Σάββατο, Ιουλίου 11, 2015

ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια υπέφερε από το 1948 από ζαχαροδιαβήτη, που με την πάροδο του χρόνου προκάλεσε διαδομένες βλάβες στα αιμοφόρα αγγεία της καρδιάς, των νεφρών και μερικών άλλων οργάνων.

Το 1973 σαν συνέπεια αυτών των παθήσεων υπέστη έμφραγμα μυοκαρδίου με αρρυθμία. Στα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκε σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια. Πριν ένα χρόνο υπέστη ισχενική προσβολή εγκεφάλου με παροδική ημιπαράλυση.

Το πρωί, στις 9 του Απρίλη 1985, υπέστη ξαφνική παύση της καρδιάς από κολποκοιλιακή προσβολή. Παρά την εντατική θεραπεία η επανάληψη των κολποκοιλιακών προσβολών και των ανεπανόρθωτων συνεπειών στον εγκέφαλο και στα νεφρά προκάλεσαν το θάνατο στις 2.15 της 11ης του Απρίλη 1985.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Χρ. 4, Αρ. Φύλλου 4, Απρίλης 1985

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΗΡΥΞΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΜΗΘΕΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ

Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας,

Το Προεδρείο της Λαϊκής Βουλής της ΛΣΔ Αλβανίας,

Το Υπουργικό Συμβούλιο της ΛΣΔ Αλβανίας,

Το Γενικό Συμβούλιο του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας

Προς τιμή της μνήμης και του έργου του αγαπημένου ηγέτη του Κόμματος και του λαού σύντροφου Ενβέρ Χότζια αποφάσισαν όπως οι μέρες 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 και 18 του Απρίλη κηρυχτούν μέρες εθνικού πένθους.

Όλα τα κρατικά και κοινωνικά ιδρύματα και καταστήματα να αναρτήσουν μεσίστια την εθνική σημαία, να διακοπούν όλες οι θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις, οι συναυλίες και οι άλλες πολιτιστικές αθλητικές δραστηριότητες.

Την ώρα της κηδείας να σταματήσει για 5 λεπτά η εργασία σ' όλα τα εργατικά και παραγωγικά κέντρα και να ηχήσουν οι σειρήνες των εργοστασίων, των τρένων και των πλοίων. Ταυτόχρονα θα γίνουν 21 κανονιοβολισμοί στην Πρωτεύουσα της πατρίδας μας τα Τίρανα, και από 5 κανονιοβολισμοί στις πόλεις Γυροκάστρ, Βλορ, Κρουγ, Κόρτς, Πισκοπή, Σκοντρ, Κούξ, Μπιράτ, Ντούρς και Ελμπασάν.

Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας,

Το προεδρείο της Λαϊκής Βουλής της ΛΣΔ Αλβανίας,

Το Υπουργικό Συμβούλιο της ΛΣΔ Αλβανίας,

Το Γενικό Συμβούλιο του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ

Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας,

Το Προεδρείο της Λαϊκής Βουλής της ΛΣΔ Αλβανίας,

Το Υπουργικό Συμβούλιο της ΛΣΔ Αλβανίας και

Το Γενικό Συμβούλιο του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας

Αποφάσισαν:

Να συγκροτηθεί επιτροπή για την οργάνωση της κηδείας του σύντροφου Ενβέρ Χότζια, έξοχου ηγέτη του Κόμματος και του αλβανικού λαού. Πρώτου Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, Προέδρου του Γενικού Συμβουλίου του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας, Γενικού Διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Αλβανίας, αποτελούμενη από το σύντροφο Ραμίζ Αλία, Πρόεδρο και μέλη τους συντρόφους Αντίλ Τσιαρτσιάνι, Χαϊρεντίν Τσελίκου, Εκουραν Ισάϊ, Λένκα Τσιούκο, Μανούς Μυφτίου, Μούφο Ασλάνι, Πάλι Μίσκα, Ρίτα Μάρκο, Συμόν Στεφάνι, Μπεσνί Μπεφτισι, Φότο Τσάμι, Λάμπι Γκεγκπρίφτι, Προκόπ Μούρα, Κυριάκο Μιχαλι, Χακί Τόσκα, Σιεφτέκ Πέτσι, Σπύρο Κολέκα, Τζιαφέρ Σπαχίου, Πύλιο Περιστέρι.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ

Για να αποτίσουν οι εργαζόμενες μάζες τον τελευταίο φόρο τιμής, το φέρετρο με τη σωρό του ηγέτη του Κόμματος και του λαού συντρόφου Ενβέρ Χότζια θα τοποθετηθεί στην αίθουσα του Προεδρείου της Λαϊκής Βουλής.

Η απότιση φόρου τιμής θα γίνει στις 12 και 14 Απρίλη 1985 από τις 9 το πρωί μέχρι τις 13 και από τις 16,30 μέχρι τις 19 και στις 15 Απρίλη από τις 8 μέχρι τις 10.

Η πένθιμη συγκέντρωση θα γίνει στις 11 η ώρα της 15ης Απρίλη 1985 στην Πλατεία Σκεντέρμπεη. Η κηδεία θα γίνει στο Ηρώο των πεσόντων.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Χρ. 4, Αρ. Φύλλου 4, Απρίλης 1985

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΗΣ ΛΣΔ ΑΛΒΑΝΙΑΣ, ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΛΣΔ ΑΛΒΑΝΙΑΣ, ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

Σύντροφοι, κομμουνιστές, εργάτες, συνεταιριστές, διανοούμενοι, γυναίκες και νέοι της Αλβανίας, παλαίμαχοι του αγώνα και συμπατριώτες.

Με βαθειά θλίψη και οδύνη σας κάνουμε γνωστό ότι σήμερα στις 11 Απρίλη 1985, στις 2,15 η ώρα, έπαψε να πάλη η καρδιά του αγαπημένου και ένδοξου ηγέτη του Κόμματος και του λαού μας, συντρόφου Ενβέρ Χότζια, Πρώτου Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματός Εργασίας Αλβανίας,Προέδρου του Γενικού Συμβουλίου του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας, Γενικού Διοικητή των Λαϊκών Ενόπλων Δυνάμεών μας. Αποχωρίστηκε από μας ο θεμελιωτής του ένδοξου Κόμματός μας, ο οργανωτής και καθοδηγητής του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα και της Λαϊκής μας Επανάστασης, ο αρχιτέκτονας της οικοδόμησης της Νέας Σοσιαλιστικής Αλβανίας. Έκλεισε τα μάτια, ο ηρωικός αρχηγός του Εθνικοαπελευθερωτικού μας Στρατού, που ίδρυσε το Δημοκρατικό Μέτωπο και έβαλε τα θεμέλια της Λαϊκής Εξουσίας.

Η ζωή και το έργο του σύντροφου Ενβέρ Χότζια είναι η ζωντανή ιστορία της σημερινής Αλβανίας. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με όλες τις ταξικές μάχες και μ' όλες τις νίκες του Κόμματος και του αλβανικού λαού.

Σ' όλα τα στάδια που πέρασε ο λαός μας από την ημέρα που ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα και μέχρι σήμερα, σε κάθε στιγμή που αποφασίζονταν οι τύχες του λαού και της πατρίδας βρίσκονταν η σκέψη και η προσωπικότητά του. Σ' όλες τις στιγμές κλειδιά που θα διαλέγονταν ο δρόμος που θα ακολουθούνταν κι ο αγώνας που θα έπρεπε να διεξαχθεί η ηγεσία και η καθοδήγησή του ήταν αποφασιστική. Πεπεισμένος επαναστάτης κι αφοσιωμένος πατριώτης ο Ενβέρ Χότζια ήταν ο πρώτος μεταξύ των αλβανών κομμουνιστών που αντιλήφθηκε τη μεγάλη ιστορική ανάγκη της ίδρυσης του Κομμουνιστικού Κόμματος του μόνου και ικανού επιτελείου να ενώσει τον λαό και να τον καθοδηγήσει στον αγώνα για την απελευθέρωση της Αλβανίας και την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Εξουσίας. Σ' αυτόν ανήκει η μεγάλη ιστορική τιμή που στις πιο βαρειές στιγμές της κατοχής, της φασιστικής καταπίεσης και της εθνικής προδοσίας των παλιών πολιτικών δυνάμεων δημιούργησε το επιτελείο αυτό το δυνάμωσε οργανωτικά και το διαπαιδαγώγησε ιδεολογικά. Στάθηκε επικεφαλής του Κόμματος και σε σκληρές συγκρούσεις με τους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς, με τους οπορτουνιστές και τους φραξιονιστές, χάραξε και επεξεργάστηκε τη γενική πολιτική γραμμή του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα, που βρήκε και καθόρισε τους δρόμους για την επίτευξη της νίκης της 29ης Νοέμβρη 1944. Κάτω από την καθοδήγηση του σύντροφου Ενβέρ Χότζια το κόμμα πραγματοποίησε την ένωση του αλβανικού λαού στο Εθνικοαπελευθερωτικό Μέτωπο.

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια ήταν ο πρωτοστάτης και οργανωτής της ιστορικής συνδιάσκεψης της Πέζας. Για πρώτη φορά ο λαός μας πέτυχε την αγωνιστική ενότητα πάνω στη βάση μιας πλατφόρμας που εξέφραζε τους πραγματικούς εθνικούς πόθους και προσδοκίες του. Ήταν η ενότητα αυτή που αντιμετώπισε τις άγριες δυνάμεις των φασιστών καταχτητών και των ντόπιων προδοτών. Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια είναι ο άμεσος οργανωτής του Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού. Κάτω από την καθοδήγησή του οι ένδοξοι παρτιζάνοι μας πολέμησαν με απαράμιλλο ηρωισμό μέσα και έξω από τα σύνορα της Αλβανίας και με την υποστήριξη των πατριωτικών δυνάμεων όλου του λαού, απελευθέρωσαν την αγαπημένη μας πατρίδα.

Η ίδρυση της Λαϊκής Εξουσίας και του Νέου Αλβανικού Κράτους που γεννήθηκαν στη φωτιά του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα έχουν στα θεμέλια τους την επαναστατική σκέψη και την καθοδηγητική δράση του σύντροφου Ενβέρ Χότζια. Κάτω από την φροντίδα και με τα διδάγματα του, τα Λαϊκά Συμβούλια έγιναν ισχυρό όπλο της διχτατορίας του προλεταριάτου, της δημοκρατίας των μαζών και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια χάραξε και επεξεργάστηκε το πρόγραμμα των μεγαλειώδικων μετασχηματισμών και της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Κάτω από την καθοδήγηση των κομμουνιστών και με επικεφαλής το σύντροφο Ενβέρ Χότζια διεξήχθηκαν οι νικηφόρες μάχες για την εκβιομηχάνηση, την οικοδόμηση όλων αυτών των μνημιόδικων έργων που έδωσαν στη χώρα τη νέα εργατική τάξη και μια ισχυρή βάση για την ολόπλευρη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Στηριζόμενος στο μαρξισμό - λενινισμό και γνώστης των δεινών και των μακραίωνων πόθων της πατριωτικής μας αγροτιάς, ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια, έδωσε τον βασικό προσανατολισμό για την κολεχτιβοποίηση και τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας. Στη σημερινή πραγματικότητα του συνεταιριστικού χωριού φαίνεται καθαρά η ορθότητα του δρόμου που καθόρισε το κόμμα.

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια καθοδήγησε το κόμμα και το λαό στην πραγματοποίηση της βαθειάς ιδεολογικής και πολιτιστικής επανάστασης που έχει πραγματοποιηθεί στη χώρα μας. Τ' ότι η Αλβανία είναι σήμερα μια προοδευμένη σοσιαλιστική χώρα που αναπτύσεται με τις δικές της δυνάμεις, πατρίδα των ανθρώπων απαλλαγμένων από κάθε κοινωνική και πνευματική καταπίεση, χώρα της δημοκρατίας και της ευημερίας για όλους, της παιδείας και της κουλτούρας για τις πλατιές μάζες του λαού, αυτό οφείλεται στον αγώνα που διεξήγαγε ο αλβανικός λαός με το Κόμμα και τον σύντροφο Ενβέρ Χότζια επικεφαλής.

Δεν υπάρχει τομέας της πολιτικής, ιδεολογικής και κοινωνικής δραστηριότητας του Κόμματος και του Κράτους μας που να μην έχουν εκφραστεί η φιλοσοφική σκέψη, η οργανωτική δύναμη και η καθοδηγητική δράση του σύντροφου Ενβέρ Χότζια.

Επεξεργάστηκε τη γενική γραμμή της εξωτερικής πολιτικής και τις θέσεις του Κόμματος και του Κράτους μας για τα διεθνή ζητήματα. Η πολιτική αυτή, η αποφασιστική εναντίωση στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό και την παγκόσμια αντίδραση, της ειλικρινούς υποστήριξης των επαναστατικών και εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων των λαών και της αλληλεγγύης με τις δημοκρατικές και τις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις ενίσχυσε τις διεθνείς σχέσεις της χώρας μας, αύξησε τη συμπάθεια και την εκτίμηση προς τη Σοσιαλιστική Αλβανία στον κόσμο, αύξησε τους φίλους της και τους συμπαθούντες.

Κάτω από την καθοδήγηση του σύντροφου Ενβέρ Χότζια το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας διεξήγαγε ηρωικό αγώνα ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό. Κανείς άλλος όσο ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια δεν υπεράσπισε με τόσο επαναστατικό πάθος κάθε στιγμή τα διδάγματα των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν και Στάλιν, από τις οπορτουνιστικές διαστρεβλώσεις. Κανείς άλλος όσο αυτός δεν ξεσκέπασε τη σοσιαλιμπεριαλιστική και σοσιαλσωβινιστική πολιτική δράση των τιτοϊκών, των χρουτσωφικών και των άλλων αποστατών. Κανείς άλλος δεν αγωνίστηκε με τόσο σθένος και αποφασιστικότητα ενάντια στους εσωτερικούς εχθρούς του Κόμματος, τις φραξιονιστικές ομάδες και τους ξένους πράχτορες, από τον Κότσε Τζότζε και μέχρι και τη συμμορία του Μεχμέτ Σέχου. Ο αγώνας αυτός ήταν σωτήριος για το Κόμμα, το λαό και την πατρίδα μας.

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια συγκαταλέγεται ανάμεσα σε κείνους τους επιφανείς επαναστάτες που προσέφεραν μεγάλη και ιδιαίτερη συμβολή στην ανάπτυξη της θεωρητικής μαρξιστικής - λενινιστικής σκέψης που αφορά όλα τα ζητήματα της επανάστασης και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Η γενίκευση της πείρας του Απελευθερωτικού Αγώνα και της πραχτικής της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας μας, οι αναλύσεις και τα συμπεράσματα σχετικά με τις διαδικασίες της σημερινής παγκόσμιας εξέλιξης είναι μεγάλης ιδεολογικής αξίας, σημεία προσανατολισμού και αναφοράς για την καθημερινή επαναστατική δράση.

Σαν πραγματικός διεθνιστής υποστήριξε ακούραστα τα νέα μαρξιστικά - λενινιστικά κόμματα και τον επαναστατικό τους αγώνα. Στάθηκε πάντα κοντά τους και παρακολουθούσε με προσοχή τον αγώνα για τη στερέωση και την πρόοδό τους.

Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια είναι η πιο μεγάλη ιστορική φυσιογνωμία του λαού και του Έθνους μας, που θα φωτίζει συνεχώς στους αιώνες το δρόμο στις σημερινές και τις μελλοντικές γενεές και θα ζει για πάντα αγαπητός, σεβαστός και τιμημένος στις καρδιές όλων των κομμουνιστών και του λαού μας. Με το έργο και τα διδάγματά του θα είναι πάντα κοντά τους για να τους εμπνέει στον αγώνα και στη δουλειά για το καλό της πατρίδας και του κομμουνισμού.

Ας μείνει σημαία αγώνα η φλογερή έκκληση που απηύθυνε στον αλβανικό λαό με την ευκαιρία των 40χρονων της απελευθέρωσης της πατρίδας: "Να διαφυλάσουμε σαν τα μάτια μας το κάθε τι που καταχτήσαμε, να το αναπτύσουμε παραπέρα με συνέπεια, να αφήσουμε στις μελλοντικές γεννεές μια Αλβανία πάντα πιο ισχυρή, πάντα κόκκινη και σαν άσβυστη φλόγα της καρδιάς και των κομμουνιστικών και παρτιζάνικων ιδανικών, μια Αλβανία που να ζει και να προοδεύει στους αιώνες. Είμαι πεπεισμένος ότι ο λαός και το Κόμμα θα σηκώσουν ψηλά, ακόμα πιο ψηλά τη νικηφόρα σημαία μας, ψηλά ακόμα πιο ψηλά θα ανεβάσουν την τιμή, το κύρος και το όνομα της Σοσιαλιστικής Αλβανίας στον κόσμο".

Αυτός είναι και ο ομόφωνος όρκος που δίνει σήμερα το Κόμμα μας Εργασίας κι όλος ο αλβανικός λαός.

Αυτές τις στιγμές βαθειάς οδύνης για την απώλεια του ηγέτη, του συντρόφου και ακριβού μας Δασκάλου Ενβέρ Χότζια, ας δυναμώσουμε την ατσαλένια ενότητά μας κι ας σφίξουμε ακόμα πιο γερά τις γραμμές γύρω από το Κόμμα και την Κεντρική του Επιτροπή, ας κινητοποιήσουμε ακόμα περισσότερο τις δυνάμεις μας για να κάνουμε την Αλβανία μας όπως την ήθελε ο σύντροφος Ενβέρ Χότζια ισχυρή, ευήμερη και προοδευμένη. Ας εργαστούμε ακούραστα όπως εργάστηκε κι αγωνίστηκε ο ίδιος επί μισό αιώνα συνέχεια για να ανεβάσουμε ακόμα πιο ψηλά το όνομά της.

Δόξα στο φωτεινό κι αθάνατο έργο του σύντροφου Ενβέρ Χότζια

Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας,

Το Προεδρείο της Λαϊκής Βουλής της ΛΣΔ Αλβανίας,

Το Υπουργικό Συμβούλιο της ΛΣΔ Αλβανίας,

Το Γενικό Συμβούλιο του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας

Τίρανα, 11 Απρίλη 1985

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Χρ. 4, Αρ. Φύλλου 4, Απρίλης 1985

Δευτέρα, Ιανουαρίου 27, 2014

Το "Κ”ΚΕ απορρίπτει τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου

Με την ευκαιρία της αναδημοσίευσης του άρθρου του Ρ.Σ. Τιράνων σχετικά με τις "Αστικό-ρεβιζιονιστικές Θεωρίες που αρνούνται τη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου στην καπιταλιστική κοινωνία" ας δούμε ποια στάση κρατούν απέναντί της οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ.

Η μαρξιστική θεωρία της εξαθλίωσης του προλεταριάτου υπήρξε ανέκαθεν στόχος των επιθέσεων των αστών και ρεβιζιονιστών ιδεολόγων, γιατί δείχνει ότι εκείνο που χαραχτηρίζει την καπιταλιστική εκμετάλλευση είναι το γεγονός της απόλυτης εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, ότι δεν είναι δυνατή η καλυτέρευση της κατάστασής της στα πλαίσια του καπιταλισμού, παρά τους αγώνες της, γιατί δείχνει ότι ο καπιταλισμός γεννά αναπόφευχτα τη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου, ότι ο δρόμος ανάπτυξής του είναι ο δρόμος της εξαθλίωσης της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων, γιατί τέλος δείχνει την αναγκαιότητα της ανατροπής του καπιταλισμού μέσω της βίαιης επανάστασης.

Ο νόμος της σχετικής (σημαίνει σταθερή μείωση του μεριδίου της εργατικής τάξης στο Εθνικό Εισόδημα σ' αντίθεση με εκείνο της αστικής τάξης που ανεβαίνει συνεχώς) και απόλυτης (σημαίνει άμεση πτώση του βιοτικού της επιπέδου) εξαθλίωσης του προλεταριάτου συνδέεται αδιάρρηχτα με την επαναστατική προοπτική του μαρξισμού - λενινισμού, αφορά το βασικό πρόβλημα της κοινωνικής ανάπτυξης και τη στρατηγική της εργατικής τάξης για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Οι ρεβιζιονιστές ιδεολόγοι αρνούμενοι την απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου, δηλαδή παρουσιάζοντας τα πράγματα έτσι πως τάχα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού καλυτερεύει συνεχώς η οικονομική κατάσταση της εργατικής τάξης και οι ταξικές αντιθέσεις "αμβλύνονται", πρώτο εξωραΐζουν τον καπιταλισμό και δεύτερο αρνούνται την αναγκαιότητα της προλεταριακής επανάστασης.

Δε θα επεχταθούμε εδώ στην έκθεση της μαρξιστικής λενινιστικής θεωρίας της απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης του προλεταριάτου αλλά θα αναφέρουμε μόνο μερικά αποσπάσματα από κείμενα των ρεβιζιονιστών που δείχνουν καθαρά τόσο τη διαστρέβλωση όσο και την ανοιχτή απόρριψη της μαρξιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου εκ μέρους του "Κ"ΚΕ. Αξίζει επίσης να υπογραμμιστεί, ότι εδώ και δεκαετίες ο όρος "απόλυτη εξαθλίωση" του προλεταριάτου έχει εξαφανιστεί από τα κείμενα του "Κ"ΚΕ και αυτό όχι τυχαία. Συνδέεται με την ανοιχτή απόρριψη της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου και την προδοσία του μαρξισμού – λενινισμού.

Στο ρεφορμιστικό πρόγραμμα που ψηφίστηκε στο 8ο Συνέδριο (1961) του "Κ"ΚΕ αναφέρεται, ότι "μεγαλώνει η σχετική και απόλυτη εξαθλίωση" (Πρόγραμμα του ΚΚΕ. σελ. 20) της εργατικής τάξης, ενώ στο πρόγραμμα που ψηφίστηκε στο 9ο Συνέδριο (Μάρτης 1974) και τροποποιημένο εγκρίθηκε και από το 10ο Συνέδριο (Μάης 1978) έχουν απαλειφθεί εντελώς οι όροι "σχετική και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου" και αναφέρεται: "Η εντατικοποίηση της δουλειάς αυξάνει. Η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης δυναμώνει. Μειώνεται το μερίδιό της στο εθνικό εισόδημα.... Η αβεβαιότητα για το αύριο μεγαλώνει...." (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ. 17, Αθήνα 1978).

Την αλλαγή αυτή τη σημειώνει με ιδιαίτερη ικανοποίηση, σε άρθρο του για τις προσυνεδριακές συζητήσεις του 9ου Συνεδρίου, ο ρεβιζιονιστής οικονομολόγος Ν. Κυρίτσης, ο οποίος εκφράζει τη γνώμη ότι αυτό έπρεπε να είχε ήδη γίνει στο 8ο Συνέδριο (1961). Γράφει: «Στο καινούργιο πρόγραμμα η παλιά θέση: "Μεγαλώνει η σχετική και απόλυτη εξαθλίωση ..." αλλάζει με την πρόταση "αυξάνει η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και μειώνεται το μερίδιό της στο εθνικό εισόδημα... Η αβεβαιότητά για το αύριο συνέχει την εργατική τάξη". Νομίζω πως η αλλαγή αυτή είχε ωριμάσει από καιρό και ίσως έπρεπε να είχε γίνει στο προηγούμενο συνέδριο» ("Νέος Κόσμος", 9/1971, σελ. 120). Στη συνέχεια διαστρεβλώνοντας και απορρίπτοντας τη θεωρία του Μαρξ σχετικά με την απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου καταλήγει: "Γι αυτό θεωρώ πετυχημένη και επίκαιρη τη θέση στο ζήτημα αυτό που προτείνεται, επειδή αντανακλά αντικειμενικά τη σημερινή κατάσταση της εργατικής τάξης στη χώρα μας" ("Νέος Κόσμος", 9/1971, σελ. 121).

Έτσι, πέρα από το ότι στο πρόγραμμα του "Κ" ΚΕ απορρίπτεται ανοιχτά από το 1974 η μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, το "Κ"ΚΕ ισχυρίζεται πως τάχα το 1978 (τότε εγκρίθηκε εκ νέου το ρεφορμιστικό πρόγραμμα από το 10ο Συνέδριο) δεν ισχύει στην Ελλάδα ο νόμος της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου δηλαδή δε βλέπει άμεση πτώση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης που εκδηλώνεται με την πτώση του πραγματικού μισθού των εργαζομένων σαν αποτέλεσμα της ύψωσης των τιμών και της αύξησης των φόρων, με τη χρόνια και διαρκώς αυξανόμενη ανεργία (εκατοντάδες χιλιάδες ήταν τότε, το 1978, οι άνεργοι στη χώρα μας), με την εντατικότητα της εργασίας, τη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας και την καταπίεση, με την αύξηση των ατυχημάτων, τη χειροτέρευση της διατροφής και των συνθηκών διαβίωσης και κατοικίας της εργατικής τάξης, κλπ.

Αξίζει να υπογραμμιστεί, ότι η άρνηση της ύπαρξης της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου στη χώρα μας από τους ρεβιζιονιστές ηγέτες γίνεται σε μια περίοδο όπου η καπιταλιστική οικονομία της Ελλάδας μαστίζεται από τη μεγάλη οικονομική κρίση, τη μεγαλύτερη μετά την κρίση 1929 - 33, που έχει ξεσπάσει από τις αρχές της 1Οετίας του '70 και έχει αγκαλιάσει ολόκληρο τον αστικό - ρεβιζιονιστικό κόσμο. Σε μια τέτοια περίοδο, περίοδο οικονομικής κρίσης, είναι ολοφάνερο ότι ο νόμος της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου δρα με μεγαλύτερη ένταση. Η άρνηση της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, σε μια τέτοια περίοδο, εκφράζει όχι μόνο την πλήρη απομάκρυνση από το μαρξισμό - λενινισμό αλλά και το μέγεθος της προδοσίας των συμφερόντων της εργατικής τάξης εκ μέρους των ηγετών του "Κ"ΚΕ.

Στα 1972 ο Θ. Ζάχος του "Κ"ΚΕ απαντώντας στους αβάσιμους ισχυρισμούς του φασίστα υπουργού της χούντας Τσάκωνα, ο οποίος ισχυρίζονταν, ότι "ο Μαρξ διεψεύσθη προς έτι ως προς την αναγκαίαν μέλλουσαν να επισυμβή απαθλίωσιν της εργατικής τάξης" και αφού παραθέτει στοιχεία για την Ελλάδα και τις διάφορες καπιταλιστικές χώρες (ΕΠΑ, Αγγλία, κλπ.) κάταλήγει: "Εννοείται, τα στοιχεία που παραθέσαμε δε σημαίνει ότι στη μεταπολεμική περίοδο κυριαρχεί απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης" ("Νέος Κόσμος", 11/1972, σελ. 40-41).

Είναι ολοφάνερο ότι ο Θ. Ζάχος αρνείται το νόμο της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου για όλες ανεξαίρετα τις καπιταλιστικές χώρες. Για να δώσει κύρος στη ρεβιζιονιστική άποψη της άρνησης της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου και να δικαιολογήσει την προδοσία του, ο Ζάχος επικαλείται τις αντιμαρξιστικές απόψεις του αποστάτη σοβιετικού (ουγγρικής καταγωγής) ρεβιζιονιστή οικονομολόγου Ε. Βάργκα (1879 - 1964), που τον χαραχτηρίζει σαν επιστήμονα "παγκοσμίου φήμης", ο οποίος ισχυρίζεται όχι μόνο ότι αυτή δεν ισχύει μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ("το ότι μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σημειώθηκε σημαντική αύξηση του πραγματικού εργατικού μισθού και όχι απόλυτη εξαθλίωση, είναι ολοφάνερο", Ε. Βάργκα: «Συμβολή στα προβλήματα της πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού», Μόσχα 1964) αλλά και αρνείται ότι ο Μαρξ διατύπωσε τη θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου.

Πληροφοριακά αναφέρουμε, ότι ο Βάργκα πρωτοστάτησε, μετά την επικράτηση του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού το 1956, στην αναθεώρηση της μαρξιστικής - λενινιστικής πολιτικής οικονομίας που ασχολείται με τα προβλήματα του καπιταλισμού. Επίσης παλιότερα, στα 1947, είχε ασκηθεί οξύτατη κριτική από τους σοβιετικούς μαρξιστές οικονομολόγους και το ΚΚΣΕ, στις αντιμαρξιστικές ρεβιζιονιστικές αντιλήψεις του για το αστικό κράτος, την οικονομική κρίση, τις αστικές εθνικοποιήσεις, το "σχεδιασμό" της καπιταλιστικής οικονομίας, τα ζήτημα του πολέμου, του "βαθμιαίου ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό", κλπ. που είχε αναπτύξει στο βιβλίο του "Αλλαγές στην καπιταλιστική οικονομία σα συνέπεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου". Ακόμα το "Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία και Παγκόσμια Πολιτική", του οποίου ήταν διευθυντής κλείστηκε με απόφαση του κόμματος.

Ο Θ. Ζάχος υποστηρίζει την ίδια αντιμαρξιστική θέση με τον Βάργκα και μ' όλους τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές που απορρίπτουν ανοιχτά τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου και οι οποίοι φτάνουν ως το σημείο να ισχυρίζονται ότι δεν έχει καμιά σχέση με το μαρξισμό - λενινισμό (ο Σεργκέϊ Νταλίν σε άρθρο του με τίτλο «Το τελευταίο βιβλίο του Βάργκα» γράφει: "Παλιότερα διακηρύσσονταν η θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου. Όμως αυτή η θεωρία δεν έχει τίποτε το κοινό με το μαρξισμό – λενινισμό", (Περιοδικό "Σοβιετική Ενωση σήμερα" 7/1965, σελ. 9).

Ο Σταύρος Ζορμπαλάς υποστηρίζει ότι σήμερα (ακριβέστερα το 1976) στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και στις ΕΠΑ δεν υπάρχει απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου, : Γράφει: "Σ' αυτές τις χώρες χωρίς να αποκλείεται η απόλυτη εξαθλίωση ιδιαίτερα σε μερικούς κλάδους και ορισμένα λαϊκά στρώματα, σαν τους,νέγρους και τις μειονότητες,των ΕΠΑ, κυριαρχεί σήμερα η σχετική εξαθλίωση του προλεταριάτου" (Σταύρος Ζορμπαλάς, «Ο μαρξισμός και η εποχή μας», σελ. 41, Αθήνα. 1976).

Όμως η πραγματικότητα των καπιταλιστικών χωρών, εκείνης της περιόδου αλλά και η σημερινή, διαψεύδει τους ισχυρισμούς του Ζορμπαλά που εξωραΐζει τον καπιταλισμό των ιμπεριαλιστικών χωρών και δείχνει, ότι και σ' αυτές κυριαρχεί η απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου. Ας σημειωθεί ότι όλες μαστίζονται από την οικονομική κρίση, ότι παρατηρείται ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης, μείωση των πραγματικών μισθών των εργατών λόγω της μεγάλης αύξησης των τιμών και των φόρων, χειροτέρευση των συνθηκών δουλειάς και διαβίωσης, ένταση της εκμετάλλευσης, αυξήσεις ενοικίων, κλπ, η δε ανεργία είχε πάρει στα 1976 τεράστιες διαστάσεις (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία στις ΕΠΑ υπήρχαν 10 περίπου εκατομμύρια άνεργοι, στη Δυτική Γερμανία περίπου 1,5 εκατομμύριο, στην Αγγλία πάνω από 1,5 εκατομμύριο, στη Γαλλία 1 εκατομμύριο, κλπ).

Τέλος ο Γ. Φαράκος στο βιβλίο του "Επιστημονικοτεχνική επανάσταση και εργατική τάξη" (1974) διαστρεβλώνει τη μαρξιστική θεωρία της εξαθλίωσης όταν την παρουσιάζει σαν τάση (σελ 156), που δεν επικρατεί, γιατί, υπάρχουν σειρά παράγοντες που δρουν αντίθετα και πρώτα απ' όλα η πάλη της εργατικής τάξης για αύξηση μισθών και καλυτέρευση των συνθηκών δουλειάς. Φυσικά η τέτοια διαστρέβλωση του Φαράκου οδηγεί αναπόφευχτα σε απόρριψή της μαρξιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου. Όμως η απολυτή και σχετική εξαθλίωση του προλεταριάτου δεν είναι τάση, όπως ισχυρίζεται ο Φαράκος και οι διάψοροι ρεβιζιονιστές (για να αρνηθούν την ισχύ της), αλλά ένας νόμος ανάπτυξης της καπιταλιστικής οικονομίας, ο οποίος δρα ακόμα πιο έντονα στην περίοδό της γενικής κρίσης του καπιταλισμού και ιδιαίτερα στην περίοδο των οικονομικών κρίσεων.

Όσον αφορά την πάλη της εργατικής τάξης , για αύξηση μισθών και καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αυτή δε μπορεί να εμποδίσει τη δράση του νόμου της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, πολύ περισσότερο δε μπορεί να τον καταργήσει. Μπορεί μόνο ελάχιστα να περιορίσει τις αρνητικές συνέπειές του για την εργατική τάξη. Στην πάλη της εργατικής τάξης μπαίνουν όρια, όρια που καθορίζονται από την ύπαρξη και δράση των αντικειμενικών οικονομικών νόμων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Εξάλλου ο Μαρξ έχει τονίσει: «Η εργατική τάξη δεν πρέπει να υπερβάλλει την τελική αποτελεσματικότητα των καθημερινών αυτών αγώνων. Δε θα πρέπει να ξεχνά ότι παλεύει ενάντια στα αποτελέσματα και όχι ενάντια στις αιτίες αυτών των αποτελεσμάτων, ότι καθυστερεί βέβαια την προς τα κάτω κίνηση, δεν αλλάζει όμως την κατεύθυνσή της...» (Κ. Μάρξ, «Μισθός, τιμή και κέρδος», σελ. 80).

Η εργατική τάξη δε μπορεί στα πλαίσια του καπιταλισμού να καταργήσει με την παλη της τους νόμους του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και επομένως ούτε και το νόμο της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου. Προϋπόθεση για την κατάργηση αυτών των νόμων είναι η ανατροπή του καπιταλισμού.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”, Ιούλης 1986