Τρίτη, Απριλίου 18, 2017

ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

Το εξωτερικό χρέος των ρεβιζιονιστικών χωρών απέναντι στις καπιταλιστικές χώρες ξεπέρασε τα 110 δισεκατομμύρια δολλάρια.

Ανάμεσα στις χώρες της ΚΟΜΕΚΟΝ η Πολωνία έχει το μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος, που ξεπέρασε τα 39 δισ. εκ. και τώρα πλησιάζει τα 40 δισεκατομμύρια δολλάρια.

Το εξωτερικό χρέος της Σοβιετικής Ένωσης προς τις δυτικές καπιταλιστικές χώρες, στο τέλος του περασμένου χρόνου, ξεπέρασε τα 38 δισεκατομμύρια δολλάρια. Το εξωτερικό της χρέος αυξήθηκε έτσι κατά τρεις περίπου φορές σε σχέση με το 1984 που ήταν 11 δισεκατομμύρια δολλάρια.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Απρίλης 1988, σελ. 8

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ ΣΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ Η "ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗ" ΡΗΤΟΡΙΚΗ

ΕΣΣΔ - ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ

"Ζέρι ι Πόπουλιτ" 18.3.1988

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ ΣΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ Η "ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗ" ΡΗΤΟΡΙΚΗ


Ο γενικός γραμματέας του "Κομμουνιστικού" Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ τερμάτισε την 5νθήμερη επίσκεψή του στη Γιουγκοσλαβία, στη διάρκεια της οποίας είχε εντατικές συνομιλίες με τους γιουγκοσλάβους ηγέτες και, εκτός των άλλων, υπέγραψαν μια γιουγκοσλαβο -σοβιετική διακήρυξη, όμοια με εκείνη που είχαν υπογράψει ο Χρουτσώφ και ο Τίτο πριν από 30 και πλέον χρόνια.

Από τις πρώτες στιγμές που βρέθηκε στο γιουγκοσλάβικο έδαφος και από τις πρώτες δηλώσεις του ο γενικός γραμματέας του σοβιετικού κόμματος τόνισε επανειλημμένως, ότι η επίσκεψή του γίνεται σε συνέχεια των επισκέψεων του Χρουτσώφ και του Μπρέζνιεφ.

Στο λόγο του, στις 16 Μάρτη, στη Βουλή της Γιουγκοσλαβίας δήλωσε, ότι εκτιμάει το ρόλο και το βάθος της σκέψης των ηγετών πού σύνταξαν τη διακήρυξη του Βελιγραδίου του 1955 και τη διακήρυξη της Μόσχας το 1956, οι οποίες, ως γνωστόν, σημείωσαν την οριστική και δημόσια συμφιλίωση μεταξύ των χρουτσωφικών και των γιουγκοσλάβων ρεβιζιονιστών.

Έτσι, όπως κάποτε ο Χρουτσώφ, και ο Γκορμπατσώφ χαραχτήρισε την Ένωση Γιουγκοσλάβων "Κομμουνιστών" και τη Γιουγκοσλαβία "συντρόφους κοινών ιδανικών" και την κατάθεση στον τάφο του Τίτο την χαραχτήρισε όχι μόνο ως σεβασμό και προσωπική υποχρέωσή τον προς τον πρώην ηγέτη της Ένωσης Γιουγκοσλάβων "Κομμουνιστών", αλλά και σαν υποχρέωση του σοβιετικού κόμματος προς τον Τίτο.

Ο Γκορμπατσώφ δε διευκρίνισε περί τι είδους σοβιετικής υποχρέωσης πρόκειται. Αλλά για κάθε άνθρωπο που γνωρίζει την ιστορία των σχέσεων μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ξεκάθαρο, ότι συνδέεται με την υποστήριξη προς το Χρουτσώφ στην αντεπαναστατική διαδικασία της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, στις επιθέσεις και τη δυσφημισπκή εκστρατεία του ενάντια στο Στάλιν και στην προσέγγιση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Και για να εξοφλήσει αυτό το χρέος ο Γκορμπατσώφ το βρίσκει εύλογο να επιτεθεί από το Βελιγράδι ενάντια στο Στάλιν και στο Ινφόρμ Μπυρό (Γραφείο Πληροφοριών),για το ξεσκέπασμα που έκαναν, πριν από 40 χρόνια, στο γιουγκοσλάβικο ρεβιζιονισμό.

Ο σημερινός ηγέτης του Κρεμλίνο επιβεβαιώνει κατ αυτόν τον τρόπο, για άλλη μια φορά δημόσια, ότι βαδίζει στον ίδιο ρεβιζιονιστικό και αντιμαρξιστικό δρόμο όπως ο Χρουτσόφ και ότι η "περεστρόϊκα", η οποία δεν είναι αναδόμηση τού σοσιαλιστικού, αλλά του καπιταλιστικού συστήματος που παλινορθώθηκε στη Σοβιετική Ένωση, έχει την ίδια ιδεολογική βάση με τις μεταρρυθμίσεις, που ανέλαβαν στο παρελθόν οι "πατέρες" τον σύγχρονου ρεβιζιονισμού.

Οι ιστορικές στιγμές των σοβιετο - γιουγκοσλάβικων σχέσεων, μετά το 1948 και σε συνέχεια, στις οποίες αναφέρθηκαν τόσο πολύ αυτές τις μέρες στο Βελιγράδι ρίχνουν φως και στο χαραχτήρα και στο περιεχόμενο των σημερινών σχέσεων. Έγινε λόγος για "νέες ποιοτικά σχέσεις", για "καινούργια ποιοτικά επίπεδα και φάσεις" μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων εδώ των ιδεολογικών, πολιτικών, κομματικών, κρατικών, οικονομικών, πνευματικών και άλλων σχέσεων. "Στις σχέσεις μας με τη Γιουγκοσλαβία", τόνισε ο σοβιετικός ηγέτης, "εμείς είμαστε πρόθυμοι να προχωρήσουμε τόσο μακριά όσο θα επιθυμούσε η γιουγκοσλάβικη ηγεσία".

Η δήλωση ταυ Γκορμπατσώφ, στο τέλος των συνομιλιών με τον Μωϊσώφ, ότι η Σοβιετική Ένωση και η Γιουγκοσλαβία εκτιμούν κατά τον ίδιο τρόπο το σημερινό κόσμο και ότι οι πολιτικές τους στο διεθνή στίβο ταυτίζονται, μήπως εκφράζει άραγε μια νέα τοποθέτηση στη διεθνή δραστηριότητα της Γιουγκοσλαβίας; Αυτή είναι μια ερώτηση, στην οποία θα δώσει απάντηση ο χρόνος.

Όπως και αναμένονταν ο Γκορμπατσώφ, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Γιουγκοσλαβία, αναφέρθηκε εκτεταμένα στην "περεστρόϊκα". Και οι γιουγκοσλάβοι. ανέπτυξαν σ αυτόν την πρακτική της "αυτοδιαχείρισης". Το τι θα φέρει η "περεστρόϊκα" κα η "διαφάνεια" ακόμα δεν είναι γνωστό. Αλλά τι έφερε η "αυτοδιαχείριση" στη Γιουγκοσλαβία, αυτό σήμερα το ξέρουν όλοι.

Οι οικοδεσπότες του Γκορμπατσώφ έδωσαν μεγαλύτερη έμφαση απ αυτόν στην αναλογία μεταξύ "περεστρόικας" και "αυτοδιαχείρισης". Όπως φαίνεται, αυτό το έκαναν για να αποδείξουν τη συγγένεια μεταξύ τους, αλλά και για να ανεβάσουν, κατά κάποιο τρόπο, την αξία της "αυτοδιαχείρισης", την οποία σήμερα στη Γιουγκοσλαβία την επικρίνουν σαν ένα από τα αίτια της κρίσης στην οικονομία, για τα μεγάλα χρέη και την ανεργία, ακόμα και για την εθνική κρίση.

Η γιουγκοσλάβικη προπαγάνδα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την επίσκεψη του Γκορμπατσώφ για να ανεβάσει την αξία της, παρουσιάζοντάς την υπό εντελώς "θετικό πρίσμα". Φυσικά, το κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να επιλέξει και να αποφασίζει μόνο του για τις συμμαχίες και τις φιλίες. Όταν πρόκειται όμως για τις δύο υπερδυνάμεις, τις ΕΠΑ και τη Σοβιετική Ένωσή, οι οποίες είναι οι κυριότεροι παράγοντες των εντάσεων και των διεθνών διενέξεων, τα πράγματα τότε αλλάζουν.

Η Σοβιετική Ένωση έχει μεγάλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα όχι μόνο στα Βαλκάνια, αλλά σ όλο τον κόσμο και αναζητά συνεχώς και μέσα για την υλοποίηση αυτών των συμφερόντων. Γι αυτό και η ανάμιξη των υπερδυνάμεων στις υποθέσεις των Βαλκανίων, υπό οποιαδήποτε μορφή, δεν είναι καλός οιωνός. Οσο πιο μακριά διατηρηθούν οι εξωβαλκανικοί παράγοντες, όσο πιο μακριά κρατηθούν οι υπερδυνάμεις από τα Βαλκάνια, τόσο το καλύτερο για τη λευτεριά την ανεξαρτησία, τη φιλία και τη συνεργασία στη χερσόνησο.

Κάθε προώθηση και ενέργεια της σοβιετικής πολιτικής στα Βαλκάνια δεν είναι αποσπασμένη από τη γενική ιμπεριαλιστική στρατηγική της Σοβιετικής Ένωσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο και σ όλο τον κόσμο. Μέσα σ αυτά τα πλαίσια, οι ενέργειες αυτές είναι με συνέπειες και συνοδεύονται με εντάσεις και όχι μόνο στο βαλκανικό χώρο.

Οι ρητορίες και οι "φιλειρηνικές" ετικέττες του Γκορμπατσώφ, όσο "όμορφες' και "δυναμικές" και αν είναι, δεν ενισχύουν την ειρήνη σε καμιά περιοχή, επομένως ούτε και καθησυχάζουν τη βαλκανική, ευρωπαϊκή, είτε και τη διεθνή κοινή γνώμη.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Απρίλης 1988, σελ. 8

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΦΓΑΝΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΚΑΤΑΧΤΗΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ

Ρ.Σ. ΤΙΡΑΝΩΝ (2.8.86) - Τις τελευταίες μέρες, οι αφγανικές πατριωτικές δυνάμεις χτύπησαν θέσεις του εχθρού ανατολικά της πόλης Χιράτ με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 11 σοβιετικοί στρατιώτες και μισθοφόροι και να αιχμαλωτισθούν 20.

Στη διάρκεια μιας άλλης επίθεσης ενάντια σε σοβιετική μονάδα τεθωρακισμένων δυτικά αυτής της πόλης οι πατριώτες εξόντωσαν 24 σοβιετικούς τανκίστες και κατέστρεψαν 8 τάνκς. Ανακοινώθηκε επίσης, ότι οι μαχητές της αφγανικής αντίστασης χτύπησαν προ ημερών την έδρα του αφγανικού Κεντρικού Πρακτορείου Πληροφοριών στην Καμπούλ, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 29 πράχτορες, να τραυματιστούν 8 άλλοι και να προξενηθούν σοβαρές ζημιές στα κτίριο.

Σαν αντίποινα για τις βαριές απώλειες που είχαν τελευταία οι σοβιετικοί καταχτητές ανέλαβαν τρομοκρατική επιχείρηση στις περιοχές που δρουν οι απελευθερωτικές δυνάμεις. Μπήκαν στο Σουλατάν, περιοχή περί τα 100 χιλιόμετρα Βόρειο-Ανατολικά της πόλης Τζελαλαμπάτ, και σφάγιασαν βάρβαρα περίπου 150 χωρικούς και τραυμάτισαν πολλούς άλλους. Εκαντοντάδες οικογένειες αναγκάστηκαν να φύγουν από τα χωριά αυτά για να γλυτώσουν από το εγκληματικό χέρι των καταχτητών.

Εφημερίδα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Αύγουστους 1986, σελ. 7

Κυριακή, Οκτωβρίου 09, 2016

Η αστική τάξη τρέμει ακόμα και τη λέξη ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Οργάνωση των Κομμουνιστών Μαρξιστών -Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ) καταγγέλλει στην εργατική τάξη, στους κομμουνιστές, στους αντιφασίστες και δημοκράτες, την αντιδημοκρατική φασιστική ενέργεια της μεγαλοαστικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η οποία μετά δυο χρόνια έκδοσης της μανιάτικης εφημερίδας "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” κοινοποιεί απόφαση του Πρωτοβάθμιου Διοικητικού Δικαστηρίου Σημάτων στην οποία απορρίπτεται η δήλωση "καταθέσεως του σήματος ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”.
Στην απόφαση αυτή ανάμεσα στ άλλα αναφέρετε»: ’’επειδή το υπό κρίσιν υπ’ αρίθμ. 80219/5.11. 1981 σήμα αποτελείται εκ της λέξεως ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ προορίζεται δε να διακρίνη εφημερίδες και περιοδικά (κλ. 16) αντιβαίνει κατά την κρίσιν του δικαστηρίου εις την δημοσίαν τάξιν εν όψει της έννοιας της λέξεως ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ήτις πιθανόν να δημιουργή την εντύπωσιν ότι εκ του περιεχομένου της παρακινή τους πολίτας εις επανάσταση και ως τοιούτο δεν δείναται να γίνη δεκτόν συμφώνως προς τας προδιαληφθείσας διατάξεις δι ό και δέον όπως απορριφθή. Δια ταύτα
Απορρίπτει την δήλωσιν καταθέσεως του σήματος ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ περί ής ή υπ αρίθμ. 80919/5. 11.1981 έκθεσης.
Εκρίθη και απεφασίσθη τη 11.6.1982”.
Από το απόσπασμα της απόφασης προκύπτει σαφώς ότι το Πρωτοβάθμιο Διοικητικό Δικαστήριο Σημάτων απορρίπτει - απαγορεύει τον τίτλο ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ της εφημερίδας για καθαρά πολιτικούς λόγους, διότι όπως λέει “αντιβαίνει κατά την κρίσιν του δικαστηρίου εις την δημοσίαν τάξιν εν όψει της έννοιας της λέξεως ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ήτις πιθανόν να δημιουργή την εντύπωσιν ότι εκ του περιεχομένου της να παρακινεί τους πολίτας εις επανάσταση”.
Η απόφαση του αστικού δικαστηρίου δείχνει πρώτο ότι η άρχουσα αντιδραστική αστική τάξη τρέμει ακόμα και από τη λέξη ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και δεύτερο αποκαλύπτει τον ταξικό χαραχτήρα, της αστικής δικαιοσύνης και το ταξικό περιεχόμενο των αστικών νόμων.
Το πρώτο που θέλουμε να καταγγείλουμε σε σχέση με τα παραπάνω είναι ότι το αστικό δικαστήριο απαγορεύει, απορρίπτει όπως λέει, σαν τίτλο εφημερίδας τη λέξη ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ με βάση τον ΑΝ. 1998 “περί σημάτων” της 3/3-10-1939 της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας του Μεταξά, ο οποίος τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε από το νόμο 3205/1955 της μοναρχοφασιστικής κυβέρνησης του Παπάγου.
Η μεγαλοαστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που αυτοδιαφημίζεται σαν “δημοκρατική” εφαρμόζει πέρα για πέρα φασιστικούς νόμους, όπως είναι ο παραπάνω. Εκτός απ’ αυτό, είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει ψηφίσει και η ίδια μια σειρά φασιστικούς νόμους που προορίζονται για να χτυπήσουν την ελεύθερη διάδοση των επαναστατικών ιδεών, να περιορίσουν τις δημοκρατικές ελευθερίες και να χτυπήσουν το εργατικό κίνημα. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί το προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής που άρχισε επί Νέας Δημοκρατίας και το οποίο έχει ήδη νωρίς επισημάνει και καταγγείλει η οργάνωσή μας.
Ένα άλλο ζήτημα που θέλουμε να θίξουμε είναι ότι ενώ η απορριπτική απόφαση του Πρωτοβάθμιου Διοικητικού Δικαστηρίου Σημάτων έχει ημερομηνία 11.6.1982, κοινοποιείται στον πληρεξούσιο δικηγόρο στις 28.11.1983 δηλαδή 18 περίπου μήνες μετά την έκδοσή της.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι: γιατί αυτή η καθυστέρηση της κοινοποίησης, ποιοι πολιτικοί λόγοι την επέβαλαν;
Υποθέτουμε ότι η μεγαλοαστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν ήθελε να δημιουργήσει τέτοια ζητήματα από τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής της (γιατί δεν θάβρισκε πρόσφορο έδαφος η δημαγωγία της) γι’ αυτό και ανέβαλε την κοινοποίηση της απαγόρευσης του τίτλου για αργότερα. Τώρα αφού πέτυχε πρώτα να περάσει την περιβόητη πολιτική της “εθνικής ομοψυχίας”, αποφασίζει να χτυπήσει τους κομμουνιστές.
Ακόμα θέλουμε να αναφέρουμε και το εξής: Στις 7 Οχτώβρη 1983 η μοναρχοφασιστική εφημερίδα ’’Συναγερμός” σε άρθρο της αναφερόμενο στην ΛΣΔ Αλβανίας ζητάει από την κυβέρνηση την απαγόρευση της εφημερίδας ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, μιλώντας ανάμεσα στ’ άλλα αντιδραστικά που γράφει, για “παράσιτα πού μολύνουν το έθνος μας” και τέλος υποβάλλει ”προς κάθε αρμόδιο το ερώτημα: “πόσα φύλλα πουλάνε τα εν λόγω έντυπα για να μπορούν να εκδίδονται; Και αν όπως είναι φυσικό δεν βγαίνουν οικονομικά, τότε από πού χρηματοδοτούνται; (Τι κάνει νιάου - νιάου στα κεραμίδια κ. Κωστόπουλε;)” (“Συναγερμός” 7.10. 1983).
Οι συκοφαντίες των μοναρχοφασιστών ότι οι κομμουνιστές χρηματοδοτούνταν παλιότερα δήθεν από την Μόσχα του Στάλιν και τώρα από την ΛΣΔ Αλβανίας, μας αφήνουν εντελώς αδιάφορους γιατί ο ελληνικός λαός ποτέ δεν τις πίστευε και φυσικά ούτε και σήμερα τις πιστεύει.
Αυτό όμως που έχουμε να παρατηρήσουμε είναι ότι το δημοσίευμα του μοναρχοφασιστικού εντύπου γίνεται στις αρχές Οχτώβρη και μετά από δυο μήνες περίπου κοινοποιείται η απαγόρευση του τίτλου της εφημερίδας και γεννιέται το ερώτημα: εκτελεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τις εντολές των μοναρχοφασιστικών εντύπων;
Η απορριπτική απόφαση του Πρωτοβάθμιου Διοικητικού Δικαστηρίου Σημάτων του τίτλου ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ της εφημερίδας σημαίνει σαφώς απαγόρευση της εφημερίδας μας, η οποία πρέπει να τονίσουμε δεν γίνεται απλώς λόγω του τίτλου αλλά πρώτα και κύρια από το επαναστατικό περιεχόμενό της, λόγω της επαναστατικής μαρξιστικής - λενινιστικής γραμμής της οργάνωσης. Γιατί αν η εφημερίδα, παρά τον τίτλο της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, προπαγάνδιζε την αντιμαρξιστική ρεβιζιονιστική θεωρία του “ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου” στο σοσιαλισμό, σίγουρα δεν θα δημιουργούνταν κανένα πρόβλημα.
Είναι γεγονός, ότι στην περίπτωση της οργάνωσής μας ο τίτλος ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ της εφημερίδας ανταποκρίνεται πλέρια στο επαναστατικό της περιεχόμενο, στην επαναστατική μαρξιστική - λενινιστική γραμμή της οργάνωσης.
Η Οργάνωση των Κομμουνιστών Μαρξιστών -Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ) απορρίπτοντας το σύγχρονο ρεβιζιονισμό όλων των αποχρώσεων (σοβιετικό, γιουγκοσλάβικο, κινέζικο, ευρωκομμουνισμό) και ακολουθώντας πιστά την επαναστατική διδασκαλία των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν - Στάλιν ταυτίζει το περιεχόμενο της έννοιας ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, όπως και οι κλασσικοί του μαρξισμού, με τη βίαιη ένοπλη ανατροπή του καπιταλισμού, την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, την εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής -κομμουνιστικής κοινωνίας.
Υιοθετεί απόλυτα και υπερασπίζει με συνέπεια τη θέση των Μαρξ-Ένγκελς σύμφωνα με την οποία οι σκοποί των κομμουνιστών “μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα, με τη βίαιη ανατροπή του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος” (Μαρξ / Ένγκελς, Μανιφέστο Του Κομμουνιστικού Κόμματος, σελ. 65 - 66) δηλ. του σημερινού καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος καθώς και τη θέση του προγράμματος της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς σύμφωνα με την οποία ”η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο δεν είναι ειρηνική "κατάχτηση” της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο ... Η βία της κεφαλαιοκρατίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την ωμή βία του προλεταριάτου. Η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι η βίαια ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, η καταστροφή της κεφαλαιοκρατικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.) και η αντικατάστασή της με νέα όργανα προλεταριακής εξουσίας που είναι πρώτ απ’ όλα όργανα κατάπνιξης των εκμεταλλευτών” (Πρόγραμμα και Καταστατικό της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς, σελ. 38).
Η Οργάνωση των Κομμουνιστών Μαρξιστών -Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ) συνεχίζει σήμερα τις επαναστατικές παραδόσεις της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς και του ένδοξου και ηρωικού επαναστατικού ΚΚΕ (1918 -1956) του Νίκου Ζαχαριάδη, το οποίο δεν έχει τίποτα το κοινό με τα σημερινά ρεβιζιονιστικά κόμματα ”Κ”ΚΕ και ”Κ”ΚΕ εσ., που είναι αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.
Την επαναστατική γραμμή της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς, μετά την προδοσία των χρουτσωφικών και των άλλων ρεβιζιονιστών, τη συνεχίζει και την υπερασπίζει σήμερα μόνο το ένδοξο και ηρωικό Κόμμα Εργασίας Αλβανίας με επικεφαλής τον επιφανή, μεγάλο μαρξιστή - λενινιστή και δοκιμασμένο προλετάριο επαναστάτη σύντροφο Ενβέρ Χότζια.
Στη βάση του μαρξισμού - λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, η Οργάνωση των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ) συμφωνεί απόλυτα, χωρίς επιφυλάξεις με την μόνη σωστή υπάρχουσα σήμερα επαναστατική μαρξιστική - λενινιστική γραμμή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας και των άλλων μαρξιστικών - λενινιστικών κομμάτων, καθώς και με την επαναστατική προλεταριακή εξωτερική πολιτική της ΛΣΔ Αλβανίας. Θεωρεί την ΛΣΔ Αλβανίας, σαν την μόνη σήμερα γνήσια σοσιαλιστική χώρα στον κόσμο, τη θεωρεί σαν μεγάλη σοσιαλιστική πατρίδα των προλετάριων όλων των χωρών σαν το ακατάβλητο φρούριο και φάρο του σοσιαλισμού στον κόσμο, που δείχνει το δρόμο στο διεθνές προλεταριάτο για την απελευθέρωσή του από την καπιταλιστική σκλαβιά. Ακόμα η οργάνωσή μας στα πλαίσια του προλεταριακού διεθνισμού υπεράσπισε , υπερασπίζει και θα υπερασπίσει και στο μέλλον αταλάντευτα , σταθερά και με συνέπεια τη ΛΣΔ Αλβανίας από τις επιθέσεις και τις συκοφαντίες των ντόπιων και των “Βορειοηπειρωτών” φασιστών, των ιμπεριαλιστών και των σοσιαλιμπεριαλιστών, των σύγχρονων ρεβιζιονιστών και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστών.
Για την Οργάνωση των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ) ο τίτλος ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ της εφημερίδας έχει ακόμα διαπαιδαγωγικό χαραχτήρα. Διαπαιδαγωγεί την εργατική τάξη της χώρας μας στο πνεύμα της επαναστατικής βίας,όπως το εννοούσε ο Λένιν: ”η ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγισης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνο αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση όλης της διδασκαλίας του Μαρξ και του ‘Ενγκελς” (Λένιν, Κράτος και Επανάσταση, σελ. 20).
Από τον επαναστατικό αυτό δρόμο δεν πρόκειται καμιά φασιστική τρομοκρατία και καμιά δύναμη να μας εκτρέφει.
Με το ίδιο πολιτικό επιχείρημα που το αστικό ταξικό δικαστήριο απαγορεύει τη λέξη ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, που σημαίνει και απαγόρευση της εφημερίδας μας, η μεγαλοαστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει παρά να απαγορεύσει και όλα τα έργα των κλασσικών του μαρξισμού Μαρξ - Ένγκελς - Λένιν - Στάλιν που και αυτά καλούν σε επανάσταση και θεμελιώνουν επιστημονικά το αναπόφευχτο της ανατροπής του καπιταλισμού και την αντικατάστασή του με το σοσιαλισμό.

— Κάτω η φασιστική απαγόρευση της λέξης ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ σαν τίτλο της εφημερίδας
— Κάτω ο φασιστικός νόμος ΑΝ 1998/39 της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας του Μεταξά και οι άλλοι φασιστικοί νόμοι παλιοί και νέοι
— Όχι στη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής και στον περιορισμό των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών

Αθήνα Δεκέμβρης 1983

Ένα ιστορικό γεγονός του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς

ΖΟΑΟ ΑΜΑΖΟΝΑΣ

Ρ. Σ. Τιράνων 9.2. 1986

Το περιοδικό "Ρούγκα ε Παρτίς", όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας δημοσίευσε στο τελευταίο του τεύχος το άρθρο με τίτλο "Ένα ιστορικό γεγονός του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς" γραμμένο από τον Πρώτο Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας σύντροφο Ζοάο Αμαζόνα, με την ευκαιρία των 50χρονων του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Πριντσίπιος", όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας,

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Τιράνων μετέδωσε περίληψη του άρθρου αυτού που αναδημοσιεύεται παρακάτω.

ΟΙ αποφάσεις που πάρθηκαν στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο, οδήγησαν στην ιστορική Νίκη του προλεταριάτου επί των συγκεντρωμένων δυνάμεων της αντίδρασης που έχασαν την ελπίδα, εξασφάλισαν πολύτιμες επιτυχίες στο Διεθνές Εργατικό Κίνημα, που είχε σαν κύριο φρούριο τη Σοβιετική Ένωση του Λένιν και του Στάλιν.
Παρ’ όλο που η σημερινή κατάσταση διαφέρει από την κατάσταση όταν συνήλθε το Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι βασικές θέσεις της Έκθεσης του Δημητρώφ, που αποτελούν ποιοτικό βήμα στην έννοια του τρόπου εργασίας για τη νίκη του σοσιαλισμού, αξίζουν τη μεγαλύτερη προσοχή των μαρξιστικών - λενινιστικών κομμάτων που ασχολούνται με το δύσκολο καθήκον της ένωσης και της δραστηριοποίησης της εργατικής τάξης και των πλατιών μαζών σε κινητοποιήσεις ενάντια στην όλο και πιο άγρια καταπίεση, εκμετάλλευση και καταλήστευση εκ μέρους του ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών καθεστώτων.
Οι ρεβιζιονιστές, οι μαοϊκοί, οι τιτικοί, οι ευρωκομμουνιστές και οι θεωρητικοί της “αριστεράς” εκφράζουν μη σοβαρές έννοιες όσο αφορά το βασικό ντουκομέντο του συνεδρίου, το απορρίπτουν ξεκινώντας από τις θέσεις της δεξιάς ή "αριστεράς”, το ερμηνεύουν από ψεύτικη άποψη. Όλοι αυτοί υποστηρίζουν οπορτουνιστικές θέσεις που είναι μακριά από το πνεύμα του μαρξισμού - λενινισμού.
Τονίζοντας τη βαθιά ανάλυση που έκανε στο Συνέδριο ο Δημητρώφ στις δυνάμεις σε παγκόσμια κλίμακα ο σύντροφος Ζοάο Αμαζόνας στο άρθρο του τονίζει, ότι ο Δημητρώφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα κλειδί για την αντιμετώπιση του φασισμού και για τη συντριβή του ήταν η ενότητα της εργατικής τάξης και μια ορθή πολιτική του Ενωμένου Μετώπου.
Από την ίδρυσή της η Κομμουνιστική Διεθνής αγωνίζονταν για την ενότητα αυτή σαν βασικός όρος για την εκπλήρωση των επαναστατικών καθηκόντων. Μπροστά όμως στη φασιστική απειλή, της ανόδου του εργατικού κινήματος, χρειάζονταν η αναδιατύπωση πολλών ταχτικών ζητημάτων αναλύοντάς τα κατά νέο τρόπο σε σχέση με το Ενωμένο Μέτωπο με τη σοσιαλδημοκρατία, με τα ρεφορμιστικά συνδικάτα και με μερικές άλλες μαζικές οργανώσεις, Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει, τόνιζε ο Δημητρώφ, είναι η δημιουργία του Ενωμένου Μετώπου, η ύπαρξη ενότητας δράσης των εργατών σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε τομέα, σε κάθε περιοχή, σε κάθε χώρα, σ’ όλο τον κόσμο ανεξάρτητα από το κόμμα ή τις οργανώσεις που συμμετέχουν.
Σημαντικό μέρος της δράσης του προλεταριάτου, αναφέρεται στο άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, κατείχε ο αγώνας προς υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών που συγχωνεύονταν στον ίδιο τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Το Συνέδριο επέσυρε την προσοχή σχετικά με το πρόβλημα αυτό που ήταν στο κέντρο της προσοχής εκατομμυρίων ανθρώπων όλων των τάξεων και από των πιο διαφόρων πολιτικών τάσεων. Σε κάποιο βαθμό ο αγώνας αυτός χρησίμευε σαν σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των στρατοπέδων των συμμαχικών δυνάμεων και των εχθρικών δυνάμεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δε δικαιολογούνταν το θέσιμο στην ίδια μοίρα μεταξύ των καθεστώτων που σέβονταν κάπως τις ελευθερίες και εκείνων που τις χτυπούσαν και τις σύντριβαν. Τη στιγμή αυτή, το ζήτημα δεν ήταν να διάλεγαν μεταξύ της αστικής δημοκρατίας και της προλεταριακής δημοκρατίας, αλλά μεταξύ της λευτεριάς και της αντεπαναστατικής τυρανίας. Οι προλετάριοι και οι μάζες ήταν ολότελα ενδιαφερόμενες να διατηρούνταν η δημοκρατία, αν και περιορισμένη, για να εξασφαλίζονταν ακόμα μεγαλύτερα επιτεύγματα.
Αφού αναφέρεται στην πολιτική κατάσταση όπου διεξήγαγε τις εργασίες το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το άρθρο τονίζει, ότι εμμένοντας αποφασιστικά στη στρατηγική του επαναστατικού κινήματος, χωρίς να απομακρυνθεί από τις βασικές αρχές της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας ο Δημητρώφ ανάπτυξε πλατιά και ελαστική ταχτική σύμφωνα με την κατάσταση της εποχής. Σχετικά με το ζήτημα της εξουσίας τόνιζε, ότι οι κομμουνιστές συνεχίζοντας να είναι ασυμβίβαστοι εχθροί της κάθε αστικής κυβέρνησης δε θα δίσταζαν, μπροστά στον αυξανόμενο φασιστικό κίνδυνο, να υποστήριζαν μια κυβέρνηση του Ενωμένου Μετώπου που θα έκανε πραγματικότητα το πρόγραμμα του Λαϊκού Μετώπου. Ο Δημητρώφ τόνιζε το ζήτημα της ενίσχυσης των κομμουνιστικών κομμάτων που έπρεπε να αυξάνονταν όχι κατά περιορισμένο τρόπο, αλλά σαν αναγκαιότητα για να υπήρχε ένα μεγάλο κόμμα για την εκπλήρωση των καθηκόντων του Ενωμένου Μετώπου εναντία στο φασισμό και την επίθεση του κεφαλαίου.
Παράλληλα με την κοινή δράση με τη σοσιαλδημοκρατία, τα κόμματα έπρεπε να διεξάγουν μια ασυμβίβαστη πάλη ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία σαν ιδεολογία και πράξη συμβιβασμού με την αστική τάξη και ενάντια σε κάθε διείσδυση της ιδεολογίας αυτής στις κομμουνιστικές γραμμές.
Το 7ο Συνέδριο επέκρινε σκληρά τις στάσεις αυτές που ο Δημητρώφ τις χαραχτήρισε όχι πια σαν παιδική αρρώστια αλλά σαν “ριζωμένο ελάττωμα” που πρέπει να ξεριζωθεί στις κομμουνιστικές γραμμές. Η απόφαση του Συνεδρίου τις χαραχτήριζε σαν “σεχταρισμό αυταρέσκειας”, σαν “σεχταρισμό που ικανοποιείται με το στενό θεωρητικό του πνεύμα, με την απομόνωσή του από την πραγματική ζωή των μαζών, με τις απλοποιημένες μέθοδές του”.
Η Έκθεση του Δημητρώφ και η απόφαση του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναφέρει σε συνέχεια το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, όχι μόνο καθόρισαν σωστά τα βασικά καθήκοντα της στιγμής εκείνης, αλλά προσέφεραν και πολύτιμη συμβολή για την αφομοίωση του Λενινισμού, σχεδίασαν με μεγάλη δύναμη τις πραγματικές και σωτήριες ιδέες του Βλαδιμίρ Ίλιτς Λένιν σχετικά με τη δράση των κομμουνιστών έχοντας σαν σκοπό το ξεπέρασμα των αναπόφευχτων εμποδίων του ταξικού αγώνα στην πορεία προς την επανάσταση και για να φτάσουν στο σοσιαλισμό.
Κατά το θέσιμο στη ζωή της πολιτικής που παρουσιάστηκε στην Έκθεση του Δημητρώφ και σαν αποτέλεσμα της επιτυχίας που σημειώθηκε στον αγώνα, τα κομμουνιστικά κόμματα μεγάλωσαν πολύ και μετατράπηκαν σε ισχυρό πολιτικό όπλο της εργατικής τάξης, τη στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία, κυρίως η δεξιά πτέρυγά της, ήταν σε πτώση. Το συνδικαλιστικό κίνημα ενισχύθηκε σε διεθνή κλίμακα. Δημιουργήθηκαν ισχυρά συνδικαλιστικά κέντρα κάτω από την άμεση επίδραση των κομμουνιστών. Οι ιδέες του σοσιαλισμού απόχτησαν δύναμη και γόητρο.
Σε συνέχεια, αφού μιλάει για τα αποτελέσματα του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για τη νίκη των λαών επί του φασισμού και την μετατροπή των κομμουνιστικών κομμάτων σε ισχυρό όπλο της εργατικής τάξης, το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος” αναφέρεται στα ζίκ-ζάκ του διεθνούς εργατικού κινήματος και τη διάδοση του οπορτουνισμού ύστερα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έντεκα χρόνια ύστερα από τις επιτυχίες που σημειώθηκαν επί της αντίδρασης και του ιμπεριαλισμού στα τέλη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, το εργατικό και επαναστατικό κίνημα μπήκε σε μια δύσκολη φάση. Ο ρεβιζιονισμός της δεξιάς, η ιδεολογική βάση του οποίου είναι η υπεράσπιση του καπιταλισμού και η εγκατάλειψη της ιδέας της επανάστασης και του σοσιαλιστικού δρόμου κέρδισε στη Σοβιετική Ένωση. Διαδόθηκε στον κόσμο θίγοντας σχεδόν όλα τα παλιά κομμουνιστικά κόμματα, που μετατράπηκαν σε οργανώσεις σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Το προλεταριάτο έχασε σειρά μεγάλων σημαντικών επιτυχιών μεταξύ των οποίων το φρούριο της προλεταριακής επανάστασης, τη Σοβιετική Ένωση. Σε σημαντικό μέρος η επαναστατική προοπτική εξαφανίστηκε από τον πολιτικό ορίζοντα των μεγάλων μαζών του πληθυσμού του κόσμου
Αφού τονίζει την ατμόσφαιρα αποθάρρυνσης και έλλειψης ελπίδας που δημιούργησε η σοβαρή ήττα του εργατικού επαναστατικού κινήματος, πράγμα που είχε σαν συνέπεια τον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό, ο σύντροφος Ζοάο Αμαζόνας στο άρθρο του ξεσκεπάζει το σύγχρονο ρεβιζιονισμό που αποδίδει τα λεγόμενα “σφάλματα αριστεράς” της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη στάση της έναντι της σοσιαλδημοκρατίας. Στην πραχτική και τη θεωρία, τονίζει, οι ρεβιζιονιστές απέρριψαν την πολιτική της πάλης των τάξεων που αποτελεί τη βάση του ιστορικού υλισμού και πέρασαν στο στρατόπεδο της σοσιαλδημοκρατίας, της ταξικής συνεργασίας του προλεταριάτου με την αστική τάξη, δέχτηκαν το λεγόμενο “ειρηνικό δρόμο” της επανάστασης.
Κατ’ αναντίρρητο τρόπο σε μερικές περιπτώσεις είναι παραδεχτό το Ενωμένο Μέτωπο με τους πιο προωθημένους τομείς της σοσιαλδημοκρατίας όπως πρότεινε το 7ο Συνέδριο. Η προσωρινή όμως αυτή συμμαχία δε μπορεί να μετατραπεί σε μόνιμη συμμαχία και ούτε να επισκιαστεί η ιδεολογική πάλη που είναι η μόνιμη ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό.
Από την άλλη οι θεωρητικοί της “αριστεράς” επιτίθενται ενάντια στο 7ο Συνέδριο παίρνοντας σα βάση την ερμηνεία που έδωσαν οι ρεβιζιονιστές της δεξιάς. Ανίκανοι να εννοήσουν το πραγματικό περιεχόμενο του συνεδρίου αυτού, χαραχτηρίζουν τα κύρια αποτελέσματά του σαν “δεξιά”. Οι κριτικές τους είναι γελοίες. Σαν “επιχείρημα” τονίζουν ότι στην Έκθεση του Δημητρώφ δεν αναφέρεται τίποτα για την επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος. Φαίνεται καθαρά, ότι οι άνθρωποι αυτοί δε γνωρίζουν καθόλου τις λενινιστικές θέσεις που ανάλυσε ο Γενικός Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς σχετικά με το σημαντικό ζήτημα των μορφών της ανάπτυξης της επανάστασης, της μεταβατικής μορφής ή της προσέγγισης της προλεταριακής επανάστασης.
Αφού καταδικάζει τις ψεύτικες μέθοδες που χρησιμοποιούν οι ρεβιζιονιστές της δεξιάς ή της “αριστεράς” στον καθορισμό των καθηκόντων και αφού τονίζει την αναγκαιότητα για το γνώρισμα της κατάστασης το άρθρο του ’’Πριντσίπιος” τονίζει, ότι εάν δεν ληφθούν υπόψη οι αλλαγές που παρατηρούνται στον αντιφατικό δρόμο της ιστορικής ανάπτυξης από όπου απορρέουν τα καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος γίνονται πολλά σφάλματα. Μια ορθή θέση εφαρμοσμένη στη ζωή κατά μηχανικό τρόπο, υποτιμώντας τις αλλαγές που είχε η κατάσταση, εκφυλίζεται γενικά σε δόγμα. Η πραγματικότητα είναι, ότι η πολίτικο - κοινωνική κατάσταση αλλάζει συνεχώς λόγω του ταξικού αγώνα και της διαδικασίας της αντιφατικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Δικαιολογημένα ο Δημητρώφ τόνιζε, ότι ”δε θα είμαστε πραγματικοί μαρξιστές - λενινιστές, αντάξιοι μαθητές των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν και Στάλιν εάν δεν α λ λ ά ζ α μ ε κατά κατάλληλο τρόπο την πολιτική και την ταχτική μας σύμφωνα με την κατάσταση που αλλάζει και την πρόοδο που σημειώνεται στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα”.
Οι δεξιοί οπορτουνιστές αναθεωρούν το μαρξισμό - λενινισμό, αναθεώρηση που οδηγεί σε αστικές αντιλήψεις υπό τη μορφή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Οι αριστεροί οπορτουνιστές αυτοαποκαλούμενοι “αδιάλλαχτοι υπερασπιστές των αρχών, αναθεωρούν και την επαναστατική κοσμοθεωρία μετατρέποντάς την σε κάτι ασυνεπές και άκαρπο που έχει πολλά κοινά σημεία με τις τροτσκιστικές στερεότυπες φόρμουλες. Μη παίρνοντας απάντηση για την απομόνωση στην οποία βρίσκονται, για τις αδύνατες σχέσεις με τις μάζες και την ελάχιστη οργάνωσή τους, κόμματα ή μικρές ομάδες που δεν αυξάνουν αριθμητικά ζητούν την εξήγηση για τις δυσκολίες τους στον αφηρημένο τομέα της κοινής πολιτικής κερδοσκοπίας, τη ζητούν στο παρελθόν και όχι στο παρόν, ενώ στην πραγματικότητα τις αιτίες των εμποδίων στα οποία προσκρούουν πρέπει να τις ζητήσουν στην πραχτική τους δραστηριότητα και τον πολιτικό τους προσανατολισμό.
Για να ξεσκεπαστούν οι οπορτουνιστές της δεξιάς και αριστεράς, καταλήγει το άρθρο του περιοδικού ’’Πριντσίπιος”, η θεωρητική πάλη στενά συνδεδεμένη με την πραχτική δραστηριότητα παίρνει σημασία πρωταρχικής αξίας. Η πάλη αυτή εξοπλίζει τη ζωντανή πείρα με την επεξεργασία της εγγυημένης νικηφόρας γραμμής. Όσο περισσότερο βαθαίνει η πάλη αυτή έχοντας στους κόλπους της κολοσιαίες μάζες ανθρώπων τόσο γρηγορότερα θαρθεί η μοιραία μέρα για τον καπιταλισμό.

Εφημερίδα “Επανάσταση”, Μάρτης 1986, σελ. 4

Δευτέρα, Αυγούστου 01, 2016

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΚΚΣΕ

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ "ΚΟΜΣΟΜΟΛΣΚΑΓΙΑ ΠΡΑΒΝΤΑ"

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ, ΔΥΝΑΤΟΣ, ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ

Αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς της εφημερίδας.

Με τον τίτλο: "Ό Μυστικός δεσμώτης του ΚΚΣΕ...", η "Κομσομόλσκαγια Πράβντα" στις 9.12.1990 δημοσίευε εκτεταμένο άρθρο, στηριζόμενη σε προηγούμενο δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας, της "Τιουμένσκαγια Ιζβέστια" (Τιουμένικες Ειδήσεις) που πρώτη, με υπόδειξη της Μόσχας, δημοσίεψε άρθρο του αντισυνταγματάρχη της KGB Πετρούσκιν για την αυτοκτονία... του Νίκου Ζαχαριάδη. Το έναυσμα δόθηκε από το ρεβιζιονιστικό χαλκείο του Κρεμλίνου.

Για τον αστικό τύπο που περνάει αγιάτρευτη κρίση, αυτή η "είδηση" ήταν θεόπεμτο δώρο, και μη μας πούνε πως ταξίδεψαν μεσοχείμωνα στη Βόρεια Σιβηρία με τους 50 βαθμούς θερμοκρασία κάτω από το μηδέν, γιατί άξαφνα τους πήρε ο πόνος να ερευνήσουν σε βάθος τα αίτια της παράνομης κράτησης και της στυγερής δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη!!! Αν ναι, τότε γιατί δεν το έκαναν αυτό έντεκα ολόκληρα χρόνια από το 1962; Άρπαξαν λοιπόν το κελεπούρι στον αέρα, το σουλούπωσαν στα μέτρα τους, σκάρωσαν και τερατώδη τίτλο: "Η αυτοκτονία του Ν. Ζαχαριάδη", και άρχισε η γνωστή ακατάσχετη... ανούσια φλυαρία, στοχεύοντας σε δυο κατευθύνσεις: Πρώτο, στον εξευμενισμό και προβολή της "αναδόμησης" και του πατενταρισμένου αντικομμουνιστή Γκορμπατσόφ. Και δεύτερο, στην αύξηση της κυκλοφορίας των εντύπων τους, "αρπάζοντας" τα κατοστάρικα των μεροκαματιάρηδων, τα οποία σε συνέχεια, αφού μετατρέπουν σε ολοστρόγκυλα εκατομμύρια, ρέουν στις τσέπες των μεγαλοεκδοτών.
Αλλά δεν είναι μόνο οι αστικές εφημερίδες, που ανεπίτρεπτα επεμβαίνουν στα εσωκομματικά μας ζητήματα και βάναυσα κακοποιούν και παραμορφώνουν την ιστορία του επαναστατικού ΚΚΕ και του εκλεγμένου αρχηγού του που έμεινε πιστός στην ιδέα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, στην ιερή υπόθεση της εργατικής τάξης. Είναι και οι εξ αγχιστείας "συγγενείς" τους ο "Ριζοσπάστης", η θλιμένη "γεροντοκόρη" "Αυγή" και φυσικά τα δυο ρεβιζιονιστικά ΚΚ-παγίδες, ο ΣΥΝ και τα άλλα υποπροϊόντα τους, που άψογα στοιχίζονται με την αστική τάξη και τα μέσα προπαγάνδα τους, στην προσπάθεια τους να δυσφημίσουν την επαναστατική πολιτική του παλιού ΚΚΕ, να συγκαλύψουν την προδοσία τους για την τεχνητή κρίση, την πολυδιάσπαση και τη διάλυση , το 1957, τόσο του κόμματος της Εργατικής Τάξης όσο και ολόκληρου του αριστερού κινήματος, της ΕΔΑ, κλπ. και να αποφύγουν τις πολιτικές και ποινικές ευθύνες για την άγρια δολοφονία του εκλεγμένου ΓΓ, της ΚΕ του ΚΚΕ σύντροφου Νίκου Ζαχαριάδη. Γι' αυτό 35 ολόκληρα χρόνια κρύβουν από τα μέλη τους και το λαό την αλήθεια.
Ακόμα και τέτοια δημοσιεύματα, φιλικών σ' αυτούς εντύπων, σαν αυτό της "Κομσομόλσκαγια Πράβντα" με την τόση άγνοια, ασάφειες και παραποιήσεις των γεγονότων δεν τόλμησαν μέχρι σήμερα να το δημοσιέψουν ολόκληρο, όπως έχει, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως και μέσα από αυτό το "νεφέλωμα" ξεπηδάνε και κάποιες τσεκουράτες αλήθειες που καίνε τους σοβιετικούς και έλληνες οπορτουνιστές - συνθηκολόγους, την ύπουλη αυτή εφεδρεία της αστικής τάξης.
Ξεχνάνε όμως οι παραπάνω "σύντροφοι", ότι οι έλληνες κομμουνιστές δεν είναι ούτε σοβιετικοί, ούτε πολωνοί, ούτε βούλγαροι "κομμουνιστές", αλλά ιδεολόγοι επαναστάτες και μοιάζουν πολύ με τον αδάμαστο αρχηγό τους. Δεν φοβούνται και δεν υποτάσσονται στο σοβιετικό ρεβιζιονισμό. Αντίθετα από το 1956 αντιστέκονται μαζικά, τον ξεμασκαρεύουν και οργανωμένα τον αντιπαλεύουν. Κι αυτό γιατί στηριζόμαστε στο δίκαιο, στην αλήθεια, "Σωστή πολιτική", λέει ο Λένιν, "είναι η αληθινή πολιτική", την οποία τρέμουν οι αναθεωρητές "συντηρητικοί" και "ανανεωτικοί".
Δίνουμε σήμερα σε πιστή μετάφραση το άρθρο της "Κομσομόλσκαγια Πράβντα". Και οι εργάτες, οι αδικημένοι, οι σύντροφοι, όσοι θέλουν να ξαναγεννηθεί από τη στάχτη του το παλιό, μα πάντα νέο ΚΚΕ, ο μόνος συνεπής υπερασπιστής των συμφερόντων τους Ας βγάλουν μόνοι τους τα συμπεράσματά τους.
Η μόνη "επέμβασή" μας στο άρθρο είναι να κάνουμε ορισμένες διευκρινίσεις και επεξηγήσεις τις οποίες ίσως από άγνοια αποσιωπάει ή παραποιεί ο ανταποκριτής της κ. Φ. Σίζιϊ.

***

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΚΚΣΕ
ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ "ΑΔΕΛΦΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ"
ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ "ΚΟΜΣΟΜΟΛΣΚΑΓΙΑ ΠΡΑΒΝΤΑ"

Η πολιτική τους στέρησε τα παιδικά τους χρόνια. Και τους αφαίρεσε την Πατρίδα. Η πολιτική τους έκλεψε τα ονοματεπώνυμα. Ο Αλέξης1 (Ιωσήφ) έγραφε στη μάνα του γράμματα στη φυλακή "άλλης χώρας". Η Όλγα* συναντήθηκε με τον πατέρα της ύστερα από επίσημη άδεια της ΚΕ του ΚΚΣΕ μια μοναδική φορά στη ζωή της. Τον 13χρονο Παύλο3 (Κόρο) κρυφά τον έστειλαν στην Ελλάδα στο ΔΣΕ όπου και τραυματίστηκε. Τους έκαναν σωματική έρευνα. Τους ανέκριναν4. Αυτά ήταν όχι μόνο τόσο παιδιά παράνομων κομμουνιστών, όσο παιδιά της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ5. Ήταν ιδιόμορφα παιδιά, χωρίς παιδική ηλικία. Αυτά υποθέτω, νωρίτερα από κάθε άλλον συνομήλικό τους γνώρισαν τι θα πει υποκρισία.
Ίσως γι' αυτό, κάποια στιγμή λυπημένος ο θρυλικός πατέρας τους παρατήρησε: "Υπάρχει ένα βρώμικο πράγμα στη ζωή - η πολιτική". Ο Νίκος Ζαχαριάδης ο ίδιος ανήκε μόνο στην πολιτική. Ολοκληρωτικά. Και η πολιτική τον πλήρωσε με το παραπάνω. Εθελοντικά αρνήθηκε όλες τις απολαύσεις της ζωής - εκτός από την ιδέα της οικοδόμησης του κομμουνισμού.
Πρώην Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, επιφανής παράγοντας της Κομμουνιστικής Διεθνούς πιστός συναγωνιστής του Στάλιν. Ο άνθρωπος που έπαιξε σημαντικό ρόλο όχι μόνο στην νεότατη ιστορία της Ελλάδας αλλά και στο διεθνές κίνημα. Ο Νίκος Ζαχαριάδης αργά πέθαινε στον Τιουμένικο Βορρά, στο Σούργκουτ, εγκατελειμένος σε μια ξύλινη συνοικία. Κάτω από την άγρυπνη παρακολούθηση της τοπικής KGB6 Νο 1, που βρίσκονταν δίπλα στο σπίτι.
Ο Νίκος Ζαχαρώδης πέρασε από τα βασανιστήρια της Γκεστάπο, τα στρατόπεδα των ναζιστών, τις φυλακές της πατρίδας του7. Στάθηκε τιμητική φρουρά στη σωρό του Στάλιν. Παραβρέθηκε στην κηδεία του Λένιν το 1924.
Με το όνομα του Νίκου Ζαχαριάδη πολεμούσαν και πέθαιναν οι έλληνες πατριώτες Στην αρχή ενάντια στους ντόπιους διχτάτορες και αργότερα ενάντια στους φασίστες επιδρομείς.
Είναι υπόθεση των ιστορικών να ερευνήσουν τις αιτίες της ήττας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας το 1949. Όμως όπως θυμάται ο Παύλος το 1946 στην Αθήνα συγκεντρώνονταν πάνω από 200 χιλιάδες λαού. Σήμερα από ορισμένους ερμηνεύονται διαφορετικά αυτά τα γεγονότα του σαραντάχρονου παρελθόντος Όμως το γεγονός που παραμένει είναι ότι, ο ,Νίκος Ζαχαριάδης από το βήμα του 19ου Συνεδρίου του ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ το 1952, με οργή στιγμάτισε την προδοτική κλίκα του Τίτο.
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς·του 1950, ο Στάλιν κάλεσε το Νίκο Ζαχαριάδη στο εξοχικό σπίτι στην Πιτσούντα8, εκεί ο Στάλιν καθησύχαζε τον πιστό σύντροφό του: " Ότι η ήττα του ΔΣΕ είναι προσωρινή. Ότι οι έλληνες κομμουνιστές οπωσδήποτε θα νικήσουν. Μόνο λίγο αργότερα".
Επιστρέφοντας ο Νίκος Ζαχαρώδης από την Πιτσούντα έδωσε στη γυναίκα του ένα μεγάλο αχλάδι: "Ορίστε είναι από τον ίδιο τον Στάλιν"9.
Όμως ο Στάλιν πέθανε. Τον Ζαχαριάδη στην πατρίδα του τον είχαν καταδικάσει ερήμην σε θάνατο...
Στο ΚΚΕ, ανάμεσα σε πολλούς πολιτικούς πρόσφυγες10 που ζούσαν στην ΕΣΣΔ άρχισαν διαφωνίες καυγάδες υποψίες κατηγορίες. Αναμφίβολα όχι χωρίς την υποκίνηση και βοήθεια των σοβιετικών κομμουνιστών. Το Προεδρείο της ΚΕ του ΚΚΣΕ πήρε μια απόφαση "για την κατάσταση στην Κ.Ο. των πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης"11. Και οι έλληνες άρχισαν να εκπληρώνουν τις οδηγίες του "μεγάλου αδελφού κόμματος". Η πίεση αποδείχθηκε σκληρή. Αφού οι "φιλοξενούμενοι" αποτάνθηκαν για βοήθεια στον Α' Γραμματέα του ΚΚ Ουζμπεκιστάν Μουχιντίνοφ12.
Αργότερα ορισμένα μέλη του κόμματος παρουσίασαν τον Ζαχαριάδη σαν υπεύθυνο για τα λάθη. Μια Διεθνή Επιτροπή13 με την αιγίδα του ΚΚΣΕ γενίκευσε τις κατηγορίες κατά του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ. Το 1956 συνήλθε μια ολομέλεια της ΚΕ του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος και καθαίρεσαν το Νίκο Ζαχαριάδη από τα καθοδηγητικά πόστα, χαρακτηρίζοντάς τον προδότη για τον αγώνα κατά των άγγλων καταχτητών14.
-              Μπορείς να παραμείνεις μέλος της ΚΕ - του πρότειναν συγκαταβατικά και μεγαλόψυχα...
-              "Οι προδότες δεν μπορεί να είναι μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ" - τους δήλωσε ο περήφανος Νίκος
Τον διέγραψαν από το κόμμα. Και από τότε εξαφανίστηκε από τη Μόσχα.
... Ο νέος διευθυντής του Δασικού Συνεταιρισμού "Ρώσικος" - της επαρχίας Μποροβιτσί του νομού Νόβγκοροντ- Νικολάϊ Νικολάγεβιτς Νικολάεφ αγαπήθηκε αμέσως από τους εργάτες και τους συνεργάτες του. Ήξερε να δουλεύει με τους ανθρώπους. Κατείχε θαυμάσια τη ρούσικη γλώσσα γι' αυτό και δεν υποψιάζονταν. ότι ο διευθυντής τους ήταν15 ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ. Ώσπου μια μέρα πολλοί κατάλαβαν την αλήθεια και ένιωσαν μια ευχάριστη έκπληξη: Όταν ο Νικολάγεφ συνδέθηκε απευθείας τηλεφωνικά με τον αρμόδιο Υπουργό στη Μόσχα, όταν χρειάστηκε να υπερασπιστεί δυο εργάτες Τότε κατάλαβαν πως ο Νίκος δεν ήταν ένας απλός Διευθυντής.
Μαζί με το Νίκο μεγάλωνε και ο μικρότερος γιός του Αλέξης Ακριβέστερα - Ιωσήφ. Αργότερα, ο γιός συνειδητοποιώντας όλο το βάρος των εγκλημάτων του ανθρώπου, προς τιμή του οποίου τον ονόμασαν, ουσιαστικά θα αρνηθεί το "κακούργο"16 όνομα.
... Πατέρας και γιός Νικολάγεφ ασχολούνταν πολύ με τα βιβλία. Ο μεγάλος Νικολάγεφ, σαν άτομο χωρίς υπηκοότητα17, χωρίς πατρίδα, βρίσκονταν πάντα κάτω από την άγρυπνη παρακολούθηση της KGB. Πως ζούσε ο μικρός Νικολάγεφ, που η μάνα του, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, βρίσκονταν κρατούμενη στις ελληνικές φυλακές;
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλέξη, ο Παύλος Νικολάγεβιτς Αντώνοφ (Αντώνοφ - αυθαίρετο επίθετο που του δώσαν οι ρουμάνοι), σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Μόσχας. Μετά τη διαγραφή του πατέρα του από το ΚΚΕ, το 1957, βρέθηκε στο δρόμο. Κι αυτός χωρίς υπηκοότητα και σπίτι, τον βοήθησε η Φουρτσέβα, Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ, και σ' αυτό βοήθησε μια ομαδική φωτογραφία που φαίνονταν και ο Παύλος δίπλα στη Φουρτσέβα. Ήταν ακόμα τότε 1950 που ο πατέρας του μόλις είχε επιστρέφει από την επίσκεψή του στο Στάλιν στην Πιτσούντα18. Με δυο λόγια, δώσανε στο νεαρό ζευγάρι, ένα δωμάτιο 9τμ.
Το 1962 ο Ζαχαριάδης - Νικολάγεφ κατάλαβε, ότι "προσωρινή εξορία του" στο Μποροβιτσί, ήταν μόνιμη και ισόβια. Επαναστάτησε, θέλησε να του δώσουν την πραγματική του ταυτότητα:
Νίκος Ζαχαριάδης.Το Μάη του 1962 πήγε στη Μόσχα στην Ελληνική Πρεσβεία ζητώντας διαβατήριο για την Ελλάδα.
-              Πρέσβης: Γνωρίζετε ότι σας έχουν καταδικάσει σε θάνατο...
-              Νίκος Ζαχαριάδης: Το γνωρίζω, είμαι έτοιμος να αναλάβω τις ευθύνες μου και μπροστά στο δικαστήριο...19
Ήρθε η άρνηση από την Αθήνα. Για τον Ζαχαριάδη δεν ίσχυε το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα. Όλο κι όλο ήταν ένας Νικολάγεφ Νικολάι Νικολάγεβιτς ένας άνθρωπος με ταυτότητα προσωρινής παραμονής.
Η ανυπακοή του να εγκαταλείψει τον τόπο εξορίας δυσαρέστησε την ΚΕ του ΚΚΣΕ. Ήταν η εποχή της εξομάλυνσης των σχέσεων με τον Μπροζ Τίτο και της αντισταλινικής υστερίας.20
Τον Νικολάγεφ τον χώρισαν από τον γιό του Αλέξη και κατεπείγον τον έστειλαν στο Σουργκούτ21. Υπολογίζοντας ο Τιουμενικός Βορράς να λυγίσει τον υπέρμετρα θαρραλέο Έλληνα.
Τον τοποθέτησαν στη δουλιά. Πολύ ευχάριστο. Αυτή την ικανοποίηση δεν του τη στέρησαν. Για ένα διάστημα ο αγαπημένος του γιός Αλέξης ή Ιωσήφ δεν μπορούσε να τον επισκευθεί. Το γιό του τον έστειλαν στη Στρατιωτική Σχολή Σούβοροφ, όσο γίνεται μακρύτερα από τον πατέρα του. Αρχίζει τώρα τη "μάχη" ο μεγαλύτερος αδελφός ο Παύλος ή Κύρος που την εποχή αυτή ήταν δημοσιογράφος. Ήξερε καλά να γράφει. Μετά την πρώτη απεργία πείνας του πατέρα του το 1966 έγραφε επανηλειμένα στους Μπρέζνιεφ, Κοσίγκιν και Ποτγκόρνιϊ. Το 1977 μετά τη δεύτερη απεργία πείνας διαρκείας ο Πάβελ Αντώνοφ έγραφε: "...Σύντροφοι από το τμήμα Διεθνών Υποθέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ δήλωσαν, ότι τον αδελφό μου δεν τον άφησε να πάει στο Σουργκούτ ο διευθυντής της Σχολής αυτός δεν επέτρεψε. Αρνήθηκαν στον πατέρα, την τελευταία του ίσως επιθυμία της ζωής του, να δει το γιο του. Μιλώντας για τελευταία επιθυμία δεν προσπαθώ καθόλου να υπερβάλω. Εγώ μόλις τώρα επέστρεψα από το Σουργκούτ - ο οργανισμός του πατέρα μας κλονίστηκε από την περσινή απεργία πείνας και γρήγορα χειροτερεύει. Η αδύνατη καρδιά του μπορεί να σταματήσει σε κάθε λεπτό, αφού δεν τρώει, ήδη 18η μέρα..."
Ο Ζαχαριάδης με δυσκολία αναγνώρισε το μεγαλύτερο γιό του. Μετά την ένεση γλυκόζης που του κάνανε οι γιατροί, χωρίς ο Νίκος να αισθάνεται. Συνήλθε, κρέμασε το κυνηγητικό του όπλο στο κρεβάτι και σιγανά πρόσφερε στο γιό του: "Εάν ξανάρθει ο γιατρός - εγώ θα αυτοπυροβοληθώ..."22.
Δεν τον ξαναεπισκέφθηκαν γιατροί. Μόνο τα παιδιά του έρχονταν κι αυτά με δυσκολία. Τον Αλέξη αρκετές φορές τον συνέλαβαν στο αεροδρόμιο της Μόσχας.
Μια φορά με τη δικαιολογία ότι έμοιαζε με κάποιον εγκληματία. Μετά τον ερεύνησαν εξονυχιστικά.23
Η κόρη του Όλγα, από την Τσεχοσλοβακία, επισκέφτηκε τον πατέρα της μόνο μια φορά. Μοναδική φορά στη ζωή της είδε τον βασανισμένο μα ακατάβλητο, αδάμαστο πατέρα της Κι αυτό στις προσπάθειες και την επιμονή του μεγαλύτερου αδελφού της Παύλου. Την Όλγα, με τσεχοσλοβάκικη υπηκοότητα, κατά την επιστροφή της την κράτησαν τα όργανα της KGB, την έγδυσαν τελείως και την έκαναν εξονυχιστική έρευνα. Της βρήκαν ένα γράμμα για τους έλληνες κομμουνιστές..
Αμέσως κάλεσαν τον Παύλο στο τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ και αυστηρά τον παρατήρησαν: Εσείς φταίτε. Μας δώσατε το λόγο ότι οι επισκέπτες δεν θα μεταφέρουν τίποτα. Θα σας διώξουμε από τη Μόσχα.
Από την άλλη μεριά ο Νίκος Ζαχαριάδης επέμεινε να φύγει απ' την εξορία. Δραπέτευε. Τον έπιαναν και σαν κλέφτη συνοδεία τον έφερναν πίσω σπίτι. Ποιό σπίτι; Ο Ζαχαριάδης απαιτούσε να του δοθεί ο τίτλος του πολιτικού πρόσφυγα. Και το 1970 πέτυχε την πρώτη νίκη. Του επιστράφηκε το πραγματικό του όνομα και επίθετο.24
Επέτρεψαν να τον επισκέπτονται ορισμένοι, πολύ λίγοι σύντροφοι. Από την ΚΕ του ΚΚΣΕ του κάνανε πολύ καθοριστική πρόταση, όπως εάν σταματήσει την πολιτική του δραστηριότητα, θα του δώσουν τη δυνατότητα να μεταφερθεί στις νότιες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης25
Γιατί η ΚΕ του ΚΚΣΕ έβαζε τέτοιους όρους; Τι τους ένοιαζαν οι πολιτικές πεποιθήσεις του καθαιρεμένου έλληνα Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ; Όλα αυτά αποτελούν αινίγματα.26
Αν ο Νίκος Ζαχαριάδης έμεινε παλιός δυνατός και ακατάβλητος δυνατός και μάλιστα στις συνθήκες της εξορίας στη Σιβηρία. Αδάμαστος ακόμα και σε συνθήκες του Δεσμώτη του ΚΚΣΕ.27
Τον Ιούλη του 1973 τελευταία φορά συναντήθηκε με τον αγαπημένο του ,γιο Αλέξη - Ιωσήφ. Με την ευκαιρία αναφέρω ότι ο Αλέξης μέχρι το 1980 ήταν άτομο χωρίς ταυτότητα. Ο πατέρας του τον παρακάλεσε να δώσει στη μάνα του (όχι στη γυναίκα του, σημ. μεταφ.), ένα γράμμα, να το δώσει όμως μετά την 1η Αυγούστου. Ένα γράμμα διαθήκη28. Την 1η Αυγούστου απαγχονίστηκε.
"...Υπάρχει ένα βρώμικο πράγμα στη ζωή - η πολιτική". Τους προειδοποίησε - αν δεν του επιτρέψουν να φύγει στην πατρίδα του θα έβαζε τέρμα στη ζωή του29... Η Σοβιετική Ένωση γι αυτόν δεν ήταν ποτέ πατρίδα του30.
Παρακάλεσε να μεταφέρουν τα λείψανά του στην Ελλάδα30 Τώρα τα παιδιά του θέλουν να εκπληρώσουν αυτή τη θέληση του πατέρα τους.
"Κομσομόλσκαγια Πράβντα"
Κυριακή, 9 Νοέμβρη 1990
Φ. Σίζιϊ
(Του ανταποκριτή μας)

***

ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ "ΚΟΜΣΟΜΟΛΣΚΑΓΙΑ ΠΡΑΒΝΤΑ"

Ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε τρία παιδιά. Τον Κύρο και την Όλγα από την πρώτη του γυναίκα την Τσέχα Μαρία Νοβάκοβκ, και τον Ιωσήφ από την Κουκούλου.
1)            Αλέξης, ο ίδιος Ιωσήφ γεννήθηκε το 1950. Τον ονόμασαν Ιωσήφ προς τιμή του Ιωσήφ Στάλιν.
2)            Όλγα Ζαχαριάδη, τώρα Ντουριτσιόβα - Ζαχαριάδη, γεννήθηκε στην Πράγα το 1947.
3)            Παύλος, ο ίδιος Κύρος, γεννήθηκε το 1937. Το όνομα Κύρος του δώθηκε προς τιμή του συμφοιτητή και φίλου του Νίκου, εξέχοντα κομματικού παράγοντα του ΚΚΣΕ, Γραμματέα της Κ.Ο. του Λένινγκραντ Σ.Μ.Κύροφ που δολοφονήθηκε από την αντεπαναστατική, τρομοκρατική, τροτσκιστική ομάδα το 1934.
4)            Οι ανακρίσεις και οι έρευνες από τους Καγκεμπίτες ήταν χιτλεροφασιστικού τύπου και αποσκοπούσαν στην ταπείνωση και τον εκφοβισμό.
5)            ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ: Κομμουνιστίτσεσκαγια Ιντερνατσιονάλ-Κομμουνιστική Διεθνής
6)            KGB, Επιτροπή Κρατικής Ασφάλειας
7)            Ο σ. Νίκος Ζαχαριάδης έμεινε στις φυλακές και εξορίες συνολικά 26 χρόνια. Από αυτά: 5 στην Ελλάδα, 4 στο Νταχάου και 17 (1956 - 1973) στη Σοβιετική Ένωση. Έξη στο_ Μποροβι τσί και δυο στο Σουργκούτ, από τους αντισταλινικούς "κομμουνιστές" με περισσότερη... δημοκρατία!!!
8)            Πιτσούντα: Το αρχαίο ελληνικό θείο. Ένα από τα θέρετρα για τους εργαζόμενους στη Μαύρη Θάλασσα. Εδώ και το εξοχικό σπίτι του Στάλιν και άλλων ανώτατων στελεχών. Σ' αυτό την Πρωτοχρονιά του 1950 ο Στάλιν κάλεσε το Νίκο Ζαχαριάδη για γεύμα και συνεργασία. Ο Στάλιν σπάνια προέβαινε σε τέτοιες ενέργειες Ο σ. Νίκος αποτελούσε εξαίρεση. Τον εκτιμούσε αφάνταστα για το θάρρος την εξυπνάδα του και την απλότητά του, γι' αυτό τον καλούσε συχνά για φαγητό και συζήτηση, πράγμα που δεν έκανε ούτε για τους πολύ στενούς του συνεργάτες.
9)            Το περιβόητο αχλάδι. Πάνω στη συζήτηση για τις αιτίες της ήττας του ΔΣΕ, ο Στάλιν μίλησε αυτοκριτικά. Συμφώνησε απόλυτα με τη θέση της ΚΕ του ΚΚΕ, χαραχτηρίζοντάς την προσωρινή. Κάποια στιγμή πρόσφερε στο Νίκο ένα μεγάλο αχλάδι, με τη συμβολική έννοια, ότι πίσω έχει το αχλάδι το κοτσάνι. Εδώ ο Στάλιν υποσχέθηκε στο σ. Ζαχαριάδη ολόπλευρη βοήθεια στην επόμενη φάση του αγώνα μας που ωρίμαζε το 1951 - 1953 με τον πόλεμο στην Κορέα. Αυτό που οι εχθροί του σοσιαλισμού το ονόμαζαν πανικόβλητοι: Τρίτο γύρο.
10)          Δεν ήταν πολλοί, όπως αφήνει να νοηθεί ο ανταποκριτής παρά μια δράκα κάπου 300 - 500 όλοι κι όλοι φραξιονιστές - πράκτορες των σοβιετικών αναθεωρητών στο ΚΚΕ.
11)          Πρόκειται για την απόφαση του Προεδρείου του ΚΚΣΕ Σούσλοφ κ.α. μετά το μίνι αποτυχημένο πογκρόμ στις 9.9.1955, όπου αναγνώριζαν το Νίκο Ζαχαριάδη σαν ΓΓ του ΚΚΕ και τον εξουσιοδοτούσαν εν λευκώ να χειριστεί το κομματικό ζήτημα της ΚΟΤ. Μια απόφαση που, με μυστική υπόδειξη του Χρουστσιόφ, ο Π. Δημητρίου. με τους φραξιονιστές του σαμποτάρισαν, για να πραγματοποιήσουν το Μάρτη του 1956 το πραξικόπημα στο ΚΚΕ και να το διαλύσουν.
12)          Μουχιντίνοφ: Στο κόμμα μπήκε το 1942. Τον ανάδειξε ραγδαία ο Χρουστσιόφ. Ως τελευταία παρακολουθούσε κοκορομαχίες στο παζάρι της παλιάς Τασκένδης. Αντισταλινικός φραξιονιστής εχθρός του επαναστατικού ΚΚΕ. Διαφθαρμένο επικείμενο. Καθαιρέθηκε αργότερα για ανάμιξη σε μαύρη αγορά διαμαντιών στις Ινδίες.
13)          Δεν ήταν Διεθνή Επιτροπή, αλλά διορισμένα στελέχη από υποταχτικές ηγεσίες έξη "αδελφών" κομμάτων: ΕΣΣΔ, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας και Τσεχοσλοβακίας. Αυθαίρετα αποκλείστηκαν τα ΚΚ Κίνας, Β. Κορέας, Αλβανίας Αν. Γερμανίας κ.α. που αποτελούσαν το Γραφείο Πληροφοριών, στη Διεθνή Επιτροπή.
14)          Εννοεί το δεύτερο ένοπλο αγώνα, το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας.
15)          Διευθυντής Κρατικού Δασικού Συνεταιρισμού. Οι εξόριστοι στη Σιβηρία και το Καρακαλπάκι με πρόταση των συντρόφων Σάββα Παλαί και Γιάννη Βλαμόπουλου, για λόγους συνομωτικότητας τον αναφέραμε σαν "δασοφύλακα".
16)          Είναι κατάφορο ψέμμα, ότι το όνομά του από Ιωσήφ σε Αλέξη το άλλαξε ο ίδιος. Τα ονοματεπώνυμα των Ζαχαριάδη τα άλλαξαν οι Πανομαριόφ, Κουουσίνεν, η KGB μετά το 1956, για να μην γνωρίζουν οι σοβιετικοί ποιοί είναι και να κοπούν οι συνδέσεις με τους πολιτικούς πρόσφυγες της Τασκένδης. Απόδειξη ότι και η Φούρτσεβα αναγνώρισε τον Κύρο από τη φωτογραφία. Ο Νίκος πάντα τον φώναζε Σήφη. Όταν το 1974 συναντήθηκα στην Πράγα με την Όλγα και τη μητέρα της τους έλεγαν Γιόσα - Ιωσήφ και Κύρο.
17)          Με καφέ ή πράσινη ταυτότητα, σαν αυτές που έδιναν σε αποφυλακισμέ νους ή εκτοπισμένους εγκληματίες, κακούργους, κλέφτες, αλήτες, κ.α, με μόνο δικαίωμα την εργασία. Δεν μπορεί να μη θαυμάσει κανείς την "αποσταλινοποίηση" και το "κράτος όλου του λαού", που κατά κόρο διακήρυξαν οι Χρουστσιόφ, Μπρέζνιεφ, Γκορμπατσόφ.
18)          Τότε ο Παύλος λεγόνταν ακόμα Κύρος.
19)          Πρόκειται για το γράμμα του σ. Νίκου προς τον εισαγγελέα Αθηνών μέσω της Ελληνικής Πρεσβείας στη Μόσχα, όχι το Μάη, αλλά την 1 Φλεβάρη 1962.
20)          Για την εξομάλυνση των σχέσεων Τίτο - ΕΣΣΔ, ο πρώτος έβαλε ορισμένους όρους. Δυο από αυτούς ήταν: Να βγάλουν από το Μαυσωλείο και να εξαφανίσουν τη σωρό και όλα τα αγάλματα του Ι.Β.Στάλιν, και να εξοντώσουν το Νίκο Ζαχαριάδη, τον οποίο έτρεμε και μισούσε για το ανελέητο ξε μασκάρεμα που δημόσια του έκανε, χωρίς ο Ιούδας να μπορέσει ούτε μια φορά να τον αντικρούσει.
21)          Στις 4.6.1962 τον εξόρισαν στο Σουργκούτ. Ένα μικρό χωριό με ξύλινα σπίτια, χτισμένο το 1593 στην όχθη του ποταμού 'Ομπ. Με την ανακάλυψη πετρελαίου το 1965 άρχισε να οικοδομείται το σύγχρονο Σουργκούτ, που το 1985 αριθμούσε 203 χιλιάδες κατοίκους. Ο Ν. Ζαχαριάδης έμεινε στην παλιά συνοικία. Σ' αυτό το άγριο μέρος με το πολικό ψύχος, τους βάλτους με δισεκατομμύρια κουνούπια, εξόρισαν το σύντροφο Ζαχαριάδη για να τον εξοντώσουν βιολογικά. Είναι άξιο προσοχής το γεγονός, ότι σε κανέναν από τα σοβιετικά και ξένα στελέχη που οι αντισταλινικοί εξόρισαν, όπως το Μολότοφ, Μπουλγκάνιν, Ράκοσι, κ.α. δεν συμπεριφέρθηκαν με τόση αγριότητα όσο κατά του Ν. Ζαχαριάδη. Κι αυτό γιατί ο Ζαχαριάδης έμεινε ακλόνητος στις πιέσεις τους και πιστός στις ιδέες του κομμουνισμού. Πάλευε συνεχώς. Ενώ οι άλλοι υποτάχθηκαν στη μοίρα τους και πέθαναν στην αφάνεια. Και αυτό ήταν φυσικό, αφού ο ίδιος ο σ. Νίκος, όχι μόνο μας δίδασκε αλλά ήταν και η προσωποποίηση της αρχής: "Σκλάβος δεν γίνεται κανείς όταν του περνάνε τις αλυσίδες, αλλά όταν πάψει να πιστεύει και να παλεύει".
22)          Προσοχή στη λεπτό μέρια. Ο Νίκος δεν είπε... θα κρεμαστώ, αλλά "θα αυτοπυροβοληθώ". Η απειλή βέβαια στόχευε μόνο στο να τρομοκρατήσει τους Καγκεμπίτες γιατρούς, τύπου Πλετενιόφ, που δεν θέλαν να πεθάνει πάνω στον αγώνα του - στην απεργία πείνας.
23)          Τους ερευνούσαν με εξεφτελιστικό, κντηνώδικο τρόπο, που υποβάθμιζε τον "λογικό" άνθρωπο κάτω και από το επίπεδο κι αυτών των θηρίων. Την Όλγα, μια κοπελίτσα 20 - 22 χρόνων, την ξεγύμνωσαν και οι Καγκεμπίτες την ερεύνησαν και γυναικολογικά μήπως στην εφηβική της μήτρα είχε "κρυμμένο" κάποιο μικροφίλμ από τον μεγαλοπράκτορα... Ζαχαριάδη. Όταν αποδειγμένοι πράκτορες βρίσκονταν και βρίσκονται μέσα στο ίδιο το Κρεμλίνο.
24)          Τον Αλέξη ή Ιωσήφ του έδωσαν την ιθαγένεια μόλις το 1980. Ως τότε ήταν άνθρωπος χωρίς δικό του ονοματεπώνυμο, χωρίς εθνικότητα. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς από τους "ανανεωτές" που βάλθηκαν να διορθώσουν... τα εγκλήματα του Στάλιν!!!
25)          Του πρότειναν δήλωση μετάνοιας, πράγμα που ο Νίκος Ζαχαρώδης με οργή και αγανάκτηση απέρριψε. Βλέπετε δεν έμοιαζε με τους "νεοφώτιστους" ηγέτες... του "Κ"ΚΕ Φλωράκη και ΣΙΑ, που για να εξασφαλίσουν την καλοπέρασή τους, υποτάχθηκαν στην αστική τάξη με το νόμο 59/1974, όπου παραδέχονται μόνο την κοινοβουλευτική πάλη... και χαντάκωσαν το λαϊκό - εργατικό κίνημα της χώρας μας.
26)          Να γιατί την πολιτική δράση των κομμουνιστών - εδώ του Νίκου Ζαχαριάδη - φοβούνται οι ταξικοί μας εχθροί, οι σοβιετικοί και οι έλληνες συνθηκολόγοι.
27)          Θέλει να υπογραμμίσει, ότι αν οι συνθήκες της Σιβηρίας για έναν οποιοδήποτε ποινικό κρατούμενο ήταν πολύ σκληρές, για τον πολιτικό, μυστικό κρατούμενο Ζαχαριάδη, από το ίδιο το ΚΚΣΕ ήταν απίστευτα σκληρότερες, πιο απάνθρωπες και πολλαπλάσια πιο επικίνδυνες.
28)          Αν υπήρχε τέτοιο γράμμα η κ. Κουκούλου έπρεπε αμέσως να το κάνει γνωστό, αφού μετά το 1956 τα αποκάλυψαν όλα... μπροστά στην αστική τάξη, χειρότερα και από την Τσιτσιολίνα, στο γράμμα του Νίκου τους πήρε η ντροπή;
29)          Την εποχή αυτή δεν μπορούσε ο σ. Ζαχαριάδης να βάλει τέτοιον ανεδαφικό όρο. Η απαίτησή του για τώρα ήταν να του επιστραφεί η ιθαγένεια και να μεταφερθεί σε νοτιότερες περιοχές της χώρας για να ζήσει γιατί έβλεπε την αλλαγή.
30)          Ο δημοσιογράφος συχνά κάνει αυθαίρετες κρίσεις. Η Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1956, ήταν για όλους μας και πρώτα για το Νίκο η δεύτερη πατρίδα μας η μάνα των εργαζομένων όλου του κόσμου. Ο σ. Ζαχαριάδης δεν μπορούσε να βάλει άλλη θέση, ότι "ποτές δεν ήταν πατρίδα του".
31)          Αγαπούσε όσο λίγοι έλληνες την πατρίδα μας την Ελλάδα, είχε πάντα μαζί του λίγο χώμα ελληνικό. Το 1953, όταν επισκέφθηκε την Τασκέντη, παρατήρησε τον πρόεδρο της 9ης Πολιτείας γιατί στην εκδήλωση για την επέτειο της 25ης Μαρτίου, υποχώρησε στις πιέσεις του Π. Δημητρίου να μην αναρτήσει δίπλα στην κόκκινη και την ελληνική σημαία. Ο Ζαχαριάδης του είπε: "Σύντροφε έπρεπε να την υψώσεις και ας σε διέγραφαν. Ο ελληνικός λαός κάτω από τη γαλανόλευκη σημαία παλεύει". Έτσι η επιθυμία του να πεθάνει και να ταφεί στην Ελλάδα είναι ανθρώπινη και απόλυτα δικαιολογημένη, και πρέπει όλοι να βοηθήσουμε στην προσπάθεια αυτή.
Νομίζω πως τόσο η εισαγωγή, όσο και η κατά λέξη σχεδόν μετάφραση, καθώς και οι διευκρινήσεις είναι απαραίτητες για τη σωστή κατανόηση από τους απλούς ανθρώπους του άρθρου της "Κομσομόλσκαγια Πράβντα"
Αλμυρός 31.3.1991 Γιάννης Β. Καραστάθης

Επανάσταση, αρ.φυλ. 106 Μάρτης-Απρίλης 1991, σελ.. 4-6