουαζία αρπάζοντας βίαια την κρατική εξουσία, όχι σαν αυτοσκοπό, αλλά σαν ισχυρό μέσο για να πλουτίσει και να αποκτήσει υλικά κέρδη για τον εαυτό της. Μέσω του κράτους μπόρεσε να πάρει στα χέρια της και την κρατική εξουσία και την έκανε έτσι μια καπιταλιστική ιδιοκτησία ιδιαίτερου τύπου.

Για τυπικούς και εξωτερικούς λόγους η κρατική ιδιοκτησία στη Σοβιετική Ένωση λέγεται ακόμα σοσιαλιστική ιδιοκτησία. Στην πραγματικότητα όμως έχει χάσει τον άλλοτε σοσιαλιστικό χαραχτήρα. Επειδή η εργατική τάξη στερήθηκε το δικαίωμα να συνδιευθύνει, η νέα σοβιετική μπουρζουαζία χρησιμοποιεί την κρατική ιδιοκτησία για να πλουτίσει με καπιταλιστικό τρόπο και να βγάλει κέρδη, με το να ιδιοποιείται την δημιουργημένη από την εργατική τάξη υπεραξία.

Με την αλλαγή του χαραχτήρα της ιδιοκτησίας άλλαξε και ο σκοπός της παραγωγής και ο προορισμός των αποτελεσμάτων της εργασίας. Με αυτό άλλαξε ουσιαστικά και το σύστημα διεύθυνσης και το σύστημα σχεδίου. Η αρπαγή των μέσων παραγωγής οδήγησε συνεπώς και στην απομάκρυνση της έργατικής τάξης από την πραγματική διεύθυνση της οικονομίας και της παραγωγής. Οι χρουτσοφικοί ρεβιζιονιστές με την οικονομική μεταρρύθμιση αντικατέστησαν το σοσιαλιστικό σύστημα σχεδιασμού της οικονομίας με ένα «έλαστικό» σύστημα σχεδιασμού και με μια πλήρη οικονομική ιδιοσυντήρηση στο εσωτερικό των επιχειρήσεων, για να προχωρήσουν έτσι απεριόριστα στον τομέα της παραγωγής, της διανομής, της συσσώρευσης, των επενδύσεων κεφαλαίου κλπ, Τα δικαιώματα, που παραχωρήθηκαν στους διευθυντές των επιχειρήσεων για την χρησιμοποίηση, διεύθυνση, ακόμα και για την πούληση των παραγομένων προϊόντων, τα δικαιώματά τους στον τομέα των σχέσεων ανταλλαγής και διανομής των προϊόντων, δείχνουν καθαρά ότι η ιδιοκτησία και τα αποτελέσματα της εργασίας των οικονομικών μονάδων στη Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούνται με καπιταλιστικό τρόπο για προσωπικούς σκοπούς. Αυτού έχει την ρίζα του και το πάθος του κέρδους, που έχει γίνει χαρακτηριστικό για όλες τις οικονομικές μονάδες της Σοβιετικής Ένωσης. Μια συνέπεια αυτού είναι και η έλλειψη μερικών εμπορευμάτων σε διάφορους τόπους και περιοχές της χώρας, η αφθονία σε άλλες περιοχές, όπως και το γεγονός, ότι ένα εμπόρευμα της ίδιας ποιότητας στην ίδια αγορά πουλιέται σε διαφορετικές τιμές.

Στην πορεία του εκφυλισμού της ιδιοχρησίας, οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές πραγματοποίησαν επίσης σπουδαίες αλλαγές στα κριτήρια της οικοδόμησης των οικονομικών εκμεταλλεύσεων, στην οικονομική και νομική τους φυσιογνωμία, καθώς και στην κατανομή τους από γεωγραφικής σκοπιάς. Δημιούργησαν μονοπωλιακές ενώσεις καπιταλιστικού τύπου στην βιομηχανία, στη γεωργία, στις συγκοινωνίες και σε άλλους κλάδους της οικονομίας, Αυτές οι ενώσεις καταβροχθίζουν συνέχεια μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, πράγμα που οδηγεί σε μετατόπιση στην συσώρευση των πηγών εργασίας. Το κίνητρο αυτού του αυθόρμητου προτσές είναι το καπιταλιστικό κέρδος.

Το ότι η εργατική τάξη απογυμνώθηκε από την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, το διαπιστώνει κανείς τελικά και στον τρόπο με τον όποίο καταναλώνονται τα παραχθέντα μέσα από τις μεμονωμένες επιχειρήσεις. Έχει υπολογιστεί, ότι τα 80 - 85 % των μέσων που προορίζονται για τα υλικά κίνητρα τσεπώνονται από τους διευθυντές των επιχειρήσεων. Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, το μηχανο-τεχνικό προσωπικό πήρε στα τελευταία 4 - 5 χρόνια, μόνο με την μορφή των πριμ, κατά μέσο όρο, 12 φορές περισσότερα τον μήνα από ότι οι εργάτες, ένώ οι υπάλληλοι έλαβαν 6-7 φορές περισσότερα από ότι οι εργάτες. (S. "Seria ekononitscheskaja", Nr. 2, Jahr 1972, S. 47),

3.

Ο καπιταλιστικός εκφυλισμός της ιδιοκτησίας έπρεπε τελικά να οδηγήσει στον καπιταλιστικό εκφυλισμό των σχέσεων διανομής. Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές στην πραγματικότητα αντικατέστησαν τη διανομή ανάλογα με την προσφερόμενη εργασία με ένα ολόκληρο σύστημα διανομής των εσόδων, με το όποιου στην νέα μπουρζουαζία δίνονται όλες οι δυνατότητες, να ιδιοποιείται τους καρπούς της εργασίας και τους κόπους της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων μαζών, αφού εξασφαλίζει για τον εαυτό της πάρα πολύ μεγαλύτερα έσοδα από τους εργάτες και τους αγρότες.

Από αυτό εμφανίστηκε μια μεγάλη διαφορά στα έσοδα, από την οποία επωφελήθηκαν σε πρώτη γραμμή οι διευθυντές του γραφειοκρατικού κομματικού, κρατικού και οικονομικού μηχανισμού, Αναπόφευκτη συνέπεια αυτού ήταν η αυξανόμενη καπιταλιστική πόλωση της σημερινής καπιταλιστικής κοινωνίας και, πάνω σε αύτη τη βάση, η όξυνση του κοινωνικού ανταγωνισμού. Ο Β.I. Λένιν τόνισε την αναγκαιότητα και τη σημασία της μείωσης των διαφορών του μισθού στο σοσιαλισμό. Σχετικά τόνισε: «στο σοσιαλιστικό καθεστώς οι υπάλληλοι παύουν να είναι γραφειοκράτες στο βαθμό που ο μισθός τους μειώνεται στο μέσο ημερήσιο μισθό των εργαζομένων» (Β. Ι. Λένιν. Διαλεχτά Έργα, τόμος 2ος, σελ. 235). Σήμερα υπάρχει στην Σοβιετική Ένωση ένα βαθύ χάσμα μεταξύ των εισοδημάτων των διαφόρων ομάδων και στρωμάτων του πληθυσμού. Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι οι διευθυντές των επιχειρήσεων παίρνουν, μόνο από την εκπλήρωση των σχεδίων, Ος 7 μανιάτικες αποδοχές σαν επιπλέον αμοιβή το χρόνο. Σε αυτό δεν λαμβάνονται υπόψη οι άλλες μορφές υλικής αμοιβής.

Μέσω αυτών των παχυλών αποδοχών για το διευθυντικό προσωπικό του κομματικού, κρατικού και οικονομικού μηχανισμού, γεννήθηκε και διατηρείται στη Σοβιετική Ένωση η κάστα των νέων κυρίων, η οποία ζει από την εκμετάλλευση της καθημερινής μισθωτής εργασίας. Οι μισθοί και τα πριμ, που παίρνουν αυτοί οι κύριοι δεν αντιστοιχούν καθόλου στην εργασία που παρέχουν και επίσης ούτε στην κατανομή σύμφωνα με την παρεχόμενη εργασία. Σε πολλές σοβιετικές επιχειρήσεις εφαρμόζεται διαρκώς ένα σύστημα αμοιβών, σύμφωνα με το οποίο το 50 % των μέσων, που ελευθερώνονται από την μείωση του αριθμού των εργατών, λόγω της εντατικότητας της εργασίας, μεγαλώνουν τα φόντα των επιπλέον υλικών κινήτρων. Αυτά τα μέσα όμως διανέμονται κατά κύριο λόγο στους γραφειοκρατικούς και τεχνοκρατικούς ιθύνοντες των επιχειρήσεων, οι όποιοι διευθύνουν αυτή την «ορθολογιστική επιχείρηση».

Μετά την πραγματοποίηση της οικονομικής μεταρρύθμισης, η καταπίεση στον τόπο δουλειάς και η διακύμανση των εργατικών δυνάμεων (ανεργία) στη Σοβιετική Ένωση, η οποία συχνά λαμβάνει τη μορφή «μαύρης αγοράς» των άνεργων, πήραν τεράστιες διαστάσεις. Αυτά τα δύο φαινόμενα κινούνται παράλληλα προς το προτσές της αποκέντρωσης της οικονομίας και γενικά προς το προτσές του εκφυλισμού των σχέσεων διανομής, της ανταλλαγής και της κατανάλωσης του κοινωνικού προϊόντος. Με την θέση της αύξησης της παραγωγικότητας και του ωφέλιμου αποτελέσματος της παραγωγής εφαρμόζονται κάθε είδους «επιστημονικές» μέθοδες για να αυξήσουν την εντατικότητα της εργασίας. Με αυτό θέλει κανείς να αυξήσει μόνο τα κέρδη και τα μέσα για τα επιπλέον υλικά πριμ.

Δεν είναι τυχαίο ότι εμφανίστηκε στην σοβιετική οικονομία, ακριβώς όπως και στις καπιταλιστικές χώρες, το φαινόμενο της ανεργίας, το οποίο κάτω από τις εκεί ειδικές σχέσεις δρα κυρίως σαν λανθάνουσα ανεργία. Όπως βεβαιώνουν οι ίδιες οι ρεβιζιονιστικές πηγές, στη Σοβιετική Ένωση μετακινούνται μόνο στις πόλεις (δηλαδή χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο πληθυσμός της υπαίθρου) κάθε χρόνο από τόπο σε τόπο για να βρουν δουλειά κατά μέσο όρο γύρω στα 3 εκατομμύρια άνθρωποι. Αν σκεφθεί κανείς, ότι πάνω από το 80 % αυτής της εσωτερικής μετανάστευσης αποτελείται από ανθρώπους που βρίσκονται σε ηλικία που μπορούν να εργαστούν και ότι δεν συνυπολογίζεται η μετακίνηση από τα χωριά στις πόλεις και αυτή από χωριό σε χωριό, προκύπτει έτσι, ότι τα 10% των εργατών πραχτικά δεν παίρνουν μέρος στην παραγωγή (S. «Ekonomica I organizacija prorrischienovo proizvodstva, Nr. 3, Jahr 1972, S. 29 -30).

Αφού η εργατική τάξη απογυμνώθηκε από τα μέσα παραγωγής, απομακρύνθηκε και από όλες τις διευθυντικές και διοικητικές λειτουργίες της παραγωγής. Αυτές οι λειτουργίες έχουν συγκεντρωθεί τώρα στα χέρια των γραφειοκρατικοποιημένων στελεχών, τα οποία διευθύνουν την παραγωγή προς το συμφέρον τους, ενώ εντείνουν ακόμα περισσότερο με όλα τα μέσα την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Οι σοβιετικοί γραφειοκράτες και τεχνοκράτες έγιναν μια τάξη για τον εαυτόν της, η οποία συνεχώς μεγαλώνει. Αυτό το επιβεβαιώνουν επίσης και τα στοιχεία, τα οποία αφορούν την ταξική δομή της σημερινής σοβιετικής κοινωνίας. Το 1939 οι υπάλληλοι και οι οικογένειές τους στη Σοβιετική Ένωση αποτελούσαν το 17,7 % του συνολικού πληθυσμού, ενώ το 1970 ήταν το 25 %. (S. Ekonomitscheskaja gazeta", Nr. 4 , Jahr 1972, S. 3).Τέτοιες αλλαγές έγιναν σε όλη την διάρθρωση του συνόλου των απασχολουμένων στη Σοβιετική Ένωση. Το 1960 οι υπάλληλοι αποτελούσαν το 21 % του συνολικού αριθμού των σοβιετικών εργαζομένων, ενώ το 1970 το ποσοστό έφθασε τα 26,4 %. (S. "Ekononitscheskaja Gazeta", Nr. 5, Jahr 1972, S. 1).

Οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές για να πραγματοποιήσουν όσο το δυνατό πιο «ήσυχα» τους σκοπούς τους, έσπρωξαν την εργατική τάξη στο βούρκο της αδιαφορίας και της αποπολιτικοποίησης. Για αυτήν την αδιαφορία και την απομάκρυνση της σοβιετικής εργατικής τάξης από την διεύθυνση της παραγωγής μιλούν πολλά γεγονότα. Σε μια έρευνα, που έγινε σε μια επιχείρηση συναρμολόγησης μηχανών στη Σιβηρία και στο χώρο της από τους 1.000 εργάτες που ρωτήθηκαν, πάνω από 70 % απάντησαν, ότι δεν έχουν ιδέα και δεν ενδιαφέρονται παραπέρα, πώς πραγματοποιείται το πρόγραμμα παραγωγής, ότι δεν μίλησαν ποτέ σε συγκεντρώσεις και ότι δεν έχει νόημα, να πουν κάτι, γιατί τα λόγια τους ποτέ δεν πάρθηκαν υπόψη. Αυτό είναι μια συμπτωματική έκφραση της αδιαφορίας και της απάθειας των σοβιετικών εργατών σε σχέση με τα ζητήματα της διεύθυνσης και της οργάνωσης της παραγωγής. Αυτό βέβαια είναι συνέπεια του γεγονότος, ότι η εργατική τάξη στερήθηκε του δικαιώματος, να συνδιευθύνει και να συνδιοικεί, καθώς και του δικαιώματος της ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα της παραγωγής.

Εκτός από την γραφειοκρατικοποίηση των ρεβιζιονιστικών μηχανισμών, στη σημερινή σοβιετική κοινωνία προκαλούν εντύπωση και άλλες αστικές τάσεις, όπως π.χ. ο παρασιτισμός. Ο αριθμός των ανθρώπων που ζει από την εκμετάλλευση της εργασίας της εργατικής τάξης και της εργαζόμενης αγροτιάς αυξάνεται διαρκώς. Αυτό το φαινόμενο επιδρά αρνητικά στην κοινωνική δομή της χώρας την παραμορφώνει και την εκφυλίζει και αυξάνει τον κοινωνικό παρασιτισμό. Μια έκφραση αυτού του παρασιτισμού είναι η επέκταση των μη παραγωγικών τομέων σε μια αδικαιολόγητη έκταση. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία το 1950 ο συνολικός αριθμός των απασχολούμενων (χωρίς μαθητές και στρατιωτικούς) σε μη παραγωγικούς τομείς της σοβιετικής οικονομίας ήταν 13,8 %, το 1960 ήταν ήδη 17 % και στην αρχή της δεκαετίας του 70 οι μη παραγωγικοί τομείς περιελάμβαναν περίπου τα 22 % όλων των ικανών για εργασία πολιτών της χώρας.

Στη σοβιετική οικονομία ο αριθμός των απασχολούμενων σε μη παραγωγικούς τομείς αυξάνεται πολύ πιο γρήγορα από τον αριθμό των απασχολουμένων στους παραγωγικούς τομείς. Αυτή η τάση βαθαίνει συνεχώς ακόμα παραπέρα. Επίσης και εδώ πρόκειται για μια έκφραση του οικονομικού και κοινωνικού παρασιτισμού.

Με την αύξηση του κοινωνικού προϊόντος πρέπει αναμφίβολα να αυξηθεί και η δραστηριότητα των μη παραγωγικών κλάδων, οι όποιοι υπηρετούν την παραγωγή και τον πληθυσμό. Όμως η επέκταση του μη παραγωγικού τομέα πρέπει να βρίσκεται σε σωστή σχέση με την ανάπτυξη του παραγωγικού τομέα, αλλιώς επιβραδύνεται ο ρυθμός της διευρυμένης σοσιαλιστικής αναπαραγωγής. Αυτό διδάσκει η μαρξιστική - λενινιστική θεωρία της διευρυμένης σοσιαλιστικής αναπαραγωγής και επιβεβαιώνεται επίσης καθημερινά από την πραχτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Η ζωή αποδείχνει συχνά εκ νέου, ότι οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές απομακρύνθηκαν από τις Αρχές του Μαρξισμού - Λενινισμού σχετικά με το κόμμα και το προλεταριακό κράτος, με το ρόλο της εργατικής τάξης στην επανάσταση και στην σοσιαλιστική οικοδόμηση. «Αυτή η οπισθοδρόμηση της Σοβιετικής Ένωσης και μερικών άλλων χωρών — όπως είπε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια — εξαρτάται ακριβώς στενά από το γεγονός, ότι εκεί εγκαταλείφτηκαν τα διδάγματα του μαρξισμού - λενινισμού και από το ότι εκεί παραιτήθηκαν από τις βασικές Αρχές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ότι οι επιτυχίες της επανάστασης υπονομεύτηκαν και άνοιξαν το δρόμο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού».

Πέμπτη, Ιανουαρίου 13, 2011

ΛΣΔ Αλβανίας: υπέροχη του σοσιαλισμού απέναντι στον καπιταλισμό των αστικορεβιζιονιστικών χωρών

 

Αναδημοσίευση από την «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» – Όργανο της Οργάνωσης των Κομουνιστών Μαρξιστών-Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ) – Χρόνος 1 –Αριθ. φύλλου 7, Ιούλιος 1982, σελ. 1-2

ΛΣΔ Αλβανίας: υπέροχη του σοσιαλισμού απέναντι στον καπιταλισμό των αστικορεβιζιονιστικών χωρών

ΝΕΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΙΜΩΝ

Στο 8ο Συνέδριο του ΚΕΑ ο σ. Ενβέρ Χότζια τόνισε: «η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας είναι ένα ολόκληρο επαναστατικό προτσές. Για αυτό το κόμμα έχει θεωρήσει πάντα την ανάπτυξα της παραγωγής σε ενότητα με την ενίσχυση του σοσιαλιστικού κοινωνικού συστήματος, την ικανοποίηση των υλικών και πολιτιστικών αναγκών των εργαζομένων με την κομμουνιστική διαπαιδαγώγησή τους, την ευημερία όλου του λαού με την ενίσχυση της ανεξαρτησίας και της αμυντικής ισχύος της Πατρίδας, το γενικό και συλλογικό με το ατομικός, το παρόν με το μέλλον, την ανάπτυξα της πόλης με την πρόοδο του χωριού» (Ε. Χότζια, Έκθεση σχετικά με τη δράση της ΚΕ του ΚΕΑ στο 8ο Συνέδριο του ΚΕΑ, 1 Νοέμβρη 1981, σελ. 36).

Το ΚΕΑ εμμένοντας πάντα σταθερά στις Αρχές του μαρξισμού - λενινισμού και ακολουθώντας μια σωστή επαναστατική μαρξιστική - λενινιστική γραμμή στο ζήτημα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού εφάρμοσε και εφαρμόζει στην πράξη πάντα μια πολιτική που αποβλέπει στην όλο και καλύτερη ικανοποίηση των υλικών και πολιτιστικών αναγκών των αλβανών εργαζομένων, εφάρμοσε πάντα μια πολιτική προς όφελος της αλβανικής εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς. Αύτη τη σωστή πολιτική του ΚΕΑ εκφράζει και η νέα πρόσφατη μείωση των τιμών, των προϊόντων πλατιάς κατανάλωσης και των τιμολογίων μερικών δημοσίων υπηρεσιών.

Ο αλβανικός τύπος δημοσίευσε στις 5 του Ιούνη την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της ΛΣΔ Αλβανίας για την νέα μείωση των τιμών λιανικής πούλησης μερικών προϊόντων πλατιάς κατανάλωσης και για την μείωση των τιμολογίων μερικών δημοσίων υπηρεσιών.

Στην απόφαση αναφέρεται, ότι το Υπουργικό Συμβούλιο της ΛΣΔ Αλβανίας αποφάσισε την νέα, γιατί στο παρελθόν έχουν γίνει και πολλές άλλες μειώσεις τιμών, μείωση των τιμών των ειδών πλατιάς κατανάλωσης και την μείωση των τιμολογίων μερικών δημοσίων υπηρεσιών μετά από πρόταση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας και στα πλαίσια της πραγματοποίησης των καθηκόντων που καθόρισε το 8ο Συνέδριο του ΚΕΑ (1 Νοέμβρη 1981) για την παραπέρα ανύψωση του βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου των Αλβανών εργαζομένων που βασίζεται στις επιτεύξεις της αλβανικής εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς, στην αύξηση της παραγωγής, στη μείωση του κόστους και στην αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας.

Η νέα μείωση των τιμών ειδών πλατιάς κατανάλωσης κυμαίνεται από 7 - 35% και περιλαμβάνει μερικά είδη κρέατος, είδη βιομηχανίας πλεκτών, μάλλινα και βαμβακερά υφάσματα και έτοιμα ενδύματα, πλαστικά προϊόντα, παπούτσια, τηλεοράσεις, μαγνητόφωνα, ραδιόφωνα, πλυντήρια, ποδήλατα, καλλιτεχνικά είδη, παιδικά αμάξια, μαγειρικά σκεύη, ρολόγια κλπ. Επίσης από 8-15% μειώθηκαν και τα τιμολόγια για 135 κατηγορίες δημοσίων υπηρεσιών. Από την νέα μείωση των τιμών ο αλβανικής λαός θα έχει ετήσια οφέλη 75 εκατομμύρια λεκ.

Στο 8ο Συνέδριο του ΚΕΑ ο σ. Ε. Χότζια είχε τονίσει: «με την ανάπτυξα που θα έχουν η βιομηχανία, η γεωργία και οι άλλοι κλάδοι της οικονομίας στο έβδομο πεντάχρονο σχέδιο, θα εξασφαλιστούν και θα προωθηθούν η υλική ευημερία και το πολιτιστικό επίπεδο του λαού» (Ε. Χότζια, Έκθεση σχετικά με τη δράση της ΚΕ του ΚΕΑ στο 8ο Συνέδριο, 1 Νοέμβρη 1981, σελ. 36 - 37). Με την νέα μείωση των τιμών πραγματοποιήθηκε ο παραπάνω στόχος του 8ο Συνεδρίου και έτσι εξασφαλίστηκε και προωθήθηκε η παραπέρα άνοδος της υλικής ευημερίας και το πολιτιστικό επίπεδο του αλβανικού λαού.

Πρέπει να υπογραμμιστεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι η νέα μείωση των τιμών ειδών πλατιάς κατανάλωσης και η μείωση των τιμολογίων 135 κατηγοριών δημοσίων υπηρεσιών που είναι συγκεκριμένη έκφραση των κατευθυντήριων γραμμών του 8ου Συνεδρίου για την βαθμιαία άνοδο του υλικού και του πολιτιστικού επιπέδου του αλβανικού λαού, γίνεται μόλις 7 μήνες από το 8ο Συνέδριο και εκφράζει από τη μια τη σωστή επαναστατική πολιτική γραμμή που εφαρμόζει το ΚΕΑ προς όφελος των εργαζομένων και τη νικηφόρα πορεία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στις συνθήκες της άγριας καπιταλιστικο-ρεβιζιονιστικής περικύκλωσης και από την άλλη τον επαναστατικό ενθουσιασμό της αλβανικής εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς, που απαλλαγμένες οριστικά από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση, με τον όποιο δουλεύουν, εκπληρώνουν και υπερεκπληρώνουν τα πεντάχρονα σχέδια, ακριβώς γιατί στην Αλβανία δεν υπάρχουν καπιταλιστές που να τούς εκμεταλλεύονται και να ιδιοποιούνται τα αποτελέσματα της παραγωγής τους, όπως συμβαίνει σ’όλες τις καπιταλιστικές και τις ρεβιζιονιστικές χώρες (Σοβιετική Ενωση, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Κίνα κλπ.) όπου κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και κατά συνέπεια και η άγρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, των αγροτών και γενικά των πλατιών λαϊκών μαζών.

Είναι γνωστό ότι η σωστή αυτή πολιτική γραμμή του ΚΕΑ προς όφελος πάντα της αλβανικής εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς εφαρμόστηκε σ’ολόκληρη την περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Αλβανία. Στη ΛΣΔ Αλβανίας, από την ύπαρξή της ως τα σήμερα, δεν υπήρξε ποτέ άνοδος τιμών αλλά συνεχής μείωσή τους. Στη διάρκεια της 20χρονης περιόδου 1950 - 1970 στη ΛΣΔ Αλβανίας έγιναν 14 μαζικές μειώσεις τιμών σε σημαντικά βιομηχανικά είδη και είδη διατροφής και στα τιμολόγια των δημοσίων υπηρεσιών από τις όποιες το όφελος του λαού ανέρχεται μέχρι 1.720.000.000 Λεκ.

Παράλληλα με αυτές τις μειώσεις των τιμών διαφόρων προϊόντων πάρθηκαν και πολλά άλλα ευνοϊκά μέτρα προς όφελος των Αλβανών εργαζομένων της πόλης και του χωριού καθώς και μέτρα που αποβλέπουν στον περιορισμό των διαφορών στο βιοτικό επίπεδο μεταξύ των εργαζομένων της πόλης και του χωριού, γιατί ο σοσιαλισμός δεν οικοδομείται μόνο στην πόλη αλλά και στο χωριό, δεν οικοδομείται μόνο για την εργατική τάξη αλλά και για την συνεταιρισμένη αγροτιά.

Όπως είναι γνωστό, η αναλογία μεταξύ του κατώτατου και του ανώτατου μισθού στη ΛΣΔ Αλβανίας είναι σήμερα 1:2, ενώ στη Σοβιετική Ένωση που έχει πλέρια παλινορθωθεί ο καπιταλισμός «η σχέση μεταξύ των μισθών των εργατών και των αποδοχών των διαφόρων μελών της σοβιετικής μπουρζουαζίας βρίσκεται μεταξύ 1:10 και 1:30» (Αλβανία Σήμερα, 1/1981, σελ. 12).

Το τεράστιο αυτό ύψος των παχυλών μισθών των μελών της νέας άρχουσας αστικής τάξης των ρεβιζιονιστικών χωρών δεν προέρχεται καθόλου από την εργασία τους αλλά από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης αυτών των χωρών, από την ιδιοποίηση μέρους της υπεραξίας που παράγεται από τη μη πληρωμένη εργασία των εργατών.

Οι τέτοιες αναλογίες μισθών στις ρεβιζιονιστικές χώρες, οι όποιες δεν έχουν καμιά σχέση με την σοσιαλιστική Αρχή της αμοιβής ανάλογα με την εργασία και είναι χαρακτηριστικές μόνο για τις καπιταλιστικές χώρες και όχι για τον σοσιαλισμό, αποτελούν μια επιπλέον απόδειξη για την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες και για την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης αυτών των χωρών από την νέα αστική τάξη που βρίσκεται στην εξουσία. Η αντικατάσταση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής στις ρεβιζιονιστικές χώρες οδήγησε αναπόφευκτα και στον πλήρη εκφυλισμό των σχέσεων διανομής (οι σχέσεις διανομής καθορίζονται από τις σχέσεις παραγωγής), για αυτό και παρατηρούνται αυτές οι τεράστιες διαφορές μισθών μεταξύ των εργατών και των μελών της κυρίαρχης νέας αστικής τάξης των ρεβιζιονιστικών χωρών.

Η σοσιαλιστική οικονομία της Αλβανίας αναπτύσσεται σήμερα, όπως και παλιότερα, παρά την ύπαρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, σταθερά και με υψηλούς ρυθμούς πάνω στην βάση του νόμου της σχεδιομετρικής αναλογικής ανάπτυξης της οικονομίας, αντικειμενικού οικονομικού νόμου του σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής, ενώ η καπιταλιστική οικονομία των αστικορεβιζιονιστικών χωρών όχι μόνο δεν αναπτύσσεται αλλά αντίθετα χαρακτηρίζεται από διαρκή στασιμότητα και μεγάλη πτώση της παραγωγής.

Η οικονομία της Αλβανίας αναπτύσσεται χωρίς οικονομικές κρίσεις επειδή είναι μια σοσιαλιστική οικονομία και οι κρίσεις είναι σύμφυτες μόνο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η Αλβανία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν την άγγιξε η παγκόσμια οικονομική κρίση υπερπαραγωγής, η οποία έχει πλήξει την οικονομία όλων των αστικορεβιζιονιστικών χωρών.

Το γεγονός ότι η σοσιαλιστική οικονομία της ΛΣΔ Αλβανίας είναι απαλλαγμένη από την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση που έχει αγκαλιάσει όλες, χωρίς καμιά εξαίρεση, τις χώρες του αστικορεβιζιονιστικού κόσμου, δείχνει την υπεροχή του σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής απέναντι στον εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Η ανάπτυξη της σοσιαλιστικής οικονομάς της ΛΣΔ Αλβανίας χωρίς κρίσεις αντικρούει και διαψεύδει τις απόψεις των αντιδραστικών ιδεολόγων, αστών και ρεβιζιονιστών, που ισχυρίζονται ότι η σημερινή οικονομική κρίση έπληξε τόσο τις καπιταλιστικές όσο και τις σοσιαλιστικές χώρες, δηλ. τις ρεβιζιονιστικές χώρες, θέλοντας με αυτό να "πείσουν" την εργατική τάξη πώς δήθεν ούτε ο σοσιαλισμός είναι απαλλαγμένος από τις οικονομικές κρίσεις και επομένως η πάλη για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου είναι περιττή και χωρίς νόημα. Οι αντιδραστικοί αυτοί ιδεολόγοι αποσιωπούν σκόπιμα το γεγονός ότι οι λεγόμενες "σοσιαλιστικές" χώρες δεν είναι πλέον σοσιαλιστικές γιατί σ’αυτές έχει παλινορθωθεί πλέρια ο καπιταλισμός. Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης σ’αυτές τις χώρες είναι μια άλλη υπόδειξη που μαρτυρεί την ύπαρξη του καπιταλισμού. Οι οικονομικές κρίσεις υπερπαραγωγής είναι ξένες προς το σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής — πράγμα που φαίνεται ξεκάθαρα στην σοσιαλιστική Αλβανία — και σύμφυτες στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και πηγάζουν από την βασική αντίφασή του, δηλ. από την αντίφαση του κοινωνικού χαραχτήρα της παραγωγής και του καπιταλιστικού χαραχτήρα ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής.

Ξένοι προς την σοσιαλιστική οικονομία της Αλβανίας είναι και οι άλλοι μόνιμοι συνοδοιπόροι του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπως η ανεργία, ο πληθωρισμός, η άνοδος των τιμών, κλπ. Σ’αντίθεση με την Αλβανία η κατάσταση στις αστικορεβιζιονιστικές χώρες, όπου κυριαρχεί ο καπιταλισμός, χαρακτηρίζεται από μαζική ανεργία, υψηλό ποσοστό πληθωρισμού, υψώσεις τιμών, ακρίβεια, κλπ. Σήμερα η στρατιά των ανέργων σ’αυτές τις χώρες ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια.

Η νέα μείωση των τιμών και το γεγονός ότι δεν υπάρχει στην σοσιαλιστική οικονομία της Αλβανίας πληθωρισμός και ανεργία διαψεύδουν τις αντεπαναστατικές θεωρίες των αντιδραστικών ιδεολόγων, αστών και ρεβιζιονιστών, σύμφωνα με τις όποιες ο πληθωρισμός, η άνοδος των τιμών και η μαζική ανεργία που παρατηρείται σ’όλες τις αστικορεβιζιονιστικές χώρες είναι φαινόμενα σύμφυτα τόσο στον καπιταλιστικό όσο και στον σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής. Τα φαινόμενα του πληθωρισμού, της ανεργίας και της ανόδου των τιμών που παρατηρούνται σ’όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες πηγάζουν από το καπιταλιστικό σύστημα που κυριαρχεί εκεί και ταυτόχρονα αποτελεί απόδειξη ότι σ’αυτές τις χώρες έχει παλινορθωθεί πλέρια ο καπιταλισμός.

Επίσης η νέα μείωση των τιμών στην Αλβανία και το ότι δεν υπάρχει πληθωρισμός, άνοδος των τιμών και ενεργειακή κρίση διαψεύδουν ακόμα και τις αντιδραστικές θεωρίες μερικών ρεβιζιονιστών ιδεολόγων, οι όποιοι δεν αρνούνται την ύπαρξη αυτών των φαινομένων στις ρεβιζιονιστικές χώρες, τα θεωρούν όμως σαν τυχαία και σαν φαινόμενα που προκαλούνται από εξωγενείς παράγοντες σαν φαινόμενα «εισαγόμενα» από τον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο και δεν τα θεωρούν σαν αναπόφευκτα φαινόμενα που απορρέουν από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που παλινορθώθηκε σ’αυτές τις χώρες. Παρόμοιες θεωρίες επιδιώκουν από την μια να συγκαλύψουν την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις ρεβιζιονιστικές χώρες και να προβάλλουν τον παλινορθωμένο καπιταλισμό αυτών των χωρών σαν «σοσιαλισμό» και από την άλλη τη δυσφήμιση του σοσιαλισμού αποδίδοντας του τέτοια φαινόμενα (πληθωρισμό, άνοδο τιμών, ανεργία κλπ.) που είναι ξένα προς την φύση του.

Η ΛΣΔ Αλβανίας οικοδομεί με επιτυχία το σοσιαλισμό στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις, χωρίς ξένες πιστώσεις και κεφάλαια και δεν έχει καθόλου εξωτερικά χρέη. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στις ρεβιζιονιστικές χώρες. Όπως είναι γνωστό, τα εξωτερικά χρέη των ρεβιζιονιστικών χωρών της Ευρώπης, Σοβιετικής Ένωσης, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Βουλγαρίας κλπ. ανέρχονται σήμερα σε 100 δισεκατομμύρια δολάρια προς τις δυτικές καπιταλιστικές χώρες, ενώ η διείσδυση του δυτικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου στη Σοβιετική Ένωση, στην Κίνα και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και έχει και αυτό το μερίδιο του στην άγρια εκμετάλλευση των εργατών των ρεβιζιονιστικών χωρών.

Οι ρεβιζιονιστές ιδεολόγοι, σοβιετικοί, κινέζοι κλπ. έχουν ανάγει σε θεωρία τη διείσδυση του δυτικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου στις χώρες τους, ισχυριζόμενοι πώς δεν είναι δυνατό να οικοδομηθεί ο «σοσιαλισμός» χωρίς ξένα κεφάλαια και ξένες πιστώσεις. Βέβαια ποτέ δεν είναι δυνατό να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός σε μια χώρα με τα δεκανίκια του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και αυτό που οικοδομείται σήμερα στις ρεβιζιονιστικές χώρες δεν είναι σοσιαλισμός αλλά καπιταλισμός. Γι'αυτό παρατηρείται σ’αυτές και το φαινόμενο της διείσδυσης του δυτικού κεφαλαίου, γι’αυτό έχουν γίνει αυτές οι χώρες ξέφραγο αμπέλι του δυτικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου.

Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Αλβανία χωρίς ξένες πιστώσεις και κεφάλαια διαψεύδει και ανατρέπει όλες τις θεωρίες των αντιδραστικών ρεβιζιονιστών ιδεολόγων.

Η εργατική τάξη της Αλβανίας και η συνεταιρισμένη αγροτιά και γενικά ολόκληρος ο αλβανικός λαός, συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής μειονότητας (για τις συνθήκες ζωής της, όπως είναι γνωστό, οι έλληνες μοναρχοφασίστες και οι αντιδραστικοί ρασοφόροι της χώρας μας διαδίδουν ένα σωρό ψευτιές) χάρη στην ύπαρξη του σοσιαλισμού έχουν απαλλαχτεί οριστικό από την άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση και δεν υποφέρουν από την κρίση και τις συνέπειές της και από τις άλλες πληγές του καπιταλισμού, όπως ανεργία, πληθωρισμός, ακρίβεια, κλπ. γιατί η ανατροπή του καπιταλισμού και η αντικατάστασή του από τον σοσιαλισμό εξάλειψε μια για πάντα όλες τις πληγές του καπιταλισμού.

Ο αλβανικός λαός δεν ζει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση ούτε μένει αμόρφωτος και εγκαταλειμμένος χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όπως ζουν οι λαοί όλων των αστικορεβιζιονιστικών χωρών, αλλά ζει σε κατάσταση ευημερίας, η δε ικανοποίηση των υλικών του αναγκών και του πολιτιστικού του επιπέδου συμβαδίζει με την ανάπτυξη της βιομηχανίας, της γεωργίας και των άλλων κλάδων της οικονομίας, συμβαδίζει με τις επιτυχίες που σημειώνονται καθημερινά σ’όλους τούς τομείς της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Σήμερα ο αλβανικός λαός δεν πληρώνει καθόλου φόρους. Τα δε ενοίκια ,που είναι πολύ χαμηλά και έχουν συμβολικό χαραχτήρα δεν ξεπερνούν το μισθό μιας μέχρι δύο εργατοημερών ,τη στιγμή που στις καπιταλιστικές χώρες τα ενοίκια καταβροχθίζουν πάνω από 30% των εσόδων των εργαζομένων μαζών. Τα 80% του αλβανικού πληθυσμού ζουν σε κατοικίες που χτίστηκαν στην περίοδο της Λαϊκής Εξουσίας. Στο 7ο πεντάχρονο σχέδιο έχει καθοριστεί σαν στόχος να χτιστούν πάνω από 80 χιλιάδες νέα διαμερίσματα και σπίτια, στα όποια υπολογίζεται να στεγαστούν γύρω στις 400 χιλιάδες άτομα. Σημαντικά επίσης μέτρα προς όφελος των αλβανών εργαζομένων παίρνονται μέσω της κατανομής των κοινωνικών κονδυλίων κατανάλωσης, όπως είναι οι κρατικές δαπάνες για την διατήρηση παιδικών κήπων και βρεφικών σταθμών, των σπιτιών ανάπαυσης, για τις κοινωνικές ασφαλίσεις, κλπ.

Σε αντίθεση με την Σοσιαλιστική Αλβανία ο αστικορεβιζιονιστικός κόσμος παρουσιάζει μια ζοφερή εικόνα. Η σημερινή οικονομική κρίση έχει αγκαλιάσει όλες χωρίς εξαίρεση τις καπιταλιστικές και τις ρεβιζιονιστικές χώρες και έχει κλονίσει συθέμελα την καπιταλιστική οικονομία αυτών των χωρών που βρίσκεται σε κατάσταση χάους και αποσύνθεσης. Η στασιμότητα και η μείωση της παραγωγής, η μη πλήρης απασχόληση των παραγωγικών δυνατοτήτων, η ενεργειακή και νομισματική κρίση, ο πληθωρισμός, η άνοδος των τιμών, η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας, είναι φαινόμενα που χαρακτηρίζουν μόνιμα την τελευταία δεκαετία, την καπιταλιστική οικονομία όλων των αστικο-ρεβιζιονιστικών χωρών, τα όποια μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο την αστάθεια της και επιταχύνουν τη διαδικασία του σαπίσματος και της πλήρους αποσύνθεσης της αστικο-ρεβιζιονιστικής κοινωνίας.

Το προλεταριάτο και η αγροτιά και γενικά οι πλατιές εργαζόμενες μάζες των αστικο-ρεβιζιονιστικών χωρών ζουν σε κατάσταση απόλυτης εξαθλίωσης. Η στρατιά των άνεργων μεγαλώνει καθημερινά και σήμερα ξεπερνάει τα 100 εκατομμύρια. Το φαινόμενο της φτώχειας και του υποσιτισμού είναι καθημερινή πραγματικότητα για τις εργαζόμενες μάζες των αστικο-ρεβιζιονιστικών χωρών. Οι ονομαστικοί τους μισθοί πέφτουν και οι πραγματικοί τους μισθοί συνεχώς μειώνονται. Ο πληθωρισμός, οι συνεχείς υψώσεις των τιμών και οι διαρκής αύξηση των φόρων, άμεσων και έμμεσων, αυξάνουν τα κέρδη των μονοπωλίων. Τα μονοπώλια, όπως είναι γνωστό, για να πετύχουν ανώτατα κέρδη χρησιμοποιούν τον πληθωρισμό και τις υψώσεις των τιμών. Η εκμετάλλευση και η καταπίεση των εργαζομένων μαζών αυτών των χωρών εντείνεται καθημερινά και οι συνθήκες δουλειάς χειροτερεύουν διαρκώς και γίνονται αφόρητες. Το βιοτικό τους επίπεδο πέφτει συνεχώς και αναγκάζονται να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Όλη αυτή την κατάσταση οι πλατιές λαϊκές μάζες δεν την δέχονται παθητικά. Ξεσηκώνονται καθημερινά σε αγώνα για να αποκρούσουν τις επιθέσεις των καπιταλιστών που θέλουν να ρίξουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες τους και συνειδητοποιούν ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να «διορθωθεί» στα πλαίσια του καπιταλισμού και ότι είναι απαραίτητη η ανατροπή του καπιταλισμού με βίαιη επανάσταση.

Μια απλή σύγκριση μεταξύ του σοσιαλισμού που υπάρχει και οικοδομείται με επιτυχία στη ΛΣΔ Αλβανίας - τη μόνη σοσιαλιστική χώρα σήμερα στον κόσμο - και του καπιταλισμού που κυριαρχεί στις αστικο-ρεβιζιονιστικές χώρες μας δείχνει με πειστικό τρόπο την απόλυτη υπεροχή του σοσιαλισμού απέναντι στον καπιταλισμό.

Από τη μια ορθώνεται ο σοσιαλισμός που βασίζεται στην κοινωνική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής -με απαραίτητη προϋπόθεση στον πολιτικό τομέα τη Δικτατορία του Προλεταριάτου - που αναπτύσσεται διαρκώς χωρίς κλονισμούς και οικονομικές κρίσεις, χωρίς στασιμότητα και πτώση της παραγωγής, χωρίς καταστροφές των παραγωγικών δυνάμεων, χωρίς πληθωρισμό, υψώσεις τιμών, άνεργία, κλπ, ένα σύστημα στο όποιο δεν υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ένα σύστημα στο όποιο βασικός σκοπός της παραγωγής είναι η ολοένα και πιο πλέρια ικανοποίηση των διαρκώς αυξανομένων υλικών και πολιτιστικών αναγκών των εργαζομένων.

Από την άλλη στέκεται ο καπιταλισμός, ένα εκμεταλλευτικό, σάπιο, παρακμασμένο και ιστορικά καταδικασμένο σε εξαφάνιση οικομικο-κοινωνικό σύστημα, που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, που σκοπό της παραγωγής έχει το κέρδος, και το όποιο συγκλονίζεται συνέχεια από κρίσεις, που χαρακτηρίζεται από αναρχία στην παραγωγή, από πληθωρισμό, συνεχείς αυξήσεις τιμών, μαζική άνεργία, στασιμότητα και πτώση της παραγωγής, μη πλήρη απασχόληση των διαθέσιμων πόρων, από καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, φαινόμενα που δείχνουν ότι έχει σαπίσει και πρέπει να ανατραπεί.

Μια σύγκριση της κατάστασης των εργαζομένων της ΛΣΔ Αλβανίας με εκείνη του προλεταριάτου και των εργαζομένων των αστικορεβιζιονιστικών χωρών μας δείχνει ξεκάθαρα δύο καταστάσεις ριζικά διαφορετικές. Από τη μια έχουμε την εργατική τάξη και τη συνεταιρισμένη αγροτιά της ΛΣΔ Αλβανίας απαλλαγμένες μια για πάντα από την καπιταλιστική καταπίεση και εκμετάλλευση, απαλλαγμένες από την μάστιγα της κρίσης, την ανεργία, τον πληθωρισμό, την άνοδο των τιμών, τα φορολογικά βάρη, τη φτώχεια, την αγραμματοσύνη, την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και των κοινωνικών ασφαλίσεων κλπ. που ζουν σε μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από ευημερία και διαρκή άνοδο του βιοτικού και πολιτιστικού τους επιπέδου και από την άλλη έχουμε το προλεταριάτο και γενικά τις πλατιές λαϊκές μάζες των αστικο-ρεβιζιονιστικών χωρών που ζουν σε άθλιες συνθήκες, βυθισμένες στη φτώχεια και στην αμάθεια, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και κοινωνικές ασφαλίσεις, που το βιοτικό τους επίπεδο χειροτερεύει καθημερινά ,που η εκμετάλλευση και η καταπίεσή τους εντείνεται, που τούς πλήττει ιδιαίτερα η κρίση, η μαζική ανεργία, ο πληθωρισμός, οι αυξήσεις των φόρων, η ύψωση των τιμών κλπ, που όλα μαζί εντείνουν το προτσές της απόλυτης εξαθλίωσής τους.

Το προλεταριάτο των αστικο-ρεβιζιονιστικών χωρών χαίρεται ιδιαίτερα για τις επιτυχίες που σημειώνουν οι αλβανοί εργαζόμενοι στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού χαίρονται ιδιαίτερα που εργάζονται με επαναστατικό ενθουσιασμό και είναι συσπειρωμένοι γύρω από το ηρωικό τους Κόμμα και τον αγαπημένο τους ηγέτη σ.Ε.Χότζια και είναι αποφασισμένοι να υπερασπίσουν τις σοσιαλιστικές τους καταχτήσεις.

Ο φάρος του σοσιαλισμού στον κόσμο, η ΛΣΔ Αλβανίας δείχνει το σωστό δρόμο στο προλεταριάτο όλων των χωρών στη σκληρή πάλη που διεξάγει ενάντια στην καπιταλιστική καταπίεση και εκμετάλλευση, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σοσιαλιμπεριαλισμό, για την ανατροπή του καπιταλισμού με βίαιη επανάσταση και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου σ’όλο τον κόσμο.

Το πρόβλημα του Σοσιαλισμού στο κέντρο της ιδεολογικής πάλης που διεξάγεται σήμερα στον κόσμο.

Άρθρο του περιοδικού "ΡΟΥΓΚΑ Ε ΠΑΡΤΙΣΕ" θεωρητικού και πολιτικού οργάνου της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας

Αναδημοσίευση από την «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» – Όργανο της Οργάνωσης των Κομουνιστών Μαρξιστών-Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ) – Χρόνος 1 –Αριθ. φύλλου 5, Μάιος 1982, σελ. 3

Στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο καταφανής η τάση κερδοσκοπίας με τον όρο σοσιαλισμός για την αντικατάσταση της αντίληψης του αληθινού σοσιαλισμού με την ψευτοσοσιαλιστική αντίληψη ενάντια στη φυσική τάση της ανθρωπότητας προς το σοσιαλισμό.

Έτσι όλες οι παραλλαγές του ρεβιζιονισμού που είναι στην εξουσία παρουσιάζουν την παλινορθωμένη καπιταλιστική κοινωνία στις χώρες τους σαν «πραγματικό αναπτυγμένο σοσιαλισμό», σαν «σύγχρονο σοσιαλισμό».

Για τον «σοσιαλισμό διαφόρων χρωμάτων» που πετυχαίνεται με «δημοκρατικό πλουραλιστικό δρόμο» μιλούν και πολλά κόμματα και πολιτικές δυνάμεις που συμμετέχουν σήμερα στη δομή των αστικών κρατών. Για σοσιαλισμό μιλούν και μερικές πολιτικές δυνάμεις που αναζητούν κάποια διέξοδο, αλλά που η νοοτροπία και οι ιδεολογικές μικροαστικές αντιλήψεις τους εμποδίζουν να ιδούν τις άξιες του αληθινού επιστημονικού σοσιαλισμού.

Στις συνθήκες αυτές, όπως υπογράμμισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια στο 8ο συνέδριο του ΚΕΑ «η σαφήνεια σ'αυτό το ζήτημα, ο αυστηρός καθορισμός μιας οροθετικής γραμμής μεταξύ του πραγματικού σοσιαλισμού και ψευτοσοσιαλισμού έχει κεφαλαιώδικη σημασία για την επιτυχή διεξαγωγή του αγώνα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων μαζών».

Οι θεμελιωτές της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας ο Μαρξ και ο Ένγκελς μελετώντας τους αντικειμενικούς νόμους ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας ανακάλυψαν και τις γενικές νομοτέλειες του επαναστατικού της μετασχηματισμού. Αυτοί απέδειξαν επιστημονικά ότι η πορεία της κοινωνίας οδηγεί αναγκαστικά στον αναπόφευκτο θάνατο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και στην αναπόφευκτη νίκη της νέας κοινωνίας, της κομμουνιστικής κοινωνίας, το πρώτο στάδιο της όποιας είναι ο σοσιαλισμός. Το πέρασμα αυτό, όπως απέδειξαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς, δεν γίνεται από μόνο του ήσυχα - ήσυχα και με μεταρρυθμίσεις, αλλά με επανάσταση ανατρέποντας με τη βία την κυριαρχία της αστικής τάξης. Αυτό γίνεται γκρεμίζοντας από τα θεμέλια όλο εκείνο το εποικοδόμημα που στέκει φρουρός των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και εγκαθιδρύοντας στη θέση του την Δικτατορία του Προλεταριάτου που είναι απαραίτητο μέσο για την πραγματοποίηση των σοσιαλιστικών μετασχηματισμών στη βάση και στο εποικοδόμημα. Αυτές οι νομοτέλειες και γνωστές αλήθειες που στέκονται στη βάση του επιστημονικού σοσιαλισμού και που είναι κοινός πλούτος του προλεταριάτου και όλων των πραγματικών μαρξιστών-λενινιστών δεν έχουν «μωσαϊκές αξίες» όπως λένε οι ρεβιζιονιστές. Οι άξιες τους είναι μεγάλες καθαρές και επίκαιρες. Ακριβώς αυτό τρομάζει τους ρεβιζιονιστές και τους κάνει να τις καταπολεμούν με τόση αγριότητα.

Την ορθότητα και την δύναμη των νομοτελειών και των ιδεών του σοσιαλισμού τις επιβεβαίωσε ο χρόνος, τις επιβεβαίωσαν οι κομμουνάροι, τις επιβεβαίωσαν οι μπολσεβίκοι καθοδηγούμενοι από τον Λένιν και τον Στάλιν, τις επιβεβαιώνει το' παράδειγμα της Αλβανίας, σαν παράδειγμα μιας χώρας πραγματικά σοσιαλιστικής.

Στην Αλβανία η Δικτατορία του Προλεταριάτου στάθηκε πάντα ισχυρή και ακατάβλητη και οι αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού βρήκαν την πλήρη ενσάρκωσή τους σε όλους τους τομείς.

Τη δύναμη των ιδεών του σοσιαλισμού την επιβεβαιώνει το παγκόσμιο επαναστατικό προτσές που αναπτύσσεται στην εποχή μας.

O δρόμος προς το σοσιαλισμό έχει την αντικειμενική λογική του και τους νόμους του, ανεξάρτητα από τις εθνικές ιδιομορφίες και τις διάφορες μορφές που μπορεί να πάρει αυτός ο δρόμος σε διάφορες χώρες, σε διάφορες καταστάσεις και διεθνείς συγκυρίες, τις όποιες οι μαρξιστές - λενινιστές τις αξιολογούν και τις έχουν πάντα υπόψη.

Οι ρεβιζιονιστές όμως βλέπουν τις μορφές αυτές και ιδιομορφίες από σκοπιά διαμετρικά αντίθετη και τις χρησιμοποιούν για να αντιπαραθέσουν τη μορφή στο περιεχόμενο, το ιδιαίτερο στο γενικό, για να αρνηθούν έτσι την άξια των αρχών του μαρξισμού - λενινισμού, το επαναστατικό του περιεχόμενο. Αυτό όμως ισοδυναμεί με παραίτηση από την επανάσταση και το σοσιαλισμό.

Μόνο ο Μαρξισμός - Λενινισμός που είναι η έκφραση των ζωτικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, δίνει μια πραγματική επιστημονική αντίληψη για το σοσιαλισμό και για τις γενικές νομοτέλειες που πρέπει να εφαρμοστούν για τη νίκη του.

Το ΚΕΑ υπεράσπιση και υπερασπίζει τη θέση ότι το ιδιαίτερο, η ιδιομορφία είναι συγκεκριμένη έκφραση του γενικού, γι αυτό δεν πρέπει ούτε να αρνείται εκείνο που είναι βασικό, ουσιαστικό, γενικό και κοινό για όλες τις χώρες στην ανάπτυξη της επανάστασης και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και ούτε να αντιπαρατίθεται σ’αυτό. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει «εθνική ιδιόμορφη νομοτέλεια» του σοσιαλισμού, όπως λένε οι γιουγκοσλάβοι ρεβιζιονιστές, οι «ευρωκομμουνιστές», οι κινέζοι ρεβιζιονιστές και άλλοι. Αντικειμενική νομοτέλεια είναι η αναπόφευκτη νίκη του σοσιαλισμού και όχι η ύπαρξη «πολλών εθνικών δρόμων» προς το σοσιαλισμό.

Σύμφωνα με τούς σύγχρονους ρεβιζιονιστές οι αρχές του σοσιαλισμού των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν έχουν μετατραπεί τάχα σε «άχρηστα σχήματα» σε «θεωρία του χτές» και όσο περισσότερο απαλλάσσεται και απομακρύνεται από αυτές τόσο περισσότερη δύναμη αποχτά ο δήθεν ο σοσιαλισμός, τόσο πιο «νεωτεριστικός» και πιο «ελκυστικός» γίνεται. Είναι αυτονόητο ότι ένας τέτοιος «νεοτερισμός» και «πλουραλισμός», υπονομεύει από τα θεμέλια το σοσιαλισμό. O σοσιαλισμός όμως δεν μπορεί ούτε να νικήσει ούτε να οικοδομηθεί και να προασπισθεί χωρίς ξεκάθαρο προσανατολισμό βασισμένο στην επιστημονική θεωρία του σοσιαλισμού και χωρίς την καθοδήγηση ενός ισχυρού κομμουνιστικού κόμματος που στέκει πιστό στις αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού.

Οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας ξεσηκώθηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και έχυσαν αίμα για την απελευθέρωση της χώρας και για την νίκη της επανάστασης. Το γεγονός όμως που το γιουγκοσλάβικο ΚΚ δεν είχε πλέρια τα χαρακτηριστικά ενός αληθινού κομμουνιστικού κόμματος και μετά τον πόλεμο εκφυλίστηκε εντελώς σε ρεβιζιονιστικά κόμμα, έκανε να υπονομευτεί ο σοσιαλισμός στην Γιουγκοσλαβία και να ακολουθηθεί η γραμμή προς τον καπιταλισμό. Για να συγκαλύψουν την ολοκληρωτική παρέκκλιση από τις βασικές αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού οι γιουγκοσλάβοι τιτοϊκοί ύψωσαν την σημαία του «ιδιότυπου σοσιαλισμού» στον όποιο όπως είναι γνωστό η αστική προπαγάνδα έκανε αχαλίνωτη διαφήμιση. Στο μεταξύ αυτοί χρηματοδοτήθηκαν απλόχερα από τον ιμπεριαλισμό που είδε στο είδος αυτό του «σοσιαλισμού» ένα πολύτιμο σύμμαχο στην προσπάθεια για την αποσύνθεση του πραγματικού σοσιαλισμού και την υπονόμευση της επανάστασης.

Μια ομοιότυπη περίπτωση αποτελεί και η Κίνα. Είναι γεγονός ότι επικεφαλής της κινέζικης επανάστασης ήταν ένα κόμμα που μ’όλο που είχε το όνομα κομμουνιστικό δεν ήταν ποτέ τέτοιο, γιατί τις αρχές του Μαρξισμού -Λενινισμού τις αποκαλούσε «υπερπόντια σχήματα». Σαν ιδεολογική του βάση είχε ένα εκλεκτικό συνονθύλευμα μικροαστικών, πραγματιστικών και ρεβιζιονιστικών απόψεων που πήρε το όνομα «σκέψη Μάο Τσέ Τούνγκ». Αυτό έκανε ώστε η κινέζικη επανάσταση να μην μπορέσει να ανεβεί σε σοσιαλιστική επανάσταση και η Κίνα να μην μπεί στο δρόμο του πραγματικού σοσιαλισμού, μ’όλο που χρησιμοποίησε και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το προσωπείο ενός «πρωτότυπο κινέζικου σοσιαλισμού».

Δεν παρουσιάζουν καμιά καλύτερη παραλλαγή ούτε οι «ευρωκομμουνιστές» που δηλώνουν ανοιχτά πως ανακάλυψαν λέει έναν «τρίτο δρόμο» για το πέρασμα στο σοσιαλισμό που στηρίζεται τάχα στις πολιτικές αναλύσεις του «αποσταλινοποιημένου μαρξισμού». Σύμφωνα μ’αυτούς οι σημερινές ιδιομορφίες των χωρών της δυτικής Ευρώπης επιτρέπουν τάχα το πέρασμα στο σοσιαλισμό μονάχα διά μέσου της ανάπτυξης της αστικής πλουραλιστικής δημοκρατίας χωρίς να υπάρχει ανάγκη για ταξική πάλη, για επανάσταση και για την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου. O σοσιαλισμός αυτός όπου η εξουσία θα ανήκει σ’όλες τις τάξεις και όπου θα συζούν διάφορες μορφές της οικονομίας «σοσιαλιστικές» και καπιταλιστικές, η «κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία» και η ιδιωτική πρωτοβουλία, τα ιμπεριαλιστικά κεφάλαια και οι πολυεθνικές εταιρίες, ο πολιτικός και ιδεολογικός πλουραλισμός, θα είναι τάχα ένας «δημοκρατικός και ουμανιστικός σοσιαλισμός». Εννοείται όμως ότι για φτάσουν σ’έναν τέτοιο «δημοκρατικό σοσιαλισμό» που όπως τόνισε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια «δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σημερινή εξωραϊσμένη καπιταλιστική κοινωνία», στους ευρωκομμουνιστές χρειάζεται να βγάλουν σαν ακατάλληλο και εμπόδιο τον επιστημονικό σοσιαλισμό, τις αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού. Για αυτό δηλώνουν ανοιχτά ότι παραιτούνται οριστικά από τις αρχές αυτές εν ονόματι του ιδεολογικού πλουραλισμού.

Τα γεγονότα δείχνουν ότι μέλημα των σύγχρονων ρεβιζιονιστών δεν είναι η εξεύρεση «πολλών δρόμων» για την εγκαθίδρυση και την δημιουργική ανάπτυξη του σοσιαλισμού, επιδίωξή τους είναι να εμποδίσουν με κάθε μέσο την νίκη του, να διαιωνίσουν τον καπιταλισμό, να αναθεωρήσουν και απορρίψουν το σοσιαλισμό. Αυτό ζητά από αυτούς η διεθνής αστική τάξη. Και στο συναγωνισμό των σημερινών ρεβιζιονιστών, πότε σιωπηρό και πότε πομπώδικο σαν «δημιουργική» ερμηνεία του σοσιαλισμού, συναγωνισμός που αποτελεί καθρέφτη των αντιθέσεων και ανταγωνισμών της αστικής τάξης των διαφόρων χωρών, έχουν ρίξει στην ιδεολογική πάλη κάθε λογής ρεφορμιστικές, ρεβιζιονιστές πλουραλιστικές αντιλήψεις.

Οι αντιλήψεις αυτές αποβλέπουν στον ίδιο σκοπό: να κηρύξουν έκτος νόμου τις νομοτέλειες και τις θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού - Λενινισμού, την βίαιη επανάσταση, την ηγεμονία του Προλεταριάτου και του μαρξιστικού - λενινιστικού κόμματος του, την Δικτατορία του Προλεταριάτου κλπ., που είναι θεμελιώδεις αρχές για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό.

Ανεξάρτητα όμως από τις προσπάθειες και τον αστικό και ρεβιζιονιστικό θόρυβο στο πεδίο της πάλης των τάξεων, στις καθημερινές συγκρούσεις ανάμεσα στην εργατική τάξη και την κεφαλαιοκρατία, ανάμεσα στους μαρξιστές - λενινιστές και τους ρεβιζιονιστές αποκαλύπτεται και ξεσκεπάζεται όλο και περισσότερο η κοινωνική και πολιτική δημαγωγία του καπιταλισμού, καθώς και η κιβδηλότητες των «πολλών πρωτότυπων δρόμων» που ανακάλυψαν τάχα οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές για να περάσουν στο σοσιαλισμό χωρίς επανάσταση.

Στις προσπάθειες της για να δυσφημίσει το σοσιαλισμό σαν κοινωνικό σύστημα, οι ιστορικές άξιες του όποιου έχουν βγει όλο και περισσότερο στο φώς, στο ζοφερό φόντο της βαθειάς κρίσης που μαστίζει σήμερα τον καπιταλιστικό και ρεβιζιονιστικά κόσμο, η διεθνής μπουρζουαζία έχοντας και την άμεση βοήθεια όλων των παραλλαγών του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, έχει χρησιμοποιήσει και χρησιμοποιεί και την ταχτική της απόστασης από τις ρεβιζιονιστές χώρες, παρουσιάζοντάς τες σαν σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές χώρες και τα αρνητικά φαινόμενα που συνοδεύουν το προτσές της καπιταλιστικής τους ανάπτυξης σαν σημεία της πτώσης και της χρεωκοπίας του σοσιαλισμού.

Οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές εκ μέρους τους συνταυτισμένοι με την στρατηγική στην πάλη ενάντια στο σοσιαλισμό με τις επιδιώξεις του ιμπεριαλισμού και για να συγκαλύψουν την προδοσία τους, έθεσαν στην κυκλοφορία και προπαγανδίζουν πολλές αντιμαρξιστικές αντιλήψεις μεταξύ των όποιων είναι και εκείνη των «πολλών μορφών» του σοσιαλισμού διαφορετικών για διάφορες χώρες και προπαντός ολότελα διαφορετικός από τον σοσιαλισμό για τον όποιο έχουν μιλήσει, εργαστεί και παλέψει οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν. Τούς ψευτο-σοσιαλισμούς τους οι σημερινοί ρεβιζιονιστές τους ονομάζουν ο καθένας για λογαριασμό του σαν από τους καλύτερους , πιο δημοκρατικούς ενώ τον πραγματικό σοσιαλισμό τον ονομάζουν «γραφειοκρατικό, σταλινικό», ένα «τραύμα» στην εξέλιξη του σοσιαλισμού. Και εδώ όμως όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα, οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές δεν είναι καθόλου πρωτότυποι.

Και οι προηγούμενοι ρεβιζιονιστές έχουν αντιπαραθέσει στον πραγματικό σοσιαλισμό διάφορες παραλλαγές του ψευτοσοσιαλισμού. Στον καιρό τους ο Μαρξ και ο Ένγκελς συγκρούστηκαν με τις πλουραλιστικές αντιλήψεις του σοσιαλισμού. Αυτοί αποκάλυψαν τα αντιδραστικό και ψευτοσοσιαλιστικό περιεχόμενο του φεουδαρχικού σοσιαλισμού, του μικροαστικού σοσιαλισμού, του αστικού σοσιαλισμού κλπ. και τις ξεσκέπασαν σαν θεωρίες σαλονιών που όχι μόνο δεν έθιγαν αλλά υπεράσπιζαν τα συμφέροντα και τις θέσεις της αστικής τάξης.

Οι σημερινοί ρεβιζιονιστές προσπαθούν να οδηγήσουν παραπέρα και να υποστηρίξουν θεωρητικά την αντιμαρξιστική αύτη κληρονομιά, για αυτό καλούν προς βοήθεια και τις αντιλήψεις τέτοιων αστών κοινωνιολόγων, όπως του Πάρσον, του Γκούρβιτς και άλλων, σύμφωνα με τους όποιους ο Μαρξ έχει εμείνει δήθεν στην άποψη ότι στην ιστορία υπάρχουν δήθεν πολλές φεουδαρχικές κοινωνίες, πολλές καπιταλιστικές κοινωνίες και ότι δήθεν είναι απόλυτα δικαιολογημένη και η ύπαρξη πολλών σοσιαλιστικών κοινωνιών. Θεωρητικά μια τέτοια άποψη είναι ολότελα αβάσιμη και προσκρούει σ όλη τη θεωρία του Μαρξ.

Είναι γνωστό ότι σύμφωνα με το μαρξισμό το οικονομικοκοινωνικό σύστημα καθορίζεται από την οικονομική βάση, από τον τρόπο παραγωγής των υλικών αγαθών από το στα χέρια ποιάς τάξης βρίσκονται τα μέσα παραγωγής και η πολιτική εξουσία. Ξεκινώντας από την επιστημονική αύτη θέση, φαίνεται ότι μπορεί να γίνει λόγος για διακρίσεις στο επίπεδο ανάπτυξης των διαφόρων χωρών για τις ιδιομορφίες που μπορεί να έχει το ένα ή το άλλο κοινωνικό σύστημα σε διάφορες χώρες. Και ο Μαρξ τις ιδιομορφίες αυτές ήξερε να τις αποκαλύψει με σπάνια επιδεξιότητα. Μα είναι παραλογισμός να λέγεται ότι ο Μαρξ είχε δήθεν μιλήσει για πολλές φεουδαρχικές κοινωνίες, για πολλές καπιταλιστικές κοινωνίες και σαν συνέπεια είναι δήθεν μαρξιστικό να λες ότι δήθεν υπάρχουν και πολλές σοσιαλιστικές κοινωνίες. Μια τέτοια τοποθέτηση του προβλήματος είναι ολότελα λανθασμένη και καθόλου μαρξιστική.

O Μαρξισμός - Λενινισμός βλέπει τον σοσιαλισμό σαν την πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας που ανεξάρτητα από τις ιδιομορφίες και από τις διαφορές που μπορεί να έχει σε διάφορες χώρες, στο βαθμό, και στο επίπεδο ανάπτυξής του, στην ουσία έχει μια ενιαία φύση και υποτάσσεται στους ίδιους γενικούς νόμους και δεν μπορεί να συμβεί διαφορετικά μέχρι ωσότου η αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό είναι στην ουσία ένα προτσές που απαιτεί την εξάλειψη των εκμεταλλευτριών τάξεων, τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό των σχέσεων στην παραγωγή και όλων των άλλων τομέων της κοινωνικής ζωής επί σοσιαλιστικών βάσεων, την συνεπή διεξαγωγή της πάλης των τάξεων και την πραγματοποίηση μιας βαθειάς επανάστασης στον τομέα της ιδεολογίας και της κουλτούρας. Όσες πολλές και αν είναι οι εθνικές ιδιομορφίες στις μορφές και στους ρυθμούς της εκπλήρωσης των καθηκόντων αυτών, αυτές δεν μπορούν να απορρίψουν τους γενικούς νόμους και ποτέ δεν μπορούν να είναι τέτοιες που να οδηγήσουν σε αρχιακές διαφορές μεταξύ του σοσιαλισμού μιας χώρας από τον σοσιαλισμό μιας άλλης χώρας και σαν συνέπεια να υπάρχουν διάφορες κοινωνίες και που μάλιστα να λέγονται σοσιαλιστικές κοινωνίες.

Στον οικονομικό τομέα χαρακτηριστικό για μια πραγματική σοσιαλιστική χώρα είναι η ύπαρξη της κοινωνικής ιδιοκτησίας επί των μέσων παραγωγής, είναι η σχέση της βοήθειας και της αμοιβαίας συνεργασίας μεταξύ των εργαζομένων, η εξάλειψη της εκμετάλλευσης άνθρωπου από άνθρωπο, η κατανομή σύμφωνα με την αρχή ο καθένας σύμφωνα με την εργασία στον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητες, η ορθολογική και σχεδιασμένη ανάπτυξη της οικονομίας, η οργάνωση και η διεύθυνσή της κατά συγκεντρωτικό τρόπο από το σοσιαλιστικό κράτος και πάνω στη βάση των αιτημάτων των αντικειμενικών νόμων του σοσιαλισμού κλπ.

Στο πολιτικο-κοινωνικό πεδίο το σύστημα του πραγματικού σοσιαλισμού στηρίζεται στην ενότητα του λαού σε ένα πολιτικό σύστημα ευρύ και δημοκρατικό που πραγματοποιείται μέσω οργανισμών και πολλών κοινωνικών οργανώσεων του συστήματος της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, στην αδιαχώριστη καθοδήγηση του μαρξιστικού - λενινιστικού κόμματος σε όλους τους κρίκους και σε όλα τα πεδία. Μια τέτοια εικόνα του πραγματικού σοσιαλισμού την δίνει η Σοσιαλιστική Αλβανία σαν μια χώρα που αναπτύσσεται ασταμάτητα, που δεν έχει εξωτερικά χρέη και βαδίζει μπροστά στηριζόμενη ολοκληρωτικά στις δυνάμεις της χωρίς καμία βοήθεια και πίστωση από το εξωτερικό, που δεν γνωρίζει κρίσεις, ανεργία, πληθωρισμό, άνοδο των τιμών, τρομοκρατία, διαφθορά και ηθική κατάπτωση, που δεν έχει μεγάλες διαφορές στο πεδίο των μισθών και στο βιοτικό επίπεδο κλπ,. Και όλα αυτά δεν είναι τυχαία, οφείλονται στο γεγονός που στην Αλβανία όπως έχει πει ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια στο 8ο συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, η ανάπτυξη της οικονομίας και της κουλτούρας, η οργάνωση και η διεύθυνση του κόμματος και του κράτους, η διάπλαση και σφυρηλάτηση του νέου ανθρώπου γίνονται με βάση τις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού.

Μια άλλη εικόνα μάς δίνουν οι ρεβιζιονιστές χώρες. O γιουγκοσλάβικος «αυτοδιαχειριζόμενος σοσιαλισμός», ο «αναπτυγμένος σοσιαλισμός» των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, ο κινέζικος «σοσιαλισμός» και άλλοι, παρ’όλο που παρουσιάζονται σαν παραλλαγές του σοσιαλισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραλλαγές του ψευτοσοσιαλισμού.

Στον οικονομικό τομέα στις χώρες αυτές, ανεξάρτητα από ορισμένες ιδιομορφίες της κάθε μιας, κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις στην παραγωγή και η εκμετάλλευση των εργαζομένων. Ξεκινώντας από την οικονομική βάση, από το σύστημα των οικονομικών σχέσεων που κυριαρχούν στις ρεβιζιονιστές χώρες, φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτές δεν έχουν τίποτε το κοινό με τον πραγματικό σοσιαλισμό. Στις χώρες αυτές, είναι χαρακτηριστικά τέτοια φαινόμενα, όπως η πτώση των ρυθμών της παραγωγής, η ανεργία, ο αυξανόμενος πληθωρισμός, η ασυγκράτητη άνοδος των τιμών, τα εξωτερικά χρέη, η πτώση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων μαζών και άλλα φαινόμενα της κρίσης που περιέλαβε όλες τις χώρες του καπιταλιστικού κόσμου.

Πιο ξεκάθαρη γίνεται η εικόνα αν θα δούμε το τι χαρακτηρίζει, στον τομέα της πολιτικής οργάνωσης και στην πνευματική ζωή, τον γιουγκοσλάβικο «αυτοδιαχειριζόμενο σοσιαλισμό», τον σοβιετικό «αναπτυγμένο σοσιαλισμό», τον κινέζικο «σοσιαλισμό», τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό» που θέλουν να οικοδομήσουν οι ευρωκομμουνιστές κλπ.. Σε όλες αυτές τις παραλλαγές του ψευτοσοσιαλισμού δεν υπάρχει θέση για την Δικτατορία του Προλεταριάτου, για καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, για τις Αρχές του μαρξισμού - λενινισμού, για την πραγματική ηθικοπολιτική ενότητα του λαού κλπ., Στη βάση τους βρίσκονται οι ανταγωνισμοί και οι βαθιές ταξικές διενέξεις, οι εθνικές έριδες, η άγρια καταπίεση των εργαζομένων και η γενική βαθιά οικονομική , πολιτική και ηθική κρίση.

Όλη η εσωτερική και εξωτερική πολιτική των χωρών που αυτοονομάζονται σοσιαλιστικές, η επεκτατική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας, η άγρια σοβινιστική καταπίεση, που γίνεται στους εργαζόμενους και κυρίως στους αλβανούς που κατοικούν στα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας, από τους τιτοϊκούς, είναι μια άλλη απόδειξη που δείχνει ότι οι χώρες που ακολουθούν μια τέτοια πολιτική δεν είναι και δεν μπορεί να είναι σοσιαλιστικές.

O αποφασιστικός αγώνας των μαρξιστικών - λενινιστικών κομμάτων καθώς και όλη η καπιταλιστική πραγματικότητα των ρεβιζιονιστικών χωρών, η κρίση και οι αντιθέσεις που διαβρώνουν τις χώρες αυτές, τις σχίζουν τα «σοσιαλιστικά» και «κομμουνιστικά» προσωπεία. Ζωντανό παράδειγμα σχετικά με το τί περιμένει τις ρεβιζιονιστικές χώρες είναι τα γεγονότα στην Πολωνία.

Η αντιπαράθεση με τους ψευτοσοσιαλισμούς των σύγχρονων ρεβιζιονιστών και με αυτό που συμβαίνει στις χώρες τους ενισχύει ακόμα περισσότερο την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει παρά ένας πραγματικός σοσιαλισμός, ο επιστημονικός σοσιαλισμός του Μαρξ, του Ένγκελς, του Λένιν και του Στάλιν, την πραχτική του όποιου την βρίσκομε στην πλούσια πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση της εποχής του Λένιν και του Στάλιν, την βρίσκομε στην Αλβανία όπου η νέα κοινωνία οικοδομείται και προοδεύει σαν αποτέλεσμα της εφαρμογής των διδαγμάτων του Μαρξισμού - Λενινισμού.

* * *

Το παραπάνω άρθρο του περιοδικού «ΡΟΥΓΚΑ Ε ΠΑΡΤΙΣΕ» μεταδόθηκε από το Ρ.Σ. Τιράνων σε δύο συνέχειες στις 11 και 18 Απρίλη 1982 και στη Στήλη: «O μαρξισμός-λενινισμός πάντα νέα και επιστημονική Κοσμοθεωρία».

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΣΔΑ

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΣΔΑ